၀ိမုတၱိသုခ (The Bliss Of Emancipation)

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၃)

2012-12-18T07:22:00.000-08:00

အေတြးေၾကာင့္ဆင္းရဲျခင္း

ထပ္၍ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ စိတ္ဆင္းရဲမႈဟူသမွ်တုိ႔ကုိ စစ္ေဆးလုိက္သည္ရွိေသာ္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြး၍ ခံစားရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းေမွ်ာ္ေတြးဆမိျခင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆင္းရဲမႈဟူ၍ သုံးမ်ဳိးသုံးစားရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ဤသုံးခုအနက္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ အျခင္းအရာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈထက္၊ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္မိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းဆေတြးေခၚမိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈ တုိ႔က ကဲလြန္ပုံေပါက္ျခင္းကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အဖုိ႔တြင္လည္း အတိတ္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိျခင္းအတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္းက ပိုမုိမ်ားျပားျခင္း ကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္ ။ (အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ ေတြးလုံးမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္း မ်ားလည္း ရွိသည္မွန္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ကၽြႏု္ပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရေစေသာနည္းကုိ ေဖာ္ျပလုိျခင္းျဖစ္၍ ၾကည္ႏူးမႈကုိ ခ်န္လွပ္ထားရပါေသးသည္။) လူသတၱဝါ အမ်ားဆုံးကို အကဲလြန္ဆုံး စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ေစေသာ အျခင္းအရာမွာ ၊ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ ထုတ္ ေတြးေတာျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။

အႀကိမ္ႀကိမ္ဆင္းရဲရျခင္း

ေဆာင္းပါးအစတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဥဒါဟရုဏ္၌ လူတစ္ေယာက္ေယာက္က မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရသည္ဆုိလွ်င္၊ ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ ေဒါသျဖစ္ကာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရျခင္းကား ရွိပါေစေတာ့။ ပုထုဇဥ္ဟူသမွ်အနက္ မည္သူမဆုိ ထုိကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ၾကရမည္ဆိုျခင္းကုိ မျငင္းလုိပါ။ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း “ပူပူေႏြးေႏြး” အဖုိ႔ရာ၌ ကဲ့ရဲ႕မႈ ျပင္းထန္လွ်င္ ျပင္းထန္သေလာက္ စိတ္ေပါက္မိျခင္းမွာ ပုထုဇဥ္တုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ထုိသူ၏ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်မႈသည္ ေနာင္တစ္ခဏတြင္ အတိတ္ျဖစ္ သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်ေသာသူက တစ္ႀကိမ္တည္းမွ်သာျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါလ်က္ ခံရသူအဖုိ႔ ရာ၌ စဥ္းစားမိတုိင္း ရင္ထဲက ပူခနဲ ေႏြးခနဲျဖစ္ကာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္ရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ တစ္ႀကိမ္မွ်ေသာ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုအတြက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရသည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဤအျခင္းအရာကုိေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ ပစၥဳပၸန္ အျခင္းအရာထက္ ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္ သာလြန္ႀကီးက်ယ္ျခင္းကား ထင္ရွားေလာက္ေပၿပီ။

ႀကိဳးစားလွ်င္ေအာင္ရမည္

လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏုိင္ျခင္းမွာ လူသတၱဝါတုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ ခံရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွလြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္မွာ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံတည္းဟူေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္သည္ အေကာင္းဆုံးေသာ ေဆးနည္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိလုိေပသည္။ ၎က်င့္စဥ္အရမွာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ အနာဂတ္အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ေတြးေတာႀကံဆျခင္းမျပဳဘဲ အာရုံ ၆ ပါးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမင္ကာ မတၱ၊ ၾကားကာ မတၱ၊ နံကာ မတၱ၊ စားကာ မတၱ၊ ထိကာ မတၱ စသည္ျဖင့္ လက္ငင္းပစၥပၸဳန္ အေပၚ၌သာ စိတ္ကုိ အကုန္အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ တစ္ဘဝလုံး၊ တစ္သံသရာလုံးက အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္း ကိုသာ တစ္ေလွ်ာက္ႀကီး ေတြးေတာႀကံဆလာခဲ့ၾကေသာ သတၱဝါမ်ား ျဖစ္သည္အေလ်ာက္၊ ေလ့က်င့္ခါစ ၌ အခက္အခဲေတြ႕ၾကရမည္ မွန္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းလည္း ပူပန္ေသာက ကင္းၿငိမ္း၍ မဂ္ဖုိလ္ နိဗၺာန္ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ေပါက္ေရာက္ႏုိင္ေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္လည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၊ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ႏုိင္ေသးျခင္းအတြက္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ထုိက္သည္ မဟုတ္ပါေပ။ အျခားလူမ်ား အဖုိ႔ေတာ့ လြယ္ကူေကာင္းလြယ္ကူေပလိမ့္မည္၊ ငါ့အဖုိ႔ေတာ့ ခဲယဥ္းလွသည္ဟူ၍ မထင္မွတ္ၾကပါ ေလႏွင့္၊ အဖုိးထုိက္တန္ေသာရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ျပည့္စုံေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ရျခင္းဟူသမွ်မွာ ေလာကီ၌ ျဖစ္ေစ၊ ေလာကုတၱရာ၌ ျဖစ္ေစ၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ တပင္တပန္း ေလ့က်င့္ယူရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ျခင္းကို သတိျပဳၾကေစလုိပါသည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစားမူ၍ ပစၥဳပၸန္ အေပၚ၌ စိတ္ကုိထားရေသာ အလုပ္မွာ ခဲယဥ္းေသာ္လည္း လက္ငင္း စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရလုိ ေသာ (ဝါ) စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ လုိလားေသာ ဆႏၵျပင္းထန္သူတုိ႔အဖုိ႔မွာ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ ႀကိဳးစားပါက မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ေၾကာင္း တာဝန္ခံရဲပါသည္။

ေလ့က်င့္တုိင္းတုိးတက္ရမည္

အစပထမ၌ သတိယွဥ္ေသာစိတ္မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ (ဝါ) စိတ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ရုပ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာေအာင္ ေမြးျမဴရျခင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ကေလး ခက္ခဲျခင္းကား မွန္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤမွ် ေလာက္မက စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အားထုတ္ၾကရေသာ အျခားက်င့္စဥ္မ်ားမွ ေယာဂီမ်ားကိုလည္း အားက်ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ ဤက်င့္စဥ္၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ၊ တရားေပါက္ေသာ အခါမွ အက်ဳိးထူးခံစားႏုိင္သည္ မဟုတ္ဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာအတြင္း၌ပင္ စိတ္၏ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ရရွိႏုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဥပမာ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစား စိတ္မကူးဘဲ ျမင္ကာမတၱ၊ ၾကားကာမတၱမွ်ေလာက္ျဖင့္သာ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္အပို္င္း အျခားႏွင့္ ေနတတ္လာသည္ဆုိလွ်င္ပင္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ သေဘာေပါက္လာတတ္ေပသည္။ သေဘာေပါက္ပုံကား ဟုိအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြးေတာႀကံစည္ရျခင္းသည္ စိတ္ေမာလွသည္။ ထုိမွ်မကေသး၊ ႏွလုံးမသာယာဖြယ္ျဖစ္ေသာ အတိတ္ကအျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ စဥ္းစား မိေသာအခါ၌လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရေသးသည္။ ႀကံစည္စိတ္ကူးရျခင္းမ်ားထက္၊ မ်က္စိကေလး အသာမွိတ္ၿပီး နားထဲသုိ႔ဝင္လာေသာအသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္ဆုိရုံကေလးမွ် ၾကားေနရေသာ အသံျဖစ္ သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းလွပါေပသည္တကား စသည္ျဖင့္ သေဘာက်လာေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ သေဘာ ေပါက္ေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္မွ်သာမကဘဲ နာရီဝက္ခန္႔မွ် ေနႏုိင္သည္အထိ တုိးတက္ျခင္းရွိလာသည္ကုိ ေတြ႕ရတတ္ေပသည္။

