tag:blogger.com,1999:blog-12327730625575237882012-01-17T05:06:45.886-08:00The Delight Of Self-RelianceThe Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.comBlogger5021100tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-8236264451181203232012-01-17T05:05:00.000-08:002012-01-17T05:06:45.921-08:00<p style="text-align: justify;"><strong>ရာဇ၀င္ထဲက စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားၾကသူမ်ား</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တကယ္လို႔မ်ား အပိုင္း (၁) မွာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ အဆံုးအမစကားေတာ္ <strong>“ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို လုပ္မယ္လို႔ ၾကံစည္စိတ္ကူးလိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ အက်ိဳးမ်ားလွျပီ”</strong> ဆိုတာကို ေျပာင္းျပန္ အဓိပၸါယ္ေကာက္ၾကည့္မယ္ ဆိုပါစို႔။ မေကာင္းမႈကို လုပ္မယ္လို႔ ၾကံစည္စိတ္ကူးလိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ေရာ အက်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပ်က္စီးဆုတ္ယုတ္သြားႏိုင္မလဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ သမိုင္းရာဇ၀င္မွာ စိ္တ္ကူးပံုေဖာ္မွားမိလို႔ ရသင့္ရထိုက္တဲ့အက်ိဳးေတြ မရေတာ့ရံုသာမက အႏႈတ္လကၡဏာပါျပသြားရတဲ့ ထင္ရွားတဲ့သူႏွစ္ဦးရွိခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးသိၾကမွာပါ။ ပထမတစ္ဦးက အရွင္ေဒ၀ဒတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ ေယာက္ဖေတာ္ ေတာ္စပ္ျပီး ေရွးကပါရမီကုသိုလ္ထူးေတြရွိခဲ့လို႔ သာသနာ့ေဘာင္ထဲ ေစာစီးစြာ ၀င္ခြင့္ရခဲ့သလို၊ ေလာကီ စ်ာန္ အဘိညဥ္ေတြလည္း အဆင့္ျမင့္ျမင့္ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္သူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္က ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ဖို႔ အထံုေရစက္က ပါခဲ့ေလေတာ့ ေနာက္ဆံုး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ဘ၀တိုင္ေအာင္ သူ႔မွာ ကန္႔လန္႔တိုက္ဖို႔ အေၾကာင္းေတြက ရွိေနရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားကို ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့အထိ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေလာကလံုးရဲ ႔ အတုမရွိျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ျမားမွန္ျပီး ေသတာကို သူက ပံုေဖာ္စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ဆင္နင္းျပီး ျပားေသတာကို ပံုေဖာ္စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာက္တံုးပိျပီး ေသြးသန္ရဲရဲႏွင့္ ေသတဲ့ပံုကို ပံုေဖာ္စိတ္ကူးမိခဲ့ပါတယ္။ သူစိတ္ကူးပံုေဖာ္တဲ့အတိုင္းလည္း အျပင္မွာ လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူစိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြကို အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူခံေနရရွာပါျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေနာက္ထပ္တစ္ဦးကေတာ့ အဇာတသတ္ဘုရင္ပါပဲ။ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ႏွင့္ အေစာပိုင္းတုန္းကေတာ့ ဆရာတပည့္ ေတာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူလည္း ဆရာအတင္မွားရာကေန လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ေက်းဇူးတရားအင္မတန္မွ ၾကီးမားလွတဲ့ ဖခင္ျဖစ္တဲ့သူကို ေသေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမ မင္းသားဘ၀မွာ ဖခင္ကို ဓါးဒဏ္ရာႏွင့္ ေသတာကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ဘုရင္ျဖစ္လာျပန္ေတာ့လည္း ဖခင္ကို ေထာင္ျပန္ခ်ျပီး အစာအဟာရ ျပတ္ျပီးေသတဲ့ပံု၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ျဖစ္ျပီး ေသတဲ့ပံု စတာေတြကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ လက္ေတြ႔လည္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ သူစိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားမိတာေတြေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာမညဖလသုတ္ေဟာတဲ့အခ်ိန္မွာ ရသင့္တဲ့ အခြင့္အလမ္းကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံးသြားခဲ့ရသလို အခုအခ်ိန္အထိလည္း အျပစ္ဒဏ္ေတြကို ေပးဆပ္ေနရတုန္း ရွိပါေသးတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တျခားလည္း ဘာသာေရးသမိုင္းစာမ်က္ႏွာမွာ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားမိခဲ့တဲ့သူေတြအေၾကာင္း ဆြဲထုတ္ျပလို႔ရတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ အမ်ားအျပားရွိခဲ့ပါတယ္။ လူ႔သမိုင္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာလည္း စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားမိၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္း အမ်ားၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလ့လာဖူးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူမ်ားေတြအေၾကာင္းကိုသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သံေ၀ဂရစရာအေနႏွင့္ ေလ့လာေနၾကတာပါ။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ေမြးကတည္းက အခုအခ်ိန္အထိ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားမိတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေပါင္း မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိႏွင့္ေနျပီးျဖစ္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လူကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိရစၦာန္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ဦးဦးအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ မေက်နပ္တဲ့စိတ္ ျပင္းထန္ရင္ ျပင္းထန္သေလာက္ အဲဒီကိုယ္မေက်နပ္တဲ့သူ မေကာင္းတာတစ္ခုခု ျဖစ္သြားတဲ့သ႑ာန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသိႏွင့္ေရာ၊ မသိတသိႏွင့္ေရာ ပံုေဖာ္စိတ္ကူးမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကူးလိုက္ရတာကိုပဲ အရသာခံေနတတ္ျပန္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္မေက်နပ္တဲ့သူက ကိုယ့္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း တစ္ခုခု ဒုကၡေရာက္သြားတာမ်ိဳး ၾကားရ ၾကံဳရရင္ ၀မ္းသာတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ အေပၚကေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အဆံုးအမေတာ္ကို Reverse လုပ္ၾကည့္ လိုက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ရလာမယ့္ ရလဒ္ေတြက မေတြးရဲ စရာပါပဲေနာ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>စိတ္ကူးပံုေဖာ္ျခင္းႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီေနရာမွာ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ျခင္းႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း ဘယ္လိုမ်ိဳး ျခားနားလဲလို႔ ေမးစရာရွိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္မိသေလာက္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ျဖစ္စဥ္မွာ ဦးတည္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိမေနပါဘူး။ ျပတ္သားတဲ့ အဆံုးသတ္မႈ ရွိမေနပါဘူး။ မိမိရဲ ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈရွိမေနပါဘူး။ အေတြးအမွ်င္တန္းၾကီးက ကိုယ္မျဖတ္ရင္ မျဖတ္သလို ေတာက္ေလွ်ာက္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးႏွင့္ ေတာင္စဥ္ေရမရ သြားေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္လို႔ နားလည္မိပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">စိတ္ကူးပံုေဖာ္ျခင္းမွာေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိပါတယ္။ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ေနတဲ့ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း အသိကရွိေနျပီး ျပတ္သားတဲ့အဆံုးသတ္မႈလည္း ရွိပါတယ္။ မိမိရဲ ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ခုမွာ ထင္ရွားတဲ့ ျခားနားခ်က္ကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ရဲ ႔ ခြန္အားဟာ ေလ်ာ့နည္းသြားတတ္ေပမယ့္ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ (ပံုေဖာ္တဲ့အေၾကာင္းအရာ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ကို ခဏထားလို႔) စိတ္ရဲ ႔ခြန္အားဟာ တိုးလာေစတတ္တယ္လို႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ နားလည္မိပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>(ဆက္ရန္)</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">၀ိမုတၱိသုခ</p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">၁၅၊ ၁၊ ၂၀၁၂။ (တနဂၤေႏြေန႔)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-823626445118120323?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-85768542676186308772012-01-17T05:01:00.000-08:002012-01-17T05:03:36.337-08:00<p style="text-align: justify;">တေလာက Facebook မွာ မိတ္ေဆြ အမ<strong> မခင္ေလးငယ္ (Breathing Linn)</strong> ရဲ ႔ စာစုတစ္ခုကို ဖတ္ျဖစ္ရင္း အစီအစဥ္မရွိပဲ Imagination ႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ ေတြးမိသမွ်၊ စမ္းဖူးသမွ်၊ ၾကံဳဖူးသမွ် အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ အသံုးတည့္္မယ္လို႔ထင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အေပၚ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္ပါေၾကာင္း.....။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ Imagination အစ</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ အရြယ္ေလာက္ကေပါ့။ ဘာသာေရးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး တရားအားထုတ္တာကို စမ္းၾကည့္ရင္း သူမ်ားေတြက စိတ္ကို ရႈမွတ္ျပီး တရားအားထုတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာေနၾကေတာ့ ကိုယ္လည္း အဲဒီလို အားထုတ္ၾကည့္ခ်င္တာနဲ ႔ အဖြားလိုျဖစ္ေနတဲ့ တရားျပေပးတဲ့ ဆရာမၾကီးကို စိတ္ကို ဘယ္လိုမွတ္ရမလဲလို႔ ေမးၾကည့္တယ္။ အဖြားက စစခ်င္း ကိုယ့္စိတ္ကို အရင္ေလ့က်င့္ၾကည့္ဆိုျပီး နည္းေပးပါတယ္။ သူ႔ေပးတဲ့နည္းက မ်က္စိကို မွိတ္ထားျပီး ကိုယ္သြားဖူးေနၾက ေနရာတစ္ခုခုမွာ လုပ္ဖူးေနက်အလုပ္တစ္ခုကို စိတ္ကူးနွင့္ပံုေဖာ္ျပီး လုပ္ၾကည့္ပါတဲ့။ ဥပမာ ကိုယ္က အိပ္ခန္းထဲမွာ မ်က္စိမွိတ္ထိုင္ေနျပီး စိတ္ကို အိမ္ေရွ ႔ဧည့္ခန္းထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သြားယူခိုင္းတာမ်ိဳးေပါ့။ အရင္ဆံုးနီးတဲ့ေနရာေတြကို စမ္းျပီး ေလွ်ာက္သြားၾကည့္ပါတဲ့။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ေ၀းတဲ့ေနရာေတြကို သြားၾကည့္ဆိုျပီး လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီတုန္းက စမ္းေတာ့စမ္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္း ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းေတာ့ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ အဲဒီလိုမ်ိဳး လုပ္ခိုင္းတယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ဘာဆက္လုပ္ခိုင္းမယ္ဆိုတာလည္း အဲဒီတုန္းက အဖြားကို မေမးျဖစ္ခဲ့မိပါဘူး။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ စာေတြအစံုလိုက္ဖတ္ရင္းက စိတ္ပညာႏွင့္ပတ္သက္တာေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စိတ္ကို ေလ့က်င့္မႈအပိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး Auto-Suggestion အေၾကာင္းႏွင့္ Imagination အေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလးဖတ္ျဖစ္ခဲ့ျပီး အတန္အသင့္ နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ အျပဳအမူ၊ အက်င့္စာရိတၱႏွင့္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာဖို႔ ေလ့က်င့္ရာမွာ သူတို႔အခန္းက႑ကလည္း အေရးပါတယ္ဆိုတာ သိလာခဲ့ရပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>စိတ္ကူးပံု ေဖာ္ယူျခင္း ႏွင့္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ ႔ တရားတစ္ပုဒ္ထဲမွာ နာဖူးလိုက္တာပါ။ သူ အေမရိကားကို သာသနာျပဳၾကြရစဥ္တုန္းက ၾကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေျပာျပထားတာ။ ေန႔တိုင္း ရိပ္သာမွာ သီတင္းသံုးျပီး တရားေဟာ၊ တရားျပ၊ ဧည့္သည္ႏွင့္ စကားေျပာ လုပ္ေနရေတာ့ သူ႔မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဆိုတာ လံုး၀မရွိေတာ့ဘူးျဖစ္လာပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာျပည္က သူ႔ေက်ာင္းကို တအားျပန္ခ်င္လာတယ္။ ျပန္လို႔ကလည္း မရေသး။ ၾကာလာေတာ့ Stress က တက္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ သူသီတင္းသံုးေနတဲ့ ေက်ာင္းနားေလးက သစ္ေတာထဲကို တစ္ပါးထဲ ထြက္သြားျပီး သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာေလးတစ္ေနရာမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ စိတ္ထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းကို ျပန္ေနရသလိုမ်ိဳး ပံုေဖာ္စိတ္ကူးယူပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာရွိတဲ့ အပင္ေတြ၊ အေဆာက္အအံုေတြ၊ ပန္းနံ႔ေတြ၊ ေက်းငွက္သံေတြ စသျဖင့္ အကုန္လံုးကို ေက်ာင္းထဲျပန္ေရာက္သြားသလိုမ်ိဳး ပံုေဖာ္စိတ္ကူးယူျပီး အာရံုျပဳေနလိုက္ေတာ့ စိတ္က တင္းက်ပ္မႈေတြေလ်ာ့သြားျပီး အေတာ္ေလး သက္သာရာရခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေဟာထားတာကို မွတ္သားခဲ့ဖူးပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">စိတ္ပညာအလိုအရေတာ့ လူတစ္ေယာက္က မိမိျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀အေနအထားတစ္ခု၊ အေျခအေနတစ္ခုကို ခဏခဏ ပံုေဖာ္စိတ္ကူးေပးရင္ အဲဒီအေျခအေနဟာ လက္ေတြ႔မွာ တကယ္ျဖစ္လာတတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကူးပံုေဖာ္တတ္ေအာင္လည္း စိတ္ကို ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္မႈလုပ္ေပးရပါမယ္တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ပညာရွင္ေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ <strong>“မသြားခင္က ေရာက္ႏွင့္သည္”</strong> ဆိုတဲ့စကားပါ။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ပံုစံတစ္ခုကို ေလာေလာဆယ္မွာ ျဖစ္မလာေသးေပးမယ့္လည္း ျဖစ္ျပီးသူတစ္ဦးလို ေနထိုင္က်င့္ၾကံပါလို႔ ေျပာတာပါ။ ဒီေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ခ်င္ရင္ လုပ္ငန္းရွင္လိုေနပါေပါ့။ သူေဌးျဖစ္ခ်င္ရင္ သူေဌးလိုေနပါ။ ပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ပညာရွင္လိုေနပါ။ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္ရင္ စာေရးဆရာလိုေနပါ။ အဆိုေတာ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ အဆိုေတာ္လိုေနပါ။ ဘုန္းၾကီးလုပ္ဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတဲ့သူကလည္း ဘုန္းၾကီးႏွင့္တူေအာင္ေနပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဥပမာအေနႏွင့္ ေျပာရရင္ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးကိုယ္က ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုပါစို႔။ ဒါဆိုရင္ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးမွာ ရွိသင့္တဲ့ အစြမ္းအစ၊ အရည္အခ်င္းေတြ၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြကို အရင္ဆံုး ကိုယ္က ၾကိဳသိထားဖို႔၊ ေလ့လာထားဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ အဲဒီအစြမ္းအစေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ထဲ တစတစ ကိန္း၀င္လာေအာင္ ၾကိဳးစားေလ့က်င့္ယူရမွာပါ။ (ဒါကို မိမိခႏၶာထဲမွာ ကံသတၱိေတြ ကိန္းေအာင္လုပ္တယ္လို႔လည္း ဘာသာေရးပညာရွင္ေတြက ဆိုၾကပါတယ္။) ကိစၥတိုင္းကို စဥ္းစားတဲ့အခါတိုင္း၊ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ့္အခါတိုိင္း တကယ္လို႔ ငါသာ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မလဲ၊ ဘယ္လိုစဥ္းစားမလဲ ဆိုတာမ်ိဳးကို ေန႔စဥ္ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ အက်င့္ပါေနေအာင္ လုပ္ယူရင္းက တခ်ိန္ခ်ိန္ အေၾကာင္းတရားေတြျပည့္စံုခ်ိန္မွာ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦး တကယ္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ က်န္တာေတြလည္း ထိုနည္းတူပဲေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">စိတ္ကူးပံုေဖာ္ယူျခင္းဟာ ေလာကထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းက်င့္စဥ္ေတြမွာလည္း အဖိုးအနဂၢထိုက္တန္စြာႏွင့္ အသံုးတည့္တာကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က <strong>“ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို လုပ္မယ္လို႔ ၾကံစည္စိတ္ကူးလိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ အက်ိဳးမ်ားလွျပီ”</strong> လို႔ သုတ္ေတာ္တစ္ခုမွာ ေဟာၾကားေတာ္မူထားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ျဖစ္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ေျပာေနစရာ မလိုေတာ့ေအာင္ပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဥပမာ အလွဴတစ္ခုလုပ္မယ္လို႔ စိ္တ္ကူးမိတယ္ဆိုပါစိုု႔။ လွဴဖို႔ကိစၥကို စျပီးစိတ္ကူးမိတာကေန ဆက္တိုက္ဆိုသလို ဘယ္လိုလွဴမယ္၊ ဘယ္မွာလွဴမယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုလွဴမယ္ စသျဖင့္ အလွဴတစ္ခုရဲ ႔ပံုရိပ္ေတြကို တစ္ခုျပီး တစ္ခု စိတ္က ဆက္တိုက္ ပံုေဖာ္ေနပါေတာ့တယ္။ ပံုေဖာ္ေနရင္းကလည္း အလွဴအေပၚ ပိုျပီး စိတ္အားထက္သန္လာျပီး စိတ္ကူးေနတဲ့ အခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုးလည္း ၾကည္ႏူး၀မ္းေျမာက္မႈေတြ တရိပ္ရိပ္ျဖစ္ေနတာ ခံစားမိေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ကူးကေန လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္အျဖစ္ အလွဴတစ္ခုကို ျပဳလုပ္ႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ အလွဴလုပ္တာမ်ိဳးမွရယ္မဟုတ္ပဲ တျခားအမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီးလုပ္တဲ့ ဘယ္လုပ္ငန္းမ်ိဳးမွာမဆို ဒီလိုစိတ္ကူးပံုေဖာ္ယူရင္းကေန လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ျဖစ္သြားတဲ့အဆင့္အထိ အဆင့္ဆင့္ ဆက္တိုက္စိတ္ကူးမ်ားက တြန္းအားေပးႏိုင္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ရတနာသံုးပါးအေပၚ ၾကည္ညိဳသဒၶါတရားတက္လာေအာင္လည္း စိတ္ကူးပံုေဖာ္ျပီး တည္ေဆာက္ယူလို႔ ရပါတယ္။ စိတ္ဟာ မေကာင္းမႈမွာသာ အျမဲတမ္းေမြ႔ေလ်ာ္ေနတတ္တဲ့အက်င့္ကရွိေနတာေၾကာင့္ သူ႔အလိုလို ဘုရား၊ တရား အာရံုဘက္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးညႊတ္လာဖို႔ဆိုတာက တအားၾကီးေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြကို စာရြတ္သလို ရြတ္တာမ်ိဳးမလုပ္ပဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ စိတ္ထားေတာ္ေတြ၊ ကရုဏာတရား ၾကီးမားပံုေတြ၊ အနစ္နာခံမႈေတြ၊ အသိဉာဏ္ၾကီးမားပံုေတြကို စာေပေတြ၊ တရားေခြေတြကေနတဆင့္ ဖတ္ရႈနာယူမွတ္သားျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ေက်းဇူးၾကီးမားပံုေတြကို စိတ္အာရံုမွာပံုေဖာ္ ေတြးျပီး ၾကည္ညိဳတဲ့အေလ့အက်င့္ကို ေန႔စဥ္အခ်ိန္တစ္ခုေပး လုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ ရက္ၾကာလာတာႏွင့္အမွ် ရတနာသံုးပါးအေပၚ ယံုၾကည္မႈသဒၶါတရား တစတစခိုင္မာလာတာကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အဲဒီနည္းအတိုင္းပါဘဲ။ ေမတၱာပို႔တဲ့အလုပ္၊ ေမတၱာပြားတဲ့အလုပ္ကို လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း ေမတၱာပို႔တဲ့ ပါဠိစာေတြ၊ ျမန္မာျပန္ စာေတြကို ဒီအတိုင္းခ်ည္း ရြတ္ေနတာမ်ိဳး မလုပ္ေတာ့ပဲ မိမိေမတၱာပို႔ခ်င္တဲ့သူ တစ္ဦးဦးကို စိတ္ထဲကေန အာရံုျပဳပံုေဖာ္ျပီး သူစိတ္ခ်မ္းသာဖို႔၊ ေကာင္းက်ိဳးေတြျဖစ္ထြန္းဖို႔ကို အထူးလိုလားတဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူလို႔ရတာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုအေလ့အက်င့္လုပ္ျခင္းျဖင့္လည္း ေမတၱာစိတ္ကို ၾကီးမားလာေအာင္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သတိျပဳေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သမထဘာ၀နာရဲ ႔ လုပ္ငန္းစဥ္တိုင္းမွာ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ယူျခင္းအလုပ္ဟာ မျဖစ္မေနပါေနတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ စစခ်င္း စိတ္ကူးပံုေဖာ္ယူျပီး၊ အဲဒီေနာက္ ကိုယ္ေဖာ္ယူထားတဲ့ အာရံုကို ထင္ရွားသထက္ ထင္ရွားလာေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရင္းကေန ရည္မွန္းရာ သမာဓိအဆင့္ဆင့္၊ စ်ာန္အဆင့္ဆင့္ကို တက္လွမ္းယူသြားၾကရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>စိတ္ကူးပံု ေဖာ္ယူျခင္း ႏွင့္ ဆိုးက်ိဳးမ်ား</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>စားတတ္ရင္ ေဆး၊ မစားတတ္ရင္ ေဘး</strong> ဆိုတဲ့စကားလိုပါဘဲ။ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ျခင္းဟာ အသံုးမမွန္တဲ့အခါမွာ ပံုေဖာ္စိတ္ကူးတဲ့ကာယကံရွင္ကို ဒုကၡေကာင္းေကာင္းလည္း ေပးႏိုင္ပါေသးတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ပံုေဖာ္စိတ္ကူးတာမွာ အစပထမပိုင္း စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈက အားမေကာင္းေသးေပမယ့္ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈက ၾကိမ္ဖန္မ်ားလာေလ၊ ေန႔ရက္ၾကာလာေလ တစတစ အခ်ိန္တိုင္း အဲဒီစိတ္ကူးကသာ ကိုယ့္ကိုလႊမ္းမိုးေနေတာ့တာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ကိုယ္သေဘာက်ႏွစ္ျခိဳက္တဲ့ အာရံုငါးပါး တစ္ခုခုႏွင့္ေတြ႔ရင္ စိတ္မွာ သတိအထိန္းအကြပ္မရွိလို႔ကေတာ့ တပ္ျငိမႈဆိုတာက ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတတ္တာပါ။ ဒီလိုႏွင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ တပ္ျငိမႈေသးေသးေလးေတြ အၾကီးၾကီးေတြ မ်ိဳးစံုႏွင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို ေနထိုင္သြားေနၾကရတာမဟုတ္လား။ အဲဒီထဲကမွ ကိုယ္က ပိုအာရံုစိိုက္ျပီး အခ်ိန္ေပး ပံုေဖာ္စိတ္ကူးယူမိလိုက္တဲ့ အာရံုက ကိုယ့္ကို အခ်ိန္တိုင္းနီးပါးကပ္ျပီး ႏွိပ္စက္ေတာ့တာပါဘဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဥပမာ-လူငယ္အရြယ္ေတြျဖစ္တတ္ၾကတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ ရင္ခုန္ျခင္းျပႆနာဆိုပါစို႔။ စစ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းအခ်ိန္မွာေတာ့ ျပႆနာက ဒီေလာက္မၾကီးပါဘူး။ အဲဒါကို ပဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လိုလိုလားလားလက္ခံယူျပီး အာရံုကို ထင္ရွားသထက္ ပိုထင္ရွားေအာင္၊ စြဲသထက္စြဲလာေအာင္ အခ်ိန္ေတြေပးျပီး သိစိတ္ႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မသိစိတ္ႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ ယူမိပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ေန႔စဥ္အခ်ိန္တိုင္းနီးပါးမွာ သူဆိုသူမွ ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။၊ စားလည္း ဒီစိတ္၊ သြားလည္းဒီစိတ္၊ အိပ္ယာႏိုးတာႏွင့္သူ၊ အိပ္ယာ၀င္လည္း သူ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပသြားၾကရင္ေတာ့ ျပႆနာမၾကီးလွေပမယ့္ တစ္ဘက္က ကိုယ့္ကို ျပန္မၾကည္ျဖဴတဲ့အခါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ေမြးတဲ့မီးက ကိုယ့္ကိုျပန္ေလာင္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ အသည္းကြဲတာေတြ၊ ဘ၀ပ်က္တာေတြ၊ ကိုယ့္ဖာသာအဆံုးစီရင္တာေတြ စတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးလက္သည္ တရားခံကေတာ့ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားသြားခဲ့လို႔ပါဘဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီေနရာမွာ ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ရဟန္းေတာ္ေလး တစ္ပါးကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ေဟာထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္တုန္းက ရဟန္းေလး တစ္ပါး ဇနီးေဟာင္းက ျဖားေယာင္းလုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္မွာ မေပ်ာ္တာကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ဘုရားရွင္က သိေတာ့ “ခ်စ္သား သင္ဟာ ခုမွ မိန္းမကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ပ်က္စီးတာ မဟုတ္ဘူး၊ အရင္ကလည္း မိန္းမေၾကာင့္ ငရဲလားခဲ့ရျပီးျပီ” လုိ႔ ေျပာျပီး အတိတ္ကုိ ျပန္လည္ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အတိတ္ဘ၀တစ္ခုမွာတုန္းက ေတာင္ေျခတစ္ခုမွာ သမင္အုပ္တစ္အုပ္ ေနၾကတယ္။ သမင္တစ္ေကာင္က သမင္မေလးတစ္ေကာင္ကုိ ျမတ္နုိးေတာ့ ဘယ္သြားသြား ေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္တာေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ေတာင္ေအာက္ဆင္းျပီး အစာရွာဖုိ႔ သမင္မေလးအသြား သမင္ထီးက မေနနုိင္ဘူး။ ေနခဲ့လုိ႔ ေျပာတာေတာင္ မရဘူး။ အဲလုိနဲ႔ သြားလုိက္တာ တစ္ေနရာအေရာက္ မုဆုိးတစ္ေယာက္က သားေကာင္နံ႔ရေတာ့ ျခဳံကြယ္မွာ ပုန္းျပီးေစာင့္ေနပါတယ္။ သမင္မကလည္း သိတယ္။ လူနံ႔ရတယ္၊ အႏၱရာယ္ေတာ့ ေတြ႕ျပီေပါ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ကေန ကပ္လုိက္လာတဲ့ သမင္ထီးကုိ ေရွ႕ကသြားဖုိ႔ ေျပာေတာ့ သမင္ထီးကလည္း သမင္မေလးေျပာသလို ေရွ ႔ကေနသြားေပးပါသတဲ့။ အဲဒီမွာ မုဆုိးက ခ်က္ေကာင္းကုိေစာင့္ျပီး လွံနဲ႔ပစ္ေတာ့ ပြဲခ်င္းျပီးေသသြားပါတယ္။ သမင္မေလးကေတာ့ လန္႔ေျပးရင္း လြတ္သြားခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အဲဒါကုိ အဲဒီေတာထဲမွာ သစ္ပင္ေစာင့္နတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘုရားေလာင္းက ျမင္ေတာ့ ညည္းတြားပါသတဲ့။ <strong>“အင္း..ဒင္းေသတာ အေမ့ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္၊ အေဖ့ေၾကာင့္လဲမဟုတ္၊ ကာမတဏွာေၾကာင့္သာ ေသရတယ္။ ကာမဂုဏ္ဆုိတာ သုဂတိသြားမယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိေတာင္ ျဖတ္ေတာက္ပစ္ေလ့ရွိတယ္။ မူမမွန္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးရွိတဲ့ အရပ္၊ အဲဒီလုိအမ်ိဳးသမီး ျခယ္လွယ္တဲ့အရပ္ေဒသဟာ စပ္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး အလုိကုိ လုိက္ေနရတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြလည္း အတူတူပဲ..”</strong> လုိ႔ ဆုိျပီး ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ဥဒါန္းက်ဴးလုိက္ပါတယ္တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီျမတ္စြာဘုရားေဟာထားတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ပံုျပင္ေလးကို နည္းယူဆင္ျခင္ျပီး ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ား (အကိုေတာ္၊ အမေတာ္မ်ား)လည္း အလြန္အကၽြံေတြ ႏွင့္ မ်က္ကန္းအခ်စ္မ်ိဳးေတြ မျဖစ္မိဖို႔ သတိေပးခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို သူေတာ္ေကာင္းေတြက ခုန သစ္ပင္ေစာင့္နတ္လိုမ်ား ကဲ့ရဲ ့စကားေျပာၾကရင္ ရွက္ဖို႔မ်ား ေကာင္းေနမလားလို႔ပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ထင္ရွားေအာင္လို႔ အခ်စ္ကိစၥကို အဓိကထား ဥပမာေပးလိုက္တာပါ။ တျခား အစားအေသာက္ကို အလြန္အက်ဴးျဖစ္တာေတြ၊ တီဗီ၊ ရုပ္ရွင္၊ သီခ်င္း၊ အင္တာနက္၊ ဂိမ္း၊ ေဘာလံုးပြဲ၊ ခ်ဲထီ စတာေတြမွာ အလြန္အက်ဴးျဖစ္တာေတြ၊ ေဆးလိပ္အရက္စတာေတြမွာ အလြန္အက်ဴးျဖစ္တာေတြ၊ အ၀တ္အစားႏွင့္ အလွျပင္ပစၥည္းေတြမွာ အလြန္အက်ဴးျဖစ္တာေတြ အားလံုးလည္း ဒီ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မွားျခင္းမွာ အက်ဳံး၀င္ေနတာပါဘဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>(ဆက္ရန္)</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">၀ိမုတၱိသုခ</p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">၁၁၊ ၁၊ ၂၀၁၂။ (ဗုဒၶဟူးေန႔)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-8576854267618630877?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-88958596358975101702012-01-17T04:52:00.000-08:002012-01-17T04:58:59.291-08:00<p style="text-align: justify;"><span>အခုတေလာ သတိရတိုင္း၊ အေၾကာင္းတစ္ခုခုတိုက္ဆိုင္ ၾကံဳၾကိဳက္မိတိုင္း စိတ္ထဲက ရြတ္မိတဲ့ စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္း ရွိေနတယ္။ အဲဒါ ဂုဏ္ေတာ္ေတြလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဂါထာေတြလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဂၤလိပ္စာနဲ ႔ ၀ါက်တိုေလးပါ။ <strong style="color: rgb(204, 0, 0);">"This, too, will pass."</strong> တဲ့။</span></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ဘုရင္ၾကီးတစ္ပါးရွိသတဲ့.....။</p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>Once a king called upon all of his wise men and asked them,<p> </p>"Is there a mantra or suggestion which works in every situation, in every circumstances, in every place and in every time. Something which can help me when none of you is available to advise me. Tell me is there any mantra?"<p> </p>All wise men got puzzled by King's question. One answer for all question? Something that works everywhere, in every situation? In every joy, every sorrow, every defeat and every victory? They thought and thought. After a lengthy discussion, an old man suggested something which appeal to all of them. They went to king and gave him something written on paper. But the condition was that king was not to see it out of curiosity. Only in extreme danger, when the King finds himself alone and there seems to be no way, only then he'll have to see it. The King put the papers under his Diamond ring.<p> </p>After a few days, the neighbors attack the Kingdom. It was a collective surprise attack of King's enemies. King and his army fought bravely but lost the battle. King had to fled on his horse. The enemies were following him. His horse took him far away in Jungle. He could hear many troops of horses were following him and the noise was coming closer and closer. Suddenly the King found himself standing in the end of the road - that road was not going anywhere. Underneath there was a rocky valley thousand feet deep. If he jumped into it, he would be finished and he could not return because it was a small road. From back the sound of enemy's horses was approaching fast. King became restless. There seemed to be no way.<p> </p>Then suddenly he saw the Diamond in his ring shining in the sun, and he remembered the message hidden in the ring. He opened the diamond and read the message. The message was very small but very great.<p> </p>The message was - </span><strong style="color: rgb(0, 0, 153);"><span>"This too will pass."</span> </strong><span><p> </p>The King read it . Again read it. Suddenly something strike in his mind- Yes ! it too will pass. Only a few days ago, I was enjoying my kingdom. I was the mightiest of all the Kings. Yet today, the Kingdom and all his pleasure have gone. I am here trying to escape from enemies. However when those days of luxuries have gone, this day of danger too will pass. A calm come on his face. He kept standing there. The place where he was standing was full of natural beauty. He had never known that such a beautiful place was also a part of his Kingdom. The revelation of message had a great effect on him. He relaxed and forget about those following him. After a few minute he realized that the noise of the horses and the enemy coming was receding. They moved into some other part of the mountains and were not on that path.<p> </p>The King was very brave. He reorganized his army and fought again. He defeated the enemy and regain his lost empire. When he returned to his empire after victory, he was received with much fan fare at the door. The whole capital was rejoicing in the victory. Everyone was in a festive mood. Flowers were being thrown on King from every house, from every corner. People were dancing and singing. For a moment King said to himself," I am one of the bravest and greatest King. It is not easy to defeat me.: With all the reception and celebration he saw an ego emerging in him.<p> </p>Suddenly the Diamond of his ring flashed in the sunlight and reminded him of the message. He open it and read it again: "This too will pass"<p> </p><p>He became silent. His face went through a total change -from the egoist he moved to a state of utter humbleness.</p></span></p><p style="text-align: justify;"> <span><span><p>If this too is going to pass, it is not yours.</p><p>The defeat was not yours, the victory is not yours.</p>You are just a watcher. Everything passes by.<p> </p>ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီမွ်ပါဘဲ။</span></span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ရဲ ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ေတြးၾကည့္မိရင္ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာေတြလည္း အမ်ားၾကီးၾကံဳဖူးခဲ့သလို၊ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ပ်က္စရာေတြလည္း ၾကံဳလာခဲ့ရတာ ဒုႏွင့္ေဒးပါဘဲ။ ဒါေတာင္ အခုအသက္အရြယ္ႏွင့္မို႔လို႔ ဒီေလာက္ပဲရွိေသးတာ။ တကယ္လို႔ အသက္ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္အသက္ရွင္ေနခြင့္ ရအံုးမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ အသစ္အသစ္ေသာ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ခံစားမႈေတြ တစ္ပံုုတစ္ပင္ၾကီး ထပ္ရဖို႔ရွိေနေသးတယ္။ </span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တိုင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာသတိထားၾကည့္ရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာေတာ့ အဲဒီကိစၥေလာက္ အေရးၾကီးတာ၊ ေသေရးရွင္ေရးျဖစ္တာ မရွိေတာ့သလိုပါဘဲ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီအျဖစ္အပ်က္က ျပီးဆံုးသြားျပီး ေနာက္ထပ္အသစ္ ေနာက္ထပ္အသစ္ေတြက သူ႔လိုပဲ အေရးၾကီးေန၊ ေသေရးရွင္ေရးျဖစ္ေနျပန္တာပါဘဲ။ ေသခ်ာတာေတာ့ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရသမွ်အျဖစ္အပ်က္တိုင္းက ျပီးေတာ့လည္း ျပီးသြားခဲ့တာပါပဲေလ။ ေနာင္ၾကံဳေတြ႔အံုးမယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကလည္း ဒီနည္းအတိုင္းပဲ လာၾကအံုးမွာပါဘဲ။ </span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>ဒီေတာ့ ဘာကိုမ်ား အသည္းအသန္ ဖက္တြယ္လို႔ ေနခ်င္စရာ ရွိအံုးမွာလဲ။ </span></p><p style="text-align: justify;"><span>ဘာကိုမ်ား ခါးခါးသီးသီး လက္မခံႏိုင္ေအာင္ ျငင္းဆန္ေနစရာ လိုအံုးမွာလဲ။</span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>၀မ္းနည္းစိတ္ညစ္ေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>အဆင္ေျပေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ရင္ခုန္္ေနရတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>တမ္းတမ္းတတ သတိရေနတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>သူရွိမွ (ဒါေလးရွိမွ) ျပည့္စံုမွာပါေလ ဆိုတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ခါးခါးသီးသီး ျဖစ္ေနရတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>တက္ၾကြလန္းဆန္းေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ျငီးေငြ႔စိတ္ကုန္ျဖစ္ေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>စိတ္ပူစိုးရိမ္ေနရတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ဒီလိုလုပ္ခဲ့မိရင္ အေကာင္းသားလို႔ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>သို႔ေလာ သို႔ေလာ အေတြးေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ခ်ီးမႊမ္းေနၾကတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ကဲ့ရဲ ႔ေနၾကတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ငါ့လိုလူကိုမ်ား ရာရာစစ လို႔ ျဖစ္ေနတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ငါ့က်မွ ဘာေၾကာင့္ဒီလို ျဖစ္ေနရတယ္ ဆိုတာလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ငါရွိမွ ျဖစ္မွာပါေလ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>ငါရွိေနဖို႔ မလိုပါဘူးေလ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>တရားႏွလံုးသြင္းရင္း မခံသာတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;"><span>တရားႏွလံုးသြင္းရင္း ေကာင္းမွေကာင္း ျဖစ္ေနတာေတြလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပဲ။</span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မျပီးေသးရင္ေတာင္ ေသရင္ေတာ့ အလိုလို အားလံုးျပီးသြားမွာပါပဲ။</span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>အခု ဒီစာကို ဖတ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြလည္း စာကိုဖတ္ရင္းက ခံစားမႈေပါင္းမ်ားစြားႏွင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး စဥ္းစားေနမိမွာပါပဲ။ ဒါလည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပါပဲ။</span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><span>အားလံုး... အားလံုးဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပီးသြားမွာပါပဲေလ....။</span></p><p style="text-align: justify;"><span> </span> </p><p style="text-align: justify;"><strong>ေလးစားစြာျဖင့္</strong></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><strong>၀ိမုတၱိသုခ</strong></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><strong>9.1.12 (Mon.)</strong></p><p style="text-align: justify;"><br /><strong></strong></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><em><strong>(အဂၤလိပ္ပံုျပင္ကို အင္တာနက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)</strong></em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-8895859635897510170?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-48490949392398200492012-01-03T11:12:00.000-08:002012-01-03T11:13:55.698-08:00<a title="View အရိယာစခန္း မဂ္တက္လမ္း on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/77044630/%E1%80%A1%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%9A%E1%80%AC%E1%80%85%E1%80%81%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8-%E1%80%99%E1%80%82%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%9C%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">အရိယာစခန္း မဂ္တက္လမ္း</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/77044630/content?start_page=1&view_mode=list&access_key=key-egnp0pkialfsyobbdwa" data-auto-height="true" data-aspect-ratio="1.30228758169935" scrolling="no" id="doc_31182" width="100%" height="600" frameborder="0"></iframe><script type="text/javascript">(function() { var scribd = document.createElement("script"); scribd.type = "text/javascript"; scribd.async = true; scribd.src = "http://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js"; var s = document.getElementsByTagName("script")[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-4849094939239820049?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-33890634331806323462012-01-03T11:07:00.000-08:002012-01-03T11:09:31.272-08:00<a title="View The Path To Arahantship on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/76949662/The-Path-To-Arahantship" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">The Path To Arahantship</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/76949662/content?start_page=1&view_mode=list&access_key=key-230cg8j2trfct3e03a20" data-auto-height="true" data-aspect-ratio="0.673649393605292" scrolling="no" id="doc_5879" width="100%" height="600" frameborder="0"></iframe><script type="text/javascript">(function() { var scribd = document.createElement("script"); scribd.type = "text/javascript"; scribd.async = true; scribd.src = "http://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js"; var s = document.getElementsByTagName("script")[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();</script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-3389063433180632346?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-31434928928322634372012-01-03T10:58:00.000-08:002012-01-17T04:47:38.358-08:00<a title="View အထက္မဂ္ဖိုလ္သို ့တက္ရန္နည္းလမ္းမွန္ on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/75987292/%E1%80%A1%E1%80%91%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%82%E1%80%B9%E1%80%96%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%9C%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%AF-%E1%80%B7%E1%80%90%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%94%E1%80%B9" style="margin: 12px auto 6px; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; display: block; text-decoration: underline;">အထက္မဂ္ဖိုလ္သို ့တက္ရန္နည္းလမ္းမွန္</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/75987292/content?start_page=1&amp;view_mode=list&amp;access_key=key-ffn5fyif37xqoyliky3" ratio="0.611388611388611" id="doc_50972" scrolling="no" width="100%" frameborder="0" height="true"></iframe><script type="text/javascript">(function() { var scribd = document.createElement("script"); scribd.type = "text/javascript"; scribd.async = true; scribd.src = "http://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js"; var s = document.getElementsByTagName("script")[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();</script><br /><br /><br /><a title="View The Correct Way Of Progressing To Higher Magga And Phala on Scribd" href="http://www.scribd.com/doc/77324504/The-Correct-Way-Of-Progressing-To-Higher-Magga-And-Phala" style="margin: 12px auto 6px auto; font-family: Helvetica,Arial,Sans-serif; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 14px; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; -x-system-font: none; display: block; text-decoration: underline;">The Correct Way Of Progressing To Higher Magga And Phala</a><iframe class="scribd_iframe_embed" src="http://www.scribd.com/embeds/77324504/content?start_page=1&view_mode=list&access_key=key-14exh3o85u11gpk0vvw4" data-auto-height="true" data-aspect-ratio="0.618806875631951" scrolling="no" id="doc_35946" width="100%" height="600" frameborder="0"></iframe><script type="text/javascript">(function() { var scribd = document.createElement("script"); scribd.type = "text/javascript"; scribd.async = true; scribd.src = "http://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js"; var s = document.getElementsByTagName("script")[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();</script><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တရားေတာ္ အသံဖိုင္</span> </span><a style="font-weight: bold;" href="http://saddhammaramsi.blogspot.com/2009/10/blog-post_06.html">http://saddhammaramsi.blogspot.com/2009/10/blog-post_06.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-3143492892832263437?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-36181726261873082442011-12-20T00:31:00.000-08:002011-12-20T03:20:22.548-08:00<div class="date-posts"> <div class="post-outer"> <div class="post hentry"><br /><div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-3324895535439471946"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-HNHReW97Dcw/TvBFEaneJ-I/AAAAAAAAB6Y/5fznStS4X2g/s1600/srs1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 550px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HNHReW97Dcw/TvBFEaneJ-I/AAAAAAAAB6Y/5fznStS4X2g/s400/srs1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688122271535605730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-rpzs5UcWLGs/TvBFEADNzXI/AAAAAAAAB6M/h3dpPi4k6no/s1600/srs2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 331px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-rpzs5UcWLGs/TvBFEADNzXI/AAAAAAAAB6M/h3dpPi4k6no/s400/srs2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688122264404217202" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-p60p7wHBtDw/TvBFDalQGsI/AAAAAAAAB6A/eWcpZUaU_vA/s1600/srs3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 450px; height: 319px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-p60p7wHBtDw/TvBFDalQGsI/AAAAAAAAB6A/eWcpZUaU_vA/s400/srs3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688122254346427074" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-XWDXbOXDrH0/TvBFDC-q8bI/AAAAAAAAB50/hcke-IkxipY/s1600/srs4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 411px; height: 561px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XWDXbOXDrH0/TvBFDC-q8bI/AAAAAAAAB50/hcke-IkxipY/s400/srs4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688122248010592690" border="0" /></a> </div> <div class="post-footer"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-gxA5mpOEluU/TvBuYiwM3FI/AAAAAAAAB64/nU8LZ_tV_ss/s1600/agenda1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 411px; height: 566px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-gxA5mpOEluU/TvBuYiwM3FI/AAAAAAAAB64/nU8LZ_tV_ss/s400/agenda1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688167697293827154" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-f67G5h5yKIg/TvBuYQqYT1I/AAAAAAAAB6s/OPy4bpUGjqo/s1600/agenda2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 405px; height: 464px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-f67G5h5yKIg/TvBuYQqYT1I/AAAAAAAAB6s/OPy4bpUGjqo/s400/agenda2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688167692437573458" border="0" /></a></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-3618172626187308244?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-22100144143285380842011-12-16T09:18:00.000-08:002011-12-19T01:04:49.637-08:00<h3 class="post-title entry-title"><a href="http://saddhammaramsi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html"></a><br /></h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-4265364562516872421"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-GDDWDUlX8d4/Tutvkn4z2GI/AAAAAAAAB3w/oF5qhC65MrE/s1600/beside_photo_09.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 244px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GDDWDUlX8d4/Tutvkn4z2GI/AAAAAAAAB3w/oF5qhC65MrE/s400/beside_photo_09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686761629458618466" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><img src="file:///C:/Users/NEWWIN%7E1/AppData/Local/Temp/moz-screenshot-1.jpg" alt="" /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">မဟာစည္ရတၱညဳနာယက၊ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရု၊ အဂၢမဟာကမၼ႒ာနာစရိယ၊ အဂၢမဟာသဒၶမၼေဇာတိက၊ သဒၶမၼရံသီရိပ္သာမ်ားအားလံုး၏ အဓိပတိဆရာေတာ္ၾကီး</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္အထူးျပည့္စံုေတာ္မူေသာ</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">သူမတူေအာင္ ၀ိနည္းအထူးေလးစားေတာ္</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);" class="text_exposed_show"><span>္မူေသာ<br />ေမတၱာ ကရုဏာအထူးၾကီးမား လံု႔လၾကီးေတာ္မူေသာ<br />သက္ေတာ္ရွည္ သဒၶမၼရံသီရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး<br /></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;">အရွင္ကု႑လာဘိ၀ံသ</span></span><br /><span style="font-weight: bold;"><br />သက္ေတာ္ (၉၁) ႏွစ္ ၊ ၀ါေတာ္ (၇၂)၀ါသည္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;" class="text_exposed_show"><span><br />ယေန႔ <span style="color: rgb(153, 102, 51);">ဒီဇင္ဘာလ၊ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ နံနက္ ၇း၃၅ နာရီ</span>တြင္<br />ခႏၶာဇာတ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေတာ္မူေၾကာင္း ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွ တပည့္ဒါကာ ဒါယကာမမ်ားအား အသိေပးအပ္ပါသည္။<br /><br />ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို (၇)ရက္ ပူေဇာ္ထားရွိမည္ ျဖစ္ၿပီး <span style="color: rgb(153, 51, 0);">၂၂-၁၂-၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေန႔လည္ ၁ နာရီ</span> အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ က်ဳိကၠဆံကြင္းတြင္ အႏၱိမအဂၢိစ်ာပနပူေဇာ္ပြဲသဘင္<br />စီ္ရင္က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း<br />(၇) ရက္တိုင္တိုင္ အထူးတရားပဲြမ်ားကိုလည္း က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း<br />ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ဒကာ ဒကာမမ်ားအေနျဖင့္<br />ေနာက္ဆံုး ေက်းဇူးဆပ္ ပူေဇာ္မႈျပဳႏိုင္ရန္ အႏၱိမအဂိၢစ်ာပန တင့္တင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေဇယ်ာေခမလမ္း၊ ရွစ္မိုင္၊ မရမ္းကုန္းျမိဳ႔နယ္ ၊ သဒၶမၼရံသီေက်ာင္းတိုက္<br />တယ္လီဖုန္း။ ။ ၀၁.၆၆၁၅၉၇ ၊ ၀၉၄၉၇၇၁၃၅၃<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-enQGr-ArStI/Tu78yY9VghI/AAAAAAAAB44/VQ1L2YM94g4/s1600/srs1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 501px; height: 375px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-enQGr-ArStI/Tu78yY9VghI/AAAAAAAAB44/VQ1L2YM94g4/s400/srs1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687761322038886930" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-W4lO81e7hk0/Tu78x5zpVuI/AAAAAAAAB4s/8QK07KLVErg/s1600/srs2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 501px; height: 375px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-W4lO81e7hk0/Tu78x5zpVuI/AAAAAAAAB4s/8QK07KLVErg/s400/srs2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687761313676744418" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Bk7G6cLXnss/Tu78xvSKs-I/AAAAAAAAB4g/HeMPffqNVaw/s1600/srs3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px; height: 374px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Bk7G6cLXnss/Tu78xvSKs-I/AAAAAAAAB4g/HeMPffqNVaw/s400/srs3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687761310851970018" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-1OEAZXh4MyE/Tu78xAK4XWI/AAAAAAAAB4U/EvbylNN811I/s1600/srs4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 501px; height: 375px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-1OEAZXh4MyE/Tu78xAK4XWI/AAAAAAAAB4U/EvbylNN811I/s400/srs4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687761298204941666" border="0" /></a><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-2210014414328538084?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-75440626383840377082011-12-12T09:28:00.000-08:002011-12-12T09:37:48.017-08:00<div style="text-align: justify;" class="mbl notesBlogText clearfix"><p><strong style="color: rgb(51, 51, 255);">ႏိုင္ငံေတာ္ ၾသဝါဒါစရိယ၊ ျမန္မာစာ ၾသ၀ါဒါစရိယ၊ အဂၢမဟာသဒၶမၼေဇာတိကဓဇ၊ ထီးခ်ဳိင့္ၿမိဳ႔ တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး</strong>၏<strong> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ယေန႔ ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား အမွတ္စဥ္ ၃</span></strong> စာအုပ္မွ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ေျဖဆိုထားခ်က္ကို Suicide ကိစၥ စိတ္၀င္စားေနၾကသူမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။</p><p> </p><p> </p><p> </p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/380983_307075242648484_100000380319925_1011428_405233736_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/375979_307075322648476_100000380319925_1011429_1378844282_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/382847_307075455981796_100000380319925_1011430_1739412130_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/387508_307075545981787_100000380319925_1011431_427070294_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/392649_307076269315048_100000380319925_1011437_116582969_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/376054_307076352648373_100000380319925_1011438_991511098_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/388830_307076419315033_100000380319925_1011440_1345026171_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/384150_307076492648359_100000380319925_1011441_2146824032_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/379451_307076549315020_100000380319925_1011442_76617174_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p> </p><p>(ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အေမးအေျဖကို မွ်ေ၀ခြင့္ရေအာင္ source အေထာက္အပံ့ျပဳေပးေသာ <strong><span style="color: rgb(153, 51, 0);">မထားထားမိုး</span> (<a href="http://www.facebook.com/#%21/profile.php?id=100000658892612">http://www.facebook.com/#!/profile.php?id=100000658892612</a>)</strong> ႏွင့္ ဓါတ္ပံုဖိုင္မ်ားအျဖစ္ ပို႔စ္တင္ထားေပးေသာ <strong><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ဘုန္းဘုန္း ဦးေလာကနာထ</span> (<a href="http://www.lknt11.com/">http://www.lknt11.com</a>)</strong> တို႔အား ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။)</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-7544062638384037708?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-81067821841184213172011-12-12T09:26:00.000-08:002011-12-12T09:28:28.861-08:00<p style="text-align: justify;">ကပိလ၀တ္ျပည္၊ နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္၌ ဗုဒၶျမတ္စြာသီတင္းသံုးေနစဥ္အခါ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ၌ မဟာနာမ္္ သာကီ၀င္မင္းသည္ ဗုဒၶထံသို႕ ေရာက္လာခ်ဥ္းကပ္ကာ ဤသို႕ေလွ်ာက္ထားေလ၏။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">"အရွင္ဘုရား- ဤကပိလ၀တ္ျပည္သည္ လူဦးေရ ထူထပ္ေပါမ်ား၍ စည္ကားလွပါ၏။ လမ္းတို လမ္းရွည္ႏွင့္ ေစ်းအိမ္တို႕လည္း မ်ားျပားလွပါ၏။ အရွင္ဘုရား- တပည့္ေတာ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို လည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကိုလည္းေကာင္း ဆည္းကပ္ခစားၿပီး၍ ညေနခ်မ္းအခ်ိန္၌ ကပိလ၀တ္သို႕ ၀င္သည္ရိွေသာ္ ေျပးသြားေနေသာဆင္ႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုရပါ၏၊ ျမင္း-ရထား-လွည္းတို႕ႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုရပါ၏၊ အရွင္ဘုရား-ထိုအခါမ်ိဳး၌ တပည့္ေတာ္အား ျမတ္စြာဘုရားကို အာရံုျပဳေသာစိတ္သည္ လြတ္သည္သာတည္း၊ တရားေတာ္-သံဃာေတာ္တို႕ကို အာရံုျပဳေသာစိတ္သည္ လြတ္သည္သာတည္း အရွင္ဘုရား- ထိုအခါ ငါသည္ ဤအခ်ိန္၌ ေသရမူ ဘယ္ဘ၀သို႕လားေရာက္ရပါမည္နည္း ဟုေတြးေတာမိပါသည္ဘုရား " ဟုေလွ်ာက္ထား၏။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက " မဟာနာမ္္-သင္မေၾကာက္ပါႏွင့္၊ မစိုးရိမ္ပါႏွင့္၊ သင့္အား မယုတ္ည့ံေသာ ေသျခင္းျဖစ္လတၱံ႕"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">"မဟာနာမ္္-အၾကင္သူသည္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး ယံုၾကည္မူသဒၶါျဖင့္ ထံုအပ္ေသာ စိတ္၊ ေဆာက္တည္မူ သီလ၊ အၾကားအျမင္ သုတ၊ စြန္႕ၾကဲမူ စာဂ၊ အသိဉာဏ္ ပညာတို႕ျဖင့္ထံုံုအပ္ေသာစိတ္ ရိွသူျဖစ္၏၊ ထိုသူ၏ ခႏၶာရုပ္သည္ မဟာဘုတ္ေလးပါး အစုအေ၀းျဖစ္၏၊ ထမင္း-မုန္႕စေသာ အစာ အာဟာရတို႕ျဖင့္ ႀကီးပြားရ၏၊ ျပဳျပင္ထိန္းမတ္ေပးရျခင္း သေဘာရိွ၏၊ မတည္ျမဲျခင္း၊ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးျခင္း သေဘာရိွ၏"</p><p style="text-align: justify;">"ထိုခႏၶာကိုယ္ရုပ္ကို က်ီးငွတ္တို႕လည္း ထိုးဆိတ္ကုန္၏၊ ေတာေခြး၊ အိမ္ေခြးႏွင့္ ပိုးေလာက္တို႕လည္း ခဲစားၾကကုန္၏၊ သို႕ေသာ္ မဟာနာမ္္- ထိုသူ၏ သဒၶါ၊ သီလ၊ စာဂ၊ ပညာတို႕ျဖင့္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး ထံုအပ္ေသာစိတ္သည္ကား အထက္သို႕သာ တက္ေလ့ရိွေပ၏၊ ထူးျခားစြာ သြားေလ့ရိွေပ၏၊"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">"မဟာနာမ္္- ဥပမာအားျဖင့္ကား ေထာပတ္အိုးကို ေရအိုင္ထဲ၌ ရိုက္ခြဲလိုက္ေသာအခါ အိုးျခမ္းကြဲတို႕သည္ ေရေအာက္သို႕က်ေရာက္၍ ေထာပတ္တို႕သည္ ေရေပၚသို႕ တက္ေရာက္ကုန္သကဲ့သို႕တည္း။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">"မဟာနာမ္- အေရွ႕အရပ္သို႕ ကိုင္းညြတ္လ်က္ရိွေသာ သစ္ပင္ကို အရင္းမွ ျဖတ္ပိုင္းေသာ္ ထိုသစ္ပင္သည္ အဘယ္အရပ္သို႕လဲက်ေပမည္နည္း၊ မဟာနာမ္-ထိုသစ္ပင္သည္ အေရွ႕အရပ္သို႕သာလွ်င္ လဲက်မည္ မဟုတ္လား။"</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">"မဟာနာမ္- ထိုဥပမာအတိုင္းပင္တည္း၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္တို႕ ႏွစ္သက္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားႏွင့္ ျပည့္စံု ထံုမြမ္းၿပီးသူသည္ နိဗၺာန္သို႕ ေရွ႕ရႈ ကိုင္းညြတ္သည္သာျဖစ္၏၊ ထို႕ေၾကာင့္ မဟာနာမ္- စိုးရိမ္ေၾကာငၾ့္ကမျဖစ္ပါႏွင့္၊ သင္၏ေသျခင္းသည္ ေကာင္းေသာေသျခင္း ျဖစ္လတၱံ႕၊ သင္၏ လားရာဂတိသည္ မယုတ္ညံ့ေသာ ဂတိ ျဖစ္လတၱံ႕" ဟု မိန္႕ၾကားေတာ္မူ၏။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong> (စာေရးသူ=ေလးၿမိဳင္ စာအုပ္အမည္=ဗုဒၶ၏ ၀ါဒစစ္ပြဲမ်ား)</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-8106782184118421317?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-13725712884423293042011-12-12T08:20:00.000-08:002011-12-12T09:24:06.797-08:00<p style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤ၀တၳဳကို ၾကီးစြာေသာ မိုးၾကီးေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားေသာ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ သူ၏ ပရိသတ္တို႔ကိုကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ သာ၀တၳိျပည္ မဟာေကာသလမင္း၏ သားသည္ ပေသနဒိမင္းသားျဖစ္သည္။ ေ၀သာလီျပည္တြင္ လိစၦ၀ီမင္း၏ သားသည္ မဟာလိအမည္ရွိ၏။ ကုသိနာရံုျပည္ မလႅမင္း၏ သားသည္ ဗႏၶဳလအမည္ရွိ၏။ သူတို႔သည္ ဒိသာပါေမာကၡဆရာၾကီးထံ ပညာသင္ၾကားရန္အလို႔ငွာ တကၠသုိလ္ျပည္သို႔ သြားၾကေလသည္။ ျမိဳ႕ျပင္ရွိ ဇရပ္တြင္ နားေနစဥ္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေမးကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တို႔သည္ ဆရာထံတြင္ ပညာသင္ၾကား၍ တတ္ေျမာက္သြားၾကေသာအခါ ဆရာကို ခြင့္ပန္ကာ သူတို႔၏ ေနရပ္အသီးသီးသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ပေသနဒိမင္းသားသည္ တိုင္းျပည္ေရာက္၍ အတတ္ပညာမ်ားကို ျပသရာ ဖခင္မဟာေကာသလမင္းၾကီးက ႏွစ္သက္ေတာ္မူသျဖင့္ မင္းအျဖစ္ကို ေပးေလသည္။ မဟာလိမင္းသားသည္လည္း သူ၏ အတတ္ကို လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းကို ျပသခဲ့ေလသည္။ အတတ္ပညာျပစဥ္ မ်က္စိမ်ားကန္းသြားသျဖင့္ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ “ေအာ္ ငါတို႔ရဲ႕ ဆရာဟာ မ်က္စိကန္းသြားေလျပီ၊ သူ႕ကို တို႔မ်ား မစြန္႔ၾကမူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးအံ့။”ဟုတိုင္ပင္ၾကကာ အခြန္တစ္သိန္းထြက္ေသာ ရြာၾကီးတစ္ရြာကို ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လိစၦ၀ီမင္းသား မဟာလိသည္ လိစၦ၀ီမင္းသားငါးရာ တို႔ကို အတတ္ပညာကို သင္ေပးခဲ့ေလသည္။ ကုႆိႏၷာရံုျပည္တြင္ကား မလႅမင္းတို႔သည္ ဗႏၶဳလမင္းသားေလးအား အတတ္ပညာကို ျပခိုင္းေလသည္။ မလႅမင္းတို႔သည္ ၀ါးအစည္းေပါင္း(၆၀)ကို ကြင္းျပင္တြင္ စိုက္ထူထားသည္။ ၀ါးတစ္စည္းတြင္ ၀ါးအလံုးေပါင္း (၆၀) ေျခာက္ဆယ္ပါရွိသည္။ ထို၀ါးစည္းတို႔ကို ပရိသတ္မ်ားေရွ႕တြင္ ခုတ္ခိုင္းေလသည္။ ဗႏၶဳလမင္းသားသည္ အေတာင္ရွစ္ဆယ္သို႔ ျပန္တက္ကာ ၀ါးအစည္းအေပါင္း (၅၉)စည္းကို အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္အျပတ္ ခုတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေနာက္ဆံုးတစ္စညး္ကို မခုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ထိုအခါ မလႅမင္း ပရိသတ္သည္ မင္းသားေလးကို ၀ိုင္းကာ ေျပာင္ေလွာင္ၾကေလသည္။ မင္းသားေလးသည္ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းကို မခုတ္ႏိုင္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းကား ထို၀ါးစည္း၏ အလယ္တြင္ သံလံုးရွည္ကို ထည့္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ သူသည္ မလႅမင္းအခ်ိဳ႕၏ ညစ္ပတ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္ကို သိေသာအခါ သန္လွ်က္ကို ပစ္ခ်လွ်က္ ငိုယိုေလေတာ့သည္။ မင္းသားေလးသည္ အိမ္ကို ေရာက္ေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">’’ကၽြႏု္ပ္၏ ေဆြမ်ိဳးေတြဟာ သိလွ်က္သားနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းမွာ သံလံုးရွည္ ထည့္ထားတဲ့အေၾကာင္းကုိ မေျပာၾကပါ။ ဘယ္ေဆြမ်ိဳးကမွ ကၽြႏု္ပ္ကို မခ်စ္ၾကဘူး၊ ကၽြႏု္ပ္သာ အဲဒီအေၾကာင္းသိခဲ့ရင္ အားနည္းနည္းစိုက္ျပီး ခုတ္လို္က္ရင္ လံုး၀အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္ျပတ္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အဲဒီေဆြမ်ိဳးေတြကို သတ္ျပီး မင္းလုပ္မယ္။’’ဟု မိခင္ ဖခင္တို႔အား တိုင္ပင္ေလသည္။ ထိုတြင္ မိခင္ဖခင္တို႔က</p><p style="text-align: justify;"> ’’ခ်စ္သား ဒို႔မ်ားမလႅမင္းမ်ိဳးဆိုတာ အစဥ္အဆက္မင္းျပဳၾကရတာပါ၊ ခ်စ္သားအဲဒီ လိုလုပ္ရန္ မသင့္ပါ’’ဟု ၀ို္င္း၀န္းတာျမစ္ၾကေလသည္။ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ ’’ဒါဆိုလွ်င္လည္း အကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထံသြားမယ္’’ ဟုေျပာကာ သာ၀တၳိ ျပည္သို႔ သြားေလ၏။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဗႏၶဳလသည္ကား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပေသနဒိေကာသလမင္းထံတြင္ စစ္သူၾကီး အျဖစ္ ႏွင့္ အမွဳထမ္းခဲ့ေလသည္။ ထိုအျပင္ ပေသနဒိေကာသလမင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလ၏ မိဘတို႔ကိုပါေခၚ၍ သူ၏ တိုင္းျပည္တြင္ ေနေစခဲ့သည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ေလသာျပဴတင္းေပါက္မွ အျပင္ကို ၾကည့္ေနစဥ္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ စူဠအနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ ၀ါသာခါသူေဌးမ၏ အိမ္၊ သုပၸ၀ါသာသူေဌးမ၏ အိမ္တို႔သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြေတာ္မူေနၾကေသာ ရဟန္းမ်ားစြာကို ျမင္ေသာအခါ ေကာသလမင္းၾကီးသည္“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ကို ၾကြေနၾကတာလဲ၊”ဟုေမးေတာ္မူေလသည္။ ထိုအခါ အမတ္ၾကီးမ်ားက</p><p style="text-align: justify;"> “အရွင္မင္းၾကီး အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာနရဟန္းမ်ားအတြက္ ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းႏွစ္ေထာင္ၾကြေတာ္မူ ၾကပါသည္ဘုရား၊ စူဠအနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ ၀ိသာခါသူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ သုပၸ၀ါသာ သူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါ သည္ဘုရား၊ ”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ မင္းၾကီးသည္ ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလိုသည္ ျဖစ္၍ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားကာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းသံဃာ တစ္ေထာင္ကို ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို (၇)ရက္ တိုင္ တိုင္ အလွဴျပဳေတာ္မူ၍ (၇)ရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရား ကို ရွိခိုးျပီ၍</p><p style="text-align: justify;">“အရွင္ဘုရား ရဟန္းငါးရာႏွင့္တကြ နန္းေတာ္သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံ ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္</p><p style="text-align: justify;">“မင္းၾကီး ဘုရားတို႔မည္သည္ တစ္ေနရာတည္းမွာ အျမဲတမ္းဆြမ္းကို အလွဴခံေတာ္မမူၾကပါ၊ လူသားတိုင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရွင္တို႔၏ ၾကြေတာ္မူျခင္းကို အလိုရွိၾကတယ္၊”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူေသာအခါ မင္းၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;">“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဒါဆိုလွ်င္လည္း ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ရဟန္းတစ္ပါးကို ေစလႊတ္ေတာ္မူပါဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို တာ၀န္ေပးေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ၾကြလာတိုင္းေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔၏ သပိတ္ကို ယူကာ</p><p style="text-align: justify;">“ဤရဟန္းတို႔ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ေလာ့ ”ဟု ကိုယ္တိုင္ျပဳစုလုပ္ေကၽြး၍ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာ ေန႔တြင္ ေမ့ေနေလေတာ့သည္။ မင္းမွဳထမ္းမည္သည္ မင္းက မေစခိုင္းပဲ ရဟန္းတို႔ကို ေနရာခင္းေပးျခင္း ထိုင္ေစျခင္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းဟူေသာ အမွဳတို႔ကို ျပဳလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ထိုအခါ “ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ တည္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ကုန္”ဟု မ်ားစြာေသာ ရဟန္း တို႔သည္ ဆြမ္းကို မရပဲ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ မင္းၾကီးသည္ ဒုတိယေန႔လည္း ေမ့ျပန္၍ ထိုအတူ ရဟန္းတို႔ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ တတိယေန႔တြင္လည္း ထို႔အတူျဖစ္ျပန္ေလသည္။ ထိုအခါ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကိုသာ ထားခဲ့၍ အျခားရဟန္းတို႔သည္ ျပန္ၾကြေတာ္မူၾကေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘုန္းကံၾကီးသူတို႔မည္သည္ အေၾကာင္းထူး၌ယွဥ္သူတို႔ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကရေလကုန္၏။</p><p style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာက၀ႏွစ္ပါးျဖစ္ေတာ္မူၾကေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာ, ရွင္ေမာဂၢလာန္၊ အဂၢသာ၀ိကာမႏွစ္ပါးျဖစ္ၾကေသာ ေခမာ, ဥပၸလ၀ဏ္၊ ဥပါသကာ တို႔တြင္ အဂၢဥပါသကာ မ်ားျဖစ္ၾကေသာ စိတၱသူၾကြယ္, ဟတၳာဠ၀က၊ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ အဂၢဥပါသိကာမမ်ားျဖစ္ၾကေသာ နႏၵမာတာ, ခုဇၨဳတၱရာ၊ ဤရွစ္ေယာက္တို႔ကို အစျပဳကာ ရာထူးဌာနႏၱရသို႔ ေရာက္ေတာ္မူၾကေသာ အလံုးစုံေသာ သာ၀ကတို႔သည္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ ပါရမီဆယ္ပါးတို႔ကို ျဖည့္ဆည္းအပ္ျပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဘုန္းကံၾကီးၾကကုန္၏။ ဆုေတာင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကကုန္၏။ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ပါရမီျဖည့္ဆည္းထားေသာ ဆုေတာင္းႏွင့္လည္း ျပည့္စံုေသာ ဘုန္းတန္ခိုးလည္းၾကီးေတာ္မူေသာ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္သည္လည္း မိမိ၏ အေၾကာင္းထူး၌ ယွဥ္ေသာသူ၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳ ကို ေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ တည္ေနေလ၏။ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို ေနရာတစ္ေနရာ၌ ထိုင္ေစေတာ္မူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ဆြမ္းလွဴရာအရပ္သို႔ ၾကြလာေတာ္မူရာ ဆြမ္း ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္မ်ား မေလွ်ာ့သြားမူ၍ ရွိျမဲတိုင္း ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ၾကြမလာၾကသနည္း”ဟု အမွဴထမ္းတို႔ကို ေမးေတာ္ မူေလသည္။ ထိုအခါ အမွဴထမ္းမ်ားက “အရွင္မင္းၾကီး ရွင္အာနႏၵာမေထရ္တစ္ပါးသာ ၾကြလာပါတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္တင္သည္ကို ၾကားရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္ စိတ္ဆိုးကာ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ သြားကာ</p><p style="text-align: justify;">“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ရဟန္း ငါးရာအတြက္ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္းတို႔ကို စီစဥ္ထားပါတယ္၊ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္ ျမတ္တစ္ပါးသာလွ်င္ ၾကြေတာ္မူပါတယ္၊ အျခားရဟန္းငါးရာတို႔က မၾကြၾကပါကုန္၊ အေၾကာင္းအသို႔ပါနည္းဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္း တို႔အား အျပစ္မဆိုမူ၍</p><p style="text-align: justify;">“မင္းၾကီး သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကြမလာတာ မဟုတ္ပါ မင္းၾကီး”ဟုမိန္႔ေတာ္မူျပီး၍ ရဟန္းတို႔ကုိ ေအာက္ပါသုတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><strong>“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး မၾကိဳဆိုကုန္၊ ျမတ္ႏိုး သျဖင့္ ရွိမခိုးကုန္၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာမေပးကုန္၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္းအား လွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၏၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း