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

The Quality Sleep

2012-12-14T07:01:00.001-08:00

ဒီရက္ပိုင္းမွာ ရထားစီးျဖစ္တိုင္း ရထားနံရံေပၚက ေမြ႔ရာေၾကာ္ျငာတစ္ခုရဲ ႔စာတမ္းက ကၽြန္ေတာ့္အာရံုကို ဖမ္းစားပါတယ္။ နာမည္ၾကီးအားကစားမယ္ေလးရဲ ႔ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဂ်ပန္လိုေရးထားတဲ့ စာသားေတြရဲ ႔အေပၚမွာ အဂၤလိပ္လို ထင္ထင္ရွားရွားေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းက "The Quality Sleep" တဲ့။ ဒီစာေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ခ်ဲ ႔မိတယ္။ ေမြ႔ယာေကာင္းေကာင္း၊ ေခါင္းအံုးေကာင္းေကာင္းေပၚမွာ အိပ္လိုက္ရံုႏွင့္ေတာ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္မႈဟာ အရည္အေသြးျမင့္သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါဆို ဘယ္လိုမ်ိဳးအိပ္ရင္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္မလဲလို႔ အေျဖေတြထုတ္ၾကည့္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလံုး ေန႔တိုင္းလို အိပ္စက္ၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရတဲ့ တိရစၧာန္ေတြလည္း သူတို႔သက္တမ္းႏွင့္ေလ်ာ္ညီတဲ့ အိပ္ခ်ိန္ေတြႏွင့္ အိပ္ေနၾကပါတယ္။ လူေတြမွာေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကေလးအရြယ္ေတြမွာ တစ္ေန႔တာရဲ ႔ နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အိပ္ခ်ိန္အျဖစ္လိုအပ္ျပီး အသက္ၾကီးလာတာႏွင့္အမွ် အိပ္ခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တခ်ိဳ ႔ (၈)နာရီ ဒါမွမဟုတ္ (၆)နာရီေလာက္ အိပ္ရရင္ အိပ္ေရး၀တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း (၄)နာရီ (၅)နာရီေလာက္ အိပ္ျပီး တစ္ေနကုန္ ေနႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိေနတာပါဘဲ။ တကယ္ကေတာ့ အိပ္စက္ျခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ အကုန္အက်အသက္သာဆံုး အပန္းေျဖစရာတစ္ခုလို႔ေျပာမယ္ဆိုလည္း မမွားႏိုင္ပါဘူး။

“အိပ္၊ စား၊ ေပ်ာ္ပါး” ဒီသံုးပါးဟာ လူႏွင့္တိရစၦာန္ေတြမွာ အားလံုး အတူတူလို႔ ဆိုထားေတာ့ လူေတြ အိပ္တာႏွင့္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာ ဘယ္လို ကြာျခားမႈ ရွိႏိုင္မလဲလို႔ ႏိႈင္းယွဥ္စဥ္းစားခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိေနတတ္တဲ့ ေခြးေလး ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ငွက္ေလးေတြ၊ ၾကက္ေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔ေတြ တစ္ေန႔လံုး ကစားခ်င္ရင္ ကစား၊ ဗိုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္ အစာရွာ၊ စားစရာေတြ႔ရင္ စား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ ရန္သူႏွင့္ေတြ႔ရင္ ရန္မူ၊ မ်ိဳးပြားမယ့္ ရာသီမ်ိဳးမွာဆို တစ္ေနကုန္ အဲဒီကိစၥေတြႏွင့္ အလုပ္ေတြရႈပ္၊ ေနာက္ဆံုးဘာမွ လုပ္စရာမရွိရင္ ထိုးအိပ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေျမြလိုအေကာင္မ်ိဳးေတြဆို သူအစာစားျပီးလို႔ ဗိုက္တင္းသြားတာႏွင့္ တျခားဘာမွကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေခြျပီးအိပ္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။

တခ်ိဳ ႔ လူေတြထဲမွာလည္း တစ္ေန႔လံုးနီးပါး အိပ္ေနတတ္ၾကတဲ့ သူေတြကို သတိထားမိဖူးမယ္ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း အသက္အရြယ္ အိုးမင္းရင့္ေရာ္လာၾကလို႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ယာေပၚမွာ မွိန္းျပီးေနၾကရတဲ့အခ်ိန္က တစ္ေန႔တာမွာ ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါလိုမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ ႔ယြင္းမႈတစ္ခုခုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ တစ္ေနကုန္အိပ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း သြားရင္းလာရင္း တျခားေထြေထြထူးထူးလုပ္စရာမရွိတဲ့အခါမွာ ရထားစီးရင္း၊ ကားစီးရင္း ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရသေလာက္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့သူေတြက်ေတာ့ အလုပ္ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ခဲ့ၾကရလို႔ ညဘက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တာႏွင့္ အိပ္ဖို႔ ကိုဘဲ သူတို႔ ေခါင္းထဲရွိၾကေတာ့တယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ညစာကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္စားျပီး တန္းအိပ္ၾကေတာ့တာဘဲ။ တခ်ိဳ ႔ ေသာက္တတ္၊ စားတတ္တဲ့သူေတြက်ျပန္ေတာ့ ညဘက္မွာ ေသာက္ထား၊ စားထားတဲ့ အရွိန္ေလးေတြႏွင့္ ယစ္ယစ္မူးမူး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ အိပ္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ တီဗြီ၊ ဗြီဒီယိုဇာတ္လမ္းေတြကို ႏွစ္ျခိဳက္စြဲလန္းၾကတဲ့သူေတြ၊ စာအုပ္ဖတ္တာ စြဲတဲ့သူေတြ၊ အင္တာနက္စြဲတဲ့သူေတြ၊ ကာရာအိုေကသီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္အထိ သူတို႔စြဲလန္းတဲ့ အာရံုကို အပန္းေျဖတဲ့အေနႏွင့္ ခံစားရင္း အိပ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔က်ေတာ့ ဒီေန႔တစ္ေန႔စာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရတာေတြထဲက စိတ္အလိုမက်ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ၊ တစ္ဦးဦးအေပၚ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတာေတြကို အိပ္ယာထဲေရာက္တဲ့အထိ တႏု႔ံႏုံ ့ေတြးရင္း၊ စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္ရင္း ေနာက္ဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္ကိုအလြန္အကၽြံလုပ္တဲ့သူေတြ၊ ေက်ာင္းစာကို အလြန္အက်ဴးၾကိဳးစားသူေတြကလည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္အထိကို သူတို႔ အလုပ္ေတြ၊ စာေတြႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ကိုလိုက္စားေပ်ာ္ပါးသူအခ်ိဳ ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း မအိပ္ခင္ေလးမွာ မိမိတို႔ အေဖာ္ႏွင့္ ကာမႏွင့္ စပ္ႏႊယ္တဲ့ အာရံုေတြမွာ နစ္ေျမာစီး၀င္ရင္း အိပ္စက္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူေတြက်ေတာ့ လြယ္လြယ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္ၾကျပန္ဘူး။ သူတို႔ေတြက်ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္မွာ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္ေတြးရင္း၊ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာကိုယ္ တအားပင္ပန္းလာေတာ့မွဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။