အနည္းကိုသာ ေပးလွဴ ကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳရွိပါလွ်က္လည္း ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳကို ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ မလွဴကုန္၊ မရိုမေသ ေပးလွွဴကုန္၏၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ မေနထိုင္ကုန္၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာမနာကုန္၊ ရဟန္း တို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊”</strong></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><strong>“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္သင့္ ၏၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး ၾကိဳဆိုကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ရွိခိုးကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာေပးကုန္၏၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္း အား မလွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာကို ေပးလွဴကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳ ကိုသာ ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ လွဴကုန္၏၊ မရိုမေသ မေပးလွွဴကုန္၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ ေနထိုင္ကုန္၏၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာနာကုန္၏၊ ရဟန္း တို႔ ဤအဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရ ေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီး ေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ သင့္၏၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆက္ကာ</p><p style="text-align: justify;">“မင္းၾကီး ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတုိ႔သည္ သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳမရွိတဲ့အတြက္ ၾကြမလာတာမဟုတ္ပါ၊ ေရွးပညာရွိိတို႔သည္ အကၽြမ္းမ၀င္ေသာ္လည္း ရိုရိုေသေသ လွဴဒါန္းေပးကမ္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးသည္ရွိေသာ္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားရေသာ္လည္း တရင္းတႏွီး ၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ ေလသည္။</p><p style="text-align: justify;">“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘယ္အခါကပါလဲဘုရား” ဟု မင္းၾကီးေမးေလွ်ာက္ေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အတိတ္ကို ေဆာင္ေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းၾကီး မင္းျပဳစဥ္ ေကသ၀မင္းသည္ မင္းအျဖစ္ကို စြန္႔ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ေလသည္။ အျခားေသာ ငါးရားေသာ အမ်ိဳးသားတို႔သည္လည္း သူ႔အတုလိုက္ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေကသ၀မင္းသည္ ေကသ၀ရေသ့ဟူေသာ အမည္ကို ရရွိခဲ့ေလသည္။ထိုနည္းတူစြာ ပသာဓန ကပၸကသည္လည္း ရေသ့၀တ္ကာ ကပၸကအမည္ရ၍ ေကသ၀ရေသ့၏ အနီးေန တပည့္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေကသ၀ရေသ့သည္ ပရိသတ္ႏွင့္တကြ ရွစ္လၾကာ ဟိမႏၱာ ေတာင္၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူျပီး၍ ယခုအခါ ဆား ခ်ဥ္ ခ်ဥ္ဆားကို မွီ၀ဲရန္အလို႔ ငွာ ဗာရာဏသီျပည္သို႔ ၾကြ၍ ဆြမ္းခံေလသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေတာ္မူေသာ မင္းၾကီးသည္ အလြန္ၾကည္ညိဳကာ မင္းဥယ်ာဥ္၌ ေနေတာ္မူေစလွ်က္ ကိုယ္္တိုင္ ည ခ်မ္းအခါ ထိုရေသ့၏ ေနရာအရပ္သို႔ လာေရာက္ဖူးေတြ႔ေလ၏။ ၾကြင္းကုန္ေသာ ရေသ့တို႔သည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ပတ္လံုး ေန၍ ဆင္ေအာ္သံအစရွိတို႔သည္ ႏွိပ္စက္အပ္ ကုန္သည္ျဖစ္၍ ျငီးေငြ႔ကာ</p><p style="text-align: justify;">“ဆရာ ဒီမွာေနရတာ ျငီးေငြ႔စရာပါဘုရား၊ ျပန္ၾကြၾကပါစို႔ဘုရား” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;">“ဘယ္အရပ္သို႔ သြားၾကမလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“ဟိမ၀ႏၱာအရပ္ပါဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။</p><p style="text-align: justify;">“ငါတို႔ဟာ မင္းၾကီးကို ေလးလပတ္လံုး ေနပါမယ္လို႔ ၀န္ခံကတိေပးျပီးျပီ၊ ခ်စ္သားတို႔ ခုအခ်ိန္မွာ ၾကြရန္မသင့္ေတာ္ေသးပါ၊ ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္</p><p style="text-align: justify;">“အရွင္ဘုရားတို႔သည္ တပည့္ေတာ္တို႔ကို မေမးမူ၍သာလွ်င္ ၀န္ခံကတိကို ေပးခဲ့ ျပီး၊ ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ ေနျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ၊ ဤအရပ္မွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ အရွင္ဘုရားတို႔၏ သတင္းစကား ၾကားရာအရပ္၌ ေနၾကပါကုန္အံ့ဘုရား၊”ဟု ရွိခိုးကာ ထြက္သြားၾကေလျပီ။ ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ကာ ကပၸဟုအမည္ရွိေသာ အနီးေန တပည့္ ႏွင့္တကြ က်န္ခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ ဥယ်ာဥ္သို႔ ၾကြလာေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ၾကြကုန္ၾကလဲဘုရား”ဟု ေမးေတာ္မူေလျပီ။ “မင္းၾကီး ရဟန္းအားလံုးဟာ ဒီမွာေနရတာကို ျငီးေငြ႔တဲ့အတြက္ ဟိမ၀ႏၱာသို႔ ျပန္ၾကြ သြားၾကေလျပီ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထို႔အတူ ကပၸသည္လည္း ဆက္၍ ေနျခင္းငွာ မေပ်ာ္ေမြ႔သည္ျဖစ္၍ မင္းဥယ်ာဥ္မွ ဖဲၾကြကာ ဆရာသမား၏ အေၾကာင္းကို ၾကား ေလာက္ရာအရပ္၌ ေနေလျပီ။ တစ္ပါးေသာအခါ၌ ေကသ၀ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ ၀မ္းနာေရာဂါ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအေၾကာင္းကို အနီးေနတပည့္ျဖစ္သူ ကပၸရေသ့က မသိလိုက္ပါ။ မင္းၾကီးသည္ ေကသ၀ရေသ့ၾကီး၏ ေရာဂါကို ေဆးဆရာၾကီး မ်ားႏွင့္ ကုေပးပါေသာ္လည္း ေရာဂါသည္ကား မေပ်ာက္ေခ်။ ေကသ၀ရေသ့သည္</p><p style="text-align: justify;">“မင္းၾကီး ငါရဲ႕အနာကို ေပ်ာက္ေစလိုပါသလား၊” ေမးေသာအခါ မင္းၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;"> “အရွင္ဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သာ စြမ္းႏိုင္ပါက ယခုပင္လွ်င္ ေပ်ာက္ေစခ်င္ပါ တယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ရေသ့ၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;"> “အရွင္မင္းၾကီး ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစလိုလွ်င္ ငါ့ကို တပည့္ျဖစ္တဲ့ ကပၸထံကို ပို႔ေပးပါ၊”ဟု ေတာင္းဆိုေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီးကို ေညာင္းေစာင္းေပၚတြင္ ေလ်ာင္းေစျပီး နာရဒအမွဴးျပဳေသာ အမတ္ေလးေယာက္တို႔ကို ရေသ့ၾကီး၏ တပည့္ရွိရာ အရပ္သို႔ ပို႔ခိုင္းေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ အမတ္ၾကီးမ်ားကုိ ရေသ့ၾကီး၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကိုလည္း သူထံသို႔ မၾကာခဏသတင္းပို႔ ရန္မွာၾကားလိုက္ေလသည္။ တပည့္ျဖစ္ေသာ ကပၸရေသ့သည္ ဆရာၾကြလာသည္ကို ၾကားရ၍ ခရီးဦးၾကိဳဆိုမွဳကို ျပဳေလသည္။ အျခားေသာ ရေသ့တို႔သည္လည္း ဆရာရေသ့ျပန္လာသည္ကို ၾကားသိရေသာအခါ ထိုအရပ္သို႔ စုေ၀း၍ ဆရာရေသ့အား ေရေႏြးပူ သစ္သီးအမ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ကို ကပ္လွဴၾကေလျပီး၊ ထိုသစ္သီးတို႕ကို စားျပီးေနာက္ ရေသ့ၾကီးသည္ ခဏအတြင္း၌ပင္ ေရာဂါေပ်ာက္သြားေလျပီ။ ဆရာရေသ့ၾကီးသည္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း၌ပင္ အသား အေရသည္ ေရႊေရာင္အဆင္းကဲ့သို႔ျဖစ္ေလျပီ။ ထိုအခါ နာရဒအမတ္ၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီး ကို ေမးေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;">“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူတဲ့ ေကသ၀ရေသ့ သင့္ဟာ အလံုးစံုေသာ လိုအင္ဆႏၵကို ျဖည့္ ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဗာရာဏသီမင္းကို စြန္႔ျပီး အဘယ္ေၾကာင့္ ကပၸရေသ့၏ ေက်ာင္း သခၤမ္း၌ ေမြ႔ေလွ်ာ္ေတာ္မူပါသလဲဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာအခါ ေကသ၀ရေသ့ သည္</p><p style="text-align: justify;">“အို နာရဒ အမတ္ၾကီး ခ်ိဳျမိန္ကုန္ေသာ ေမြ႔ေလ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းကုန္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ေမြ႔ေလ်ာ္ေစကုန္ေသာ္ သစ္ပင္တို႔သည္ ရွိၾကကုန္၏ ၊ ထို႔အတူ ကပၸ၏ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္ ကုန္ေသာ စကား တို႔သည္ကား ငါအား ႏွစ္သက္မွဳကို ျဖစ္ေစကုန္၏” ထိုအခါ နာရဒ ရေသ့သည္</p><p style="text-align: justify;"> “စင္ၾကယ္ေသာ အသားျပြမ္းေသာ သေလးဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သစ္ရြက္တို႔ျဖင့္ေရာထားေသာ ဆားမပါေသာ ျမက္သီးဆန္ ၾကိတ္ဆန္ တုိ႔ျပဳတ္ထားေသာ ယာဂုကို ႏွစ္သက္ရပါသလဲဘုရား” ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလသည္။ ထုိအခါ ေကသ၀ရေသ့သည္</p><p style="text-align: justify;">“အရသာေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ နည္းသည္ျဖစ္ေစ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ ကိစၥမရွိ၊ အၾကင္အရပ္မွာ အကၽြမ္းတ၀င္ ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရာ၏၊ ထိုအကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳႏွင့္တူေသာ အျခားရသာဆိုတာ မရွိပါ။”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">“ထိုအခါက မင္းသည္ ေမာဂၢလာန္မေထရ္ျဖစ္လာသည္၊ နာရဒအမတ္သည္ သာရိပုတၱရာျဖစ္လာသည၊္အနီးေနတပည့္ကပၸသည္ကား အာနႏၵာျဖစ္လာသည္၊ ငါဘုရားသည္ကား ေကသ၀ရေသ့ျဖစ္လာသည္။”ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဇာတ္ေတာ္ ကို ေပါင္းေတာ္မူေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> “မင္းၾကီး ဤသို႔လွ်င္ ေရွးအခါက ပညာရွိတို႔သည္ ေသေလာက္ေသာေရာဂါ စြဲကပ္ ေနေသာ္လဲ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိရာအရပ္သို႔ သြားခဲ့ၾကေလကုန္ျပီ၊ ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတို႔သည္ သင္တို႔ထံမွ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳကို မရၾကေလခဲ့ေယာင္တကား” ဟုမိန္႔ ေတာ္မူေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;">“ငါသည္ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္ ရန္ႏွီးေအာင္ျပဳလုပ္သင့္၏၊ သာကီ၀င္ မင္းသမီး တစ္ပါး ငါ၏ နန္းေတာ္မွာရွိလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္လည္း ေဆြမ်ိဳး ေတာ္စပ္မည္၊ အကၽြမ္း တ၀င္ရွိမည္၊ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမည္ ” ဟု ဤသို႔ၾကံစည္ကာ ေကာသလ မင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီးတစ္ပါးကို ေတာင္းေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ အစည္းအေ၀းပြဲကိုျပဳလုပ္ခဲ့ၾကကာ ထိုစည္းေ၀းပဲြ၌</p><p style="text-align: justify;">“အကယ္၍ မေပးလွ်င္လည္း တိုင္းျပည္ကို အႏၱရယ္ျပဳလိမ့္မည္၊ ဒို႔အမ်ိဳးက ျမတ္္တယ္၊ ဒို႔အမ်ိဳးႏွင့္ တူေသာ အမ်ိဳးဆိုတာမရွိပါ၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလသည္။ထိုအခါ မဟာနာမ္မင္းသည္</p><p style="text-align: justify;"> “ငါရဲ႕ကၽြန္မ၏ သမီးသည္ ၀ါသဘခတၱိယအမည္ရွိ၏၊ သူမသည္ အလြန္လွပသည္။ သူမကို ေပးၾကမည္။”ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီး ၀ါသဘခတၱိယကို ဆက္သမည္ဟု သိလိုက္ရေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“ေကာင္းေလစြ လွ်င္ျမန္စြာ ေဆာင္ၾကေလေလာ၊ ၀ါသဘခတၱိယမင္းသမီး၏ ခမည္းေတာ္ႏွင့္အတူတကြ ပြဲေတာ္တင္ျပီး၍ ၀ါသဘခတၱိယကို ေဆာင္ၾကကုန္ေလာ့”ဟု တမန္ေတာ္တို႔ကို ေစလႊတ္လိုက္သည္။ တမန္ေတာ္တို႔သည္ “အရွင္မင္းၾကီး အရွင္မင္း ၾကီးႏွင့္အတူတကြ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔ကို သံုးေဆာင္ လိုပါတယ္ဘုရား၊” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ မဟာနာမ္မင္းသည္ ၀ါသဘခတၱိယ၊ တမန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ စားေသာက္ဖြယ္ရာတို႔ကို သံုးေဆာင္ဟန္ျပဳ တမာန္ေတာ္တို႔ကို ျပန္လႊတ္ခဲ့ေလျပီ။ ထိုေစတမာန္တို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေကာသလမင္းၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားရာ ၀မ္းေျမာက္ေတာ္မူလွသျဖင့္ ၀ါသဘခတၱိယကို ေမာင္းမမိႆံငါးရာတို႔၏ အၾကီးအကဲ အဂၢမေဟသီမိဖုရားၾကီးအရာ၌ထားေလျပီ။ မၾကာမီမွာပင္ ေရႊအဆင္းရွိေသာ သားကို ဖြားျမင္ေလျပီ။ ထိုအခါ ဘုရင္ၾကီးႏွင့္ အလံုးစံုေသာ သူတို႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဗဓိရအမတ္ၾကီးသည္ ထိုသူငယ္၏ အမည္ကို <strong>“၀ိဋဋဴဘ”</strong> ဟူေသာ အမည္ကို ေပးခဲ့ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ သူငယ္ကို အလြန္ခ်စ္သျဖင့္ ငယ္စဥ္ကာလကပင္ စစ္သူၾကီးအရာကို ေပးခဲ့ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားသည္ ခုႏွစ္သား အရြယ္တြင္ အျခားမင္းသားတို႔၏ အေမဘက္မွ ဆင္ရုပ္ျမင္းရုပ္စသည္တို႕ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးၾကသည္ကို ျမင္ေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“အေမ အျခားသူတို႔မွာ အေမဘက္မွ လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကတယ္၊ သားအတြက္ေတာ့ အေမဘက္မွ ဘယ္သူကမွလဲ လက္ေဆာင္လာမေပးၾကဘူး၊ အေမ့မွာ အေဖ အေမမရွိေတာ့ဘူးလား၊”ဟု မိခင္ကို ေမးေလသည္။ထုိအခါ မိခင္က</p><p style="text-align: justify;">“ခ်စ္သား သင္ရဲ႕သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးျဖစ္ကုန္ေသာ အဘိုးတို႔ဟာ အလြန္ေ၀းတဲ့ အရပ္မွာ ေနၾကတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ကို မပို႔ႏိုင္တာပါ ခ်စ္သား” ဟု လွည့္ပတ္ကာ ေျပာခဲ့ရေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;"> “အေမရယ္ အဘိုးဖက္က အမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္” ဟု ဆိုလာသျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> “ခ်စ္သား အလြန္ေ၀းတဲ့ ထိုအရပ္ကို သြားျပီး ဘာလုပ္မွာလဲ”ဟု တားျမစ္ေသာ္လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မိခင္ျဖစ္သူသည္</p><p style="text-align: justify;">“ဒါဆိုလွ်င္လည္း သြားေတာ့ သားရယ္”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ေကာသလမင္းၾကီးကုိ ေျပာၾကားကာ အျခံအရံတို႔ႏွင့္တကြ ထြက္ေလျပီ။ မိခင္သည္ ကား သားျဖစ္သူ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို ၾကိဳတင္ကာ သတင္းပို႔ထားေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို သိရေသာအခါ </p><p style="text-align: justify;">“ ရွိခိုးျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ”ဟု ၀ိဋဋဴဘထက္ ငယ္ကုန္ေသာ မင္းသားတို႔ကို ဇနပုဒ္အရပ္မ်ားသို႔ ပို႔ၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ အဖြဲ႔သည္ ကပိလျပည္သို႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ မင္းတို႔စုေ၀းရာခန္းမ၌ စုေ၀းၾကကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း ထိုအရပ္၌ တည္ေလျပီ။ ထိုအခါ၌ မင္းသားေလးကို</p><p style="text-align: justify;">“ခ်စ္သား ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖိုးပါတည္း၊ ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖြားပါတည္း၊” ဟု ဆိုကာ ရွိခိုးေစၾကကုန္ျပီ။ ထိုမင္းသားသည္ အလံုးစံုးေသာ သူတို႔ကို ရွိခိုးပါေသာ္လည္း သူ ့ကိုေတာ့ မည္သူကမွ် ရွိမခိုးသည္ကို သိရေသာအခါ “ဘာေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္ကို ရွိခိုးမည့္သူ မရွိသနည္း” ေမးေလ၏။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ “ခ်စ္သား သင္ရဲ႕ ညီျဖစ္တဲ့ မင္းသားတို႔သည္ ဇနပုဒ္အရပ္တို႔သို႔ သြားၾကေလျပီ”ဟု ဆိုကာ ၀ိဋဋဴဘကို ၾကီးစြာေသာ ခ်ီးေျမွာက္မွဳကို ျပဳၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေနျပီ၍ ၾကီးစြာေသာ အျခံအရံျဖင့္ ထြက္သြားေလျပီ။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္သည္ မင္းတို႔၏ စည္းေ၀းရာ ခန္းမ၌ ၀ိဋဋဴဘထိုင္သြားခဲ့ေသာ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို</p><p style="text-align: justify;">“ဒီကၽြန္မ၀ါသဘခတၱိယ၏သား ထိုင္သြားတဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္” ဟု ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ႏို႔ရည္ျဖင့္ ေဆးေနေလသည္။ ထိုအသံကို လက္နက္ေမ့၍ လာယူေသာ စစ္သည္ တစ္ေယာက္က ၾကားသြားရာ ထိုအေၾကာင္းအရာကို စစ္သည္အေပါင္းအား ေျပာၾကား ေလေတာ့သည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္ကို သိရေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“ဒီသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြဟာ ငါထုိင္တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို ႏို႕ရည္ႏွင့္ ေဆးၾကအံုးေပါ့၊ ငါမင္း ျဖစ္ရင္ ငါထိုင္ခဲ့တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို သင္တို႔ရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေဆးမယ္”ဟုစိတ္၌ ေတး ထားေလသည္။ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ေရာက္သည္ရွိေသာ္ အမတ္တို႔သည္ ေကာသလ မင္းၾကီးကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ မင္းၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;">“ငါ့အား ကၽြန္မကို ေပးခဲ့ၾကတယ္”ဟု စိတ္ဆိုးကာ ၀ါသဘခတၱိယအားလည္းေကာင္း ၀ိဋဋဴဘမင္းသားေလးအားလည္းေကာင္း ေပးထားခဲ့ေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကိုသာ ေပးေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶထံသြား၍</p><p style="text-align: justify;"> “ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား အရွင္ဘုရား၏ အမ်ိဳးေတြဟာ ဘုရား တပည့္ေတာ္အား ကၽြန္မကိုသာ ဆက္သခဲ့ၾကပါတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကၽြန္မႏွင့္ သားကို အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္ကိုသာ ေပးထားလိုက္ပါျပီဘုရား။”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္</p><p style="text-align: justify;"> “မင္းၾကီး သာကီ၀င္မင္းေတြ ျပဳလုပ္လိုက္တဲ့ ဒီအမွဳဟာ မသင့္ေလွ်ာ္ပါ၊ ေပးတယ္ ဆိုရင္ ဇာတ္တူတဲ့ သူကိုသာ ေပးသင့္တယ္၊ မင္းၾကီး ယင္းသို႔ပင္ ျဖစ္ပါေသာ္လဲ ၀ါသဘခတၱိယဟာ မင္းရဲ႕ သမီး၊ သင္မင္းရဲ႕ နန္းေတာ္မွာပဲ အဘိတ္သိက္သြန္းေလာင္းထား တာ၊ ၀ိဋဋဴဘလဲ မင္းမ်ိဳးကို စြဲျပီး ေမြးဖြာလာတာပါ၊ အေမရဲ႕အႏြယ္ ဆိုတာလဲ ဘာလုပ္ လို႔ရမွာလဲ၊ အေဖရဲ႕အႏြယ္သည္သာ ပဓါနက်ပါတယ္၊ ေရွးပညာ ရွိမ်ားေတာင္ ဆင္းရဲတဲ့ ထင္းသည္မေလးကို မိဖုရားၾကီး အရာ၌ ထားခဲ့တာပါ၊ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွ ေဖြးတဲ့ မင္းသားေလးဟာ (၁၂)ယူဇနာက်ယ္တဲ့ ဗာရာဏသီျပည္တြင္ မင္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိျပီး က႒၀ါဟနမင္းဟု အမည္တြင္ခဲ့ေလျပီ” ဟု က႒၀ါဟနဇာတ္ကို ေဟာေတာ္မူခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ တရားစကားကို ၾကားရျပီေသာအခါ ၀ါသဘ ခတၱိယႏွင့္ ၀ိဋဋဴဘတို႔ကို ေပးထားျမဲ အေဆာင္အေယာင္ ရာထူးတို႔ကို ျပန္ေပးေတာ္မူ ခဲ့ေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ မယား မလႅိကာသည္ ကာလရွည္ၾကာေသာ္လည္း သားသမီး မထြန္းကာခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗႏၶဳလသည္ မလႅိကာကို ဇာတိရပ္ေျမ ကုသိနာရံုျမိဳ႕သို႔ ျပန္ရန္ေစခဲ့သည္။ မလႅိကာသည္ ကုသိနာရံုသို႔ မျပန္မီ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက</p><p style="text-align: justify;">“ဘယ္သြားမလို႔လဲ”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ရွိေသာ္</p><p style="text-align: justify;"> “တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ခင္ပြန္းက ကုသိနာရံုကို ျပန္လႊတ္လို႔ပါဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက</p><p style="text-align: justify;">“ဘာေၾကာင့္ ျပန္လႊတ္တာလဲ ခ်စ္သမီး”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္ </p><p style="text-align: justify;"> “ဘုရားတပည့္ေတာ္ဟာ အျမံဳမ၊ သားသမီး မထြန္းကားလို႔ပါတဲ့ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။</p><p style="text-align: justify;">“ဒါဆိုရင္ မျပန္နဲ႔၊ နန္းေတာ္ကို ျပန္သြားပါ၊” ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မလႅိကာသည္ ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးကာ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားေလသည္။ ျပန္လာေသာ ဇနီးသည္ကုိ ျမင္ေသာအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ “အဘယ့္ေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့သနည္း” ဟု ေမးေလသည္ရွိေသာ္ မလႅိကာသည္</p><p style="text-align: justify;">“ျမတ္စြာဘုရားက ျပန္စရာမလို၊ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူတ့ဲအတြက္ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္ အရွင္”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္</p><p style="text-align: justify;"> “ေအာ္ ျမတ္စြာဘုရားက သား သမီးဖြားျမင္မည့္အေၾကာင္းကို ျမင္လို႔သာ ျပန္လႊတ္ လိုက္တာျဖစ္မယ္”ဟု ေတြးကာ ျပန္လည္လက္ခံေလသည္။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ ကိုယ္၀န္ရကာ ေ၀သာလီျပည္ မင္းအေပါင္းတို႔၏ အဘိသိက္သြန္းေလာင္ရာ မဂၤလာ ေရကန္၌ ေရခ်ိဳးျပီး၍ ေရေသာက္လိုေသာ အလိုဆႏၵျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဗိုလ္ေျခတစ္ေထာင္တင္အပ္ေသာ ေလးကို ယူ၍ ရထားျဖင့္ ေ၀သာလီသို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ ေပးအပ္ေသာ တံခါးေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေ၀သာလီျပည္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထား၏ သံကို ၾကားရ၍</p><p style="text-align: justify;"> “ဤအသံသည္ကား ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ ရထားအသံတည္း၊ ယေန႔ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ေဘးျဖစ္လိမ့္မည္” ဟု ဆိုၾကကုန္ျပီ။</p><p style="text-align: justify;">ေရကန္၏ အတြင္း၌လည္းေကာင္း အျပင္၌လည္းေကာင္း အေစာင့္အေရွာက္တို႔သည္ ခြန္အားႏွင့္ ျပည္စံုကုန္၏။ အထက္၌ သံကြန္ခ်ာျဖင့္ ကာထား၏။ ေက်းငွက္တို႔ သည္လညး္ လာေရာက္နားခိုျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါေခ်။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထားေပၚမွ ဆင္းကာ ကန္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ သူတို႔ကို ၾကိမ္ျဖင့္ လိုက္ရိုက္ရာ အားလံုးထြက္ေျပးသြား ၾကေလသည္။ ထိုအခါ သံကြန္ခ်ာကို ဖ်က္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးႏွင့္ မလႅိကာတို႔သည္ ေရလည္းခ်ိဳး တေရးတေမာအိပ္လည္း အိပ္ခဲ့ၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ေ၀သာလီျပည္မွ ထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိသြားကာ စိတ္ဆိုး၍ ငါးရာေသာ ရထားတို႔အေပၚတက္ကာ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို ဖမ္းၾကမည္ဟု ဆိုကာ ေနာက္မွ လိုုက္ၾကေလသည္။ မဟာလိသည္ ထိုအေၾကာင္းကို ၾကားသိေလရာ</p><p style="text-align: justify;"> “မလိုက္ၾကကုန္လင့္၊ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးဟာ သင္တို႔ကို သတ္လိမ့္မယ္”ဟု ဆိုကာ တားေလသည္။သို႔ေသာ္လည္း လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔က</p><p style="text-align: justify;"> “အကၽြႏ္ုပ္တ႔ိုကေတာ့ လိုက္ရမွာပဲ”ဟု ဆိုၾကေလကုန္၏။</p><p style="text-align: justify;"> “ဒါဆိုရင္လဲ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးရဲ႕ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမထဲသို႔ ၀င္သည္ ကိုျမင္လွ်င္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့ၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕မွ မိုးၾကိဳး သံကဲ့သို႔ အသံကုိ ၾကားရလတံ့၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွ ေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ သင္တို႔ရဲ႕ ရထားဦးတို႔၌ အေပါက္ကို ျမင္လိမ့္မယ္၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ေရွ႕ဆက္မသြားၾကကုန္လင့္”ဟု မဟာလိသည္ မွာၾကားလို္က္ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔သည္ ထိုမဟာလိ၏ စကားကို နားမေထာင္မူ၍ ဆက္ကာ လိုက္ၾကေလကုန္၏။ မလႅိကာသည္</p><p style="text-align: justify;"> “အရွင္သခင္ ရထားေတြကို ထင္းရွာျမင္ေနရပါတယ္” ဟုဆိုေလသည္။ </p><p style="text-align: justify;">“ဒါဆိုရင္ ရထားတစ္စီးကဲ့သို႔ ထင္ရွားျဖစ္တဲ့အခါ ငါ့ကို ေျပာပါ”ဟု မိန္႔ၾကားေလသည္။ မလႅိကာသည္ အလံုးစံုေသာ ရထားတို႔၏ ရထားတစ္စီးတည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“အရွင္သခင္ ရထားေတြ တစ္စီးတည္းကဲ့သု႔ိျဖစ္ေနပါျပီ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;"> “ဒါဆိုရင္ ဒီၾကိဳးေတြကို ကိုင္ထားပါ”ဟု ထိုၾကိဳးတို႔ကို ေပး၍ ရထား၌ တည္လွ်က္ သာလွ်င္ ေလးကို တင္ေလျပီ။ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမသို႔၀င္ေလျပီ။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ပါေသာ္လည္း ဆက္လိုက္ ၾကေလသည္။ မိုးၾကိဳးသံကဲ့သို႔ေသာ အသံသည္ ျဖစ္ေလျပီ။လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအသံကို ၾကားပါေသာ္လည္း ေနာက္မဆုတ္မူ၍ ဆက္လိုက္ၾကသည္။ ဗႏၶဳလသည္ ရထားေပၚမွာ ျမား တစ္စင္းကို ပစ္လိုက္ေလသည္။ ထိုျမားသည္ ငါးရာကုန္ေသာ ရထားတို႔၏ ဦးေခါင္းကို ေဖါက္ကာ ငါးရာကုန္ေသာ မင္းတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္မ်ားကို ထိုးေဖါက္ကာ ေျမသို႔ ၀င္သြားေလျပီ။ ထိုလိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ခႏၶာကိုယ္၌ ျမားမွန္သည္၏ အျဖစ္ကို မသိမူ၍</p><p style="text-align: justify;">“အခ်င္း ရပ္ေလာ့၊ အခ်င္း ရပ္ေလာ့” ဟု ဆိုလွ်က္ အစဥ္လိုက္ၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္ ရထားေပၚမွ</p><p style="text-align: justify;">“သင္တို႔ဟာ ေသသူတို႔တည္း၊ ေသတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ငါစစ္ထိုးဘို႔ရန္ မလိုေတာ့ပါ၊” ဟု ဆိုေလသည္။ ထိုအခါ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္</p><p style="text-align: justify;">“ငါတို႔ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေသတယ္ဆိုတာမရွိပါ၊” ဟု ဆိုၾကေလသည္။</p><p style="text-align: justify;">“ဒါဆိုလွ်င္ သင္တို႔၏ အ၀တ္ကို ခၽြတ္ ၾကည့္လိုက္ၾကေလာ့”ဟု ဗႏၶဳလသည္ ဆိုလိုက္ ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ သူတို႔၏ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ခၽြတ္ၾကည့္ရာ အားလံုး တို႔၏ ၀မ္းဗိုက္တြင္ အေပါက္ ေခါင္းမ်ားျဖစ္ေနၾကကုန္ျပီ။ ထိုခဏ၌သာလွ်င္ လဲက်ေသ ဆံုးသြားၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္လည္း မလႅိကာကို သာ၀တၳိျပည္သို႔ အႏၱရာယ္ ကင္းစြာ ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေသာ သားတို႔ ကို ဖြားေလျပီ။ ထိုသားတို႔သည္ ရဲရင့္ ကုန္၏။ အားအစြမ္းႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္၏။ တတ္သင့္ ေသာ အလံုးစံုေသာ အတတ္တို႔ကို သင္ထားျပီးျဖစ္ေလသည္။ သားတစ္ေယာက္လွ်င္ အမ်ိဳးသားတစ္ေထာင္ျခံရံေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ နန္းေတာ္၀င္တိုင္း ထိုသားတို႔ႏွင့္ အတူ၀င္ေလ၏။</p><p style="text-align: justify;">အခါတစ္ပါး တရားဆံုးျဖတ္ရာ၌ လိမ္လည္မွဳေၾကာင့္ တရားရင္ဆိုင္မွဳ ဆံုးရွံဳးသြားၾကကုန္ေသာ သူတို႔သည္ ဗႏၶဳလလာသည္ကို ျမင္၍ ၾကီးစြာေသာ အသံကို ျပဳလွ်က္ တရားဆံုးျဖတ္ၾကကုန္ေသာ အမတ္တို႔၏ လိမ္လည္သည္၏ အျဖစ္ကို ဗႏၶဳလအား ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ တရားဆံုးျဖတ္ရာသို႔ သြားကာ ထိုလိမ္လည္မွဳကို စစ္ေဆးကာ တရားကို အမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ဆံုးျဖတ္ေစသည္။ မ်ားစြာေသာ လူတို႔သည္ ၾကီးစြာေသာ အသံျဖင့္ ေကာင္းခ်ီးကို ျပဳၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုအသံၾကီးျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းခိုင္းရာ အေၾကာင္းမွန္ကို သိေသာအခါ လာဘ္စားျပီး တရားဆံုးျဖတ္ေသာ အမတ္တို႕ကို အလုပ္ျဖဳတ္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို တရားဆံုးျဖတ္ရန္ တရား၀န္ၾကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ တရားကို မွန္ကန္စြာ ဆံုးျဖတ္ေလသည္။ ေရွးကတရားဆံုး ျဖတ္ေသာ အမတ္ၾကီးတို႔သည္ လာဘ္မရသျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">”ဗႏၶဳလသည္ မင္းျဖစ္ဘို႔ရန္ ၾကိဳးစားေလျပီ” ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို ေသြးထိုးၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထုိသူတို႔၏ စကားကို ယံုၾကည္ကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပျ္ခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ပါ။</p><p style="text-align: justify;">“နန္းတြင္၌ သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ ငါ့အား ကဲ့ရဲ႕စရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္”ဟု ၾကံစည္ကာ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလကို သတ္ျဖတ္ရန္အတြက္ တိုက္ေရခိုက္ေရမွာ ကၽြမ္းက်င္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေစလႊတ္ေလသည္၊ ေနာက္မွ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သူ႔သားတို႔ကို “ဇနပုဒ္အရပ္မွာ ခိုးသားသူပုန္သကန္ေတြ ထေနျပီ၊ သြားႏွိမ္နင္းပါ” ဟု ဆိုကာ ေစလႊတ္ေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဇနပုဒ္အရပ္ ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ခိုးသူတို႔သည္ ေျပးသြားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ ထိုအရပ္၌ ခိုးသူေဘး ျငိမ္းခ်မ္းသြားေသာအခါ ျပန္ခဲ့ေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;">ျမိဳ႕မွ မနီးမေ၀းေသာ အရပ္တြင္ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သားတို႕ကို ေခါင္းျဖတ္၍ သတ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ မလႅိကာသည္ အဂၢသာ၀က ႏွစ္ပါးႏွင့္ ရဟန္းငါးရာတို႔ကို အိမ္သို႔ဆြမ္းကပ္ရန္ ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ နံနက္အခါ၌ပင္ မလႅိကာအား စစ္သူၾကီးဗႏၶဳလႏွင့္တကြ သားတို႔ကို ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ေလသည္။ မလိႅကာသည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိေသာ္လည္း စကားတစ္ခြန္မွ်မဆိုမူ၍ စာကို ခါး၌ ထားကာ သံဃာကိုသာလွ်င္ ျပဳစု လုပ္ေကၽြးေလသည္။ ထိုမွေနာက္၌ မလႅိကာ၏ အလုပ္အေကၽြးတို႔သည္ ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းကို လွဴဒါန္းျပီး၍ ေထာပတ္ဆက္လက္ကပ္လွဴရန္ ေထာပတ္အိုးကို ေဆာင္ယူလာေသာ သူတို႔သည္ မေထရ္တို႔အား ေရွ႕၌ ေထာပတ္အိုးက ကြဲသြားေလ၏။ ထိုအခါ ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;"><strong>“ကြဲတတ္ေသာ သေဘာတရားရွိေသာ အရာသည္ ကြဲရသည္သာ၊ ထိုအရာကို စိတ္ထဲ၌ မထားပါနဲ႔”</strong>ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ မလႅိကာသည္ ခါးမွ စာကို ထုတ္ကာ</p><p style="text-align: justify;"> “ဘုရားတပည့္ေတာ္ရဲ႕ ခင္ပြန္းႏွင့္တကြ သား(၃၂)ေယာက္တို႔ ေခါင္းျဖတ္အသတ္ ခံရတာေတာင္မွ တပည့္ေတာ္မ၏ စိတ္သည္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ခဲ့ပါ၊ ေထာပတ္အိုးေလး ကြဲတာနဲ႔ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ ဘယ္မွာလွ်င္ စိတ္ခံစားမွဳျဖစ္မလဲဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ရွင္သာရိပုတၱရာသည္</p><p style="text-align: justify;"><strong style="color: rgb(51, 51, 255);">“ဤေလာက၌ သတၱ၀ါတို႔၏ အသက္သည္ အမွတ္နိမိတ္ကင္းသည္ျဖစ္၍ ေသရမည့္ အခါ လားရာဂတိ အသက္အပိုင္းျခားကို မသိႏိုင္ပါ၊ အေၾကာင္းမ်ားစြာႏွင့္ ပတ္သက္သျဖင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကရ၏၊ သက္တမ္းသည္ တိုေတာင္းလွ၏၊ သို႔ျဖစ္ပါလွ်က္ ထိုတိုေတာင္းေသာ အသက္သည္ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနပါ၏၊”</strong> ဟု စေသာ ေဒသနာကို ေဟာၾကားကာ ျပန္ၾကြသြားေလသည္။ မလႅိကာသည္လည္း ေခၽြးမ (၃၂) ႏွစ္ေယာက္တို႔ကို ေခၚကာ</p><p style="text-align: justify;">“သင္တို႔ရဲ႕ လင္ေယာက်္ားတို႔သည္ အျပစ္ကင္းၾကပါေပကုန္၏၊ သူတို႔ဟာအတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးကို ခံစားၾကရတာပါ၊ သင္တို႔သည္ မစိုးရိမ္ၾကပါကုန္လင့္၊ မငိုေၾကြးၾကပါကုန္လင့္၊ ဘုရင္အေပၚ၌လည္း စိတ္မဆိုးၾကပါကုန္လင့္၊”ဟု ဆိုဆံုးမေလ၏။ မင္းမွဳထမ္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရင္ကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ ဘုရင္ၾကီးသည္ အလြန္ေနာင္တရကာ မလိႅကာႏွင့္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို သည္းခံေစ၍ မလႅိကာအား ၾကီးစြာေသာ ဆုကို ေပးေလသည္။ မလိႅကာသည္</p><p style="text-align: justify;">“ျမတ္ေသာ မင္းၾကီး သင္ေပးအပ္ေသာ ဆုသည္ အကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အက်ိဳးမရွိပါ၊ အကၽြႏု္ပ္၏ (၃၂)ေယာက္ေသာ ေခၽြးမတို႔အား သူမတို႔၏ အမ်ိဳးတို႔၏ အိမ္သို႔ သြားခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ အရွင္မင္းၾကီး၊”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ခြင့္ျပဳေတာ္ မူေလသည္။ မလိႅကာသည္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို အလိုရွိသလို အမ်ိဳးေတြထံသို႔ ေစလႊတ္၏၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ကုသိနာရံုျပည္ သူမ၏ အမ်ိဳးမ်ားထံသို႔ သြားေလသည္။ ေကာသလ မင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ တူျဖစ္သူ ဒီဃကာရာယနကို စစ္သူၾကီးအရာ၌ ထားေလသည္။ ဒီဃကာရာယနသည္</p><p style="text-align: justify;">“ငါရဲ႕ ဦးၾကီးကို ဒီမင္းသည္ သတ္အပ္ျပီ”ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို သတ္ရန္ အခြင့္အလမ္းကို ေစာင့္ေနေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေကာသလမင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို သတ္ျပီးေနာက္ ႏွလံုးမသာမယာျဖစ္ကာ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေမဒါဠဳပနိဂုမ္း၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူေလ၏။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုနိဂုမ္းအရပ္သို႔ သြားကာ ေက်ာင္းမွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ တပ္စခန္းခ်ကာ</p><p style="text-align: justify;"> “အနည္းငယ္ေသာ အျခံအရံျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးအံ့”ဟု ေက်ာင္းသို႔ သြား၍ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ဒီဃကာရာယနကို ေပးကာ တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ ဂႏၶကုဋီေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ <strong style="font-style: italic;">(ဤအေၾကာင္းအက်ယ္ကို ဓမၼေစတိယသုတ္ မဇၥ်ိမ ပဏၰာသ၊ စာမ်က္ႏွာ (၃၆၄)တြင္ ရွဳပါ)</strong> ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရား ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္စဥ္ ဒီဃကာရာယနသည္ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ယူ၍ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားကို မင္းအျဖစ္တင့္ေျမွာက္လိုက္ကာ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူတကြ စကားေျပာျပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးကာ အျပင္သု႔ိ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ အျပင္တြင္ စစ္တပ္မ်ား မျမင္၍ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ေမးရာ အေၾကာင္းစံုကို သိရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္</p><p style="text-align: justify;">“ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္က ငါတူေတာ္ေမာင္ အဇာတသတ္ကို ေခၚျပီး သာ၀တၳိျပည္ကို ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ရမည္” ဟူေသာ စိတ္ကူးျဖင့္ ရာဇျဂိဳလ္သို႔ ၾကြသြားေလေတာ့သည္။ မင္းၾကီးသည္ တံခါးပိတ္သြားသျဖင့္ ျပည္တြင္းကို မ၀င္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အျပင္ဇရပ္တြင္ အိပ္ရာ အျပင္တြင္ ေလပူတိုက္ခတ္သျဖင့္ ပင္ပန္းကာ နတ္ရြာစံခဲ့ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းစံုကို အမ်ိဳးသမီးသည္ အဇာတသတ္မင္းအား ေလွ်ာက္တင္ရာ အဇာတသတ္မင္းသည္ ဦးရီးေတာ္အား ေကာင္းမြန္စြာ မီးသျဂိဳလ္လိုက္ေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">၀ိဋဋဴဘသည္ မင္းအျဖစ္ကို ရေသာအခါ ရန္စကို သတိယကာ သာကီ၀င္မင္း တို႔ကို သတ္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ထိုေန႔၌ပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခါ ေလာကကို ၾကည့္ရွဳေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ပ်က္စီးမည့္ေဘးရန္ကုိ ျမင္သျဖင့္ ”ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္သင့္သည္“ ဟု အၾကံျဖစ္ေတာ္မူကာ နံနက္ေစာေစာ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြသြားေတာ္မူေလျပီ။ ညေနခ်မ္းအခါတြင္ ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ၾကြသြားေတာ္မူ၍ ကပိလ၀တ္ျပည္အနီး အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္ရင္း၀ယ္ ထိုင္ေနေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ထိုမွေနာက္၌ ၀ိဋဋဴဘ၏ ႏိုင္ငံ အပိုင္းအျခားအတြင္း၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးရွိေလ၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ျမင္၍ ခ်ဥ္းကပ္ ရွိခိုးကာ ”ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤသို႔သေဘာရွိေသာ အခါသမယ၀ယ္ အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္၀ယ္ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုင္ေနေတာ္မူပါသနည္း၊ ဤအမည္ရွိေသာ အရပ္၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ပင္ေညာင္ပင္ၾကီးရွိပါ၏၊ ထိုအပင္ၾကီးေအာက္၌ ထိုင္ေနေတာ္မူပါဘုရား“ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္</p><p style="text-align: justify;">”ရွိေစေတာ့မင္းၾကီ၊ ေဆြရိပ္မ်ိဳးရိပ္ဟာ အလြန္အင္မတန္မွ ေအးျမပါေပတယ္ အရွင္မင္း ၾကီး“ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ၀ိဋဋဴဘသည္</p><p style="text-align: justify;">”ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္အလို႔ငွာ ၾကြလာေတာ္မူသည္ ျဖစ္လတ့ံ“ဟု စိတ္အၾကံျဖစ္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြခဲ့ေလသည္။</p><p style="text-align: justify;">၀ိဋဋဴဘမင္းသည္ သာကီ၀င္မင္းတ႔ို၏ သူ႔အေပၚျပဳမူမွဳကို ျပန္လည္သတိယသျဖင့္ ဒုတိယအၾကိမ္တိုက္ခိုက္ရန္အလို႔ငွာ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေတြ႔သျဖင့္ ျပန္လွည့္ခဲ့ရေလသည္။ တတိယအၾကိမ္လည္း ထို႔အတူပင္။ စတုတၳအၾကိမ္ ထြက္ေသာအခါတြင္ကား ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေရွးကံကို ၾကည့္ေတာ္မူသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က တစ္ခုေသာ ဘ၀တြင္ ျမစ္အတြင္း၀ယ္ အဆိပ္ထည့္ခတ္ေသာ မေကာင္းမွဳကံကို ျမင္ေလသည္။ ထိုကံကို မတားျမစ္ႏိုင္ဟု သိေတာ္မူသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္တြင္ ၾကြေတာ္မမူေတာ့ေခ်။ ၀ိဋဋဴဘသည္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔ကို သတ္အံ့ဟု ၾကီးစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ကား သူတစ္ပါး၏ အသတ္ကို မသတ္ေသာသူတို႔တည္း။ သူတို႔သည္ ေသပါေသာ္လည္း သူတစ္ပါးတို႔၏ အသက္ကို မသတ္ၾကကုန္။ ထိုသာကီ၀င္တို႔သည္</p><p style="text-align: justify;"> ”ငါတို႔သည္ ေကာင္းစြာ က်င့္အပ္ကုန္ျပီ၊ ေကာင္စြာသင္အပ္ျပီးေသာ အတတ္ရွိကုန္၏။ ျမွားအတတ္၌လည္း ကၽြမ္းက်င္ကုန္၏၊ ေလးသမားၾကီးတို႔ေပတည္း၊ ငါတို႔သည္ သူတစ္ပါး၏ အသက္ကို သတ္ျခင္းငွာ မတတ္ေကာင္း၊ မိမိ၏ အတတ္ကို ျပ၍ ေျပးေစ လတံ့”ဟု သာကီ၀င္တို႔သည္ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ၀တ္၍ ထြက္ကာ တိုက္ျခင္းငွာ အားထုတ္ကုန္ျပီ။ သာကီ၀င္တို႔သည္ ပစ္အပ္ေသာ ျမွားတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘ၏ စစ္သည္ တို႔၏ အၾကားအၾကားသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေသာအခါ</p><p style="text-align: justify;">“အိုအခ်င္းတို႔ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ သူတစ္ပါးအသက္ကို မသတ္ဘူးလို႔ေျပာၾကတယ္၊ ယခုအခါ ငါရဲ႕ စစ္သည္ေတာ္တိုု႔ကို သတ္ျဖတ္ေနပါသည္တကား”ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာၾကားေလသည္။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘကုိ တစ္ေယာက္ေသာ ေယာက်္ားသည္ </p><p style="text-align: justify;"> “အိုအရွင္မင္းၾကီး အဘယ္ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာပါသနည္း၊ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ပါအံုး၊ သင္တို႔၏ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရတြက္ၾကည့္ပါ၊ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ၊”ဟု ဆိုေလသည္။ ေရတြက္ၾကည့္သည္ရွိေသာ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘသည္</p><p style="text-align: justify;">“အခ်င္းတို႔ အၾကင္သူတို႔သည္ သာကီ၀င္မ်ိဳးျဖစ္ကုန္၏၊ ထိုသူတို႔ကို သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ဦးရီးေတာ္ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံ၌ တည္ကုန္ေသာသူတို႔အား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ေပးၾကကုန္ေလာ့၊”ဟု အမိန္႔ေပးေလေတာ့သည္။ သာကီ၀င္တုိ႔သည္ ယူရမည္ ျဖစ္ေသာ အရာကို မျမင္ေတာ့သည္ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕သည္ ျမက္ကို ကိုက္၍၊ အခ်ိဳ႕သည္ က်ဴကို ယူ၍ တည္ၾကေလကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘစစ္သည္ေတာ္တို႔သည္</p><p style="text-align: justify;"> “သင္တို႔ဟာ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြလား၊ မဟုတ္ဘူးလား”ဟု ေမးသည္ရွိေသာ္ အၾကင္ေၾကာင့္ သာကီ၀င္တို႔သည္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရပါကုန္ေသာ္လည္း မုသားစကားကို မဆိုကုန္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္</p><p style="text-align: justify;"> “သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ျမက္ပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ </p><p style="text-align: justify;">“သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ၾကဴပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ မဟာနာမ္မင္းအထံတြင္ တည္ရွိ ၾကကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔သည္ကား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ရကုန္၏။ ထိုသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔တြင္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ တိဏသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ နဠသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏို႔စို႔ကေလးတို႔ကိုပင္ မက်န္ အားလံုးကိုသတ္ကာ ထိုသူတို႔၏ လည္ေခ်ာင္းေသြးျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို ေဆးေလ၏။ ဤသို႔အားျဖင့္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးအႏြယ္ကို ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖတ္ခဲ့ေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">၀ိဋဋဴဘသည္ မဟာနာမ္မင္းကို ေဆာင္လွ်က္ ျပန္လာစဥ္ “နံနက္စာ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ နံနက္စာစားမည္” ဟု တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ သက္ဆင္း၍ စားေသာက္ဖြယ္ တို႔ကို ေဆာင္သည္ရွိေသာ္ “အတူတကြ စားၾကမည္”ဟု ဦးရီးေတာ္မဟာနာမ္မင္းကို ေခၚခိုင္းေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔သည္ အသက္ကို သတ္ပါေသာ္လည္း ကၽြန္ တို႔ႏွင့္ ထမင္းအတူတကြ မစားၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မဟာနာမ္မင္းသည္ အၾကံတစ္ခုရကာ“ခ်စ္သား ငါ၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ကား ပင္ပန္းေနျပီ၊ ညစ္ႏြမ္းေနျပီ၊ ေရခ်ိဳးလိုက္ အံုးမယ္”ဟု ဆိုေလ၏။ “ေကာင္းပါျပီ ဦးရီးေတာ္ ေရခ်ိဳးပါေလာ့”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ ေလ သည္။ <em><strong>မဟာနာမ္မင္းသည္ “ဤပုဂၢိဳလ္ဟာ သူန႔ဲ ထမင္းအတူ မစားလွ်င္ ငါ့ကို သတ္ရာ၏၊ ကိုယ္တိုင္ေသတာကမွ ျမတ္တယ္” ဟု ဆံပင္တို႔ကို ျဖည္၍ အဖ်ား၌ အထံုး အဖြဲ႕ကိုျပဳကာ ဆံပင္တို႔၌ ေျခမတို႔ကို သြတ္သြင္းကာ ေရထဲသို႔ ငုတ္ဆင္း သြားေလျပီ။</strong></em> မဟာနာမ္မင္း၏ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ နဂါးမင္း၏ တိုင္းျပည္သည္ ပူေသာ အျခင္း အရာကို ျပေလ၏။ နဂါးမင္းသည္ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းလိုက္ေသာ္ ထိုအေၾကာင္း အရာကို သိကာ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံသို႔ သြားကာ မဟာနာမ္မင္းကို မိမိ၏ ပါးပ်ဥ္းေအာက္၌ထားကာ ထိုင္ေစ၍ နဂါးတိုင္းျပည္ကို ၀င္ေစ၏။ မဟာနာမ္မင္းသည္ (၁၂) ႏွစ္ပတ္လံုး နဂါးတိုင္းျပည္၌သာ ေနေလျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း </p><p style="text-align: justify;"> “ငါရဲ႕ ဦးရီးေတာ္ဟာ ယခုအခါ၌ လာလတံ့၊ ယခုအခါ၌ လာလတ့ံ”ဟု ထိုင္ေစာင့္ေနေလ၏။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေစာင့္ေသာ္လည္း မလာသျဖင့္ ဖဲသြားၾကေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">၀ိဋဋဴဘသည္ ဥာဥ့္နက္အခါ အစိရ၀တီျမစ္သို႔ ေရာက္ကာ တပ္စခန္း ခ်ၾကေလ၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ျမစ္အတြင္း သဲေသာင္ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္းေပၚတြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ ျမစ္အတြင္း၌ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးအတိတ္က မေကာင္းေသာ ကံမ်ားကို မျပဳခဲ့ၾကပါ။ အျပင္မွာ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးက ျပဳထားေသာ မေကာင္းေသာ ကံမ်ားရွိခဲ့ၾက၏။ ထိုသူတို႔၏ အိပ္ရာဌာန၌ ပိုးတို႔သည္ ထၾကေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ပိုးမ်ားထသျဖင့္္ အိပ္ရာမ်ားမွ ထကာ ျမင့္မားေသာ ကုန္းေပၚတို႔သို႔ တက္ကာ အိပ္ၾကေလျပီ။ မေကာင္းေသာ ကံကို ျပဳခဲ့ေသာ သူမ်ားသည္ သဲေသာင္ ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလျပီ။ ထိုခဏ၌မွာပင္ မိုးသည္ သည္းထန္စြာရြာေလ၏။ ၾကီးစြာေသာ ေရအလွ်င္သည္ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ စစ္သည္ေတာ္တို႔အား သမုဒၵရာအတြင္းသို႔ ဆြဲေခၚ သြားေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ၾကကုန္၏။</p><p style="text-align: justify;">မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္</p><p style="text-align: justify;">“သာကီ၀င္မင္းတို႔ကို သတ္တာဟာ မသင့္ဘူး၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုစကားကို ၾကားေတာ္မူသျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"> “ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ဤပစၥဳပၸန္အတၱေဘာ၌ သာကီ၀င္မင္တို႔အား ဤသို႔ေသာ ေသျခင္းသည္ မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ ေရွးမေကာင္းမွဳကံ ေၾကာင့္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေသဆံုးမွဳကို ရအပ္ေလျပီ၊” မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က ငါးမ်ားေသေစရန္ ျမစ္ထဲသို႔ အဆိပ္မ်ားခပ္ခဲ့ေလျပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ေန႔သ၌ တရားသဘင္တြင္ ရဟန္းတို႔သည္</p><p style="text-align: justify;">“၀ိဋဋဴဘသည္ မ်ားစြာကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔ကို သတ္ျပီး၍ ျပန္လာစဥ္ မိမိ၏ စိတ္ႏွစ္သက္မွဳအထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီေလးတြင္ပင္ ၾကီးစြာေသာ ေရလ်ဥ္သည္ သူႏွင့္တကြ စစ္သည္အေပါင္းကို မဟာသမုဒၵရာသို႔ ေဆာင္ယူသြားေလျပီ၊ သူတို႔သည္ မဟာသမုဒၵရာ၌ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ကုန္ျပီ၊” ေျပာဆို ေနၾကေလျပီ။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္</p><p style="text-align: justify;">“အဘယ္စကားျဖင့္ စည္းေ၀းေနၾကကုန္သနည္း”ေမးေတာ္မူ၍</p><p style="text-align: justify;"> “၀ိဋဋဴဘအေၾကာင္း ေျပာေနၾကပါတယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong style="color: rgb(51, 51, 255);">“ဤသတၱ၀ါတို႔အား စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မဳွ အထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီပင္ ေသမင္းသည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူအေပါင္းကို လႊမ္းမိုးကာ အပါယ္ေလးပါတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို ေဆာင္ယူသြားေလ၏၊ ဥပမာအားျဖင့္ေသာ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူေပါင္းကို ေရအလ်ဥ္သည္ သမုဒၵရာသို႔ ယူေဆာင္သြား သကဲ့သို႔တည္း”</strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span>ဟုမိန္႔ ေတာ္မူကာ ဆက္လက္၍</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong style="color: rgb(51, 51, 255);">“ပန္းတို႔ကို ေကာင္းႏိုးရာရာ ဆြတ္ခူးေသာ သူကဲ့သို႔ ကာမဂုဏ္တို႔ကို မရေသးသည္ကို ေတာင္းတ၊ ရျပီးသည္ကို တြယ္တာ၊ လြန္စြာ ကပ္ျငိသည့္ စိတ္ရွိေသာ သူကို ၾကီးစြာ ေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသာ ရြာ (ရြာသူရြာသားမ်ား)ကို လႊမ္းမိုးတိုက္ယူသြားသကဲ့သို႔ ေသမင္းသည္ သိမ္းယူ၍ သြား၏”</strong><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span>ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေဒသနာေတာ္အဆံုးတြင္ မ်ားစြာေသာသူတို႔သည္ ေသာတာပတၱိဖိုလ္စသည္တို႔ကို ရၾကေလ၏။ ထို႔ျပင္ေဒသနာေတာ္သည္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းအတြက္ အက်ိဳးျဖစ္၏။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>ခုဒၵကနိကာယ္၊ ပုပၹ၀ဂ္</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>တတိယ၀တၳဳ</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>ဓမၼပဒအ႒ကထာ</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong>(ပါဠိေတာ္ကို ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုေတာ္မူေပးေသာ ဘုန္းဘုန္းအရွင္ဇ၀န (<a href="http://ashinjavana.blogspot.com">http://ashinjavana.blogspot.com</a>) အား အထူးေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးတင္လိုက္ပါတယ္ဘုရား။)</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-1372571288442329304?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-10210287702710617112011-12-11T07:15:00.000-08:002011-12-11T07:26:40.071-08:00<div style="text-align: justify;" class="mbl notesBlogText clearfix"><p>ဒီရက္ပိုင္းထဲ သတင္းေတြ ႏွင့္ Facebook စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ Suicide သတင္းေတြ Hot ျဖစ္ေနတာလိုက္ဖတ္ရင္း အေတြးေတြ ေဘာင္ဘင္ခပ္မိတယ္။</p><p> </p><p>ကၽြန္ေတာ္အခုေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဒီ case ေတြက အျမဲလိုၾကားေနရေတာ့ ရုတ္တရတ္ေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းသလိုပဲ။ ေနာက္မွ ေအာ္...ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ဒါမ်ိဳးလုပ္လိုက္တာ ဆိုေတာ့လည္း ဆိုျပီး အေတြးကို ျပင္လိုက္ရပါတယ္။</p><p> </p><p>လူေတြ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ သတ္ေသၾကတာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း စီးပြားေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း ဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း က်န္းမာေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း အခ်စ္ေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း အိမ္ေထာင္ေရးေၾကာင့္ စသည္ျဖင့္ အရြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ မတူညီတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ဒီကိစၥကို ျပဳလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တတ္ၾကတယ္။</p><p> </p><p>မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ Suicide လုပ္လိုက္ၾကတဲ့သူေတြဟာ ကိုယ့္တစ္ဦးတည္းရဲ ႔ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုတည္းကိုပဲ ဦးစားေပးျပီး ဒီလိုလုပ္လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီ Suicide လုပ္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အလြန္ျပင္းထန္တဲ့စိတ္ရဲ ႔ခံစားမႈ Threshold ကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ေတာ့တဲ့သေဘာမ်ိဳးလို႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ နားလည္မိပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္တာကို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြအားလံုးက ကန္႔ကြက္ၾကသလို ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္လည္း မလုပ္သင့္ပါဘူးလို႔ ေျပာဆိုထားၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့သူေတြကေတာ့ လုပ္ေနၾကသလို ေနာင္လည္း လုပ္ေနၾကအံုးမွာပါဘဲ။ ဒါက အခုေခတ္မွာမွ ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုး ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကရွိေနခဲ့တဲ့ အေလ့အထတစ္ခုျဖစ္ေနတာကိုး။</p><p> </p><p>ဗုဒၶဘာသာရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ရင္ေတာ့ အခုလို Suicide လုပ္တဲ့သူေတြဟာ သူတို႔ရဲ ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္မွာ အကုသိုလ္အေတြးေတြကပဲ အားၾကီးဦးစီးေနမွာသာျဖစ္လို႔ ေသခဲ့ရင္ေတာ့ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔ အခြင့္အလမ္း အေတာ္ေလးကို နည္းတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။ သူတို႔ ေသဖို႔ ရည္ရြယ္လိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကလည္း အတၱေတြအေပၚမွာ အေျခခံျပီးမွ ျဖစ္တည္လာခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြဆုေတာင္းေပးေနသလို RIP ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ေလာက္ဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။</p><p> </p><p>အဲဒါႏွင့္ စပ္ဆက္ျပီး ေတြးစရာတခ်ိဳ ႔ေခါင္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။</p><p> </p><p>တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္ေတြမွာ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈအတြက္ အုပ္စုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းစီေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ မြန္ျမတ္ေသာ ေသဆံုးျခင္းလို႔ ယူဆသြားၾကမွာပါဘဲ။ သူတို႔ေတြ တကယ္ RIP ႏိုင္ၾကမလား။</p><p> </p><p>တခ်ိဳ ႔လူမ်ိဳးေတြ Suicide Bombing ေတြလုပ္ၾကတယ္။ မိမိတို႔ ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာတရားအတြက္ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ လုပ္သြားၾကတယ္။ သူတို႔ေရာ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။</p><p> </p><p>တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္ေတြမွာက်ေတာ့ မိမိတို႔မႏွစ္ျမိဳ ႔တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ မိမိအသက္ကို စေတးျပီး လုပ္ၾကံမႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ ပုဂၢလိကခံစားမႈမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တကယ္ကို တိုင္းျပည္အတြက္ မရွိသင့္တဲ့ ဆိုးရြားယုတ္မာတဲ့ အာဏာရွင္တစ္ဦးဦးအတြက္ အခုလို အသက္ႏွင့္လဲျပီး ၾကံစည္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေရာ လုပ္သင့္လား။ သူ႔အတြက္ေကာ ဘ၀ကူးေကာင္းႏိုင္မလား။ သူ႔လုပ္ရပ္က ပါရမီေျမာက္တဲ့ လုပ္ရပ္လား။</p><p> </p><p>ဂရိပညာရွိ Socrates ရဲ ႔ ေသဆံုးမႈကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ သူ႔အတြက္ေပးထားတဲ့ အဆိပ္ခြက္ကို ေအးေအးေဆးေဆးေသာက္ရင္း မိမိရဲ ႔ယံုၾကည္မႈအတြက္ အသက္ကို စေတးသြားတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ Suicide လုပ္မႈ (ေသဖို႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္လိုက္မႈ) ကို ကဲ့ရဲ ႔ၾကမွာလား။</p><p> </p><p>ဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္းေတာ္တခ်ိဳ ႔ တရားဘာ၀နာအားထုတ္ၾကရင္း ခႏၶာကိုယ္အေပၚ ျငီးေငြ႔စိတ္ကုန္လာလို႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ၾကသတဲ့။ တခ်ိဳ ႔လည္း အဲဒီလို သတ္ေသလို႔ ေသခါနီးဆဲဆဲမွာတင္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကတယ္လို႔ မွတ္သားဖူးတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ဆံုးတစ္ခု....။</p><p> </p><p>ဘုရားရွင္လက္ထက္က သာကီ၀င္မင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ မဟာနာမ္မင္းအေၾကာင္းပါပဲ။ မဟာနာမ္မင္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔တရားေတာ္ကို နာရျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သကဒါဂါမ္အရိယာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေပၚမွာလည္း အထူးပဲ ၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းတစ္ပါးပါ။ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ၀ိဋဋဴဘမင္းႏွင့္ စစ္ျဖစ္ရာမွာ စစ္ရွဳံးပါတယ္။ ၀ိဋဋဴဘက မဟာနာမ္မင္းကို မသတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မာနၾကီးတဲ့ သာကီ၀င္ႏြယ္ဖြား မဟာနာမ္မင္းဟာ အသက္ရွင္ရတာထက္ ေသရတာက ျမတ္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။</p><p> </p><p>ဒီေနရာမွာ ေသမႈေျမာက္မေျမာက္ကို မေျပာလိုေပမယ့္ ဘာလို႔ အရိယာပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ေသေၾကာင္းၾကံစည္ရတာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အခုထိ အေျဖမေပးႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္။</p><p> </p><p>သူလို ပါရမီဘုန္းကံၾကီးမားတဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးေတာင္မွ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ေသးတယ္ဆိုရင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ႏွင့္ ယခုေခတ္မွာ လူေတြ ေသေၾကာင္းၾကံေနၾကတာ ဘာမ်ားေျပာစရာရွိေတာ့မွာလဲလို႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေလွ်ာက္ေတြးမိပါတယ္ခင္ဗ်ား။</p><p><br /></p><p>ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">၀ိမုတၱိသုခ</p><p>၁၉၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁။<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-1021028770271061711?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-29078811295491552892011-12-09T03:22:00.000-08:002011-12-09T03:38:52.381-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-3rN2CmGtwoI/TuHzIPaMAqI/AAAAAAAAB2g/iUMSIiOlAh0/s1600/U01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 303px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-3rN2CmGtwoI/TuHzIPaMAqI/AAAAAAAAB2g/iUMSIiOlAh0/s400/U01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684091527619150498" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">သတိက အဆင္သင့္ရွိေနရင္ မေက်နပ္တဲ့ စိတ္ကေလး ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္းျမင္ႏိုင္တယ္။ ဒီစိတ္ကေလးဟာ မေက်နပ္တဲ့ အေတြးေလးပဲ၊ ေဒါသစိတ္ကေလးပါ၊ ငါမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူပဲ၊ အဲဲဒီလို ေဒါသစိတ္ကို ငါမဟုတ္တဲ့ စိတ္အေနနဲ႔ ျမင္တတ္သြားၿပီဆိုရင္ ခြင့္လြတ္ရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။ အဲဒီေဒါသစိတ္ကို ငါ့စိတ္လို႔ ျမင္ေနရင္ ငါမေက်နပ္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ငါေက်နပ္ေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္ေတြးရေတာ့တယ္။ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လို႔ရွိရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေနရာတင္ ရပ္လို႔ရတယ္။ ဇာတ္လမ္း မရွည္ေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိေလသာ အေၾကာက္ဆံုးအရာက အနတၱဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္ႏိုင္ရင္ ကိေလသာဟာ စိတ္၀င္စားစရာ အင္မတန္ေကာင္းတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိေလသာဟာ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လို႔ ထင္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖန္တီးျပႏိုင္တယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ဒါေၾကာင့္ ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔ ပိုအေရးႀကီးတယ္။</span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္မွာ ကိေလသာ ကင္းသလား၊ မကင္းဘူးလားဆိုတာ သူမ်ားကို သြားမေမးပါနဲ႔၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔ဟာသူျပပါ လိမ့္မယ္ေနာ္။ ေလာကဓံတရားက စာေမးပြဲစစ္ေပးမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္မွာ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တာကို ျဖစ္မွန္းသိလိုုက္ရတာ အက်ဳိးအင္မတန္မ်ားပါတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကို မသိဟန္ေဆာင္ထားတာ ဖံုးထားတာဟာ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ ထိခိုက္တယ္၊ နစ္နာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေလာဘဟာ ကေလးဆန္တယ္။ ေဒါသဟာ သိပ္ကေလးဆန္တယ္။ မာန ဣႆာ မစၦရိယ စသည္ သူတို႔မရွိတဲ့အခါမွာ တကယ့္ကို ရင့္က်က္မွဳ အျပည့္ရွိေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္မွဳရွိလာေအာင္ တကယ္အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ လူႀကီးျဖစ္လာေအာင္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနမွ ျဖစ္ေတာ့မွာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳ၊ ယံုမွားသံသယျဖစ္မွဳ၊ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မွဳ၊ ထိုင္းမွဳိင္းေတြေ၀မွဳ စတာေတြဟာ ရန္သူစိတ္ေတြပဲ။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို ရန္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို သတိနဲ႔ဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိေလသာရဲ႕သေဘာက ငါနဲ႔ေပါင္းစပ္မိရင္ အင္အားပိုၿပီး ႀကီးတတ္တယ္။ ကိေလသာဟာ အတၱရဲ႕အကူအညီကို မရရင္ အားနဲသြားတယ္။ ဘယ္လိုကိေလသာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္ ငါဆိုတဲ့ သကၠာယဒိ႒ိရဲ႕ အေထာက္အပံ့ကို မရရင္ သူသိပ္အားမႀကီးဘူး။ ျဖစ္ေၾကာလည္း မရွည္ဘူး။ ျမန္ျမန္နဲ႔ေျပသြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳေတြကို အနတၱအျဖစ္နဲ႔ျမင္ရင္ သူအင္အားနဲၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုတ္ သြားမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီက ပညာနဲ႔ အသိဉာဏ္လည္း ရလိုက္မယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ပညာအသိဉာဏ္ေတြ ေပးသြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာလာတယ္။ အတြင္းမွာ အင္အားေတြ ရွိလာတယ္။ အင္မတန္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အုတ္ေတြ၊ ေက်ာက္ေတြ၊ သံေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ရဲတိုက္ႀကီးကေတာ့ လူပုဂၢိဳလ္ကို ျပင္ပရန္သူကိုပဲ ကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို အၿမဲ၀င္ေနတဲ့ ကိေလသာရန္သူကိုေတာ့ ၀င္မလာေအာင္ အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ကိေလသာရန္သူ စိတ္ထဲကို ၀င္မလာေအာင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာကသာ ကာကြယ္ႏိုင္တာပါ၊ ျပင္ပက ရန္သူထက္ ကိေလသာရန္သူက ပိုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သမထက စိတ္ကို တျခားအာရံု မေရာက္ေအာင္ အတင္းခ်ဳပ္ထားတာ၊ ဖမ္းထားတာ၊ ထိန္းထားတာ၊ ထြက္မလာေအာင္ အေပၚကေန ဖံုးထားတယ္။ ဖိထားတယ္။ ၀ိပႆနာက ဖံုးထား ဖိထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၀ိပႆနာဘာ၀နာက စိတ္မွာျဖစ္တတ္တဲ့ ကိေလသာရဲ႕ သဘာ၀ကို နက္နက္နဲနဲ သိသြားၿပီးေတာ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ ပယ္လိုက္တာ၊ အတြင္းကေန သူ႔ရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ကုလုိက္သလိုပဲ။ ကိေလသာကို အရင္းအျမစ္ကေနၿပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္တဲ့ ဘာ၀နာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ ဉာဏ္အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒီေလာဘကို ဖိဖို႔ ဖံုးထားဖို႔ မႀကိဳးစားပဲနဲ႔ အဲဒီေလာဘရဲ႕သဘာ၀ကို စိတ္ပါလက္ပါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တာပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါမ်ားရင္ ေလာဘျဖစ္စရာ အာရံုတစ္ခုနဲ႔ စိတ္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မွဳရွိတဲ့အခါ ေလာဘျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ သိရတယ္ေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီလို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အဲဒီေလာဘျဖစ္တဲ့ စိတ္ကိုပဲ စိတ္၀င္စားစရာ၊ အံ့ၾသစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ျမင္ရတယ္။ ငါ့စိတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္နဲ႔အာရံုတစ္ခုနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့အခါမွာ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာတဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုပဲ။ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတယ္။ ငါ့စိတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ကိုပဲ အနတၱသေဘာ ျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ အနတၱဥဉဏ္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္မွသာ အျမင္မွန္တစ္ခုကို ရၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေလာဘကို ခ်က္ခ်င္း မပယ္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ တရားကို အားထုတ္သြားတဲ့အခါမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ေဒါသျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ မာနျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တဲ့ အခါ သိတယ္။ ဒီလိုသိရင္းသိရင္းနဲ႔ ဒီလိုသိတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ ၾကာေလႀကီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ မာနေတြ ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို သိတဲ့အသိဉာဏ္က ႀကီးလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာတရားမွာ <b>ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္</b> လို႔ ေျပာတာေနာ္။ အသိဉာဏ္ႀကီးလာမွ အဲဒီအသိဉာဏ္က သူ႔ဟာသူ ပယ္သင့္တဲ့ကိေလသာကို ပယ္တာပဲ။ ငါက ပယ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အတၱနဲ႔ ပယ္လို႔ မရဘူး။ အနတၱနဲ႔မွပဲ ပယ္လို႔ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အၾကည့္ခံျဖစ္တဲ့ အာရံုကလည္း အနတၱပဲ၊ ၾကည့္ေနတဲ့ စိတ္ကလည္း အနတၱပဲ၊ ႏွစ္ခုစလံုး အနတၱျဖစ္သြားတယ္။ အဲသလိုျဖစ္သြားရင္ ဒီျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အားလံုးဟာ အနတၱပါလားလို႔ တကယ္ျမင္ရင္ ဘာေရွ႕ဆက္စရာရွိေသးလဲ၊ ဘာမွ ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ လမ္းဆံုးသြားၿပီ။ အားလံုးကိုသာ အနတၱလို႔ျမင္ရင္၊ အားလံုးကိုသာ အနိစၥလို႔ျမင္ရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းက အင္မတန္တိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြရွည္ေနၾကတာဟာ အတၱေၾကာင့္ပါ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ခံစားခ်က္တစ္ခုခု၊ ဥပမာ-ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္၊ မနာလို၀န္တိုစိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အားငယ္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္ အျဖစ္မ်ားလို႔ရွိရင္ အဲဒီခံစားခ်က္က စိတ္ထဲမွာ ေနရာအျပည့္ ယူထားလိုက္တယ္။ ေနရာမဖယ္ ေတာ့ဘူး။ ေတြးသမွ် အေတြးေတြဟာ အဲဒီနား ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ေတြးေတာ့တာပဲ။ ခံစားမွဳတစ္ခုထဲမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိ ေနတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသလဲဆိုတာ သိၾကပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><a target="_self" href="http://api.ning.com/files/bFGEbe2DWeIleOTJqSefprOEAh1QyoehlTFWkQYwjBSul3tft7eUgSZxJkUpHCBNsFrmWZl-ttawbGS0rHAgWl-OqtMLxQA9/4.jpeg"><img class="align-left" src="http://api.ning.com/files/bFGEbe2DWeIleOTJqSefprOEAh1QyoehlTFWkQYwjBSul3tft7eUgSZxJkUpHCBNsFrmWZl-ttawbGS0rHAgWl-OqtMLxQA9/4.jpeg" width="290" height="192" /></a><br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္လာတဲ့အခါမွာ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ စိတ္ဟာ မရွိေတာ့ဘူး။ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္ၿပီဆိုရင္ ငါဆိုတာေတာင္ ေပ်ာက္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ သိတာပဲရွိေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ငါဆိုတာပါ ေပ်ာက္ၿပီးေတာ့ သိတဲ့သေဘာသက္သက္ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ကတည္ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္း ေနတယ္။ လြတ္လပ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတိတ္မရွိဘူး၊ အနာဂတ္မရွိဘူး၊ ငါမရွိေတာ့တဲ့ သတိ၊ သမာဓိမ်ဳိးႀကံဳဖူးရင္ ထြက္လမ္းကို သိၿပီး ေခ်ာင္ပိတ္မိရင္ ခဏပဲ။ ဒီနည္းကို မသိရင္ ကိုယ့္အေတြးက ကိုယ့္ကို ႏွိပ္စက္တာကို ေကာင္းေကာင္း ခံရမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သိေနလို႔ရွိရင္ လံုး၀အေတြးအေတာ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ ဒီလိုသိရတဲ့အာရံုကို ငါလို႔မထင္ေတာ့ဘူး။ ပထမေတာ့ ငါ့လက္ကပူေနတာလို႔ ထင္တာ၊ ငါ၊ လက္၊ ပူ သံုးခုကို တြဲထားတာ။ ေနာင္သတိ အင္မတန္ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ လံုး၀ အေတြးအေတာမရွိ၊ ပစၥဳပၸန္တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ငါဆိုတဲ့ ပညတ္ ကြာသြားၿပီ။ လက္ဆိုတဲ့ ပညတ္လည္း ကြာသြားၿပီ။ ပူတယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကိုပဲ သိေနရေတာ့တာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲသလို ငါလည္းမဟုတ္၊ လက္လည္းမဟုတ္ပဲ ပူတာကို သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ကို သိတယ္။ ပညတ္ မပါေတာ့ဘူး။ ငါပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္ပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာဟာ ပူတာပဲ။ ရုပ္အေပၚမွာ ငါဆိုတဲ့ အထင္အျမင္မွားမွဳဟာ ေပ်ာက္သြားၿပီ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီလို ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္၊ ပညတ္မပါပဲနဲ႔ ပရမတ္ကို တကယ္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ အမွန္ကို သိတာပဲ။ အၿမဲတမ္း ငါဆိုၿပီးေတာ့ စြဲလာတဲ့ အစြဲႀကီးဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သိတဲ့စိတ္ကေလး ရွိတယ္။ သိရတဲ့အာရံုရွိတယ္။ က်န္တာဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အသိအျမင္ဟာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ အင္မတန္ နက္နဲတယ္။ အာရံုက ရိုးတယ္၊ သိတာလည္းပဲ ရိုးရိုးေလးပဲ သိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အသိဉာဏ္က အင္မတန္ႀကီးက်ယ္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲသလို ရိုးရိုးနဲ႔ နက္နက္နဲနဲသိေအာင္ တရားအားထုတ္ရတာပဲ။ ဆန္းဆန္းျပားျပားသိဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာျဖစ္တဲ့ သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိဖို႔ပဲ ၾကည့္ေနတာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီလို ဘယ္အရာကို ၾကည့္ၾကည့္ သဘာ၀အျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္တယ္၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါအျဖစ္နဲ႔ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီဉာဏ္ဆိုတာ နဲနဲေနာေနာ ဉာဏ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နာမ္ရုပ္ကို ကြဲကြဲျပားျပား ပိုင္းျခားၿပီးေတာ့ သိတဲ့ဉာဏ္ျဖစ္သြားၿပီ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အေတြးအေခၚေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ နက္နက္နဲနဲေတြ ဖတ္ရွဳေနအံုးေတာ့ ဒီေလာက္နက္နဲတဲ့ ဉာဏ္မ်ဳိး ရဖို႔ရာ မလြယ္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီဉာဏ္မ်ဳိး ရတဲ့သူဟာ နဂိုတုန္းက သူသိထားတဲ့ အသိအျမင္ အထင္မွားမွဳေတြဟာ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ သူ႔ရဲ႕စိတ္ေန စိတ္ထားပါ တစ္ခါတည္း ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အသိဉာဏ္ပါ ေျပာင္းသြားတယ္။ စိတ္ေနသေဘာထား၊ အျပဳအမူ၊ အသိအျမင္ ေျပာင္းလဲသြားတာ၊ ေျပာင္းလဲတာမွ တကယ့္ကို သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာ။ ထိထိေရာက္ေရာက္ ႀကိဳးစားလို႔ရွိရင္ အဲဒီလို ဉာဏ္မ်ဳိးျဖစ္လာမယ္။ အဲဒီအနတၱဉာဏ္က စိတ္ကို အင္မတန္ ခ်မ္းသာေစတယ္ေနာ္။ ပစၥဳပၸန္မွာ တည့္တည့္ေနတဲ့အက်င့္က အျမတ္ဆံုးအက်င့္ပဲ။ အျမတ္ဆံုးဘ၀ပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ႀကံစည္ေတြးေတာၿပီးမွ သိလို႔ရတဲ့အာရံုဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အာရံုမဟုတ္ဘူး။ ပရမတ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူးနဲ႔ သိလို႔ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပညတ္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေတြးေနတာမဟုတ္ပဲနဲ႔ စိတ္ကို တကယ္ထိၿပီးေတာ့ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ တည့္ေနတာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ဟာ ပစၥဳပၸန္မွာ အေနမ်ားလာတဲ့အခါ ဘ၀ရဲ႕ Quality ဟာ အင္မတန္ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ရဲ႕ (Quality) အရည္အေသြးေတြဟာ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ထဲမွာျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ၊ ပ်ံ႕လြင့္မွဳေတြ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြ တျဖည္းျဖည္း ရွင္းသြားတယ္။ သူတို႔ ရွင္းသြားရင္ စိတ္ရဲ႕အရည္အေသြး ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲ။ ျမင့္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္မွဳ၊ သန္႔ရွင္းမွဳ ရွိလာတယ္။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);"></span></p><span style="font-weight: bold;">Credit to: <a href="http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:91736">http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:91736</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-2907881129549155289?