အခုေျပာခဲ့တဲ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္ပံုေတြကို စိစစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ စြဲလန္းမႈေတြ၊ ယစ္မူးမႈေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ တဏွာရမၼက္ေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ စိတ္ပ်ံ ႔လြင့္မႈေတြ၊ ေမာဟေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနရင္းကေန အိပ္စက္လိုက္ၾကတာမို႔ သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေမြ႔ယာေပၚမွာဘဲ အိပ္ၾကပါေစ၊ သူတို႔ရဲ ႔ အိပ္စက္ျခင္းဟာ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္တာပါလို႔ ေျပာဖို႔ေတာ့ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အားမနာတမ္းသာေျပာရရင္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာမ်ိဳးထက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုသာႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ကဲ... ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အေသြးျမင့္ျမင့္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္းကို ထပ္ျပီး ေလ့လာၾကည့္ၾကပါအံုးစို႔။

ဘာသာေရးစာေပေတြမွာ ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ပထမဆံုး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပံုကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ညဥ့္သံုးယံမွာ အလယ္မဇၥ်ိမယံကို သံုးပံုပံုျပီး ပထမႏွစ္နာရီမွာ ေရာက္လာၾကတဲ့ နတ္ျဗဟၼာေတြကို တရားေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ဒုတိယႏွစ္နာရီမွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို က်ိန္းစက္ေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကိုျပဳျပီးေတာ့ စတုတၳစ်ာန္ (သို႔) ဖလသမာပတ္ကို၀င္စားျပီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္နာရီက်ိန္းျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေနရာကေန ျပန္လည္ထေတာ္မူျပီး ကိုယ္လက္သုတ္သင္၊ စၾကႍေလွ်ာက္၊ ဒီေန႔အတြက္ ေလာကမွာ ဘယ္သူေတြကို ေျခြခၽြတ္ရမလဲလို႔ ၾကည့္ေတာ္မူပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တစ္ေန႔တာလံုးမွာ ႏွစ္နာရီဘဲ က်ိန္းေတာ္မူျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေလာကသားေတြအတြက္ အသံုးခ်ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အရွင္မဟာကႆပမေထရ္၊ စကၡဳပါလမေထရ္ အစရွိတဲ့ ေနသဇၹိဓုတင္ကိုေဆာင္ထားၾကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးေတြကေတာ့ ေက်ာခင္းျပီးအိပ္စက္တာကိုပယ္ေတာ္မူၾကျပီး ထိုင္လ်က္သာ အသက္ထက္ဆံုး က်ိန္းစက္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာထင္ရွားတဲ့ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔၊ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔လည္း ေနသဇၹိဓုတင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုရည္မွန္းျပီး ၀ီရိယထန္ထန္ႏွင့္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေနၾကတဲ့ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္ေတြႏွင့္ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြဆိုရင္လည္း ေန႔စဥ္အခ်ိန္တိုင္းနီးပါး သတိပ႒ာန္တရားကို အပတ္တကုတ္ပြားမ်ား ေနၾကတာမို႔ အိပ္ခ်ိန္အင္မတန္မွကို နည္းပါးၾကပါတယ္။ ဒီလို တစိုက္မတ္မတ္အားထုတ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဆရာသမားမ်ားက အိပ္တာႏွင့္ပတ္သကျ္ပီး ၾသ၀ါဒေပးဆံုးမတာေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသလို၊ လိုက္နာက်င့္သံုးဖြယ္ရာလည္းေကာင္းပါတယ္။

ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ၾကီးက ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စတင္တရားအားထုတ္စဥ္ အခ်ိန္ေတြတုန္းက တရားတိုးတက္မႈႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းက “အိပ္မက္ထဲမွာ တရားအားထုတ္ဖူးျပီလား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ပထမေတာ့ အိပ္မက္ထဲအထိ ဘာ၀နာမေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေသးေပမယ့္ ေနာင္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ တရားအားထုတ္ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပဲခူးေအာင္သုခဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ အရွိန္မပ်က္ ဆက္လက္အားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမ်ားကို အိပ္မေပ်ာ္မီအခ်ိန္ေလးမွာ မိမိသိထားျပီးသား တရား (သို႔) သမာပတ္တစ္ခုခုကို အဓိ႒ာန္ျပဳ၀င္စားျပီး အိပ္ၾကဖို႔ ညႊန္းၾကားပါတယ္။ အိပ္တာဟာ အခ်ိန္ပိုင္းေသလိုက္တာဘဲမို႔ ေသခါနီးေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္လည္း ေန ႔စဥ္ျပင္ဆင္ျပီးသားျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ခိုင္းတဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။

တရားကို ေဇာက္ခ်လုပ္ေနတာမဟုတ္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ရိုးရိုးလူသာမန္ေတြေရာ ဘယ္လိုနည္းေတြႏွင့္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္ႏိုင္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည့္ပါမယ္။ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြေတြကလည္း မိမိတို႔သိထားတာေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လည္ေ၀ငွေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အလြယ္ကူဆံုးစလုပ္လို႔ရတာကေတာ့ အိပ္ခါနီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီးတာႏွင့္ အခ်ိန္ေလးနည္းနည္းယူျပီး ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြား၊ ေမတၱာပို႔၊ ပုတီးစိပ္၊ အမွ်ေ၀ စသျဖင့္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး မအိပ္ခင္ ကုသိုလ္ယူျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတိုင္းၾကီး လွဲအိပ္ပစ္လိုက္တာထက္စာရင္ အရည္အေသြးတက္လာမွာ အမွန္ပါဘဲ။

ဒီေနရာမွ ဘုန္းဘုန္းရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေျပာဖူးတာေလးကို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီး အဆံုးအမဆိုျပီး ေျပာျပတာပါ။ အိပ္ခါနီးသီလယူတဲ့အခါမွာ ရိုးရိုးငါးပါးသီလကို မယူပဲ ရွစ္ပါး၊ ကိုးပါးစတဲ့ ဥပုသ္သီလတစ္ခုခုကို ေျပာင္းယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္က ဥပုသ္ေစာင့္ျပီးသား ျဖစ္သြားသလို ကိုယ္ယူထားတဲ့သီလကလည္း က်ိဳးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိတဲ့အတြက္ သီလလည္း စင္ၾကယ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ျပီး ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းလည္း ဥပုသ္ေစာင့္ခြင့္ရသြားပါတယ္။ (အိမ္ေထာင္သည္မ်ားကေတာ့ မိမိေစာင့္ထိန္းႏိုင္သေလာက္သာ သင့္ေလွ်ာ္သလို ေဆာက္တည္ၾကပါရန္။) အိပ္ခါနီးအခ်ိန္ေလးမွာ ငါဟာ ဥပုသ္သည္တစ္ေယာက္ပါလား ဆိုတဲ့ ၾကည္လင္၀မ္းေျမာက္တဲ့ စိတ္ေလးႏွင့္ အိပ္လိုက္ရေတာ့ မိမိရဲ ႔အိပ္စက္ျခင္းဟာ သာမန္အိပ္စက္ျခင္းထက္ ပိုျပီး အရည္အေသြးျမင့္တက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ပိုျပီးအရည္အေသြးတက္ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူတာေတြ အားလံုးလုပ္ျပီးလို႔ လွဲအိပ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုခုကို ပြားတာျဖစ္ျဖစ္၊ ေမတၱာပို႔ေနတာ ျဖစ္ျဖစ္လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။ တရားအားထုတ္ဖူးတဲ့ အေလ့အက်င့္ရွိထားတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ခါနီး ဘုရားရွိခိုးတာ၊ သီလေစာင့္တာ၊ စတာေတြလုပ္ျပီးရင္ တကယ္လို႔ အခ်ိန္လည္းေပးႏိုင္ဦးမယ္ဆိုရင္ တရားကို မိနစ္ပိုင္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္အားထုတ္ျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ စိတ္ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ အိပ္စက္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္လုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက အိပ္မေပ်ာ္ခင္အထိ ဆက္ျပီး တရားအာရံုျပဳေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။

ဒီေနရာမွာ လွဲအိပ္ရင္းတရားမွတ္ဖို႔အတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အားထုတ္နည္းတစ္ခုက Body Sweeping Meditation (Body Scan Meditation) နည္းပါ။ တရားအားထုတ္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ဖူးေသးတဲ့သူေတြအေနႏွင့္လည္း စမ္းျပီးလုပ္ၾကည့္ဖို႔ရာ လြယ္ကူပါတယ္။ အားထုတ္နည္းကေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲအိပ္လိုက္ျပီး ခႏၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ထားလိုက္ပါ။ အသက္ကို မွန္မွန္ေလးဘဲ ရွဴသြင္းရွဴထုတ္လုပ္ေနလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ဦးေခါင္းငယ္ထိပ္ကို သိစိတ္ကေလးကိုပို႔လိုက္ပါ။ ငယ္ထိပ္ေနရာမွာ ေလာေလာဆယ္ျဖစ္ေနတဲ့ တင္းမႈေတာင့္မႈ၊ ပူမႈေအးမႈ စတာ တစ္ခုခုႏွင့္ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ တုန္ခါေနမႈမ်ိဳးေလးေတြကို သတိထားမိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေလးေတြထဲက ထင္ရွားတာတစ္ခုခုကို သိျပီးေနလိုက္ပါ။ အဲဒီငယ္ထိပ္ေနရာကေန ဦးေခါင္းရဲ ႔ ေအာက္ဘက္ပိုင္းဆီ သိစိတ္ကေလးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပို႔ေပးပါ။ စိတ္ကေလးေရာက္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတိုင္းမွာ လတ္တေလာျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲေနတဲ့ ထင္ရွားတဲ့အေျခအေနတိုင္းကို သိသိေပးပါ။ ဦးေခါင္း၊ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္း၊ ဂုတ္၊ ပခံုး၊ လက္ႏွစ္ဘက္၊ ရင္ဘတ္၊ ၀မ္းဗိုက္၊ ေက်ာ၊ ဆီးခံု၊ တင္ပါး၊ ေျခေထာက္ေတြအထိ အဆင့္ဆင့္ဆင္းလာျပီး ေနာက္ဆံုး ေျခေခ်ာင္းေလးေတြဆီေရာက္တဲ့အထိ စိတ္ကေလးႏွင့္ ၾကည့္ေပးပါ။ ေခါင္းကေန ေျခေထာက္အထိေရာက္ဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး (၁၅)မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာတတ္ပါတယ္။ ပိုအေသးစိတ္ႏိုင္ေလ ပိုၾကာေလပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးမွာ ျပဳလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေျခေထာက္ေရာက္တဲ့အထိကို ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလုပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သလို၊ ႏိုးလာတဲ့အခါမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာ လန္းဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ေျခေခ်ာင္းေတြအထိေရာက္ျပီး ဆံုးသြားတဲ့တိုင္ေအာင္မွ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူးဆိုရင္ ငယ္ထိပ္ကေန တစ္ခါျပန္စျပီး ခုနကအတိုင္း ခႏၶာကိုယ္ကို အစကေနအဆံုး ျပန္ၾကည့္ေပးရံုပါဘဲ။

အိပ္ခါနီး ပြားမ်ားဖို႔သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ တျခားကမၼ႒ာန္းေတြကေတာ့ အသုဘကမၼ႒ာန္းႏွင့္ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္းေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိပ္တယ္ဆိုတာ နာရီပိုင္းေသတာမို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို လူေသေကာင္အျဖစ္ ႏွလံုးသြင္းသေဘာထားျပီး အသုဘဘာ၀နာစီးျဖန္း အိပ္မယ္ဆိုလည္း ရတာပါဘဲ။ ဒီလိုမွမဟုတ္လည္း မိမိကိုယ္ကို ဒါငါေသရေတာ့မယ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ငါအခုေသရင္ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးႏွင့္ ေသမွာလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ဖာသာဆင္ျခင္သတိေပးရင္း ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာ ႏွစ္သက္ရာ ဘာ၀နာတစ္ခုခုကို ႏွလံုးသြင္းအိပ္စက္မယ္ဆိုလည္း အိပ္စက္ျခင္းဟာ ပံုမွန္ထက္ေတာ့ အရည္အေသြးျမင့္သြားမွာ အမွန္ပါဘဲ။

အဘိဓမၼာထဲက စကားႏွင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘ၀င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဘ၀င္စိတ္ဆိုတာ ဘယ္အာရံုကိုမွ မယူ၊ မသိတဲ့ စိတ္တစ္မ်ိဳးပါဘဲ။ တစ္ေန႔တာမွာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ျမင္ၾကားနံသိစတဲ့ အာရံုငါးပါးႏွင့္ဆိုင္တဲ့ ၀ိညာဥ္အသိစိတ္ေတြေပၚလာတဲ့အခိုက္ေလးေတြမွာ ဘ၀င္စိတ္က ခဏျပတ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အသိစိတ္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကားမွာ ဘ၀င္စိတ္ေတြက ခိုေနတတ္ပါေသးတယ္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြေၾကာင့္ ထိနမိဒၶေတြ အားၾကီးသြားတဲ့အခိုက္မွာ သိစိတ္ေတြျပတ္ျပီး ဘ၀င္စိတ္ေတြဆက္တိုက္ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ကိုဘဲ အိပ္တယ္လို႔ေခၚရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ သတိကင္းမဲ့တဲ့အခ်ိန္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ သတိအားေကာင္းလာတဲ့သူမွာ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အၾကိမ္ေရက နည္းနည္းလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တရားႏွလံုးသြင္းေနၾကတဲ့ သူေတာ္ေကာင္မ်ား အိပ္ခ်ိန္နည္းပါးသြားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ လိုအပ္ခ်က္အတြက္သာ မျဖစ္မေနအိပ္လိုက္ၾကရေပမယ့္ ျပန္ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကို စိတ္ကညႊတ္ထားတဲ့အတြက္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ အိပ္ေနရာကေန ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းႏွင့္ ျပန္လည္ႏိုးထလာတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေျပာသြားတာေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္လည္ စိစစ္ျပီး အေျဖထုတ္ၾကည့္ႏိုင္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အိပ္ေနၾကတာ အရည္အေသြးမီအိပ္စက္ျခင္းမွ ဟုတ္ပါရဲ ႔လားဆိုတာ။ ဒီအေျဖကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဘဲ ျပန္ေျဖႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ အိပ္စက္ၾကပံုကို အတုယူအားက်ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အရည္အေသြးမီအိပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