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-7335333422602919792011-12-09T03:05:00.000-08:002011-12-09T03:20:03.228-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-WP2NpTQyDfQ/TuHurFdZEYI/AAAAAAAAB2Q/K0HiHlz89Y4/s1600/u010.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 276px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-WP2NpTQyDfQ/TuHurFdZEYI/AAAAAAAAB2Q/K0HiHlz89Y4/s400/u010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684086628685517186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />ပစၥဳပၸန္မွာ စိတ္ကိုထားတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ အဲဒီလူဟာ အပိုကိစၥေတြကို ေလွ်ာ့တတ္လာတယ္။ အပိုစကားေျပာတာေတြ၊ အပိုခရီးသြားတာေတြ၊ အက်ဳိးမရွိဘဲနဲ႔ ထိုင္ေတြးၿပီၤး ပူေနတာေတြလည္း ေလွ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္က ပိုရွင္းလာတဲ့အတြက္ တစ္ခုခုကို လုပ္စရာရွိလို႔ စဥ္းစားရမယ္ဆိုရင္ သူသိပ္အခ်ိန္ၾကာၾကာ စဥ္းစားမေနရဘူး။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္မသြားဘူး။ </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိရွိလို႔ သမာဓိလည္း ေကာင္းလာတဲ့အခါ၊ စိတ္လည္း ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါမွာ လုပ္စရာကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး အာရံုျပဳလိုက္ရင္ ဘယ္ကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားတာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အပိုုလုပ္လို႔ အလုပ္ပိုတာ…။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေျခတစ္လွမ္း တစ္ခ်က္ေလာက္ သိတယ္ဆိုရင္ကိုပဲ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။ ဒါက လုပ္မၾကည့္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊လုပ္ၾကည့္လာတဲ့အခါက်မွ တကယ့္ကို အက်ဳိးမ်ားတာကို သိလာလိမ့္မယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သာမန္အေျခအေနမွာ လူေတြဟာ တစ္ခုခု စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ပူစရာ၊ သေဘာမက်စရာ၊ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြ ေတြးေနတတ္တယ္။ အေရးႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ အေရးမႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေတြးေနတာပဲ။ သတိနဲ႔သိၿပီးေတာ့ သြားျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီအေတြးေတြဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ အေတြးနည္းနည္း ေလ်ာ့သြားရင္ စိတ္က နည္းနည္းၾကည္လာတယ္။ စိတ္နည္းနည္း ေအးခ်မ္းလာတယ္။ စိတ္မွာ ပင္ပန္းမွဳ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">မိုးလင္းကတည္းက၊ အိပ္ရာႏိုးကတည္းက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္အေျခအေန <em>Mood</em> ကို ျပဳျပင္ထားရမယ္။ ႏိုးရင္ ႏိုးႏိုးခ်င္း တရားရွဳမွတ္လိုက္ရင္ သတိ၊ သမာဓိ ေကာင္းလာၿပီး စိတ္ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းလာၿပီးေတာ့ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတ့ဲ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ <em>Mood</em> မ်ဳိးရလာတယ္။ အဲဒီ <em>Mood</em> ေလးကို အပ်က္မခံဘဲ ထိန္းသြားရမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီလို တစ္ေန႔တာလံုး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ခန္႔ညားမွဳရွိတဲ့၊ တည္ၾကည္မွဳရွိတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းထားလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္တဲ့အခါမွာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ သတိ၊ သမာဓိကို ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">ညမွာ တရားအားထုတ္ၿပီးမွ အိပ္လို႔ရွိရင္ မနက္ႏိုးတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး ၾကည္လင္လန္းဆန္းတယ္။ တရားအားထုတ္ဖို႔လည္းပဲ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္က သတိရတယ္။ လံု႔လ၀ီရိယ၊ သဒၶါတရားလည္းပဲ ပိုၿပီၤးေတာ့ အားေကာင္းလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အိပ္ေနရင္းပဲ အသက္ရွဳတာေလးကို သိၿပီးေတာ့ ေနလိုက္ပါ။ စိတ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥ ေတြးဦးမွာပဲ။ ေတြးလိုက္ရင္ ေတြးတယ္ဆိုတာေလးကို စိတ္ကသိလိုက္ပါ။ သိၿပီးရင္ “ဘာမွ မထူးပါဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ အသာေလး စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွဳတာေလးကို သတိကပ္ၿပီးေတာ့ ထားလိုက္ပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္းပဲ ေျခေတြလက္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုုး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ ခ်ထားပါ။ ေနရာအေနအထားကိုလည္း အသက္သာဆံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ျပင္လိုက္ပါ။ ေခါင္းအံုးကအစ နိမ့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ ျမင့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ အဲသည္လို ကိုယ္နဲ႔ အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထားၿပီး အိပ္လ်က္ကေလးပဲ တရားအားထုတ္ပါ။ ဒီလိုတရားအားထုတ္ရင္း၊ တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေစ…။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စာက်က္ခါနီးမွာ တရားထိုင္တယ္။ တရားထိုင္ၿပီးမွ စာက်က္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ စာေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေမ့ဘူး။ အိပ္ခါနီးမွာလည္း အိပ္ရာထဲမွာ တရားမွတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္တာပဲ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားကေတာ့ အားထုတ္ေနမွာပဲ။ ကိုယ္သိႏိုင္တဲ့အက်ဳိးက ရေနတာကိုး။ အသိဥာဏ္ ထက္တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ ဒီလိုသိေနတဲ့အခါမွာ စိတ္က အင္မတန္ ေအးခ်မ္းေနတယ္။ တျခားနည္းနဲ႔ေပ်ာ္မယ့္အစား အဲသလို တစ္ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးကေလး ေနၿပီးေတာ့ တရားနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္လာတာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမွဳနဲ႔ အသိဉာဏ္နက္နဲမွဳဟာ အင္မတန္ အရသာရွိတယ္။ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ကို ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လုပ္မွပဲ တကယ္ထိထိ ေရာက္ေရာက္ တိုးတက္မွဳ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုမလုပ္ရင္ေတာ့ နဲနဲပါးပါး အေပၚယံ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ပဲ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိ ဉာဏ္ပညာ မရႏိုင္ပါဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သိေနတာကို သိႏိုင္တဲ့သတိ ျဖစ္လာေတာ့ သိေနတာကို သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ “ငါအခုမွ လူျဖစ္ၿပီ” လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ဥေပကၡာေ၀ဒနာဟာ မသိရင္ ေမာဟျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေဘာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဥေပကၡာကို မသိရင္ ဒုကၡနဲ႔တူတယ္တဲ့။ ဥေပကၡာကို သိရင္ သုခနဲ႔ တူတယ္တဲ့။</p><div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> </p><div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> </div><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ဥေပကၡာက အေျခအေနကိုလိုက္ၿပီးေတာ့ သုခဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဒုကၡဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဥေပကၡာေ၀ဒနာကို မ်ားမ်ားသိေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းလာတယ္။</p><div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> </div><p style="text-align: center;"><a target="_self" href="http://api.ning.com/files/jr2IhY14jdnDZ0zMTcX0PyFEkEFs2fjSvNrKrC-8uVuEgtFIQ8yXECoG42hymppaINLYbjXxWZeZQRURql2g6LtyxDoOadcJ/6.jpeg"><img class="align-center" src="http://api.ning.com/files/jr2IhY14jdnDZ0zMTcX0PyFEkEFs2fjSvNrKrC-8uVuEgtFIQ8yXECoG42hymppaINLYbjXxWZeZQRURql2g6LtyxDoOadcJ/6.jpeg" width="280" height="193" /></a><br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">သိၿပီးေတာ့ေနတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊ အဲဒီၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ကေလးဟာ ညီမွ်ေနတယ္။ ဟိုဘက္ မေရာက္ဘူး။ ဒီဘက္လည္း မေရာက္ဘူး။ ၀ီရိယ ပိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ လိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတယ္။ အဲဒီလုိ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတာကိုလည္းပဲ ဥေပကၡာလို႔ပဲ ေခၚတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီလိုစိတ္ထဲမွာ အားလံုး ဥေပကၡာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ပထမေတာ့ ငါၿငိမ္းခ်မ္းတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ငါပါေနတယ္ေနာ္။ ဒီလိုနဲ႔ဆက္ၿပီးေတာ့ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ငါမပါေတာ့ဘဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳဟာ အနတၱျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ ငါ့ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး၊ ငါပိုင္ဆိုင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒီလို ဥေပကၡာျဖစ္ေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငါတရားအားထုတ္ေနရတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အလုိလိုပဲ တရားအားထုတ္တာ ျဖစ္သြားေနတာ။ အဲဒီလို အခါမွာ အနတၱကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳရဲ႕ အနတၱကို သိရတယ္။ အနတၱ လကၡဏာကို သိရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီၿငီမ္းခ်မ္းမွဳဟာလည္းပဲ အၿမဲတမ္းေတာ့ မရွိဘူး။ သူလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့အခါ ပ်က္သြားတာကိုး။ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္မွ တဆက္ထဲလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုပဲ။ အဲသလို အားထုတ္သြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အနတၱ သေဘာကို သိၿပီးေတာ့ ေနရင္းကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္က တျခားကို ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ အဲဒါကို သိလိုက္ပါ။ တျခားတစ္ခုခုကို ေတြးေနၿပီ။ သိလုိက္ၿပီ။ သိၿပီးရင္ ညင္ညင္သာသာ စိတ္ကေလး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ကေလးနဲ႔ နဂိုေနရာကို ျပန္ယူလာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲ ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ မေက်မနပ္ မျဖစ္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒီစိတ္ကလည္း ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးျပန္ၿပီေပါ့လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ ေဒါသ မျဖစ္ဖို႔ေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေလာဘအားႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘက သူလိုခ်င္တာ ရဖို႔ပဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ ရရင္ၿပီးေရာ။ ဒါကိုပဲ သူဆံုးျဖတ္မွာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့အခါမွာ မေက်နပ္တဲ့စိတ္ အားႀကီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ဘာအေရးႀကီးဆံုးလဲ ဆိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျပာရဆိုရဖို႔၊ ရိုက္ရ ႏွက္ရဖို႔၊ အျပစ္ဒဏ္ေပးရဖို႔၊ ႏွိပ္စက္ရဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါဟာ တရားတယ္။ အဲဒါဟာ မွ်တတယ္လို႔ သူထင္မွာပဲ။ ဒါမွ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သူထင္မွာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">မာနျဖစ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနသလဲဆိုေတာ့ သူမ်ားထက္ သာရဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ တျခားကိစၥေတြက အေရးမႀကီးဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ထို႔အတူ ဣႆာမစၦရိယ စိတ္သေဘာထားလည္း ဒီလုိပဲ။ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ ရွိတယ္။ သူမ်ား ႀကီးပြားတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ သူ မႀကီးပြားသင့္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္။ “ငါပဲ ႀကီးပြားသင့္တယ္” လို႔ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတာကို မွ်ေပးဖို႔ စိတ္မကူးႏိုင္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ေလာဘျဖစ္လိုက္၊ ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ မာနျဖစ္လိုက္၊ မနာလို ၀န္တိုတ့ဲစိတ္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာ ေလာဘျပန္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာမာနျဖစ္လိုက္၊ သတိမရွိတဲ့သူ၊ ေမာဟနဲ႔ ေနတဲ့သူဆိုရင္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ တစ္လွည့္စီ ျဖစ္ေနတာေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ ေလာဘျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘကို ငါလို႔ထင္တယ္။ ေလာဘကို ငါ့စိတ္လို႔ ထင္တယ္။ ေလာဘက လိုခ်င္ေနတာကို ငါလိုခ်င္တယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာဘက တရားတယ္လို႔ထင္ရင္ ငါတရားတယ္လို႔ပဲ ယူဆမွာပဲ။ ထို႔အတူပဲ ေဒါသ၀င္လာတဲ့အခါမွာလည္း ေဒါသကို ငါလို႔ ထင္ေနတယ္။ ေဒါသက လုပ္ခ်င္တာကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ထင္တယ္။ အဲသလို ျဖစ္ေနတာေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့သူအဖို႔ ဒီေဒါသ၊ ေလာဘဟာ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခိုင္းတိုင္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳကေန လြတ္သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ဆိုးတယ္၊ မေက်နပ္ဘူး၊ သူက ငါ့ကို ဘယ္လုိေျပာလို႔ ငါက စိတ္ဆိုးတယ္လို႔ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားမေနပဲနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ့စိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ဆိုးလာတတ္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲသြားတတ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမွဳကိုပဲ ၾကည့္ေနပါ.....။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)</span></p><p style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);"></span></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Credit to:</span> <a href="http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82168#comments">http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82168#comments</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-733533342260291979?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-82241645918667015072011-12-08T07:39:00.000-08:002011-12-08T07:41:10.759-08:00<p style="text-align: justify;">တခါက ကၽြန္ေတာ့္အသိ ဘာသာေရးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူကိုးကြယ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို သူ႔ဇနီးသည္အေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္တယ္တဲ့။</p><p style="text-align: justify;">ဘာေလွ်ာက္သလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ရဲ ႔ဇနီးက ည ည ဆို ဘုရားစင္ေရွ ႔သြားျပီး တရားသြားထိုင္တယ္ဘုရား။ အျပင္မွာ ျခင္ေတြက ဒီေလာက္ကိုက္တာ။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ အိပ္ယာေပၚမွာ ျခင္ေထာင္ထဲေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ျပီး အားထုတ္ရင္လည္း ရတာပဲမဟုတ္လားဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကေတာ့ ျခင္ကိုက္ေတာ့မခံႏိုင္ဘူး။ ျခင္ေထာင္ထဲမွာပဲ တရားထိုင္တယ္ဘုရား။” လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ဟဲ့...ဒကာ။ သူ ႔ဖာသာ သူ႔သဒၶါႏွင့္ သူ လုပ္တာ။ သြားအျပစ္ေျပာမေနနဲ႔။ သူ ဘုရားစင္ေရွ ႔အားထုတ္တာလည္း အျပစ္မျဖစ္ဘူး။ ဒကာ ျခင္ေထာင္ထဲ အားထုတ္တာလည္း အျပစ္မျဖစ္ဘူး။ သူ႔သဒၶါတရားကို သြားကဲ့ရဲ ႔ေတာ့မွ ဒကာအျပစ္ျဖစ္မယ္။ <strong>သူ႔အလုပ္သူလုပ္၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္။ အလကားေနရင္း အကုသိုလ္လိုက္မယူနဲ ႔</strong>။” တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လူေတြမွာ စရိုက္အသီးသီးရွိၾကေတာ့ သဒၶါစရိုက္အားၾကီးတဲ့လူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔ေနျမင္ေနရတတ္ပါတယ္။ သဒၶါအားၾကီးတဲ့သူေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈအပိုင္း အားနည္းေနတတ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရးလိုကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ သဒၶါစရိုက္အားၾကီးတဲ့သူေတြကလည္း မ်ားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း <strong>မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈ </strong>ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္လာတာပါဘဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ <strong>ကာလာမသုတ္</strong> ကိုေဟာျပီး အရာရာကို အတည္မယူဖို႔၊ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာဆန္းစစ္ျပီး တကယ္အက်ိဳးရွိျပီ၊ ဟုတ္မွန္ျပီဆိုမွ ယံုၾကည္လက္ခံဖို႔ ေဟာခဲ့ေပမယ့္လည္း ဒီသုတ္ေတာ္ဟာ သဒၶါစရိုက္သမားေတြအတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ျပီး ေဟာခဲ့တဲ့ တရားအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တျခားေသာ အယူ၀ါဒေတြကို မ်က္ကန္းယံုၾကည္တာ၊ သဒၶါလြန္တာေတြထက္စာရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ အယံုအၾကည္လြန္တာက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ အက်ိဳးေတာ့ မယုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အကုသိုလ္မျဖစ္ပဲ ကုသိုလ္ေတြသာ ျဖစ္ေစမွာမို႔လို႔ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ အသိဉာဏ္ေတြ တစတစရင့္က်က္လာျပီး အဆံုးစြန္မွာေတာ့ ကုသိုလ္အကုသိုလ္တို႔ကေနလြတ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေအာင္ လမ္းျပသြန္သင္ခဲ့၊ သြားေစခ်င္ခဲ့ေပမယ့္လို႔ ေလာေလာဆယ္ လူေတြ အဲေလာက္ထိ ေရာက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ အကုသိုလ္မျဖစ္ပဲ၊ ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာပါပဲေလ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးပါးကို အၾကည္ညိဳလြန္တာတို႔၊ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းအျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ စိတ္၀င္စားၾကတာ၊ အယံုအၾကည္လြန္တာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရရင္ ခုန အေပၚက ဆရာေတာ္ၾကီး ဆံုးမသလို သူမ်ားသဒၶါတရားကို မကဲ့ရဲ ့မိေအာင္ အထူးသတိထားျပီး ကိုယ့္အလုပ္သာ ကိုယ္ဆက္လုပ္ဖို႔ ႏွလံုးသြင္းမိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေလးစားစြာျဖင့္</p><p style="text-align: justify;"><strong>၀ိမုတၱိသုခ</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-8224164591866701507?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-90621189707995959132011-12-08T06:36:00.000-08:002011-12-08T07:37:19.082-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-bLG8d-cGgNU/TuDMbC6sZnI/AAAAAAAAB2A/l9V9IXEadpA/s1600/cover.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 269px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bLG8d-cGgNU/TuDMbC6sZnI/AAAAAAAAB2A/l9V9IXEadpA/s400/cover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683767494753150578" border="0" /></a><br /></div><p style="text-align: justify;"><strong></strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>Time</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>The foolish call for the unchangeable past,</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>While life walks toward the future;</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>They simply lose their present and future.</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>(Chai Na Pol Akarasupaset)</strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>...</strong></p><div style="text-align: justify;"><strong>လူမိုက္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ (ျပန္မရႏိုင္တဲ့) အတိတ္ကို တမ္းတတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အဲဒီလိုတမ္းတေနခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ အနာဂတ္ကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေနတယ္ ဆိုတာ သူတို႔မသိၾကဘူး။ဒါေၾကာင့္မို႔ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႔ အနာဂတ္ေတြကို အလြယ္တကူ ဆံုးရႈံးေနၾကတာပဲေပါ့။</strong></div><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="color: rgb(153, 0, 0); text-align: justify;">ဓမၼအေတြးစမ်ား</p><p style="text-align: justify;"><strong><p> </p>အပိုင္း - ၁<p> </p><p> </p><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပစၥဳပၸန္မွာ အာရံုနဲ႔စိတ္ အဆင္ေျပေအာင္ေန</span></strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> စာအုပ္စင္မွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီးထဲက ဒီစာအုပ္ကေလးကိုေတာ့ ခဏခဏဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ျဖစ္တိုင္းလည္း ဓမၼနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေတြးအမွ်င္ေတြက ရင္ထဲမွာ ဖြဲ႕သီလာတတ္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> စာအုပ္အမည္က <span style="color: rgb(51, 51, 255);">The Foolish, The Clever, The Wise</span> ပါ။ မူရင္းစာရင္း စာေရးဆရာကေတာ့ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Chai Na Pol Akarasupaset</span> တဲ့။ ဒီစာအုပ္ကို ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာ <span style="font-weight: bold;">လြတ္လပ္အိမ္</span>က ဘာသာျပန္ထားပါတယ္။ <span style="font-weight: bold;">လူမိုက္၊ လူလိမၼာႏွင့္ ပညာရွိ</span>လို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ စာအုပ္ကေလးက အတြဲ(၂)တြဲေတာင္ ထုတ္ေ၀ၿပီးပါၿပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ ဒီစာအုပ္ကေလးကို အားေပးတဲ့သူ နည္းေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ခဏခဏရိုက္ရလြန္းလို႔ ကုန္သြားေလသလား မသိႏိုင္ပါဘူး။ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္ လွည့္ျဖစ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီစာအုပ္ကို အေတြ႕ရနည္းၿပီး အေတြ႕က်ဲေနတတ္လို႔ပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ထားပါေတာ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အေရးႀကီးတာက ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ ဒီေတာ့ကာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်င္းစီအလိုက္ ရင္ထဲကို ထိရွသြားသမွ်ေတြကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီစာပိုဒ္ေတြကို ဖတ္ရင္းက ကိုယ္ဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးထဲမွာ ပါေနသလဲဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဆန္းစစ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုးရိုးသားသား အမွတ္ေပးၾကည့္မိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္စိတ္ဟာ The Foolish (လူမိုက္) အုပ္စုထဲမွာ ေရာက္ေနတတ္ၿပီး တစ္ခါတေလမွာေတာ့လည္း The Clever (လူလိမၼာ) ထဲ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ေနျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းစာေရးဆရာ ၫႊန္းဆိုထားတဲ့ The Wise (ပညာရွိ) အုပ္စုထဲေရာက္ဖို႔ေတာ့ အေတာ္ႀကိဳးစားရဦးမွာပါလား ဆိုတာကိုလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားလည္ေနမိျပန္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေလာကမွာ လူသားေတြအားလံုး တစ္ေန႔တာဆိုတဲ့ ေနထြက္ ေန၀င္ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုကို ၿပိဳင္တူရၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို အသံုးခ်ပံုခ်င္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း အခ်ိန္ကိုမူတည္ၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာက အုပ္စုသံုးစု ခြဲလိုက္ဟန္တူပါရဲ႕။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Time</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(153, 0, 0);">The foolish call for the unchangeable past,</p><p style="text-align: justify; color: rgb(153, 0, 0);">While life walks toward the future;</p><p style="text-align: justify; color: rgb(153, 0, 0);">They simply lose their present and future.</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လူမိုက္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ (ျပန္မရႏိုင္တဲ့) အတိတ္ကို တမ္းတတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အဲဒီလိုတမ္းတေနခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ အနာဂတ္ကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေနတယ္ ဆိုတာ သူတို႔မသိၾကဘူး။</p><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္မို႔ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႔ အနာဂတ္ေတြကို အလြယ္တကူ ဆံုးရႈံးေနၾကတာပဲေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေသခ်ာပါၿပီ။ ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ကို ကိုယ့္စိတ္ဟာ The foolish (လူမိုက္) အုပ္စု၀င္ ျဖစ္မွန္းမသိ၊ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရပါရဲ႕။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ အသာထား။ တရားထိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုသိသာတယ္။ စိတ္ဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္ဖို႔ ေပးထားတဲ့အာရံုျဖစ္တဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလအေပၚမွာ ၾကာၾကာ ေနေလ့မရွိဘူး။ အတိတ္မွာ က်က္စားခဲ့တဲ့ အာရံုေတြဆီကို ျပန္ျပန္ေရာက္သြားတာ။ ပစၥဳပၸန္အာရံုနဲ႔ ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္းႀကိဳးစားရတယ္။ ၀ီရိယကို တြန္းတင္ေပးရတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">“ပါသၼိ ံ ရမတိ မေနာ”</span> ဆိုတဲ့အတိုင္း စိတ္ဟာ မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ေတာ့ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါဘဲ က်က္စားေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ အာရံုအေဟာင္းေတြဆီကိုပဲ တ၀ဲ၀ဲရယ္တဲ့ တလည္လည္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အညစ္အေၾကးစြန္းထင္းခဲ့တဲ့ အာရံုေတြကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ပစ္ေနတဲ့ ၀င္ေလထြက္ေလကို ႐ႈမွတ္ျခင္းဆိုတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ပစၥဳပၸန္အာရံုကို ဆံုးရႈံးသြားရပါေတာ့တယ္။ အာရံုအညစ္အေၾကးေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔ရာ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ အနာဂတ္မွာ ရလာမယ့္ ရွင္းသန္႔တဲ့အာရံု သက္သက္နဲ႔ ထိေတြ႕ဖို႔ရာ အခြင့္အလမ္း နည္းသြားၿပီေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္မို႔ စာေရးဆရာကေျပာတာေပါ့။ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ကို လြယ္လြယ္ကေလး ဆံုး႐ႈံးၾကတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ မွန္လိုက္ေလေပါ့ေနာ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေရွ႕တစ္ဆင့္ တိုးၾကည့္ရေအာင္ -</p><p style="text-align: justify; color: rgb(204, 0, 0);">The clever dream of the unreal future, while life need something to live with now. They are usually dissatisfied with the present.</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လူလိမၼာေတြဟာ ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘ၀ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္က ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အတူေနဖို႔ပါ။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို အၿမဲမေက်နပ္ဘူး ျဖစ္ေနၾကတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">စိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္အာရံုနဲ႔ တည့္ဖို႔ဟာ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးသလဲ ဆိုတာၾကည့္ေနာ္။ လူလိမၼာလို႔ အေခၚခံရသူေတြေတာင္ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္တတ္ၾကတာကို စာေရးဆရာက ေထာက္ျပထားတာ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">လူမိုက္ေတြက အတိတ္ကို တမ္းတေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လူလိမၼာေတြဟာလည္း မေရာက္ေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္တတ္ၾကတယ္။ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္ေနၿပီဆိုကတည္းက ပစၥဳပၸန္အာရံုေပၚမွာ စိတ္ကိုတည့္ေအာင္ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ သူတို႔အိပ္မက္ထားတဲ့ ပံုစံအတိုင္း အနာဂတ္ကာလကို မေရာက္မခ်င္း ရင္ေမာေနရေတာ့တာေပါ့။ အနာဂတ္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္မွာ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္လာမွာပါ။ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္လာမွာခ်င္း အတူတူ လက္ရွိရထားတဲ့ ပစၥဳပၸန္ကာလကိုပဲ အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ ေလ့က်င့္ထားတဲ့စိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ခ်င္းဆက္သြားလို႔ အနာဂတ္ ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ အိပ္မက္ေတြဟာ လက္ေတြ႕ဘ၀ ျဖစ္လာမွာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါလိုခ်င္တဲ့ အနာဂတ္ ေရာက္မလာေသးဘူး။ ငါျဖစ္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔ အနာဂတ္ မေရာက္ေသးဘူးနဲ႔ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို မေက်နပ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အၿမဲရင္ဆိုင္ေနၾကမွာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> ဒါဆိုရင္ မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတိတ္နဲ႔ မေရာက္ေသးတဲ့ အနာဂတ္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို နားလည္ထားတဲ့ The Wise (ပညာရွိ)ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသြင္းတတ္ပံုကို ေလ့လာၾကည့္ၾကရေအာင္ -</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">The wise stand in the real present, stretch the past, present and future into direction.</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> Their lives are powerful and directed towards success.