ကဲ...စာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအားလံုး Quality Sleep ႏွင့္ ေန႔စဥ္ အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၄၊ ၁၂၊ ၂၀၁၂။

https://www.facebook.com/notes/vimuttisukha-bliss/the-quality-sleep/10151329713375991?comment_id=26065010&notif_t=note_comment

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၂)

2012-12-05T07:16:00.000-08:00

ရဲရဲႀကီးေထာက္ခံေသာ က်င့္စဥ္

ဤဘဝအတြင္း၌ ဒိ႒လက္ငင္း ပူေလာင္ျခင္းမွ သက္သာရာရျခင္း ဟူသည္မွာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကုိ ရည္ရြယ္ျခင္း မဟုတ္ေသးဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခုိက္အတန္႔၌ပင္ စိတ္ႏွလုံးပူပန္ဆင္းရဲျခင္းမွ အထုိက္အေလွ်ာက္ သက္သာရာရေစႏုိင္ျခင္းကို ဆုိလုိေပသည္။ လက္ငင္းခ်က္ခ်င္း သက္သာရာရေစဖုိ႔ အားထုတ္ၾကရာတြင္လည္း ေဂါတမဗုဒၶသည္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ေပရာ၊ (ကၽြႏု္ပ္အဖုိ႔ရာ၌ ကုိယ္တုိင္ အထုိက္အေလ်ာက္ခံစားရ၍) လက္ေတြ႕အေနျဖင့္ ေက်နပ္ဖြယ္ အေကာင္းဆုံးေသာ က်င့္စဥ္ တစ္ခုအေနျဖင့္ မဆုိင္းမတြ ေထာက္ခံရဲသည္မွာ “ဒိိေ႒ဒိ႒မတၱံ”တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။

အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ဖုိ႔လုိျခင္း

အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီဆရာ ဥပမာ၊ ကေလးဆုိးဥပမာတုိ႔မွာ စာထဲက ေတြ႕ရေသာ ဥပမာမ်ား မဟုတ္၊ ကၽြႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ ၎က်င့္စဥ္အရ အားထုတ္ခဲ့သျဖင့္ ေတြ႕ရေသာ စိတ္သဘာဝကုိ ေပၚလြင္ေအာင္ ဥပမာေဆာင္ျခင္းမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ ဤစာကုိ ဖတ္ရေသာသူက “ေကာင္းပါၿပီ၊ ပန္းခ်ီဆရာဥပမာကုိ သေဘာက်၍ ကေလးဆုိး ဥပမာကိုလည္း ေက်နပ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရမႈကို တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲလည္း မေနႏုိင္ပါ။ စိတ္ဆင္းရဲမည္ကုိလည္း စုိးရိမ္ျမဲတုိင္း စုိးရိမ္၍ ဥေပကၡာျပဳထားရန္ မတတ္ႏုိင္ပါ။ ထုိကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္နည္းႏွင့္ ျပဳလုပ္ရပါမည္နည္း” ဟုေမးျငားအံ့။ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” နည္းအားျဖင့္ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္ပါ” ဟူ၍ ေျဖဆုိရေပမည္။

ဆင္းရဲျခင္းႏွစ္မ်ဳိး

ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ သတၱဝါတုိ႔အဖုိ႔၌ ကိုယ္၏ဆင္းရဲျခင္း ၊ စိတ္၏ဆင္းရဲျခင္းဟူ၍ ဒုကၡႏွစ္မ်ဳိးရွိေပရာ၊ ကုိယ္၏ ဆင္းရဲျခင္းဟူသည္မွာ ရံဖန္ရံခါမွ်သာ ႀကဳံေတြ႔ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၍ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္သာလွ်င္ (မေနတတ္သူမ်ားအဖုိ႔၌) မၾကာခဏ ႀကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၏။ ပင္ပန္းႀကီးစြာႏွင့္ အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ၾကရသူမ်ားမွတစ္ပါး၊ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း၊ အလြန္အမင္း ခ်မ္းေအးျခင္း ၊ အလြန္အကၽြံ ပူအုိက္ျခင္း၊ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ရျခင္း အစရွိေသာ အခုိက္အတန္႔မ်ား၌သာ ႀကံဳေတြ႕ရ တတ္ေပသည္။ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ပရံပရ အကုသုိလ္ကံအေလ်ာက္ ႀကဳံေတြ႕ရျခင္းျဖစ္၍ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္းရန္ မတတ္ႏုိင္ဘဲ က်ိတ္၍ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္ေခ်သည္။

လက္ငင္းသက္သာရာရေသာနည္း

ကုိယ္ဆင္းရဲမႈထက္ အခံရခက္၍ လူသတၱဝါတုိင္းက ေၾကာက္လွပါသည္ဟု ဝန္ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးမွာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မည္မွ်ေလာက္ က်န္းမာေသာသူ၊ ႂကြယ္ဝေသာသူ၊ တန္ခုိးႀကီးေသာလူ၊ အာဏာ လက္ကုိင္ရေသာသူ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာေသာလူပင္ ျဖစ္လင့္ကစား (စိတ္ထားမတတ္လွ်င္ မတတ္သေလာက္) စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ အာသေဝါ ကုန္ခန္းၿပီးေသာ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားသည္သာလွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔မွ လုံးဝကင္းလြတ္သည္ဟု စာဆုိရွိ၏။ သုိ႔ရာ တြင္ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားကဲ့သုိ႔ လုံးဝကင္းလြတ္မႈမ်ဳိးမဟုတ္ေသးေစကာမူ၊ အထိုက္အေလ်ာက္ သက္သာခြင့္ ရေစႏုိင္ေသာနည္းမွာ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

OBLIVION (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-12-03T08:45:00.000-08:00

You think you see me

but you don't really.

At the time

when you don't see me

you do really,

all good and bad in true perspective.

It's like viewing a mountain

at close range and afar.

Differing in dimensions.

Perhaps, our heads couldn't meet

and our hearts didn't reach.

Anyhow, nothing can be done now

as we are to part.

But memories will blip on the head's screen

and feelings will beat on the heart's drum.

Don't be moved as they are

but shadows of the past.

They'll fade away into oblivion

from life's horizon, which itself

is a mirage, yes, a mirage.

(From Poems On Life)

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၁)

2012-12-03T08:18:00.000-08:00

ေမာင္ေမာင္ေခၚေလထီးရုိးရွည္

စိတ္သဘာဝ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ တင္ျပလုိေသာ အခ်က္တစ္ခု ရွိေသး၏။ မ်ားစြာေသာ သူတုိ႔က “ကုိယ္ဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲပါေစ၊ စိတ္ေတာ့ျဖင့္ မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး၊ စိတ္ဆင္းရဲမွာ တစ္ခုေတာ့ ေၾကာက္တယ္” ဟု ေျပာတတ္ၾကေလသည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ေပသည္။ ကုိယ္ဆင္းရဲရျခင္းထက္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း က ပုိ၍ အခံရခက္ေပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ“လက္သည္” ကုိ ပမာေဆာင္၍ ေဖာ္ျပပါဦးမည္။

စိတ္သည္ ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးတတ္္ေသာ ကေလးႏွင့္တူ၏။ ကေလးသူငယ္မ်ားအား မိဘလုပ္သူမ်ားက ယုယပုိက္ေထြး ျပဳလုပ္ကာ၊ အလုိလုိက္လြန္းအားႀကီးလွ်င္ ပ်က္စီးတတ္သည္။ (Spoilt child) ဆုိျခင္းမွာ အေရွ႕တုိင္းသားမ်ားေရာ၊ အေနာက္တုိင္းသားမ်ားပါ နားလည္ၾကေသာ အျခင္းအရာ တစ္ခုျဖစ္၏။ အလုိလုိက္လြန္းသျဖင့္ ပ်က္စီးေသာ သူငယ္တစ္ေယာက္သည္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေတာင္းတတ္၍၊ မရလွ်င္ နားပူနားဆာ လုပ္တတ္၏။ အခ်ဳိ႕လည္း ေျမႀကီးေပၚသုိ႔ ပစ္လွဲကာ လူးလွိမ့္ ပူဆာတတ္၏။ မိဘမ်ားက အလုိလုိက္ေလေလ ပူဆာတတ္ေလေလ ျဖစ္လာ၏။ ကေလးသူငယ္မ်ား ျပဳလုပ္တတ္ၾကေသာ အျပဳအမူတစ္ခုကို ေဖာ္ျပရေသာ္၊ ကေလးတစ္ေယာက္ေခ်ာ္လဲသည့္အခါ အနီးအနား၌ မည္သူမ်ားရွိေနသနည္းဟု လွမ္းၾကည့္တတ္၏။ ထူေပးမည့္ မိဘအစရွိေသာ လူႀကီးမ်ားကုိ ျမင္သည့္အခါ သူ႔ဟာသူ မထေတာ့ဘဲ ထူေပးမည္ကုိ ေစာင့္ေနတတ္၏။ လူႀကီးမိဘမ်ားက ပ်ာပ်ာ သလဲထလာၿပီး ေပြ႕ထူကာ “လူကေလး ဘယ္နာသြားသလဲ” ဟု ယုယုယယ ေမးမိလွ်င္ ရုတ္တရက္ မထေတာ့ဘဲ ၾကမ္းေပၚ၌ လူးလိွမ့္ကာ ငုိေႂကြးလုိက္ေသး၏။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ၾကမ္းေပၚ၌ လဲၿပီးေနာက္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္၍ အနီးအနား၌ လူႀကီးတစ္ေယာက္မွ် မေတြ႕ျမင္ရသည့္အခါ ၊ သူ႔ဘာသာထ၍ သြားျခင္းကုိလည္း ေတြ႕ျမင္ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။

စိတ္သည္လည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ ျပဳမူတတ္ေသာ သဘာဝရွိ၏။ ငါ့စိတ္ကေလး မဆင္းရဲေစရေအာင္ဆုိ၍ သူ႔အလုိလုိက္ၿပီး ယုယုယယ လုပ္မိလွ်င္ “ေမာင္ေမာင္ေခၚေလ...ထီးရုိးရွည္” ဟူေသာ စကားကဲ့သုိ႔ ဟုိဟာလိုခ်င္၊ သည္ဟာလုိခ်င္ ျဖစ္လာ၍၊ မရလွ်င္ ေကာက္ခ်င္၊ ေကြးခ်င္၊ ေအာ္ခ်င္ ငိုခ်င္ျဖစ္လာ၏။ သူ႔ကုိ သိမ္းပုိက္မိလွ်င္ အထက္ပါ ကေလးသူငယ္ကဲ့သုိ႔ ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးလာေတာ့၏။ “မင္းဟာမင္း ဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲစမ္းကြာ” ဟု သေဘာထားကာ ပစ္ထားႏုိင္ပါမူကား၊ ထင္သေလာက္ မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ သူ႔ဟာသူ အလုိက္သင့္ေနတတ္ျခင္းကို ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ နက္နဲေသာ စိတ္သဘာဝအေၾကာင္းကို သေဘာမေပါက္ေသးလွ်င္ ရွိေစဦး၊ ဤအျခင္းအရာမွ်ေလာက္ကုိ သေဘာေပါက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အေတာ္ႀကီး သက္သာရာရျခင္းကုိ ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ဤအျခင္းအရာကုိ ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ဆင္းရဲဖုိ႔ ေၾကာက္တတ္သည္ဆုိကာ ယုယုယယလုပ္မိျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အမွားႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေလာက္ေပၿပီ။

အက်ဳိးမမ်ားေသာ ေမးခြန္းမ်ား

ဤေခတ္လူငယ္မ်ားက “သံသရာဆုိတာ ရွိပါသလား” ၊ “အတိတ္ဘဝ အနာဂတ္ဘဝရွိပါသလား” ၊ “သံသရာအစဟာ ဘယ္လုိပါလဲ”၊ “နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္လုိေနပါသလဲ” ၊ “ဘာမွ မရွိဘူးဆုိတာ ဟုတ္ပါသလား” ၊ “ဘာမွမရွိလွ်င္ ဘယ္ႏွယ္လုပ္ၿပီး လုိခ်င္ႏုိင္မွာလဲ” အစရွိေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ကၽြႏု္ပ္အား ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေမးတတ္ၾကေလသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေမးတတ္ေသာ လူငယ္မ်ားအား ကၽြႏု္ပ္က ျပန္ေျဖရသည္မွာ သံသရာအစကုိ သိရျခင္းအားျဖင့္ ေမာင္တုိ႔၌ ဘယ္လုိအက်ဳိးရွိပါမည္နည္း။ အတိတ္ဘဝ ရွိမရွိ ၊ အနာဂတ္ဘဝ ရွိမရွိ အေၾကာင္းကို ကၽြႏု္ပ္ေျဖရလွ်င္ ၊ ေမာင္တုိ႔လည္း ယုံခ်င္မွယုံၾကည္မည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သက္ေသသာဓက မထူႏုိင္။ (ဤ အေၾကာင္းကို ရႈမ၀မဂၢဇင္း ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေလၿပီ။) နိဗၺာန္ ရွိမရွိ ၊ နိဗၺာန္၌ အဘယ္အရာမ်ဳိး ရွိ မရွိအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပလွ်င္လည္း ေမာင္တုိ႔နားလည္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးရွိမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ နားလည္းမလည္၊ အက်ဳိးလည္း ရွိႏုိင္မည္မဟုတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဖယ္ထား၍ ၊ နားလည္ၿပီး အက်ဳိးရွိႏိုင္္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း၊ အက်ဳိးရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေလ့လာ၍ သေဘာေပါက္နားလည္လာေသာအခ်ိန္တြင္ ေမာင္တုိ႔ေမးသမွ်ေသာ အထက္ပါေမးခြန္းမ်ားသည္ အလုိအေလ်ာက္ ေျပလည္သြားႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ျပန္ေျပာကာ ဗုဒၶတရားေတာ္၏ သႏၵိ႒ိက ဂုဏ္အေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေဟာျပရေလသည္။