</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ပညာရွိကေတာ့ လက္ရွိပစၥဳပၸန္မွာပဲ ေနရတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္တို႔ကို လားရာတစ္ခုဆီ ဦးတည္ထားတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ စြမ္းအားေတြရွိၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရရွိတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဆိုလိုတာက အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ ကာလပညတ္ကို ႏွလံုးမသြင္းေတာ့ဘူး။ ေပၚဆဲအာရံုေပၚမွာပဲ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားတယ္။ ေပၚဆဲအာရံုေပၚမွာ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားေတာ့ ဘာေတြ႕ရမွာတံုးလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ေမးစရာရွိရင္ အေျဖလည္း ရွိရမွာေပါ့။ ေပၚဆဲအာရံုမွာသာ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားၾကည့္။ အာရံုရဲ႕ မၿမဲတဲ့သဘာ၀ကို ဉာဏ္က သိလာပါလိမ့္မယ္။</p><p style="text-align: justify;"> အဲဒီေတာ့ မၿမဲတဲ့သဘာ၀ကို သိၿပီဆိုရင္ ဘာကို စြဲလမ္းတပ္မက္ေနဦးေတာ့မွာလဲ။ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈကင္းတဲ့စိတ္ဟာ စြမ္းအားေတြ ျပည့္လာတယ္။ ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ေအာင္ျမင္ၿပီေပါ့။ ေအာင္ျမင္မႈေတြထဲမွာ အဆင့္အျမင့္ဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ႏိုင္ျခင္းပါပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ကို အစိုးရ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းဟာ အဆင့္အျမင့္ဆံုး ေအာင္ျမင္မႈပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ တိပိဋကဓရ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">‘လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ကာလ(လက္ငင္းအခ်ိန္)ကို နိဗၺာန္အထိ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ပါ’</span> ဆိုတဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း ပစၥဳပၸန္မွာ အာရံုနဲ႔ စိတ္ တည့္ေအာင္၊ အဆင္ေျပေအာင္ ေနႏိုင္ရင္ျဖင့္ လူမိုက္၊ လူလိမၼာေတြဘ၀က လြန္ေျမာက္ၿပီး ပညာရွိ (The Wise) ဘ၀ကို ေရာက္ႏိုင္မယ့္အေၾကာင္း၊ ဓမၼအေတြးစတစ္ခုကို ေရးျပလိုက္ရတာပါ။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">စီးပြားရွာတဲ့နယ္ပယ္ျဖစ္ျဖစ္</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အႏုပညာနယ္ပယ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ပညာေရးနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ဘယ္နယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ဘယ္နယ္ပယ္မွာမဆို</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ေအာင္ျမင္မႈေတြအထြတ္အထိပ္ဆိုတာက</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">တစ္ေနရာတည္းရယ္။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ဒီအျမင့္ဆံုးကေနရာကိုရဖို႔</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အံုလိုက္ က်င္းလိုက္ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အေပၚမေရာက္ ေရာက္ေအာင္တက္ေနၾကတဲ့</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ျမင္ကြင္းက ရင္ေမာစရာပါ။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနသူရဲ႕</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ေျခေထာက္ကို ဆြဲခ်၊</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ကိုယ့္ေနာက္က တက္လာမယ့္သူရဲ႕</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ေခါင္းကို နင္းခ်နဲ႔ဆိုေတာ့</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">လိုခ်င္တာတစ္ခုေၾကာင့္</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">မလိုခ်င္တာေတြကို</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ဖယ္ရွားပစ္ေနရတဲ့ဒုကၡေတြက</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">မနည္းပါလား။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);"><strong>လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ . . . . . </strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><br /> </p><p style="text-align: justify; font-style: italic;">“မေကာင္းမႈေရွာင္</p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"> ေကာင္းမႈေဆာင္</p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"> ျဖဴေအာင္စိတ္ကိုထား”</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားအဆူဆူရဲ႕ အဆံုးအမပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၂)ႏွစ္ေက်ာ္က မိုင္းျပင္းၿမိဳ႕နယ္၊ သု၀ဏၰလွ်ံေတာင္ေပၚမွာ ဒီအဆံုးအမစကားကို ဆရာအရွင္ရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားကတစ္ဆင့္ ျပန္ၾကားခဲ့ပံုကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအဆံုးအမ စကားလံုးေတြဟာ ရင္ထဲကို တရားသားအျဖစ္ စီး၀င္သြားခဲ့လို႔ပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> အဲဒီကစလို႔ ဘ၀အျမင္ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အတိတ္ကအရိပ္ေတြကိုလည္း မၾကာခဏ အမွတ္ရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ(၁၂)ႏွစ္ရဲ႕ ေရွ႕ကာလေတြတုန္းကဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့သလဲ။</p><p style="text-align: justify;"> စာေရးဆရာ Chai Na Pol Akarasupaset ရဲ႕ Dealing with Badness (မေကာင္းမႈကို ေျဖရွင္းျခင္း) စာပိုဒ္ထဲက The Foolish ေတြရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> Dealing with Badness</p><p style="text-align: justify;"> မေကာင္းမႈကို ေျဖရွင္းျခင္း။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> The foolish perform one bad deed to get rid of Badness, which doubles their troubles.</p><p style="text-align: justify;"> လူမိုက္ေတြဟာ မေကာင္းတာတစ္ခုကို မေကာင္းမႈနဲ႔ပဲ ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သူတို႔ရဲ႕ဒုကၡကို ႏွစ္ဆတိုးပြား လာေစပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> အေျခခံအက်ဆံုး ဥပမာေပးရရင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖို႔ဆိုၿပီး ကြမ္းကိုစားတယ္။ ၾကာေတာ့ ေဆးလိပ္ေရာ၊ ကြမ္းေရာ စြဲသြားပါေလေရာ။ အရက္ျဖတ္ဖို႔ဆိုၿပီး မူးယစ္ေဆး၀ါး ေဆးျပားေတြသံုးတယ္။ အနံ႔မနံေတာ့ လူၾကားထဲမွာလည္း အမူးသမားလို႔ အထင္မခံရဘူးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲဒီေဆးျပားေတြရဲ႕ဒဏ္ကို အျပင္းအထန္ ခံရၿပီး အသက္ေပးသြားခဲ့ၾကသူေတြလည္း ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ စလုပ္ထားတဲ့အက်င့္ဆိုးက ကိုယ့္ကို ဒုကၡျဖစ္ေစတာကို မရိပ္မိေတာ့ ေနာက္ဒုကၡ တစ္ခုနဲ႔ အစားထိုးတဲ့အခါ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားၿပီး အသက္ပါ ေပးလိုက္ရတာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါက အက်င့္ဆိုးကို က်င့္မိလို႔ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားတာ။</p><p style="text-align: justify;"> စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္ကို ေမြးမိလို႔ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားတာကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွ်ဥ္းၿပီး သတ္ေနသလိုပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဆိုပါေတာ့။ စီးပြားရွာတဲ့နယ္ပယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာေရးနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္နယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္နယ္ပယ္မွာမဆို ေအာင္ျမင္မႈအထြတ္အထိပ္ဆိုတာက တစ္ေနရာတည္းရယ္။ ဒီ အျမင့္ဆံုးကေနရာကိုရဖို႔ အံုလိုက္ က်င္းလိုက္ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး အေပၚမေရာက္ ေရာက္ေအာင္ တက္ေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းက ရင္ေမာစရာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနသူရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ဆြဲခ်။ ကိုယ့္ေနာက္က တက္လာမယ့္သူရဲ႕ ေခါင္းကို နင္းခ်နဲ႔ဆိုေတာ့ လိုခ်င္တာ တစ္ခုေၾကာင့္ မလိုခ်င္တာေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ေနရတဲ့ ဒုကၡေတြက မနည္းပါလား။ လိုခ်င္တာက ေလာဘ၊ ေလာဘေစတသိက္ဟာ အကုသိုလ္ ေစတသိက္၊ တနည္းအားျဖင့္ မေကာင္းမႈ။ အဲဒီေလာဘေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္။ ေဒါသက မလိုခ်င္တာ။ ဒါလည္း အကုသိုလ္ ေစတသိက္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မေကာင္းမႈေပပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာက ေျပာတာေပါ့။ လူမိုက္ေတြဟာ မေကာင္းတာတစ္ခုကို မေကာင္းမႈနဲ႔ဘဲ ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္တဲ့။ အဲဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ဒုကၡကိုပဲ ႏွစ္ဆတိုးပြားေစတယ္ ဆိုတာေလ။ မွန္လိုက္တာေနာ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> လူမိုက္ေတြထက္စာရင္ အသိဉာဏ္နည္းနည္း အဆင့္ျမင့္လာသူေတြကိုေတာ့ လူလိမၼာလို႔ ေခၚၾကတာေပါ့။ လူလိမၼာေတြဟာ အသိဉာဏ္ေလးရွိေတာ့ လူမိုက္ေတြလိုေတာ့ မေကာင္းမႈနဲ႔ မေပ်ာ္ပိုက္ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ မေကာင္းမႈကိုလည္း ေကာင္းမႈနဲ႔ အစားထိုးတတ္ၾကတယ္ေလ။ ဒါကလည္း ဆရာသမားေတြရဲ႕ အဆံုးအမကို ရထားၾကလို႔ေပါ့။ ဒါကို စာေရးဆရာက လူလိမၼာ (The Clever) ေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈေျဖရွင္းပံုကို ဒီလို ေရးသားထားေလရဲ႕။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">The clever perform goodness to get rid of one badness, which creates uncountable conflicts of dualism.</span></p><p style="text-align: justify;"> လူလိမၼာက မေကာင္းတာကိုဖယ္ရွားဖို႔ ေကာင္းမႈကို ျပဳလုပ္ေပမယ့္ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈတို႔ရဲ႕ၾကားမွာ မေရတြက္ႏိုင္တဲ့ ပဋိပကၡကို ဖန္တီးမိတယ္တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> မေကာင္းတာကို မလုပ္ဘူး။ ေကာင္းတာကို လုပ္ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုတာကေတာ့ ၀မ္းသာစရာပါ။ အက်င့္ေျပာင္းသြားၿပီကိုး။ အက်င့္ဆိုးကို ပစ္ပယ္ၿပီး အက်င့္ေကာင္းကို က်င့္ျဖစ္တာကေတာ့ မဂၤလာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လို အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းမလာေသးတဲ့သူေတြ အေပၚေတာ့ အျပစ္ျမင္တတ္ၾကေသးတယ္။ ငါေကာင္းၿပီ၊ သူတို႔ မေကာင္းၾကေသးဘူးေပါ့။ မေကာင္းေသးတဲ့ သူေတြကိုပဲ သနားစရာလိုလိုနဲ႔ အေပၚစီးက ငံု႔ၾကည့္တတ္ျပန္ပါတယ္။ ဒါကိုက ေကာင္းတာမွာ ‘ငါ’ ကပ္ၿပီး ငါေကာင္းတာ၊ ငါ့ေကာင္းမႈဆိုၿပီး ျပန္စြဲလမ္းေနေတာ့ မာနက စိတ္ထဲ ေနရာယူလို႔ ရသြားၿပီေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို ဓမၼလို႔မျမင္ဘဲ ‘ငါ’ တပ္ၿပီး စြဲလမ္းလိုက္ေတာ့ အျမင္မွားဒိ႒ိ၀င္ၿပီေလ။ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ကုသိုလ္အေပၚ ႏွစ္သက္ေနတာ၊ သာယာေနတာေတြဟာလည္း ရပ္တန္႔မႈတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ ကုသိုလ္အေထာက္အပံ့ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈေတြကို အရင္းျပဳၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈလမ္းစကို ရွာရမွာ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာက ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားေနတတ္တဲ့ လူလိမၼာေတြရဲ႕ ရင္ထဲက ပဋိပကၡကို အမိအရ ေဖာ္က်ဴးထားတာ . . . ဒါျဖင့္ရင္ စာေရးဆရာက ဘာကို ဆက္ေျပာခ်င္တာလဲ။ ဒီေခါင္းစဥ္တစ္ခုတည္း ေအာက္မွာပဲ အျမင္ခ်င္းမတူတဲ့ <span style="font-weight: bold;">ပညာရွိ (The Wise)</span> ေတြရဲ႕ အျမင္ရွင္းပံုကို ဒီလိုေရးဖြဲ႕ထားျပန္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">The wise liberate themselves from all badness and goodness, which brings about eternal liberty after tiresome work.</span></p><p style="text-align: justify;"> ပညာရွိကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္ကို မေကာင္းမႈ၊ ေကာင္းမႈကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ေနတယ္။ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ အလုပ္ေတြရဲ႕ေနာက္က ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္မႈကို ေဆာင္ယူတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဟုတ္တယ္။ ပညာရွိစာရင္း၀င္သြားတဲ့ ဉာဏ္ႀကီးသူေတြကေတာ့ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြကို လံုး၀ မလုပ္ေတာ့တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုေတာ့ သူတို႔လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကုသိုလ္လို႔ မစြဲလန္းေတာ့ပါဘူး။ ကုသိုလ္ရဲ႕ေရွ႕မွာ ‘ငါ’ မတပ္ေတာ့ဘူး။ ငါလုပ္တာေပါ့လို႔လည္း မာန မေထာင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ကာ သူတို႔ဟာ ကုသိုလ္တရားကေန ထပ္မံလြတ္ေျမာက္သြားတာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္ေျမာက္သြားသလဲ။</p><p style="text-align: justify;"> ကုသိုလ္ဆိုတာလည္း သခၤါရတရားပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> အကုသိုလ္ဆိုတာလည္း သခၤါရတရားပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">“ျပဳျပင္စီရင္အပ္တဲ့ သခၤါရတရားမွန္သမွ် ပ်က္စီးတတ္တဲ့ သေဘာရွိကုန္သည္။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားနဲ႔ ေနရစ္ၾကကုန္ေလာ့”</span> ဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမိန္႔မွာခ်က္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> သခၤါရမွန္သမွ် ပ်က္စီးတတ္တာကို ဉာဏ္ႀကီးတဲ့ ပညာရွိေတြက သိၿပီးသားျဖစ္ေနေတာ့ ကုသိုလ္သခၤါရကို ဆုပ္ကိုင္ထားျခင္း မရွိေတာ့ဘူး။ (အကုသိုလ္ကေတာ့ လႊင့္ပစ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ)။ ဒါေၾကာင့္ လက္လႊတ္လိုက္တယ္။ လက္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ သခၤါရ နယ္ပယ္က လြတ္ေျမာက္သြားၿပီး အသခၤါရနယ္ပယ္ကို ကူးသြားၿပီ။ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းမရွိတဲ့ နယ္ပယ္ကို ေရာက္သြားၿပီ။ ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပဳျပင္စီရင္အပ္တဲ့ သခၤါရတရားထဲမွာ အက်ံဳး၀င္ေနတဲ့ ကုသိုလ္တရားကိုပင္ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာလို႔ျမင္ေနၿပီ။ ပ်က္ျခင္းရဲ႕ အနိစၥတရားကို နားလည္သူဟာ ျဖစ္ျခင္းရဲ႕ ဒုကၡကိုပါ တြဲျမင္သြားၿပီ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ပညာရွိေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ေနတတ္တဲ့ စိတ္ရဲ႕ အေျခအေနသဘာ၀ကို ေရးဖြဲ႕တင္ျပႏိုင္တဲ့ မူရင္းစာေရးဆရာကိုလည္း စိတ္ထဲကေန တေလးတစား ခ်ီးမြမ္းရင္းနဲ႔ အားက်လိုက္မိပါရဲ႕။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ပုထုဇဥ္ဆိုတာကလည္း</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အလြယ္တကူျပစ္မွားတတ္တဲ့</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အက်င့္စရိုက္ရွိသူေတြမဟုတ္လား။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">အေပၚယံရွပ္ျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ေနခဲ့တာ</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ၾကာၿပီဆိုေတာ့</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ကိုယ့္ရဲ႕ျပစ္မွားလြယ္တဲ့</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမႈေတြေၾကာင့္</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆပ္ရမယ့္</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">၀ဋ္ေႂကြးနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ကို</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">မသိရွာၾကဘူး။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ဒါကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">မဟာကရုဏာဉာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။</span></p><p style="text-align: justify; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;"><br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);"><strong>စိတ္ထားသန္႔စင္ ႐ႈျမင္လွ်င္ . . . </strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ငယ္ငယ္တုန္းက သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> <strong>“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဆိုတာ အဲဒီလူ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးက သူ႔ပခံုးေပၚတင္ေပးလိုက္တဲ့ သမိုင္းေပးတာ၀န္ကို သူ ဘယ္ေလာက္အထိ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမွာပဲ”</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> စာေရးဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။ ဒီစကားက ရင္ၾကားထဲ စိမ့္၀င္သြားေတာ့ လူငယ္သဘာ၀ သမိုင္းေပး တာ၀န္ဆိုတာကို ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျပင္းထန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးရတာ လြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ရုန္းကန္ရတာ ခက္ခဲလွပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ေနာက္ေတာ့ အသက္အရြယ္က ႀကီးလာ၊ အေတြ႕အႀကံဳက အသင့္အတင့္ ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ ျပန္ကိုးကားၿပီး ေလာကႀကီးကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> <strong>“ကၽြႏ္ုပ္ကေရာ ေနာက္ထပ္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးေတာ့မည္နည္း”</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> အေတြ႕အႀကံဳေရစီးေၾကာင္းေပၚမွာ ေတြ႕ခဲ့ရသမွ်လူေတြကို ျပန္သတိရျဖစ္တဲ့အခါ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို တိုင္းတာဆံုးျဖတ္တဲ့သူေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္အျပဳအမူ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ေနၾကတာပါလား ဆိုတာကို သိျမင္လာပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီ အျမင္ဟာ အေပၚယံအျမင္ပဲ ရွိေတာ့မွာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> စာေရးဆရာ Chai Na Pol Akarasupaset က R<span style="font-weight: bold;">eal Values (စစ္မွန္တဲ့တန္ဖိုး)</span> ဆိုတဲ့ စာပိုဒ္ထဲမွာ <span style="font-weight: bold;">The Foolish (လူမိုက္)</span>ေတြရဲ႕ လူ႔တန္ဖိုးျဖတ္အျမင္ကို ဒီလိုေရးသားထားပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> The foolish perceive man’s value by his conduct, they understand only the exterior.</p><p style="text-align: justify;"> လူမိုက္ေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူတို႔ရဲ႕ အျပဳအမူ၊ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ပဲ ႐ႈျမင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ အေပၚယံကိုပဲ နားလည္တယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> လူေတြထဲက လူေတြမေျပာနဲ႔။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္တုန္းကေတာင္ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြရဲ႕ အေပၚယံ ႐ႈျမင္တတ္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ သာဓကတစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သာသနာေတာ္မွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ရ ရဟႏၱာမေထရ္ ျမတ္ႀကီးေတြ (၄၁)ပါး ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အရွင္လကု႑ကဘဒၵိယမေထရ္ျမတ္ႀကီးလည္း တစ္ပါးအပါအ၀င္ပါ။ မေထရ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ အသံေတာ္ဟာ သာယာခ်ိဳၿမိန္ ေအးခ်မ္းလွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေပမယ့္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးဟာ အဆင္းေတာ့ မလွပရွာပါဘူး။ ပုပုကြကြနဲ႔ အၾကည့္ရဆိုးတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သီတင္းသံုးေဖာ္ ရဟန္းေတြက အခ်ိဳးမက်တဲ့ ခႏၶာပိုင္ရွင္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးကို ေလွာင္ေျပာင္ၾကပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> အသံခ်ိဳၿမိန္လြန္းလို႔ အသံသာတဲ့အရာမွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ ရထားေပမယ့္ အဆင္းမလွျပန္ေတာ့ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြအတြက္ ကဲ့ရဲ႕စရာ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ပုထုဇဥ္ဆိုတာကလည္း အလြယ္တကူ ျပစ္မွားတတ္တဲ့ အက်င့္စရိုက္ ရွိသူေတြ မဟုတ္လား။ အေပၚယံရွပ္ျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔ ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ျပစ္မွားလြယ္တဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမႈေတြေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆပ္ရမယ့္ ၀ဋ္ေႂကြးနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ကို မသိၾကရွာဘူး။ ဒါကို ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက မဟာကရုဏာဉာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္မို႔ ရဟန္းပရိသတ္ေတြ စံုညီတဲ့အခ်ိန္မွာ အရွင္လကု႑ကဘဒၵိယ မေထရ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ စင္ၾကယ္ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဖာ္ထုတ္ခ်ီးမြမ္းေတာ္ မူခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြရဲ႕ ျပစ္မွား ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုမႈေတြဟာ ရပ္တန္႔သြားပါေတာ့တယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္မို႔ ပုထုဇဥ္ဘ၀ဆိုတာ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဉာဏ္အလင္းက မပြင့္ေသးေတာ့ စိတ္က အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ ေနေနရသလိုပါပဲ။ ဒီေတာ့ကာ အႏၱရာယ္ေတြကို ေပြ႕ပိုက္ထားသူေတြနဲ႔ တူေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ၊ ေပေတြထဲမွာ ဗာလာနံ - လူမိုက္လို႔ သံုးတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာကိုက ဗာလာနံ - လူမိုက္ေတြ အမ်ားစုပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> လူလိမၼာကေတာ့ အသိဉာဏ္ျမင့္လာသူပီပီ လူမိုက္ေတြေလာက္ေတာ့ မရမ္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနဆဲပါပဲ။ စာေရးဆရာက လူလိမၼာေတြရဲ႕ လူ႕တန္ဖိုးအျမင္ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ဒီလို ေရးဖြဲ႕ထားေလရဲ႕။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> The clever perceive man’s value by his power, they understand only half.</p><p style="text-align: justify;"> လူလိမၼာေတြက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုး အာဏာ စြမ္းပကားနဲ႔ ႐ႈျမင္တယ္။ သူတို႔ဟာ တစ္၀က္ေလာက္ပဲ နားလည္တယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ကို ခ်က္ခ်င္း ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ပါရမီဓာတ္ခံ ေကာင္းခဲ့သူဆိုေတာ့ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ဟာ သမထစြမ္းအားနဲ႔ ေလာကီအဘိညာဥ္ကို ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သစၥာတရားကို သူ မျမင္ဘူး။ သူ႔တန္ခိုးစြမ္းအားေလာက္နဲ႔ ဘုရားကိုၿပိဳင္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဘုရား သာသနာေတာ္မွာ ရွိတဲ့ လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးေတြကိုေတာင္ သူ႔လက္ေအာက္မွာ ထားခ်င္တယ္။ ဘုရားထံပါး ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေတာ့လည္း ဘုရားရဲ႕တပည့္တပန္းေတြကို သူ႔ကိုေပးဖို႔ သြားေတာင္းေသးတယ္။ မရတဲ့အျပင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ျပစ္တင္ေမာင္းမဲတာ ခံရေတာ့ အရွက္ႀကီးရွက္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ဖို႔အထိ ႀကံစည္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> တစ္၀က္အျမင္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ကြက္လပ္ျဖစ္ေနေသးတဲ့ အျမင္ပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ က်ပ္မျပည့္တဲ့ အျမင္ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ေ၀ါဟာရအေနနဲ႔သာ လူလိမၼာျဖစ္ေနတာ။ စိတ္ကေတာ့ မိုက္တဲ့ဘက္ကို ဦးလွည့္ေနတုန္းပဲ။ ရထားတဲ့ တန္ခိုးစြမ္းအားဟာ သာသနာျပဳရာမွာ လ်င္ျမန္ဖို႔၊ အမ်ားအက်ိဳးကို အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သစၥာတရားကို သိျမင္ဖို႔အတြက္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားသြားရဦးမွာပါလားလို႔ ဉာဏ္မသြင္းတတ္ေတာ့ ေလာကီအဘိညာဥ္ ရလ်က္သားနဲ႔ လူမိုက္စာရင္း၀င္ၿပီး ဇတ္သိမ္းမလွ ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ တန္ခိုးအာဏာ၊ ပါ၀ါ၊ စြမ္းအားဆိုတာေတြဟာ ဉာဏ္မျပည့္စံုေသးတဲ့ (ဉာဏ္ တစ္၀က္ ျဖစ္ေနေသးတဲ့) လူေတြရဲ႕လက္ထဲေရာက္ရင္ အင္မတန္ကို အႏၱရာယ္မ်ားလွပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒီအေတြးျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္မွာပဲ မွတ္စုစာအုပ္ထဲက အလြတ္ရလုနီးပါးျဖစ္ေနတဲ့ စာပုိဒ္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း တစ္ဆက္တည္း သတိရမိပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><blockquote style="font-style: italic; color: rgb(204, 102, 0);"><p style="text-align: justify;">ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ သူမ်ားထက္သာသြားတာကို မဆိုလိုပါဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရတာ၊ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႔ ေနႏိုင္တာ၊ ရာထူး အျမင့္ဆံုးရတာ၊ ဘြဲ႕ထူးႀကီးႀကီး ရထားတာ၊ ဂုဏ္ျပဳတာေတြ ခံရတာေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈအစစ္ မဟုတ္ဘူး။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္တကယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္၀ါသနာစရိုက္ ပါရမီနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူ႕သဘာ၀မွာ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူမွ်မသိၾကလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့သူပဲ။</p></blockquote><p style="text-align: justify;"></p><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက</span>ရဲ႕ <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ျမင့္မားေစရန္</span> စာအုပ္ထဲကပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ခန္႔မွန္းရခက္တဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ သူ႔အျမင္၊ သူ႔ေထာက္ခံခ်က္ ရဖို႔ထက္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ့္သႏၱာန္မွာ စင္ၾကယ္ေနဖို႔ အဓိကပါ။ အထင္ဆိုတာကိုက အျမင္ေလာက္ မတိက်ပါဘူး။ ခန္႔မွန္းတယ္ဆိုကတည္းက မွန္ခ်င္မွလည္း မွန္မယ္ဆိုတာ သိထားၿပီးရင္ ကိုယ္လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုး ဆက္လုပ္ေနၿဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ကိစၥဟာ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္မႈနဲ႔ စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္မႈရွိ မရွိကိုေတာ့ စင္ၾကယ္သူေတြ၊ စိတ္သန္႔စင္သူေတြက သိႏိုင္ၾကပါတယ္။ ေလာကမွာ သိစရာမွန္သမွ်ကို စိတ္နဲ႔သိရတာပါ။ စိတ္စင္ၾကယ္သူဟာ သိစရာမွန္သမွ်ကို အကုန္သိျမင္ပါတယ္။ စိတ္စင္ၾကယ္တဲ့သူဟာ ကိုယ့္စိတ္ကိုလည္း အေသအခ်ာသိသလို သူတစ္ပါး စိတ္ကိုလည္း သိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုသိႏိုင္မွသာ ပညာရွိစာရင္း၀င္မွာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> စာေရးဆရာေရးသားထားတဲ့ ပညာရွိေတြရဲ႕ လူ႔တန္ဖိုးျဖတ္အျမင္ဟာ အေတာ့္ကိုေလးနက္ ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0);"> The wise perceive man’s value by his purity, they touch the inner most core of life.</p><p style="text-align: justify;"> ပညာရွိကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူ႔ရဲ႕ သန္႔စင္မႈနဲ႔ ႐ႈျမင္တယ္။ သူတို႔ဟာ ဘ၀ရဲ႕ အတြင္းအက်ဆံုးအရာကို ထိေတြ႕ၾကတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဖုန္ေတြ အလူးလူးေပက်ံေနတဲ့ ေၾကးမံုျပင္တို႔၊ ေရခိုးေရေငြ႕ေတြ ရိုက္ခတ္ထားတဲ့ မွန္မ်က္ႏွာျပင္တို႔မွာ ပံုရိပ္ေတြ ထင္ထင္ရွားရွား မေပၚႏိုင္သလိုပါပဲ။ ႐ႈပ္ေထြးေနတဲ့စိတ္၊ အညစ္အေၾကးေတြ ထူေျပာေနတဲ့ စိတ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ေတြမွာလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို အမွန္အတိုင္း ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့အျမင္ ေပၚႏိုင္ဖို႔ခက္လွပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေနတဲ့စိတ္၊ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ အမွန္အတိုင္း အတိအက် ေပၚႏိုင္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို အမွန္အတိုင္း႐ႈျမင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို အရင္သန္႔စင္ေအာင္ လုပ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ဒါမွသာ<strong> “စိတ္သန္႔စင္သူသည္ စိတ္မသန္႔စင္သူကိုလည္း သိသည္။ စိတ္သန္႔စင္သူကိုလည္း သိသည္”</strong> ဆိုတဲ့ စကားရပ္အတိုင္း ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ဟာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးေပြလိမ္ၿပီး မသန္႔မစင္ ျဖစ္ေနေသးရင္ေတာ့ <strong>“စိတ္မသန္႔စင္ေသးသူသည္ စိတ္္မသန္႔စင္သူကိုလည္း မသိ၊ စိတ္သန္႔စင္သူကိုလည္း မသိ” </strong>ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရေတာ့မွာပါပဲ . . . . .</p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);"><strong>ျမသန္းစံ<br /></strong></p><p style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 153);"><strong>၁၅-၉-၂၀၀၇။</strong></p><div style="text-align: justify;">http://www.facebook.com/messages/?action=read&amp;tid=id.198419873567813#!/notes/momo-aung/%E1%80%85%E1%80%AD%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%91%E1%80%B2-%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%95%E1%80%B9%E1%80%81%E1%80%94%E1%80%B2-%E1%80%9C%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%BC%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%90%E1%80%B2%E1%80%B7-%E1%80%A1%E1%80%9C%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%9C%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%BC-%E1%80%A1%E1%80%B1%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8-%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%B6/284071864961740<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-9062118970799595913?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-67687024085352649912011-12-07T10:02:00.000-08:002011-12-07T10:16:30.859-08:00<div style="text-align: justify;" class="mbl notesBlogText clearfix"><p>အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ေကာသလတိုင္း၊ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းတိုက္၌သီတင္းသံုးေနစဥ္ ညဥ္႔တညဥ္႔၏ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ေလာက္ဝယ္ အမ်ိဳးအမည္မထင္ရွားေသာနတ္သားတစ္ပါးသည္ ဘုရားရွင္အနီးေရာက္လာၿပီး သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္ အျပစ္ကင္းလြတ္ေသာေနရာ၌ေန၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို႐ိုေသစြာရွိခိုးၿပီးေအာက္ပါစကားကိုေလွ်ာက္ထား၏။</p><p> </p><p>အရွင္ျမတ္ဘုရား.....ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ အဘယ္နည္းျဖင္႔ ၾသဃ-၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို တဘက္ကမ္းေရာက္ ကူးခတ္ လြန္ေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ပါသနည္းဘုရားဟု.....ေမးေလွ်ာက္ရာ..ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က....</p><p> </p><p>ဒါယကာနတ္သား...<strong>ငါသည္ရပ္တည္၍လည္းမေန၊ လံုးပမ္းႀကိဳးကုတ္အားထုတ္မႈကိုလည္းမျပဳပ</strong>ဲ ၾသဃ ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာသမုဒၵရာကို တဘက္ကမ္းေရာက္ ကူးခတ္လြန္ေျမာက္ခဲ႔ေပ၏..ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏။</p><p> </p><p>ဤနတ္သားဟာ ရူပဘံုမွ ျဗဟၼာတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး မာနဓာတ္ခံနဲ႔ဘုရား႐ွင္ထံလာသူ ျဖစ္တယ္။ ငါသည္ ေဂါတမဗုဒၶ၏ ၾသဃ ၄ပါးကိုလြန္ေျမာက္ၿပီးေၾကာင္းကို သိ၏။ ၾသဃ ၄ပါးဆိုတာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ဆိုသည္ကိုလည္းသိၿပီးျဖစ္တယ္။ လြန္ေျမာက္ပံု လြန္ေျမာက္နည္းေလးေလာက္သာ ငါသိဖို႔လိုေနတာ။ ထိုနည္းကေလးကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္အား ေမးေလွ်ာက္၍ တစ္ခြန္းတစ္ပါဒေလာက္ေဟာရင္ ဒလေဟာ ငါသိစရာရွိသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အထင္ႀကီးလာခဲ႔တာျဖစ္တယ္။ ထိုနတ္သား၏ အတြင္းစိတ္ထားကို အစင္းသားသိျမင္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ေသာ ဘုရား႐ွင္သည္ မာနက်သြားေစရန္ရည္သန္ေတာ္မူလွ်က္ <strong>ငါသည္ၿငိမ္လည္းမၿငိမ္၊ လႈပ္လည္းမလႈပ္ (မၿငိမ္မလႈပ္) ကူးခဲ႔၏ </strong>ဟု စကားဝွက္ျဖင္႔ ေျဖေတာ္မူလိုက္တယ္။</p><p> </p><p>နတ္သားဟာသူေမွ်ာ္လင္႔ထားသလိုမဟုတ္ဘဲ ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ အေျဖကို နားမလည္ဘဲ အခက္ၾကံဳ႐ွာေလတဲ႔ အတြက္ ေအာက္ပါေတာင္းပန္စကားကိုေလွ်ာက္ထားရ႐ွာျပန္တယ္။</p><p> </p><p>႐ွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား...အဘယ္နည္းျဖင္႔မရပ္တည္၊ အဘယ္ပံုမႀကိဳးပမ္းမလႈပ္႐ွားပဲ ၾသဃ ၄ျဖာသံသရာတည္းဟူေသာ သံသရာသမုဒၵရာ စခန္းမွ လြတ္လမ္းရေတာ္မူခဲ႔ပါသနည္း (အ႐ွင္ဘုရား၏ မၿငိမ္၊ မလႈပ္ ကူးေျမာက္ခဲ႔ပံု စကားအက်ဥ္းကို တပည္႔ေတာ္နားလည္ေအာင္ အက်ယ္ေဟာေတာ္မူပါဦးဘုရား)..လို႔ ေလွ်ာက္ထားရေလသည္။</p><p> </p><p>ထိုအခါျမတ္စြာဘုရားရွင္က...ဒါယကာ နတ္သား ငါသည္ၾသဃ ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာသမုဒၵရာကို ကူးျဖတ္ရာ၌ ရပ္တည္ေနလွ်င္ နစ္ျမဳပ္သြား၏။ လံုးပမ္းၾကိဳးကုတ္အားထုတ္ လႈပ္႐ွားျပန္ေသာအခါ ေမ်ာပါသြား၏။ ထိုသို႔ ၿငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ လႈပ္လွ်င္ေမ်ာေသာေၾကာင္႔ ရပ္လည္းမရပ္တည္၊ ခြန္အားစိုက္ထုတ္ လႈပ္လည္းမလႈပ္႐ွားပဲ ၾသဃ ၄ ျဖာသမုဒၵရာကို ကူးခတ္လြန္ေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ေပသည္။</p><p> </p><p>ထိုသို႔အနည္းငယ္ခ်ဲ႕၍ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္ကို နာရေသာအခါ ထိုနတ္သားသည္ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္၍ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖိုလ္တရားထူးသို႔ေရာက္ေလ၏။</p><p> </p><p>နတ္သားကေတာ႔ ဤမွ် အနည္းငယ္ခ်ဲ႕၍ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာတရားကို အက်ယ္သိျမင္ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္၍ တရားထူးသို႕ေရာက္ေလ၏။ ထိုနတ္သား၏ အက်ယ္သိျမင္ေတာ္မူပံုမွာ.....</p><p> </p><p><strong>ၾသဃ၄ျဖာ သံသရာဆိုတာ.....</strong>သက္႐ွိ၊သက္မဲ႔ အရာဝတၳဳမ်ားကို လႊမ္မိုးႏွစ္ျမဳပ္တတ္ေသာ ႀကီးစြာေသာေရအဟုန္ကို ၾသဃ ဟု ေခၚ၏။ ဤ၌ ထိုေရအဟုန္ႏွင္႔တူေသာ တရား ၄ပါးကို ၾသဃ ဟုေခၚရသည္။ ထိုတရား ၄ပါးသည္ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ သတၱဝါမ်ားကို သံသရာ၌ လြမ္းမိုးဖိႏွစ္ျမဳပ္ထားတတ္၏။ ထိုၾသဃတရား ၄ပါးကား..</p><p> </p><p>၁။ ကာေမာဃ (ကာမ+ၾသဃ) ႐ူပါ႐ံု၊ သဒၵါရံုစေသာ ငါးျဖာအာ႐ံု ကာမဂုဏ္တို႔အေပၚ၌ တာတြယ္စံုမက္ႏွစ္သက္တတ္ေသာတဏွာ ( နတ္ျပည္ ၆ထပ္၊ လူ႕ရပ္ လူ႕ရြာ ၊ အပါယ္ ၄ဘံု ဟူေသာ ကာမနယ္ ကို စံုမက္ႏွစ္သက္တတ္ေသာတရား)</p><p> </p><p>၂။ ဘေဝါဃ (ဘဝ+ ၾသဃ) ျဗဟၼာျပည္ ၂၀ ႏွင္႔ ထိုျဗဟၼာျပည္ကို ေရာက္ေစတတ္ေသာစ်ာန္တရားတို႔အေပၚ၌ တာတြယ္စံုမက္ႏွစ္သက္ တတ္ေသာတဏွာ</p><p> </p><p>၃။ ဒိေ႒ာဃ (ဒိ႒ိ + ၾသဃ) ခႏၶာ ၅ပါး ႐ုပ္နာမ္တရားတို႔အေပၚ၌ အႏွစ္အမာခံ (အတၱ) ရွိတယ္လို႔ မွားယြင္းစြာစြဲယူေသာ ၆၂ ပါးေသာဒိ႒ိ</p><p> </p><p>၄။ အဝိေဇၨာဃ (အဝိဇၨာ+ ၾသဃ) သစၥာ၄ပါး အမွန္တရားကို မသိမျမင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္္ဖံုးလႊမ္းတတ္ေသာေမာဟ</p><p> </p><p><span class="fbUnderline"><strong>ၿငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ ၊ လႈပ္လွ်င္ေမ်ာ</strong></span></p><p> </p><p>ဘုရား႐ွင္သည္နတ္သားအား ငါသည္ ရပ္တည္၍ေနလွ်င္ ျမဳပ္၍ လႈပ္ရွားအားထုတ္ျပန္လွ်င္ေမ်ာ၏ ဟု ေဟာေတာ္မူေသာ ထိုစကား၏ဆိုလိုရင္းမွာ...</p><p> </p><p>ေလာကမွာ <strong>အၿငိမ္တရား၊ အလႈပ္တရား၊ မၿငိမ္ မလႈပ္တရား</strong> ဟူ၍ အေၾကာင္းတရား ၃မ်ိဳး၊ ၃ စား႐ွိ၏။ ထို႔အတူ အက်ိဳးတရား၌လည္း အစဥ္အတိုင္း <strong>အျမဳပ္၊ အေမ်ာ၊ အကူး</strong> ၃မ်ိဳးပင္႐ွိ၏။</p><p> </p><p><strong>အၿငိမ္တရားဆိုတာ အကုသိုလ္တရား၊ အလႈပ္တရားဆိုတာ ဘဝစည္းစိမ္ ခ်မ္းသာကိုေတာင္႔တၿပီး ျပဳအပ္ေသာေလာကီကုသိုလ္၊ မၿငိမ္မလႈပ္တရားဆိုတာ ဝဋ္ဘဝမွလြတ္ေျမာက္ရန္ရည္သန္၍ ျပဳအပ္ေသာ ေလာကီကုသိုလ္တရား</strong></p><p> </p><p><span class="fbUnderline">ၿ<strong>ငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ပံု</strong></span></p><p> </p><p>ေလာကမွာလူတို႔ဟာ မိမိေနထိုင္ရာ တိုက္တာ၊အိမ္၊ အေဆာက္အဦမွာ သက္ေတာင္႔သက္သာ ၿငိမ္သက္စြာေနႏိုင္ၾကသည္။ တျခားသူတစ္ပါးအိမ္မွာ ဧည္႔သည္အျဖစ္ျဖင္႔ေနရလွ်င္ ကိုယ္႔အိမ္ျပန္ဖို႔စိတ္ေစာေနတာရယ္၊ သူမ်ားအိမ္ဆိုေတာ႔ ေနရထိုင္ရ သက္ေတာင္႔သက္သာ မ႐ွိတာေၾကာင္႔ မၿငိမ္မသက္လႈပ္ယွက္ေနသကဲ႔သို႔ဘဲ....ေလာဘ၊ေဒါသ၊မာန၊ဣႆာ၊မစၦရိယ စေသာ အကုသိုလ္စုသည္ အျမဲမျပတ္ကိုယ္ႏွင္႔ ထပ္ခ်ပ္ပါလာေသာသံသရာဖြားဖက္ေတာ္မ်ားသာျဖစ္တယ္။ နံနက္အိပ္ယာထ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးဖြင္႕လိုက္သည္မွစလို႔ ညအိပ္ယာဝင္ မ်က္လံုးမွတ္အိပ္ေပ်ာ္သည္႔ အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ေလာဘ၊ေဒါသစတဲ႔ အကုသိုလ္တရားစုနဲ႔သာ အေနမ်ား၊ အျဖစ္မ်ားတယ္။ ထိုအကုသိုလ္တရားစုဟာ မိမိတို႔အျမဲေနထိုင္ရာ အိမ္ေဂဟာနဲ႔တူတယ္။ ထိုအကုသိုလ္တရားစုနဲ႔ေနထိုင္ျခင္းသည္ နိဗၺာန္ လမ္းမွလြဲဖယ္ရပ္တန္႔တည္ၿငိမ္ေနသည္မည္၏။ ထိုအၿငိမ္းတရားအကုသိုလ္အျဖစ္မ်ားလွ်င္ အပါယ္ ၄ပါးမွာ ႏွစ္ျမဳပ္ခံရေတာ႕မယ္။</p><p> </p><p><span class="fbUnderline"><strong>လႈပ္လွ်င္ေမ်ာပံု</strong></span></p><p> </p><p>ဘဝစည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို အာသာခင္မင္ လိုခ်င္ေတာင္႔တ၍ ျပဳသမွ် ေလာကီကုသိုလ္တို႔သည္လည္း သံသရာစခန္းမွာ အထက္တန္းမွျဖစ္လိုမႈ ရလိုမႈေၾကာင္႔ လႈပ္လႈပ္႐ွာ႐ွားေျပးလႊားေနရတာနဲ႔တူတယ္။ ျမစ္ကိုအလွ်ားလိုက္ကူးသူလိုဘဲ လူ႕ျပည္၊ နတ္ျပည္စုန္ဆန္ ေျပးလႊား ေမ်ာပါေနၾကရတယ္။ ျမဳပ္လမ္းထက္စာရင္ေတာ႔ သင္႔ေလွ်ာ္သလို႐ွိေပမဲ႔ ေမ်ာပါမ်ားရင္လက္ပန္းက်ၿပီး အျမဳပ္မွာ လက္စ သတ္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထိုအလႈပ္တရား ေလာကီကုသိုလ္မ်ားသည္ စိတ္ခ်၊လက္ခ် အားကိုးရေသာတရားမ်ား မဟုတ္တတ္ေသးေခ်ကား...။</p><p> </p><p><span class="fbUnderline"><strong>မၿငိမ္၊မလႈပ္ကူးပံု</strong></span></p><p><span class="fbUnderline"><strong></strong></span></p><p>ခႏၶာဝန္လက္စသိမ္း၍ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအးျမရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရည္သန္ေတာင္းတ ျပဳအပ္ၾကေသာ ဝိဝဋနိႆိတကုသိုလ္တရားမ်ိဳးသာလွ်င္ ျမဳပ္လမ္းမဝင္၊ ေမ်ာလမ္းမစြက္ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ကမ္းတဘက္သို႕လွမ္းတက္ႏိုင္ေၾကာင္း တရားေကာင္းျဖစ္ေပတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ထို အၿငိမ္၊အလႈပ္ တရားႏွစ္ပါးပယ္၍ ဤမၿငိမ္၊မလႈပ္ တရားျဖင္႔ၾသဃ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ တဘက္ကမ္းအေရာက္ တက္လွမ္းကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ေပသည္ဟု...... နတ္သားသည္ျမတ္စြာဘုရား၏တရားကို အက်ယ္သိျမင္၍ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖိုလ္ တရားထူးရကာ ေက်နပ္မႈရွိလွသျဖင္႔ ဂါထာစကားျဖင္႔ ေလွ်ာက္ထားခ်ီးက်ဴးေလ၏။</p><p> </p><p style="text-align: center;"><strong>စိရႆံ ဝတ ပႆာမိ၊ ျဗဟၼာဏံ ပရိနိဗၺဳတံ။</strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အပၸတိ႒ံ အနာယူဟံ၊ တိဏၰံ ေလာေက ဝိသတၱိကံ။</strong></p><p> </p><p>လူ႔နတ္ျဗဟၼာ သတၱဝါ အေပါင္းဟူေသာ ေလာကဝယ္ ငါးျဖာအာ႐ံုကာမဂုဏ္၌ အဟုန္ျပင္းလတ္ သံလိုက္ဓာတ္သို႔ ၿငိကပ္တတ္ေသာတဏွာကို ရပ္တည္၍လည္းမေန၊ လံုးပမ္းအားထုတ္ၾကိဳးကုတ္မႈလည္းမျပဳပဲ ပယ္ခြာလြန္ေျမာက္ သံသရာသမုဒၵရာ၏တဘက္ကမ္းကို ေရာက္ေတာ္မူၿပီးေသာ၊ ကိေလသာအပူခပ္သိမ္းေအးၿငိမ္းေတာ္မူၿပီးေသာ ကႆပထြတ္တင္ဘုရားရွင္၏ စံဝင္နိဗၺဴယူၿပီးမွေနာက္ အေထာက္လွမ္းကြာ ၾကာျမင႔္ေသာယခုအခါမွ ေကာင္းစြာအသင္႕ဖူးျမင္ခြင္႔ ရေလစြတကား...။ ။</p><p> </p><p><strong>(ေဒဝတာသံယုတ္ ၾသဃ တရဏသုတ္)</strong></p><p style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><span jsid="text" class="commentBody">ေတာင္ျမိဳ႕မဟာဂႏၶာ႐ံု ပဓါနနာယကဆရာေတာ္ အ႐ွင္ကု႑လာဘိဝံသ၏ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ ျမန္မာဘာသာဋီကာ</span></span></p><p style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:85%;"><span jsid="text" class="commentBody"><a href="http://www.facebook.com/notes/meme-htun/%E1%80%99%E1%81%BF%E1%80%84%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%9C%E1%82%88%E1%80%95%E1%80%B9/256433117743228"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">(http://www.facebook.com/notes/meme-htun/%E1%80%99%E1%81%BF%E1%80%84%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%9C%E1%82%88%E1%80%95%E1%80%B9/256433117743228)</span></a><br /></span></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-6768702408535264991?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-11974600331835928602011-12-07T09:39:00.000-08:002011-12-07T10:19:33.816-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-NVnvTfdU9Jc/Tt-lVNRx2DI/AAAAAAAAB1U/YHEModPUKX0/s1600/223.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 275px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NVnvTfdU9Jc/Tt-lVNRx2DI/AAAAAAAAB1U/YHEModPUKX0/s400/223.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683443038524921906" border="0" /></a><br /><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေ</strong><strong>တြ</strong>ြ က်န္းမာၾကပါေစ၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ကိုယ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;"><strong>အစစ အရာရာ အဆင္ေၿပၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေ</strong><strong>တြ</strong>ြ ေဘးကင္းၾကပါေစ၊ ရန္ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">စိုးရိမ္ၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊ ပူေဆြးၿခင္းကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;"><strong>ၾကည္လင္ရႊင္လန္း ခ်မ္းေၿမ႔ၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေတြ</strong> ေဒါသမာန္မာန ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ရန္မူလိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ႏိွပ္စက္လိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊ သတ္ၿဖတ္လိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ရန္ၿငိဳးသိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊ မနာလိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ။</p><p style="text-align: center;"><strong>စိတ္ထားၿဖဴစင္ ေမတၱာ၀င္ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေတြ</strong> လိမ္ညာလွည္႔ၿဖား ေရွာင္ရွားၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ ေရွာင္လႊဲၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ကံုးေခ်ာစကား ေရွာင္ရွားၾကပါေစ၊ ၾကမ္းတမ္းစကား ေရွာင္ရွားၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ၾကိမ္းေမာင္းစကား ေရွာင္ရွားၾကပါေစ၊ အက်ိဳးမဲ႔စကား ေရွာင္ရွားၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;"><strong>ဟုတ္မွန္က်ိဳးရိွ အႏွစ္ၿပည္႔႔၍ ပိယ၀ါစာ ခ်ိဳသာစကား</strong></p><p style="text-align: center;"><strong>ေမတၱာထား ေၿပာၾကားၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေတြ</strong><strong> </strong>သူ႔ပစၥည္းကို ရယူလိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">သူ႔အက်ိဳးကို ဖ်က္ဆီးလိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">အယူမွားကို စြဲယူလိုၿခင္း ကင္းၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;"><strong>ယူမွားကင္းၾက ေလာဘကိုသိမ္း ေဒါသထိန္း ေအးၿငိမ္းၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"> </p><p style="text-align: center;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: center;"><strong>အားလံုးသတၱ၀ါေတြ </strong>ဥစၥာဓန ၿပည္႔စံုၾကပါေစ၊ အလွဴဒါန ၿပဳႏိုင္ၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">ကိုယ္က်င္႔သီလ ထိန္းႏို္င္ၾကပါေစ၊ ဥပုသ္ သီလ ေစာင္႔ႏိုင္ၾကပါေစ၊</p><p style="text-align: center;">သမထတရား ပြားႏိုင္ၾကပါေစ၊ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ၿဖာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</p><p style="text-align: center;"><strong>လိုအင္ဆႏၵ မွန္သမ်ွၿပည္႔၀ၾကပါေစ။</strong></p><p style="text-align: center;"><br /><strong></strong></p><p style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;">ခ်မ္းေၿမ႔ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ၏ <strong style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမတၱာစိတ္ၿမတ္ အေအးဓါတ္ တရားေတာ္</strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span>မွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။</span></p><p style="text-align: left; font-style: italic;"><span style="font-size:85%;"><a href="http://www.facebook.com/notes/monica-pyone/%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%81%BF%E1%80%99%E1%82%94-%E1%80%86%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%98%E1%80%AF%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AE%E1%80%B8-%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%90%E1%81%B1%E1%80%AC%E1%80%95%E1%80%BC%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8/230779013657132">http://www.facebook.com/notes/monica-pyone/%E1%80%81%E1%80%BA%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%81%BF%E1%80%99%E1%82%94-%E1%80%86%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AC%E1%80%B9%E1%80%98%E1%80%AF%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AE%E1%80%B8-%E1%80%B1%E1%80%99%E1%80%90%E1%81%B1%E1%80%AC%E1%80%95%E1%80%BC%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%94%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8/230779013657132</a><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-1197460033183592860?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-14038940419425653822011-11-09T08:49:00.000-08:002011-11-09T09:04:42.925-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-y213rEPnptY/TrqvYStisxI/AAAAAAAAB1A/1Y44qK44Weg/s1600/ujotika.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 297px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-y213rEPnptY/TrqvYStisxI/AAAAAAAAB1A/1Y44qK44Weg/s400/ujotika.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673039512501138194" border="0" /></a><br />ကိုယ့္ကို အမ်ားဆံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တာဟာ သူမ်ားမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပါ။ ကိုယ့္အေတြးပါ။ ကိုယ့္သေဘာထားမွားေနလို႔၊ ကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြ မွားေနလို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္နားမလည္လို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္ မထားတတ္လို႔၊ အဲဒီစိတ္က အေတြးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးၿပီးေတာ့ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ႏွိပ္စက္ေနတာပါ။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေနတယ္။ </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က ရန္သူပဲ။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က မိတ္ေဆြပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူမွာ အင္မတန္ျမင့္မားတဲ့ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ တကယ္ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ေနသြားလို႔ ရၿပီ။ ကုန္ကုန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ တကယ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တရားကိစၥလမ္းဆံုးတဲ့ ထိေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><em>“ Everything that crosses the mind, wears and tears the mind ”</em> စိတ္ထဲကို ျဖတ္သန္းသြားတဲ့အရာ မွန္သမွ်ဟာ စိတ္ကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေစတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြဟာ အေတြးမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ဓါတ္ <em>energy</em> စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္ဆံုးသြားတယ္ေနာ္။ အေတြးအေတာထဲမွာ ေငးေမာၿပီးေတာ့ မေနပဲ ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္၊ ရႏိုင္သေလာက္ ပစၥဳန္ပၸန္တည့္တည့္မွာ သတိကပ္ၿပီး ေနမယ္ဆိုရင္ စိတ္ပင္ပန္းမွဳ မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တစ္ေန႔တာကုန္သြားမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သင့္အေတြးေတြက သင့္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ သင့္ကို ပ်က္စီးသြားေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ အားတက္ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္၊ စိတ္ဓါတ္က်ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိိုင္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြကေတာ့ ထင္တာေပါ့။ အဆင္မေျပမွဳေတြ မ်ားေနလို႔ စိတ္ဆင္းရဲတာပါလို႔။ အဲဒီအဆင္မေျပမွဳက ဘယ္အခ်ိန္က်မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္သြားမွာလဲ၊ ဘ၀ရွိေသးသေရြ႕ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္မသြားႏိုင္ဘူး။ အနဲနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရွိဦးမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ၾကည္လင္ေအာင္၊ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ထားတတ္လာၿပီး စိတ္က ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ပဲ အေတြးမ်ားလာတဲ့အခါမွာ ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြ၊ ဒုကၡေတြ၊ ျပႆနာေတြဟာ တေျဖးေျဖးနဲသြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေတြးတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ <em>(process)</em>ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ၾကည့္ပါ။ ေလာကမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးဟာ အေတြးပဲ။ အေတြးဟာ အင္မတန္ နက္နဲက်ယ္ျပန္႔တယ္။ တစ္ေလာကလံုး ဒီေလာက္ ဆန္းျပားေနတာ အေတြးေၾကာင့္ပဲေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; font-weight: bold;">ေတြးတဲ့အခါမွာ အေတြးနဲ႔အတူ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားမွဳေတြ ျဖစ္လာသလဲဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဒီကိေလသာေတြျဖစ္လာတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါ။ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ပါလာတဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကိုလည္း ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကို ျမင္ပါမ်ားလာရင္ ကိေလသာေတြကို ေမြးမထားေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သူရဲ႕သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိရင္းသိရင္းနဲ႔ အသိဉာဏ္ ရင့္က်က္လာၿပီး တျဖည္းျဖည္း သူ႔ဟာသူ အားနဲ သြားတာပါပဲ…။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">နာမည္ေတြ ခဏဖယ္ထားၿပီးေတာ့ အာရံုေပၚမွာ ခံစားၿပီး သိလို႔ရတာေလးကိုပဲ သိေနဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ </span>ထြက္ေလ ၀င္ေလမွာ ၀င္လာတဲ့ေလဟာ ေအးေနတယ္။ ျပန္ထြက္သြားတဲ့ေလဟာ ေႏြးေနတယ္။ မတူတာေလးကို မတူမွန္းသိဖို႔ လိုတယ္။ မတူမွန္းကို သိေနလို႔ရွိရင္ သတိပိုေကာင္းလာတယ္။ သမာဓိ ပိုေကာင္းလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><a target="_self" href="http://api.ning.com/files/eJ9km34AIs691MR9rZJ7t8zmP0b7n0JLyX4zopxOE8KDHZBY0DsbZDERs0BaJJgHYrw8x7KUSIso1kVZt2baFK7KTmVMYBCh/7.jpeg"><img class="align-center" src="http://api.ning.com/files/eJ9km34AIs691MR9rZJ7t8zmP0b7n0JLyX4zopxOE8KDHZBY0DsbZDERs0BaJJgHYrw8x7KUSIso1kVZt2baFK7KTmVMYBCh/7.jpeg" width="196" /></a><br /></p><p style="text-align: justify;">အာရံုကို ထိထိမိမိ သိသြားတဲ့အခါမွာ အာရံုေပၚ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားမွဳရွိတယ္။ အာရံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ တျခားအာရံုတစ္ခုခုကို ရွာခ်င္တယ္။ ဒီအာရံုကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ဘာမွ မထူးပါဘူးလို႔ ထင္လာတယ္။ တကယ္ထိထိမိမိ လုပ္ရင္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ထူးပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သမာဓိေကာင္းလို႔ အရွိန္နဲနဲ ရသြားၿပီဆိုရင္ စိတ္က သူ႔ဟာသူပဲ ဒီအာရံုထဲမွာ ေနၿပီးေတာ့ အလိုက္သင့္ေလး၊ ပံုမွန္ေလး သူ႔ဟာသူ အားထုတ္သြားေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း တင္းမေနေတာ့ဘူး။ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ေလ်ာ့သြားတယ္ဆိုတာက ၀ီရိယ ေလ်ာ့သြားတယ္လို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္။ <em>Tension</em> တင္းမာမွဳ ေလ်ာ့သြားတာ၊ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း <em>Tension</em> မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္မွာလည္း <em>Tension</em> မရွိေတာ့ဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း <em>Relax</em> ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ကလည္း <em>Relax</em> ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒါကိုပဲ ကာယမုဒုတာ၊ စိတၱမုဒုတာလို႔ ေခၚတာပဲ။ ကိုယ္၏ ႏူးညံ့ျခင္း၊ စိတ္၏ ႏူးညံ့ျခင္းဆိုတာ ျဖစ္သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲသည္လို သမာဓိ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္သြားေတာ့ အင္မတန္ခ်မ္းသာ လာတယ္။ ပိုၿပီးေပ်ာ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီးေနတယ္။ ကာယပႆဒိၶ၊ စိတၱပႆဒိၶ - ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုးရဲ႕ ၿငိမ္းေအးျခင္းတဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ေအးေနတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">“ အရင္တုန္းက စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုခုရွိလာၿပီဆိုရင္ သူမ်ားကိုပဲ အျပစ္တင္တယ္။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္၀ါေၾကာင့္ ငါ့မွာ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္လို႔ ဒီလို အျပစ္တင္တယ္ ” တဲ့။ “ ဒီလို တရားအားထုတ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီစိတ္ကို ၾကည့္တဲ့အခါ ျပင္ပက ဘာႀကီးျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ထားတတ္ရင္ ခ်မ္းသာေနတာပဲဆိုတာ ေတြ႔ရတယ္” တဲ့။ “ အရင္တုန္းက စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ အျပင္မွာ ရွိတယ္လို႔ထင္တယ္၊ အခုေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ စိတ္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္ဆုိတာကို သိလာတယ္ ” တဲ့။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔၊ ဘာမွ မသိေတာ့လို႔ စိတ္ကို အနားေပးလိုက္တဲ့နည္းက သတိမပါဘူး။ ပညာမပါဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ပဲနဲ႔ကို ကိုယ့္ခႏၶာမွာျဖစ္ေနတဲ့ ရိုးရိုးအာရံုတစ္ခုအေပၚမွာ စိတ္ကေလးကို ကပ္ထားၿပီးေတာ့ ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္အနားရတာက ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကို ထားႏိုင္လို႔ရွိရင္ စိတ္ရဲ႕အင္အားကလည္း ပိုၿပီးေတာ့ ႀကီးမားလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စားရင္းနဲ႔လည္း သတိေလးနဲ႔ စားလို႔ရွိရင္ စိတ္ထဲမွာ သေဘာက်တာကိုလည္း သိတယ္။ သေဘာမက်တာကိုလည္း သိတယ္။ ဒီလို သတိနဲ႔စားတဲ့အခါမွာ ေလာဘႀကီးႀကီးနဲ႔ စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ သင့္ေတာ္တဲ့ အစားအစာကို သင့္ေတာ္တဲ့ ပမာဏေလာက္ပဲ စားလို႔ရေတာ့တယ္။ ပိုမစားဘူး။ မႀကိဳက္လို႔ရွိရင္လည္း ေဒါသမျဖစ္ဘူး။ ဒီအစားအစာအေပၚမွာ စိတ္က ဘယ္လိုသေဘာထားေနတယ္ဆိုတာကိုပါ သိေနတယ္။ ဒါ တရားအားထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္ခက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ါသနာပါရင္ လုပ္လို႔ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အစားအေသာက္ကို သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ သတိေကာင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လိုတာထက္လည္း ပိုမစားျဖစ္ဘူး။ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးရတဲ့ အက်ဳိးပဲ။ သာမန္အားျဖင့္ လူေတြဟာ လိုတာထက္ ပိုစားမိတတ္ၾကတယ္။ သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ လိုသေလာက္ စားၿပီးတဲ့အခါမွာ အလိုလိုေတာ္ခ်င္လာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိနဲ႔စားတဲ့သူဟာ အစားအေသာက္ေပၚမွာ ေလာဘေလ်ာ့သြားတယ္။ ဉာဏ္ပညာ ပိုႀကီးလာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ လိုအပ္တဲ့ပမာဏ မပိုမလို စားမယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ စိတ္နဲ႔၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ခႏၶာကို္ယ္နဲ႔ ဆက္စပ္မွဳကိုလည္း ပိုျမင္လာတယ္။ ျမင္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးနဲ႔ မတည့္တာေတြ မစားေတာ့ဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီအေပၚမွာ စြဲလန္းမွဳလည္း နည္းသြားတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ရွိရင္ေတာ့ စားမယ္။ မရွိရင္လည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ေနာက္ေန႔က် ဒါမ်ဳိးစားဖို႔အေရး ပူပူေလာင္ေလာင္ႀကီး မလုပ္ေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အစားအစာတင္မကဘူး။ ေဆး၀ါးလည္း ဒီလိုဘဲ။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ ေဆးတစ္ခုခု ေသာက္လိုက္တဲ့အခါမွာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲဆိုတာ အေသးစိတ္ သိေနတယ္။ ေဆးရဲ႕ <em>side effect</em> ကို ပိုသိရတယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ သဘာ၀အတိုင္း က်န္းမာေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့တာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ခံစားခ်က္ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုေခတ္မွာ အ၀တ္အစား အထူးအဆန္းေတြ အမ်ားႀကီး ၀တ္ၾကတာပဲ။ တန္ေၾကးဆိုရင္ေတာ့ မေျပာျပတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အ၀တ္အစား၀တ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီအ၀တ္အစားဟာ ဒီရာသီဥတုနဲ႔ ကိုက္ညီတယ္။ ကိုယ္သြားရမယ့္ခရီး၊ ကိုယ့္ေတြ႔ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္နဲ႔လည္း ဒီအ၀တ္အစားဟာ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ ဉာဏ္ကေလး သံုးၿပီးေတာ့ ၀တ္မွာပဲေနာ္။ အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လြန္လြန္ကဲကဲ ၾကြားစရာ၀ါစရာႀကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မေနေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားဟာ ကိုယ့္အသက္အရြယ္၊ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ေတာ့ ေရြးလိုက္ပါေနာ္။ အဲဒီလို ဉာဏ္နဲ႔သိၿပီးေတာ့ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အကုန္အက်လည္း အမ်ားႀကီး နဲသြားလိမ့္မယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေလာဘလည္း နည္းသြားလိမ့္မယ္။ ေလာဘနဲသြားရင္ ေဒါသလည္း နည္းသြားမယ္ေနာ္.....။</p><div style="text-align: justify;"> <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)</span><br /><br />Credit to: <a href="http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82263">http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82263</a><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-1403894041942565382?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-17696149084157480322011-11-08T10:58:00.000-08:002011-11-08T11:03:09.660-08:00<p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/376831_287956161227059_100000380319925_957544_2034348727_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေခြးေကၽြးတဲ့အလုပ္ကေလးကိုေတာ့ ၀တ္တစ္ခုလိုကိုထားျပီး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတေလဆို လမ္းေပၚမွာေခြးပိန္ကေလးေတြ ေတြ႔ရရင္ေတာင္ နီးစပ္ရာ မုန္႔ဆိုင္က၀ယ္ျပီး ေကၽြးခဲ့ဖူးပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဒီေခြးေကၽြးတာႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းက ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလာပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">“တနလၤာနံမို႔ ေခြးေကၽြးတာလား” တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">မိမိက “တနလၤာနံ ဆိုတာ ဘာလဲ” လို႔ ျပန္ေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက “ေငြနံေလ” တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒီေတာ့မွ မိမိလည္းသေဘာေပါက္သြားျပီး “တနလၤာနံေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သီဟိုဠ္၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ဖူးထားလို႔ပါ” လို႔ေျပာျပီး အဲဒီသီဟိုဠ္၀တၳဳေလးကိုပါ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက “ေၾသာ္...ဒါေၾကာင့္ကိုး။” လို႔ အတည္လိုလို ေနာက္သလိုလိုနဲ႔ ျပန္ေျပာခဲ့တာ အခုအထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပဖူးခဲ့တဲ့ သီဟိုဠ္၀တၳဳေလးကို အခုခ်စ္တဲ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက သီဟိုဠ္ကၽြန္းမွာ <strong style="color: rgb(51, 102, 255);">အရွင္စူဠနာဂ</strong> လို႕ အမည္ရတဲ့ မေထရ္တစ္ပါးရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">သီဟိုဠ္ကၽြန္း အႏုရာဓျမိဳ ႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ ညွပ္ရိုးေတာ္ကို ဌာပနာထားရာလည္းျဖစ္၊ ေဒ၀ါနံပိယတိႆမင္းၾကီးရဲ ႔ ေကာင္းမႈလည္းျဖစ္တဲ့ ထူပါရံုေစတီဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ထူပါရံုေစတီေတာ္ရဲ ႔အနီးမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးကိုလည္း ထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္ၾကီးလို႔ ေခၚပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂဟာ အဲဒီထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္ၾကီးမွာ တျခားရဟန္းေတာ္ေတြႏွင့္အတူ သီတင္းသံုုးေနတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ေန႕မွာ အရွင္စူဠနာဂဆြမ္းစားၿပီးလို႕ ခံတြင္းေဆးၿပီးခ်ိန္မွာ သားေတြေပါက္ထားတဲ့ ေခြးမတစ္ေကာင္ကို ေတြ႕လို္က္ရပါတယ္။ ေခြးမကိုေသခ်ာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိန္ပိန္ခ်ည့္ခ်ည့္နဲ႕ အေတာ္ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ပံုပါ။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနပံုရတဲ့ ေခြးမကိုျမင္လိုက္ေတာ့ အရွင္စူဠနာဂက ေတာ္ေတာ္ေလး သနားသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆြမ္းစားၿပီး သပိတ္ေဆးၿပီးၿပီဆိုေတာ့</p><p style="text-align: justify;">ေကၽြးစရာဆြမ္းက်န္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ဘာလုပ္လိုက္သလဲဆိုေတာ့ <strong style="color: rgb(153, 0, 0);">“ငါသည္ စားအပ္ျပီးေသာ အစာမွန္ေသာ္လည္း ထိုေခြးမအား အန္၍ လွဴအံ့ေသာငွာအပ္၏”</strong> လို႔ ႏွလံုးပိုက္ျပီး မိမိရဲဲ႕ ခံတြင္းထဲကို လက္ထိုးအန္ၿပီး ေခြးမကို ေကၽြးလိုက္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂဟာ ေခြးမကို အန္ေကၽြးရံုတင္မကပါဘူး၊ အိုးျခမ္းကြဲတစ္ခုထဲမွာ ေရထည့္ၿပီး ေရလဲတိုက္လိုက္ပါေသးတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: center;"><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/300818_287954887893853_100000380319925_957535_1049200610_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အစာထိုက္သင့္သေလာက္ဝသြားတဲ့ေခြးမကို ၾကည့္ၿပီး အရွင္စူဠနာဂ လည္း တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးတဲ့ ပီတိေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ဆုတစ္ခုကို ေကာက္ခါငင္ခါ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ဆုေတာင္းက</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong style="color: rgb(204, 102, 0);">"ငါသည္ ဤေခြးမအား မိမိရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို မငဲ့ကြက္ဘဲ အန္၍ေကၽြးလိုက္ရေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ နိဗၺာန္ေရာက္ရပါလို၏။ နိဗၺာန္မရေသး၍ သံသရာက်င္လည္ရသည္ရွိေသာ္ ပစၥည္းလာဘ္လာဘ ေပါမ်ားရပါလို၏"</strong> တဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">စာမွာေတာ့ အရွင္စူဠနာဂရဲ ႔ ဒါနေစတနာဟာ ပထမေဇာအဆင့္မွာတင္ အရွိန္အဟုန္အစြမ္း ေတာ္ေတာ္ၾကီးမားေနခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂဆုေတာင္းတဲ့ေန႔ ညခ်မ္းမွာပဲ ဒကာ ဒကာမမ်ားစြာဟာ ေထာပတ္ေတြ တင္လဲခဲေတြ သကာေတြ ပ်ားရည္ေတြ ယူလာျပီး “အရွင္စူဠနာဂ ဘယ္ေက်ာင္းမွာ ေနပါသလဲ” လို႔ ေမးျပီး ေရာက္လာၾကပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အံ့အားသင့္ေနပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂဟာ ေရာက္လာတဲ့ ဘုဥ္းေပးစရာေတြကို သီတင္းသံုးေဖာ္ရဟန္းေတာ္ေတြကိုပါ ခြဲေ၀လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေနာက္မၾကာခင္မွာ ဒကာ ဒကာမေတြ ထပ္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ သီဟိုဠ္ေခတ္မွာ အသံုးမ်ားတဲ့ ဇာတိပၹိဳလ္ပြင့္ အစရွိတဲ့ေဆးေတြကို ယူလာျပီး ကပ္လွဴျပန္ပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂလည္း ေရွးနည္းအတိုင္း သီတင္းသံုးေဖာ္ေတြကိုပါ ခြဲေ၀လွဴဒါန္းလိုက္ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">နံနက္လင္းလို႔ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြဟာ ေရတြက္လို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆြမ္းဟင္းမ်ားစြာကို ေလာင္းလွဴေတာ့တာပါပဲတဲ့။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ဘယ္ေလာက္အထိ ဆြမ္းေတြရသလဲဆိုရင္ ထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္မွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္အားလံုး သံုးေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္အထိ မ်ားျပားလြန္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္စူဠနာဂက ေက်ာက္စည္ကို တီးခတ္ျပီး ထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္မွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကို ျပန္ျပီးေလာင္းလွဴလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အရွင္စူဠနာဂဟာ ရသမွ်ဆြမ္းဟင္းေတြကို ေက်ာက္စည္တီးခတ္ျပီး ေန႔စဥ္ျပန္လွဴခဲ့ပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">တစ္ေန႔မွာေတာ့ အရွင္စူဠနာဂဟာ မိမိျပဳခဲ့တဲ့ ဒါနေစတနာကို ျပန္ဆင္ျခင္ရင္း ပီတိေတြျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပီတိကို အျခခံျပီး ၀ိပႆနာဘက္ကူး ကမၼ႒ာန္းဘာ၀နာကို ၾကိဳးၾကိဳးစားစား အားထုတ္လိုက္တာ ရဟႏၱာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ တက္ၾကြထက္သန္တဲ့ ဒါနေစတနာဟာ ပစၥဳပၸန္အက်ိဳးတင္မကဘဲ အရဟတၱဖိုလ္အထိ အက်ိဳးေပးသြားတာပါပဲ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂ ရဟႏၱာျဖစ္ျပီးေနာက္ပိုင္း တစ္ခုေသာကာလၾကာၾကာ ရက္တစ္ရက္မွာ ထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္မွာရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္ငါးရာၾကြလာျပီး မဇၥ်ိမေဒသ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ မဟာေဗာဓိပင္ကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ၾကပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂကလည္း လိုက္ပို႔ေပးပါမယ္လို႔ ျပန္၀န္ခံလိုက္ပါတယ္။ အရွင္စူဠနာဂကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ရျခင္းရဲ ႔ အဓိကအေၾကာင္းကေတာ့ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဆြမ္းကြမ္းအခက္အခဲ မရွိေအာင္လို႔ပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂလည္း ဂတိခံထားတဲ့အတိုင္း ရဟန္းေတာ္ငါးရာကို မဟာေဗာဓိပင္ကို လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြက ကူညီေစာင့္ေရွာက္သလို ေရာက္ရာေဒသက ဒကာ ဒကာမေတြကလည္း ဆြမ္းအခ်ိဳပြဲေတြ အလွ်ံအပယ္ ေလာင္းလွဴၾကပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">မဟာေဗာဓိပင္ကိုဖူးျပီး အျပန္ခရီးမွာေတာ့ အရွင္စူဠနာဂဟာ ေလ၀မ္းေရာဂါကို အျပင္းအထန္ခံစားရပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ အတူပါလာသူ ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရပါတယ္။ သူတို႔စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကျခင္းရဲ ႔ အေၾကာင္းကေတာ့ အကယ္၍ အရွင္စူဠနာဂ လမ္းခရီးမွာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခဲ့ရင္ သူတို႔အတြက္ ဆြမ္းေဘာဇဥ္အခက္အခဲ ေတြ႕ၾကမွာစိုးလို႔ပါ။ ဒါကိုသိတဲ့ အရွင္စူဠနာဂက အေဖာ္ရဟန္းငါးရာကို ဘယ္လိုမိန္႔သလဲဆိုေတာ့ “အရွင္ဘုရားတို႔၊ အေထြအထူး မစိုးရိမ္ၾကပါနဲ ႔။ တပည့္ေတာ္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳခဲ့ရင္ ၾကြင္းက်န္တဲ့ တပည့္ေတာ္ရဲ ႔ဓါတ္ေတာ္ကို ေရွ ႔ဆံုးကၾကြတဲ့ မေထရ္ရဲ ႔ ေရစစ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ သပိတ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဖြဲ ႔ခ်ည္ျပီး ျမိဳ ႔ရြာထဲ ၀င္ပါဘုရား။ ဒါဆို အရွင္ဘုရားတို႔အတြက္ လမ္းခရီးမွာ ပစၥည္းေလးပါးအတြက္ မပင္မပန္းျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္ဘုရား။” လို႔ အၾကံေပးေတာ္မူပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂမေထရ္လည္း အဲဒီလိုအၾကံေပးျပီး မၾကာခင္မွာပဲ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားပါတယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ သတင္းသံုးေဖာ္ရဟန္းေတာ္ေတြက အရွင္စူဠနာဂရဲ ႔ အေလာင္းေတာ္ကို ေကာင္းေကာင္းသျဂိဳလ္ျပီး အရွင္စူဠနာဂမွာခဲ့တဲ့အတိုင္း ဓါတ္ေတာ္ေတြကိုယူျပီး ၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္။ ၾကြေတာ္မူတဲ့ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ပစၥည္းေလးပါးမပင္မပန္းနဲ ႔ မိမိတို႔သီတင္းသံုးရာ သီဟိုဠ္ကၽြန္း ထူပါရံုေက်ာင္းတိုက္ကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေစတနာၾကီးမားလွတဲ့ သာမန္ဒါနေလးဟာ ကာယကံရွင္မရွိေတာ့တာေတာင္ က်န္ခဲ့သူေတြအတြက္ အက်ိဳးျပဳသြားတဲ့ သီဟိုဠ္ဓမၼ၀တၳဳေလးပါ။ ေစတနာရဲ ႔ သေဘာသရုပ္ကို ဖြင့္ျပခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေလးအျဖစ္လည္း ပူးတြဲသေဘာေပါက္လိုက္ရပါတယ္။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">အရွင္စူဠနာဂရဲ ႔၀တၳဳေလးကို သတိရေနသမွ်ေတာ့ ေခြးေတြကို ေကၽြးျဖစ္ေနအံုးမွာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">ေခြးေတြကို ေကၽြးျဖစ္ေနသမွ်ေတာ့ အရွင္စူဠနာဂရဲ ႔ ၀တၳဳေလးကို သတိရေနျဖစ္အံုးမွာပါ။</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong><br /></strong></p><p style="text-align: justify;"><strong>က်မ္းကိုး</strong></p><p style="text-align: justify;">မဓုရ ရသ၀ါဟိနီက်မ္း - စူဠနာဂမေထရ္၀တၳဳ</p><p style="text-align: justify;">(ႏွာ ၃၇၁-၃၈၀)</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><strong>ရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)</strong></p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;">Faces (မုခ) မဂၢဇင္း</p><p style="text-align: justify;">ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၃</p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"> </p><p style="text-align: justify;"><strong style="color: rgb(51, 51, 255);">“ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ေတြးမယ္”</strong> စာအုပ္မွ ျပန္လည္ကူးယူ ပူေဇာ္ ေဖာ္ျပပါသည္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-1769614908415748032?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-38387318460205484912011-11-06T09:19:00.000-08:002011-11-06T09:33:35.295-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-B2-abexV-so/TrbEsmf7obI/AAAAAAAAB0w/SFK1BS9AwME/s1600/image.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 344px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-B2-abexV-so/TrbEsmf7obI/AAAAAAAAB0w/SFK1BS9AwME/s400/image.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671937051247485362" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />လူေတြဟာ သနားစရာ အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ဖန္တီးထားတဲ့ ျပႆနာကို စိတ္က ဖန္တီးထားတာလို႔ အမွန္အတိုင္း မသိေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ျပႆနာေတြဟာ ျပႆနာအစစ္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္မွာပဲ။ </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စိတ္က ဖန္တီးထားတာပါ။ စိတ္က မရွိတာကို အရွိျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ယံုႏိုင္စရာ မရွိဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြပါလို႔ သိၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ျပႆနာအစစ္ေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ရာ အခ်ိန္ပိုေပးႏိုင္တယ္။ ျပႆနာအစစ္ဆိုတာ တကယ္ေျပာရရင္ ၁၀%ေတာင္ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြက ၉၀%ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာပဲလို႔ သိၿပီးေတာ့ လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ၉၀%ေလာက္ သက္သာသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိဖို႔အားေပးတာ တိုက္တြန္းတာပါေနာ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚမွာ ေစတနာထားတယ္၊ ေမတၱာထားတယ္၊ ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပိုၿပၤီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ သတိနဲ႔ ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ။ အဲသလိုဆိုရင္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရာလည္း ေရာက္တယ္။ ေလာကႀကီးကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ရာလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုလည္းပဲ အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္သြားၿပီ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေလာကႀကီးကို တကယ္ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ သတိနဲ႔ေနလာရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အမ်ားႀကီး သိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို အမ်ားႀကီး သိလာမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲ ဘယ္လုိခံစား ေနရသလဲဆိုတာ နဲနဲ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလူမွသာ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ အမ်ားအက်ဳိးပါ မထိိခိုက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါအျပင့္ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့လူဆိုရင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာရွိဖို႔လိုတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိ၊ သမာဓိရွိတဲ့လူ၊ သကၠာယဒိ႒ိ အားနည္းတဲ့သူဟာ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္သြားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးတယ္။ <span style="font-style: italic;">“ငါလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္သြားရင္ အမ်ားခ်မ္းသာတယ္၊ ငါမလုပ္ရလည္း ကိစၥမရွိဘူး”</span> လို႔ဆိုၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏိုင္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးဟာ ေလာကရဲ႕အက်ဳိးကို အႀကီးအက်ယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱက ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔မွာ ျပည့္စံုတယ္လို႔ မရွိဘူး။ အတၱဟာ အားငယ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားကိုးစရာကို ရွာတယ္။ ေငြကို အားကိုးတယ္၊ ဂုဏ္ကို အားကိုးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ရရ အားငယ္တုန္းပဲ။ ျပည့္စံုုၿပီလို႔ မခံစားရဘူး။ အားငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မျပည့္စံုတာ၊ လိုခ်င္တာ။ တကယ္အသံုးလိုလို႔ လိုခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱရဲ႕ သဘာ၀မွာ ျပည့္စံုျခင္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ အတၱရဲ႕ သဘာ၀ဟာ အၿမဲတမ္း ခ်ဳိ႕တဲ့ေနပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လိုခ်င္တာ မ်ားမ်ားရေလ ပိုၿပီးမျပည့္စံုေလ ျဖစ္လာတယ္။ အတၱဟာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ သေဘာျဖစ္လို႔ သူ႔အလုိျပည့္ဖို႔တစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱဟာ ၿငီးေငြ႔သြားတယ္။ ေမတၱာဟာ မၿငီးေငြ႔ဘူး။ အတၱက တစ္ခုခုကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ခဏပဲ။ သူခ်စ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱက ဖ်က္ဆီးခ်င္တဲ့သေဘာရွိတယ္။ သူရပ္တည္ရာၿမဲဖို႔ သူတစ္ပါးကို ေနရာဖယ္ခ်င္တယ္။ အတၱမရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဖ်က္ဆီးခ်င္ဘူး။ အတၱမရွိရင္ အရာရာတိုင္းကို ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားတယ္။ ပိုၿပီး သနားတတ္တယ္။ ပိုၿပီး ခ်စ္တတ္တယ္။ ပိုၿပီး ေလးစားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱရဲ႔ သဘာ၀ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားပါ။ အတၱမွာ လံုၿခံဳမွဳဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ စိတ္မခ်ဘူး၊ အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္း ေၾကာက္ေနတယ္။ အေၾကာက္ေျပဖို႔ကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ပိုက္ဆံရွိရင္ အားရွိတယ္၊ အာဏာရွိရင္ အားရွိတယ္။ အဲဒီလိုေတြးတယ္၊ လူေတြကို ငါခ်ဳပ္ကိုင္ထားလို႔ရရင္ ငါခိုင္းသလို လုပ္ရင္ ငါနည္းနည္း လံုၿခံဳမွဳရွိမယ္။ စိတ္ေအးရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါခိုင္းတာကို လုပ္မယ့္သူေတြ မ်ားေအာင္လုပ္မွျဖစ္မယ္။ ငါခိုင္းသလို မလုပ္တဲ့သူေတြကို ဖယ္မွျဖစ္မယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အတၱဟာ တစ္ဖက္သားကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္တယ္။ သူတစ္ပါးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရပ္တည္မွဳကို ရွာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပဖို႔ သူမ်ားကို အသံုးခ်လိုက္တယ္။ အတၱဟာ သူတစ္ပါးကို ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္လပ္မွဳ မေပးဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ေကာ လြတ္လပ္သလား။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္လပ္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><a target="_self" href="http://api.ning.com/files/CUeUqZ70esOGwVwFhHANp92N1zEjD6pipXKuANM8-3lwExM4V2b9fk34*qydIAg9by8B-XvYF391sCqATkzBwOctACrhVwMV/li.jpeg"><img class="align-center" src="http://api.ning.com/files/CUeUqZ70esOGwVwFhHANp92N1zEjD6pipXKuANM8-3lwExM4V2b9fk34*qydIAg9by8B-XvYF391sCqATkzBwOctACrhVwMV/li.jpeg" height="230" width="214" /></a><br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">ဒီအတၱရဲ႕သဘာ၀ကို ပိုသိလာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ပိုၿပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္တယ္။ အနတၱသဘာ၀ကို နားလည္ ႏိုင္ေအာင္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ေအာင္ ေဟာခဲ့တယ္။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ျမင္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြ ေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားေပးတဲ့နည္းအတိုင္း အားထုတ္လုိ႔ အနတၱကို သိလာတဲ့အခါမွာ အနတၱဟာ ဘယ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းသလဲ၊ လြတ္လပ္သလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ျပည့္စံုသလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္နဲ႔ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔ မရဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြဟာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ မသိဆံုးပဲ၊ ျပင္ပအေၾကာင္းေတြသိတာ အင္မတန္မ်ားတယ္။ လူေတြကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိတယ္လို႔ ထင္မွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အထင္ပဲ။ “ငါ့စိတ္” “ငါ့စိတ္” လို႔သာ ေျပာေနတာ တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္အေၾကာင္း ငါမသိဘူး။ သိတယ္လို႔ ထင္ေနတာပဲ။ ဒီစိတ္က တြန္းေပးသမွ် ခိုင္းသမွ် အားလံုးကို ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္အေၾကာင္းကို တကယ္သိသြားရင္ စိတ္က ခိုင္မာရင့္က်က္လာမယ္။ ေအးခ်မ္းလာမယ္။ တည္ၿငိမ္လာမယ္။ အရာရာတိုင္းကို စိတ္က လႊမ္းမိုးတယ္။ စိတ္ကို တကယ္သိသြားရင္ အဲဒီစိတ္က လႊမ္းမိုးတာ၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာ မခံရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကို အႏွိပ္စက္ဆံုးဟာ သူတစ္ပါးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို မသိရင္ ခက္မယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္သမွ်ကို သတိထားၿပီး ၾကည့္ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ အေရးႀကီးတာက ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ တံခါး၀မွာ သတိဆိုတဲ့ အေစာင့္ေလး ရွိဖို႔လိုတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အိုးအိမ္မရွိတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္လိုေနၾကရသလဲ။ ဟိုေနဒီေန အတည္တက်မရွိဘူး၊ ဘယ္ေနရာမွ သူ႔အိမ္သူ႔ရာလို႔ ေျပာလို႔မရဘူးေနာ္။ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာ မဲ့တယ္။ သတိမရွိတဲ့စိတ္ကလည္း ထို႔အတူပဲ။ ဟို္ေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာမရွိဘူး။ မေကာင္းတဲ့အာရံု၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာနစတဲ့ အကုသိုလ္ အႏၱရာယ္ေတြ မ်ားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိဆိုတဲ့အိမ္မွာ တကယ္ေနလိုက္ၿပီဆိုရင္ လံုၿခံဳတယ္၊ စိတ္ခ်ရတယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ တည္ၾကည္ ခံ့ညားမွဳရွိတယ္။ သတိဟာ စိတ္အတြက္ အိမ္ပဲ။ သတိနဲ႔မေနတဲ့ သူရဲ႕စိတ္မွာ အိမ္မရွိဘူး။ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတာပဲ။ ေပ ၊ ေတ ၊ ေလ ေနတဲ့စိတ္ပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေအာင္၊ တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ အေတြးမ်ဳိးစံုနဲ႔ ရွဳပ္ေထြးမေနေအာင္ ညိွတတ္ဖို႔လိုမယ္။ (mental tuning) လုပ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကုိ ၾကည္ေအာင္ လုပ္တာ၊ အေတြးမ်ဳိးစံုေရာၿပီး ရွဳပ္မေနေအာင္ လုပ္တာကို ေျပာတာ၊ မဆိုင္တဲ့ကိစၥေတြ ေတြးၿပီး စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနရင္ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အေကာင္းဆံုး အႀကံဉာဏ္ေတြ စိတ္ကူးေတြ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ကိုသိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္၊ အေတြးေတြကို သိေနတဲ့အေလ့အက်င့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္ထားရင္ စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြ ရွဳပ္လာတဲ့အခါ အဲဒါကို သိမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာသိရင္ ရွင္းလို႔ရတယ္။ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ေနတတ္ရင္ လုပ္သင့္တာေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္တယ္။ မလုပ္သင့္တာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မေတြးသင့္တာကိုလည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုေနႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အဆင္ေျပတာေတြ မ်ားလာမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ရွိမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ သတိ၊သမာဓိေတြ ပိုေကာင္းလာတဲ့လူဟာ (quality) အရည္အေသြးဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို ပိုနားလည္လာတယ္။ ဘယ္ဟာလုပ္လုပ္ အရည္အေသြး ပိုျမင့္တာကို လုပ္တယ္။ စာအုပ္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ႀကံဳရာစာအုပ္ မဖတ္ဘူး။ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးမွာ ဘယ္သူနဲ႔ဆက္ဆံရင္ ပညာရသလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားၿပီးမွ အဲဒီလူေတြဆီကေန ပညာမ်ားမ်ား ရေအာင္ ဆက္ဆံတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ေပးရမယ္ဆို ေပးတယ္။ အသြားအျပန္ ရွိတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အကယ္၍ television ၾကည့္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ဘယ္အပိုင္းေလးဟာ မွတ္သားစရာ နည္းယူစရာ ေကာင္းတာေလးေတြပါသလဲ အဲဒီအပိုင္းေလးေတာ့ ေရြးၿပီး ၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတာ့ မၾကည့္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိရွိတဲ့သူ၊ ဉာဏ္ရွိတဲ့သူ၊ စိတ္ဓါတ္အင္အားႀကီးတဲ့လူဟာ အတိုင္းအရွည္ကို သိတယ္။ အဲေလာက္ဆိုရင္ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတာကို သိတယ္။ အဲဒီသင့္ေတာ္တဲ့ အတိုင္းအရွည္ထဲကေန လြန္မသြားဘူး။ စကားေျပာတာေတာင္ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္းေတာ့ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ေျပာမယ္၊ စာဖတ္တာလည္း အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ဖတ္မယ္၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အကန္႔အသတ္ေလးတစ္ခု ထားၿပီးလုပ္မယ္။ အဲဒီလိုလူရဲ႕ ဘ၀အရည္အေသြးဟာ ၾကာေလ တက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ တရားကိုအားထုတ္လို႔ သတိ၊ သမာဓိေကာင္းလာလို႔ရွိရင္ အေကာင္းအဆိုး အမွားအမွန္ကို ခြဲျခားႏိုင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆိုတာ ပိုၿပီးေတာ့ျမင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတာကို ပိုလုပ္ခ်င္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတာကို လုပ္လို႔ရတဲ့ ေက်နပ္မွဳကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္.....။</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold;">ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)</p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;"><a href="http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82453">(http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82453)</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-3838731846020548491?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-3645342895007487052011-11-06T08:50:00.000-08:002011-11-06T09:14:32.685-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-VJ4JCNjLBxo/Tra-QiZBnFI/AAAAAAAAB0g/Z8lW0i4cv7g/s1600/UZTKAManTaYa.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 179px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-VJ4JCNjLBxo/Tra-QiZBnFI/AAAAAAAAB0g/Z8lW0i4cv7g/s400/UZTKAManTaYa.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671929972038671442" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />အသိဥာဏ္ျမင့္လာေတာ့ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားႏိုင္တယ္။ တစ္ခုခုကို ဆံုုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္လည္းပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တယ္။ မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္နဲ႔ စိတ္မပါပဲလုပ္တာ နဲသြားတယ္။ စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္တာနဲသြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္း ပင္ပန္း လုပ္တယ္။ ပင္ပန္းမွာလည္း မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒါေၾကာင့္ သမာဓိေကာင္းလာရင္ စိတ္တည္ၿငိမ္လာရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ပိုၿပီးေတာ့ ထိေရာက္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ အက်ဳိးရွိတယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ဟာ ထက္ေနတဲ့ဓါးနဲ႔တူတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားသတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားတဲ့သူ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့သူ၊ ေစတနာမွန္တဲ့သူ၊ ရိုးသားတဲ့သူ၊ တကိုယ္ေကာင္း မဆန္တဲ့သူဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်ႏိုင္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ အေရးမႀကီးတဲ့ကိစၥေတြမွာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပဋိပကၡ မျဖစ္ဘူး။ အႏိုင္လည္း မယူဘူး၊ အရွဳံးလည္း မေပးဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္း နိမ့္က်သြားမယ့္ကိစၥကို မလုပ္ဘူး။ သူမ်ားကို အႏိုင္ရတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ မယူဆဘူး။ အႏိုင္အရွဳံး မရွိတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ ယူဆတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ၊ အသိဉာဏ္ေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြကို အေကာင္းဆံုုး ေနရာမွာသံုးတယ္။ အေကာင္းဆံုးေနရာမွာ သံုးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အသိဉာဏ္ကို ျမွင့္တင္တာပါပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လိုခ်င္ေနတဲ့သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ သူ႔အဆင့္အတန္း၊ ငါ့အဆင့္အတန္း၊ သူ႔ဂုဏ္ ငါ့ဂုဏ္ေတြ စဥ္းစားေနတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒီစိတ္က လူႀကီးဆန္သလား၊ လူႀကီးဆန္တယ္၊ Mature ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အသက္နံပါတ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ အသိဉာဏ္နဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္။ သတိနဲ႔ သိေနတာ မ်ားေလေလ လူႀကီးဆန္ေလေလ၊ ရင့္က်က္ေလေလ၊ မွ်တေလေလ ျဖစ္လာမွာပါ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။ ငါ ကေလးဆန္ခ်င္သလား၊ လူႀကီးဆန္ခ်င္သလား။ အေျဖကေတာ့ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္လို႔ပဲ ထြက္လာမွာေပါ့…။ ဒါက ပိုၿပီး ရင့္က်က္တယ္၊ ပိုေကာင္းတာကိုး။ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ မ်ားမ်ားေနမွရမယ္။ သတိလြတ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ ကိေလသာေတြ ၀င္ၿပီ။ ကိေလသာ ၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ အေမွ်ာ္အျမင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေရရွည္ကို မျမင္ေတာ့ဘူး။ ကေလးဆန္သြားၿပီ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး သတိကပ္ၿပီးေတာ့ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ၾကည့္ပါ။ (၂)ႏွစ္၊ (၃)ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ၾကည့္ရင္ပဲ စိတ္ဓါတ္ေရာ အသိဉာဏ္ပါ ေလးနက္တဲ့သူ၊ ရင့္က်က္တဲ့သူ၊ သေဘာထား မွန္တဲ့သူ၊ သေဘာထားႀကီးတဲ့သူ ျဖစ္လာမယ္။ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေနႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ လာမယ္။ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အက်င့္ရသြားရင္ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါဘဲ ေပါ့ေပါ့ေန၊ ေပါ့ေပါ့စား ေနတာမ်ဳိး မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိနဲ႔ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အတၱစြဲ၊ မာနစြဲ၊ ေဒါသနည္းသြားတယ္။ အတၱ-မာန-ေဒါသ နည္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သည္းခံႏိိုင္တယ္။ သည္းခံႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အမွားနည္းသြားတယ္။ သည္းမခံႏိုင္ရင္ အမွားမ်ားတာကိုး။ အမွား တစ္ခုခုမွားၿပီးၿပီဆိုရင္ ဘယ္ႏွယ့္ေနမလဲ၊ ဒီကိစၥကို တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ စဥ္းစားရၿပီ။ ပို မပင္ပန္းဘူးလား။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီလို သတိနဲ႔ေနသြားျခင္းအားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အက်ဳိးမ်ားတယ္ဆိုတာကို အေျခခံကေလးက စၿပီးေတာ့ ေျပာခ်င္တာေနာ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အဆင့္ကို မေရာက္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းမွဳ ရွိလာတယ္။ ၾကည္လင္မွဳ ရွိလာတယ္။ ခ်မ္းသာလာတယ္။ ကို္ယ္ဆင္းရဲမွဳ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳဟာ နည္းသြားတယ္။ အဲဒီလူဟာ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ၊ စိတ္ကပိုၿပီးေတာ့ ေျဖာင့္တယ္၊ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ပဲ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲဲ႔ပဲ သူ တရားအားထုတ္သြားႏိုင္တယ္။ သူၾကာေလ တိုးတက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ဘ၀ အေျခအေနဟာ အစစအရာရာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ လုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္။ လုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္တယ္။ သူ႔ေနရာေလးနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလည္း ရွင္းရွင္းေလး သိေနတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေလာဘရဲ႕၊ ေဒါသရဲ႕၊ မာနရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ဘူး။ မနာလို ၀န္တိုမွဳ၊ သံသယေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ သိၿပီးေတာ့ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လုပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္လည္း အက်ဳိးရွိေအာင္၊ သူတစ္ပါးလည္း အက်ဳိးရွိေအာင္ လုပ္တာပဲ မ်ားတယ္။ မွားရင္လည္းပဲ မေတာ္တဆ မွားသြားတာပဲ။ သူ႔ဘ၀ဟာ ရိုးတယ္၊ ရွင္းတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ သတိရွိျခင္းအားျဖင့္ ဘ၀ဟာ ရွင္းလာတယ္။ ရိုးလာတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဘ၀ဟာ မရုိးဘူး၊ မရွင္းဘူး။ အမ်ားႀကီး ရွဳပ္ေထြးေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း။ စိတ္က ရွဳပ္ေထြးေနတာကိုး၊ စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနသမွ် ဘ၀လည္း ရွဳပ္ေထြးေနမွာပဲ။ စိတ္ရွင္းရင္ ဘ၀လည္း ရွင္းတာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိရွိေနလို႔ရွိရင္ ဘ၀က ရိုးရွင္းမယ္။ လြယ္ကူမယ္။ သတိမရွိလို႔ရွိရင္ ဘ၀ဟာ တကယ့္ကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး အႀကီးႀကီး ျဖစ္လာမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုၾကည့္လို႔ရွိရင္ သိပ္ရွဳပ္ေထြးေပြလီေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ မျဖစ္ဘူး။ အားလံုးဟာ ပရမ္းပတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုခု လုပ္စရာရွိလာရင္လည္းပဲ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ထင္မိထင္ရာေတြ လုပ္တယ္။ ခဏခဏ မွားတယ္။ အဲဒီအမွားေတြရဲ႕ ဒဏ္ခ်က္ကိုလည္း ျပန္ျပန္ၿပီးေတာ့ ခံရတာပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒီလို သတိနဲ႔ေနလာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚလာသမွ် ျပႆနာကို မွ်မွ်တတ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျမင္တတ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလဲ အလုိလို သိသြားတယ္။ ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာလည္း သတိနဲ႔ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္း တတ္တယ္။ အဲဒီလို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ အရာရာတိုင္းဟာ ပိုၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာတိုင္းဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: center;"><a target="_self" href="http://api.ning.com/files/IF1ZOnuclQ-hUkKTTEjwsZs2Ww*JSW74cY3VsXHt3jHbT5Xye2mlB0xGWewldMfcKG5nABCkRsWbWTkR5PILMUyriOuZ7zNh/4.jpeg"><img class="align-center" src="http://api.ning.com/files/IF1ZOnuclQ-hUkKTTEjwsZs2Ww*JSW74cY3VsXHt3jHbT5Xye2mlB0xGWewldMfcKG5nABCkRsWbWTkR5PILMUyriOuZ7zNh/4.jpeg" height="173" width="260" /></a><br /></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify;">သတိအၿမဲတမ္း ကပ္ၿပီးေတာ့ ေနသြားတဲ့သူဟာ သူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳလာရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို သတိနဲ႔ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ အျမင္ရွင္းတယ္။ ကိုယ္လိုတဲ့ဖက္ကို မဆြဲဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ေရးရွဳေထာင့္ကေန မၾကည့္ပဲနဲ႔ သဘာ၀က်က်၊ အေျခခံက်က် ၿခံဳၿပီးေတာ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္တ့ဲ အသိဉာဏ္မ်ဳိးကိုလည္း ရႏိုင္တယ္။ အဲသလို အသိဉာဏ္မ်ဳိးကို ရလာတဲ့သူဟာ ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ သဘာ၀က်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖရွင္းႏိုင္တယ္။ အဲသလို ေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး နဲသြားႏိုင္တယ္။ အဲလိုလူဟာ ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဘ၀ကို စမ္းတ၀ါး၀ါး ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ရမ္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာေတြလည္းမ်ားတယ္။ မွန္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာ ေတြလည္း ရွိတယ္။ တခါတေလ ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္တယ္၊ လုပ္ၿပီးလို႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အခါက်မွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခု လိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ရေအာင္လုပ္တယ္။ ရၿပီးကာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္တာေတြက အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ၾကည့္ရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားအားထုတ္တဲ့လူက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တစ္ခုခု လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကုိယ္ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ငါ ဒါကို ဘာျဖစ္လို႔ လုပ္ခ်င္တာလဲ၊ တစ္ခုခု အက်ဳိးစီးပြားလိုခ်င္လို႔လား၊ ဂုဏ္လိုခ်င္လို႔လား၊ သူမ်ားအထင္ႀကီးတာ လိုခ်င္လို႔လား၊ ၾကြားခ်င္လို႔လား၊ ေရရွည္လုပ္ႏိုင္မွာလား စတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ေမးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္ သိတယ္။ အဲဒီေတာ့ လုပ္သင့္တာဆိုရင္ လုပ္တယ္။ မလုပ္သင့္တာဆို မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တာကို မလုပ္ဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">တရားအားထုတ္တဲ့သူဟာ စိတ္ရွည္တယ္၊ ဇြဲေကာင္းတယ္၊ လြယ္လြယ္နဲ႔ စိတ္မပ်က္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ကယ္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ကို ေရရွည္စီမံကိန္းနဲ႔ လုပ္တယ္။ ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မွဳလည္း ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီအစြမ္းသတၱိေတြဟာ ကစဥ္႔ကရဲ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုဆိုတစ္ခု ေလးေလးနက္နက္ ဦးတည္ခ်က္ထားၿပီး တကယ္စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ၾကည့္စမ္းပါ။ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္တာ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးတဲ့သေဘာက ရွိေနတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးမယ္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္က သူ႔ကို လႊမ္းမိုးမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">သတိေကာင္းေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိေနရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္စိတ္က တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေလးနက္ခိုင္ခန္႔ေနတယ္ဆိုရင္ တစ္ဖက္လူဟာ ရာထူးအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဓနအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဒါေပမယ့္သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားလႊမ္းမိုးတာ မခံရခ်င္ရင္ တည္ၾကည္ခံညားမွဳရွိေအာင္ သတိနဲ႔ ေနရမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း စိတ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိၿပီးေတာ့ မၾကာမၾကာ ညိွေပးေနဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုေခတ္ ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ automatic voltage regulator ဆိုတာ သံုးတယ္။ အဲဒီစက္က လွ်ပ္စစ္မီးဗုိ႔အားကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ မ်ားလာရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္။ နဲသြားရင္ တိုးေပးတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">အဲဒီ automatic voltage regulator လိုပဲ သတိဆိုတာလည္း စိတ္ကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ ခံစားမွဳေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြ၊ ေၾကာက္တာေတြ၊ အားငယ္တာေတြ လြန္မသြားေအာင္ ထိန္းေပးတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ တိုးလာေအာင္၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမွဳ၊ တည္ၿငိမ္မွဳ တိုးလာေအာင္ ျပႆနာေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္အျမင္ တိုးလာေအာင္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနကို ရင့္က်က္တဲ့စိတ္နဲ႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ စိတ္အားကို ျမွင့္ေပးတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">စိတ္ကို ဒီလို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီၤး ညိွေပးတဲ့ အေလ့အက်င့္ မရွိရင္၊ စိတ္အတက္အက် မ်ားေနရင္ ဘ၀မွာ ေနရထိုင္ရတာ၊ လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဆက္ဆံေရးေတြလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္တတ္တယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္ေရးေတြ အားလံုးထိခိုက္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ညိွေပးတတ္တဲ့ပညာကို တတ္ေအာင္သင္ဖို႔နဲ႔ အၿမဲတမ္း သတိနဲ႔ေနဖို႔ လိုတယ္။ အေလ့အက်င့္ ရသြားရင္ မခက္ဘူး။ ဒါတစ္ခုကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း လုပ္ႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြဟာ ဉာဏ္ပါပါကစားရတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ နားလည္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း၊ ကိုင္တြယ္ႏိုင္တ့ဲ အရည္အခ်င္း၊ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးလာလို႔ ဘ၀ကို အေပၚစီးက ၾကည့္ၿပီး ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေနသြားႏိုင္တယ္။ <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">expert in living “ ဘ၀ေနနည္း ကၽြမ္းက်င္သူ” ျဖစ္လာမယ္.....။</span></p><p style="text-align: justify;"><br /></p><p style="text-align: justify; font-weight: bold; font-style: italic;">ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)</p><p style="text-align: justify;"><a href="http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82257">(http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82257)</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1232773062557523788-364534289500748705?l=www.vimuttisukha.com' alt='' /></div>The Bliss Of Emancipationhttp://www.blogger.com/profile/08012662755160784652noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1232773062557523788.post-92111616994542588682011-11-06T08:07:00.000-08:002011-11-06T08:35:49.603-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-eDAWpPhElmM/Traz2wSDQ0I/AAAAAAAAB0Q/gv9QBtNX980/s1600/l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-eDAWpPhElmM/Traz2wSDQ0I/AAAAAAAAB0Q/gv9QBtNX980/s400/l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671918533974639426" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><br />ကုိယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ႕အေကာင္းဆံုး အရည္အခ်င္းေတြ ထြက္လာဖို႔ အဓိက အေၾကာင္းျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ခုကိုမွ မလုပ္လို႔ရွိရင္ ပိုေကာင္းတဲ့ တျခားအရည္အခ်င္းေတြ ထြက္မလာႏိုင္ဘူး။ </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">လူနဲ႔ တိရစၦာန္ ျခားနားမွဳျဖစ္တဲ့ မိမိစိတ္ကို မိမိသိျခင္းဆိုတဲ့ စြမ္းရည္ဟာ အတိုင္းအတာ ကန္႔သတ္ခ်က္ မရွိဘူး။ လူကို လူပီသေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ စြမ္းအားသတၱိျဖစ္ရံုတင္မကပါဘူး၊ သာမန္လူထက္ ပိုလြန္တဲ့၊ ထူးကဲတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ဦး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">လူတိုင္းမွာ တကယ္မလုပ္မျဖစ္တဲ့အလုပ္ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္ သိဖို႔ပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ္ အမွန္အတိုင္း သိရတာ မသက္သာပါဘူး။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ သိလာတဲ့အခါမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အင္အားတစ္ခုကို ေတြ႔ရတယ္။ အားငယ္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ခ်ီးမြမ္းတာ၊ ကဲ့ရဲ႕တာကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဆင္းရဲတာ ပင္ပန္းတာကို မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွ မေၾကာက္တဲ့စိတ္ကို ရတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္သိေနတဲ့လူဟာ အက်ဳိးမရွိတာကို လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ဦးစား မေပးေတာ့ဘူး။ အက်ဳိးရွိတာကို ဦးစား ေပးတယ္။ လုပ္သင့္တာကို ပိုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတဲ့အထဲက တကယ္ အက်ဳိးအမ်ားဆံုး၊ အင္အားအႀကီးဆံုးကုသိုလ္ဟာ မေမ့မေလ်ာ့ သတိနဲ႔ေနတာ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ အမွန္အတိုင္း မသိရင္ ကိုယ့္စိတ္က ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ့္မွာ ဘာ Power မွ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ေမာဟႀကီးတဲ့သူရဲ႕စိတ္မွာ Power မရွိဘူး။ သတိႀကီးတဲ့သူ၊ သမာဓိႀကီးတဲ့သူ၊