လက္ငင္းျငိမ္းခ်မ္းမႈရေသာတရား

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္ ဗုဒၶဘာသာေလာက၌ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ႀကီးတစ္ခု ေတြ႕ရွိရသည္မွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔၏ “ပန္းတုံးတုိင္” ျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္အေၾကာင္းကုိ ေဟာေျပာၾကရာတြင္ ၊ ၃၁ ဘုံ၌ က်င္လည္ရျခင္းသည္ ဝဋ္ဆင္းရဲႀကီးတစ္ခုျဖစ္၍၊ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ထုိက္ေၾကာင္းမ်ားႏွင့္သာ ေဟာေျပာေလ့ရွိၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လူခ်မ္းသာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ရျခင္းကုိ ဝဋ္ဆင္းရဲႀကီးအေနျဖင့္ ျမင္တတ္ဖုိ႔ ခဲယွဥ္းလွေသာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္မ်ားအဖုိ႔မွာ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ျခင္းဟူသည္ အဓိပၸာယ္မရွိသကဲ့သုိ႔ျဖစ္၍၊ ဘာမွ်မရွိေသာ နိဗၺာန္ဆုိသည္မ်ဳိးကိုလည္း မလုိခ်င္တတ္ဘဲ ရွိတတ္ေလေတာ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္အေပါင္းတုိ႔ နားလည္ထုိ္က္ၾကသည္မွာ၊ ေသေသာအခါမွ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္၍ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာႏွင့္ ေတြ႕ရျခင္းကုိ အပထား၍ ဗုဒၶတရားေတာ္၏ သႏၵိ႒ိက ဂုဏ္သတင္းအေၾကာင္းကုိ အေလးေပးကာ ႏွလုံးသြင္းသင့္ၾကေပသည္။ သံဒိ႒ိကဂုဏ္ဟူသည္မွာ ေနာင္တမလြန္က်မွ အက်ဳိးခံစားရျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။ ဤဘဝအတြင္း၌ လက္ငင္းခ်က္ခ်င္း အပူျငိမ္းေသာ တရား၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ လြတ္ကင္းခ်မ္းသာ သက္သာရာရ၍ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ တရားဟူ၍ ဆုိလုိေပသည္။ ေနာင္ဘဝမွ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စသည္တုိ႔ကုိ ေမွ်ာ္မွန္းကာ ဒါန အစရွိသည့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ဳိးကုိပင္ ျပဳတတ္ၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔သည္၊ ဒိ႒လက္ငင္း ပူေလာင္ျခင္းမွ သက္သာရာရေသာ တရားမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု မုခ်ဆတ္ဆတ္ ယုံၾကည္တတ္ၾကပါလွ်င္ လုိခ်င္စေကာင္းသည္ဟု နားလည္ၾကဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထုိက္ေပသည္။

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

TIME (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-29T06:04:00.000-08:00

A thing

never moving backward

but forward

to an endless journey.

A thing

giving birth and grooming all

for existence.

And the very thing

crushing all, second by second,

out of existence.

This doer - undoer

leaves behind a past as vestiges.

Builds the present

which is nothing but a mirage.

And shapes the future

which is anything but certainty

Is time

seemingly eternal yet ever fleeting

a magic of life?

(From Poems On Life)

The Choice (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-28T07:54:00.000-08:00

Happiness of the --

shall we say -- outward life.

Having what you desire,

living as you wish.

Wealth, fame and power

wit, strength or beauty,

All at your pleasure

and you basking in glory.

Happiness of the --

shall we say -- inward life.

Where contentment is wealth

and love is beauty.

Where wisdom is power

and tolerance is strength.

All that you nurture

to live in harmony.

Between happiness of the two,

material and spiritual.

If asked to choose

which

would you rather lose?

(From Poems On Life)

Rejoice (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-26T08:49:00.000-08:00

What sort a flame

that burns not but shines?

What sort a shower

that drenches not but cools?

Neither has substance but both yield power

to dispel illusion and drain hate.

What are they?

A flame called 'truth.'

A shower called 'love.'

So light the flame of a wise head.

Let the shower fall from a loving heart.

Please, to rejoice.

(From Poems On Life)

In Between (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-23T10:47:00.000-08:00

There's a time to live

and a time to die.

In between

there's time to think

to do and give.

But

if less in the giving

and more in the receiving

less worth

is your life than a tree

which gives shade, fruit

and everything.

be of good service

as much you can.

The least for yourself

more for kith and kin.

And

the most for the land

you live in.

(From Poems On Life)

STATE OF MIND (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-21T07:50:00.001-08:00

A and B

both thirsty

come upon a glass.

"Hey," shouts A, "It's half-full!"

"Huh," snorts B "It's half-empty!"

Who will quench his thirst?

For the needy every drop is a tonic and

what seems half-full is but an all-full.

For the fussy even an ocean is a pool and

what seems half-empty is but all-empty.

It matters not half or full.

It matters to accept what is given most.

So take it or leave it

and become a ' have ' or a ' have-not '.

What is required and what is desired

cannot always be the same.

Be content.

(From Poems On Life)

HELL OR HEAVEN (HARMONY OF HEAD AND HEART BY MOE HEIN)

2012-11-19T08:59:00.000-08:00

Tears and smiles

are streams and mounds

on a face.

They appear

only to disappear

leaving no trace.

Lines and wrinkles

on forehead and cheeks

are lashes of life

that each truly bespeaks.

But deep

in the head and heart

there lie hidden

powerful dynamos

that can thrust you to

hell or heaven.

(From Poems On Life)

TWO FRIENDS (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-17T09:37:00.000-08:00

Feeling lonely, feeling sad?

Open the head's door

and let a good thought enter.

Think of someone

whose thoughts, deeds and words

nobly serve others.

Think of your own deeds too

that help in some way

to make you or others better.

By this,

a light shines in your head

making you see what is good.

Wisdom, a friend,

is now with you

to ease your mind.

Feeling lonely, feeling sad?

Open the heart's door

and let a good feeling enter.

Think of someone

whose love or kindness

gives strength to the weak.

Or your own care and pity too

that help to brighten

a saddened face.

By this,

a feeling seeps into your heart

making you happy.

Affection, another friend,

is now with you to warm your heart.

So two friends await to enter.

Welcome them to your head and heart.

(From Poems On Life)

ဆည္းလည္းေလးက ျပတဲ့တရားသံ

2012-11-16T10:18:00.001-08:00

ကိုတိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ႏို၀င္ဘာလ (၁၅)ရက္ေန႔က တကယ္ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါျပီ။ မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူ၊ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မဇၥ်ိမ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ထပ္တူ ၀မ္းနည္းမိ၊ ႏွေျမာမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြရွိခဲ့တာမို႔ ကိုတိုးၾကီး အလြမ္းေျပ အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီစာစုေလးေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္အရြယ္အထိ မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔ေရာ၊ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကိုေရာ နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါေတာ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ အသိ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သံုးေလးရက္ေလာက္ ခရီးတစ္ခုမွာ အတူဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအကိုက မဇၥ်ိမလိႈင္း Crazy တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေန႔တိုင္း ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို ဆိုျပလိုက္၊ သီခ်င္းစာသားေတြကို ရြတ္ျပလိုက္၊ အဓိပၸါယ္ရွင္းျပလိုက္ႏွင့္။ ကိုေမာင္ေမာင္က ဘယ္လို၊ ကိုေန၀င္းကဘယ္လို၊ ကိုရဲလြင္က ဘယ္လို စသျဖင့္ သူတို႔ရဲ ႔ သီခ်င္းေရးဖြဲ႔ဟန္ေတြကို ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းျပႏိုင္တယ္။ အဲဒီ အကိုႏွင့္ေတြ႔ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို စျပီး နားေထာင္ရေကာင္းမွန္း သိလာပါေတာ့တယ္။

မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔က တီးခတ္တဲ့ဟန္က တျခားအဖြဲ႔ေတြႏွင့္ မတူပဲ မူကြဲေနတာကိုေတာ့ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း Santana သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့ Lead Guitar သံၾကားလိုက္တာႏွင့္ ဒါ Santana မွန္း တန္းသိသလိုမ်ိဳး၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းက ကိုေဇာ္မ်ိဳးထြဋ္ရဲ ႔ Lead အသံၾကားရင္ ဒါ သူတို႔အဖြဲ႔မွန္း တန္းသိႏိုင္တဲ့ ထူးျခားမႈမ်ိဳးရွိပါတယ္။ အေျခအေနေပးတိုင္းလည္း ကိုတိုးၾကီးပါတဲ့ Stage Show ပြဲေတြဆို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း တျဖည္းျဖည္းအသက္ၾကီးလာလို႔ အေပါင္းအသင္းေတြမ်ားလာေလ၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းကို အားေပးတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်ားလာေလ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုေအာင္ပါဘဲ။ ဂစ္တာပဲတီးတီး၊ သီခ်င္းပဲဆိုဆို၊ ကတ္ဆက္ပဲဖြင့္ဖြင့္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ လြတ္ကင္းလို႔မွ မရတာကိုး။

မဇၥ်ိမလိႈင္းက အဖြဲ႔သားေတြအေၾကာင္းကလည္း လူငယ္ေတြၾကားမွာ ေျပာစရာ topic တစ္ခုပါ။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အသာထားလို႔ အမ်ိဳးစံုေအာင္ေတာ့ ေျပာၾကတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုေန၀င္းတစ္ေယာက္ကုိကလည္း ေက်ာင္းကန္တင္းမွာ ခဏခဏေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီးဘဲ သူတို႔အဖြဲ႔သားေတြအားလံုးရဲ ႔ Life Style ေတြကို မွန္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အႏုပညာအတြက္ ဘ၀ကိုလံုး၀ေပးထားၾကတဲ့ သူေတြအျဖစ္ စိတ္ထဲထင္ဟပ္မိတယ္။

ကိုတိုးၾကီးနွင့္ ပတ္သက္ျပီး အခုအခ်ိန္အထိ စိတ္ထဲ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ရွိပါတယ္။ ၁၉၉၇ ရဲ ႔ လျပည့္ေန႔ မနက္ခင္းတစ္ခုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေရႊတိဂံုဘုရားသြားမယ္ဆိုတာႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က လျပည့္ေန႔မို႔လို႔ အထက္ပစၥယံက Member Card မရွိလည္း မွတ္ပံုတင္ျပျပီးတက္လို႔ရေတာ့ တခါမွ အထက္ပစၥယံကို မတက္ဖူးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါႏွင့္ အထက္ပစၥယံေပၚကို ေရာက္ေတာ့ ေနရာသစ္တစ္ခုကို စေရာက္တဲ့သူေတြရဲ ႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီလိုႏွင့္ ေစတီေတာ္ကို လက္ယာရစ္ပတ္ျပီး သြားေနရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသမွင္သက္သြားေစတယ္။

လူတစ္ေယာက္ ရင္ျပင္ေတာ္ရဲ ႔ ေထာင့္တစ္ခုမွာ ခါးကို ေျဖာင့္ေနေအာင္ မတ္ထားျပီး တင္ပလႅင္ေခြထိုင္၊ လက္ႏွစ္ခုကို ေျခပလႅင္ေခြေပၚမွာ ထပ္တင္ကာ ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္တဲ့ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ႏွင့္ တရားရႈမွတ္ေနပါတယ္။ လည္ကတံုးအကၤ်ီအျဖဴႏွင့္ လံုျခည္ကို၀တ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႔ေနက်ပံုစံႏွင့္ လံုး၀မူကြဲေနတဲ့ ကိုတိုးၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အၾကာၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ထင္မွတ္မထားမိတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုမို႔လို႔ အံ့ၾသမႈႏွင့္အတူ ၾကည္ႏူးမႈ၊ ေလးစားမႈေတြကို တြဲျပီး ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေၾသာ္..ကိုတိုးၾကီးဟာ တရားသမားတစ္ေယာက္ပါလားလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေတြးအျမင္ေတြေျပာင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြထဲမွာ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ကာလည္း ဆရာတစ္ဦးအေနႏွင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြႏွင့္ သူေဟာတဲ့တရားေတြကေနတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးအေပၚသိျမင္ပံုေတြ၊ သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆရာၾကီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာျပီး ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ Seminar ေတြ ေနရာအခ်ိဳ ႔မွာ ခပ္စိပ္စိပ္ လုပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာၾကီးလုပ္တဲ့ပြဲေတြကို လက္လွမ္းမီသေရြ ႔သြားျပီး နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ပြဲေတြသြားတိုင္းမွာ အျမဲေတြ႔ျဖစ္တာကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးပါဘဲ။ လက္ထဲမွာ ဗြီဒီယိုကင္မရာတစ္လံုးကိုကိုင္ထားျပီး သာမန္ Camera Man တစ္ဦးလို မထင္မရွား ဆရာၾကီးေနာက္နားမွာ အျမဲပါေနတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုတိုးၾကီးလည္း သီခ်င္းအေခြေတြ အထြက္ က်ဲသြားတာ သတိထားမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ဆရာျမသန္းစံလို ဂီတေလာကကို စြန္႔လႊတ္လိုက္မလဲမသိဘူးလို႔လည္း ေတြးေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုတိုးၾကီးကို Show ပြဲေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အျပင္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဆံုျဖစ္တိုင္း သူ႔ကို ဂရုတစိုက္လိုက္ၾကည့္ျပီး ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ သြားတာလာတာ ေျပာတာဆိုတာေတြမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိျပီး ဣေျႏၵရင့္က်က္မႈကို သတိထားမိပါတယ္။ တရားအလုပ္ကို ပံုမွန္လုပ္ေနတဲ့သူဆိုတာ ျမင္တာႏွင့္ သိႏိုင္တဲ့ အသြင္အျပင္ပါဘဲ။

ေနာက္ထပ္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး တိုက္ဆိုင္တာ တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္မင္ခြင့္ရလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္က (ကာတြန္း) ဆရာကံခၽြန္ပါ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ခ်င္းကေတာ္ေတာ္ဆင္ပါတယ္။ ညီအကိုလို႔ ေျပာရင္ ယံုေလာက္တယ္။ ဆရာကံခၽြန္ကလည္း အဲဒါကို သိတယ္။ တခါတုန္းက ဆရာက ေနာက္ျပီး ေျပာဖူးတယ္။ သူရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေျမပဲသည္ဆီမွာ ေျမပဲ၀ယ္စားတယ္တဲ့။ အဲဒါ ေျမပဲသည္က ဆရာ့ကို “ဦးေလး၊ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ဘာေတာ္လဲ” လို႔ ေမးတယ္။ ဆရာကလည္း ေနာက္ခ်င္ေတာ့ “ခင္ေမာင္တိုးက ငါ့တူေတာ္တယ္” လို႔ ေျဖသတဲ့။ အဲဒီမွာ ေျမပဲသည္က သေဘာေတြက်ျပီး ဆရာ့ကို ေျမပဲေတြ အမ်ားၾကီး ပိုထည့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုဘဲ။ အဲဒါကို ဆရာက “နာမည္ၾကီးတဲ့သူေတြႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းဆင္ရတာ ေျမပဲ၀ယ္စားရင္ ပိုရတယ္” လို႔ အရႊမ္းေဖာက္ျပီးေျပာတတ္တယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တကယ္ေတာ့ ရုပ္ခ်င္းသာ ဆင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ကူးမယ့္ ေရာဂါခ်င္းလည္း ဆင္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဆရာကံခၽြန္လည္း အေကာင္းၾကီးကေန ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အသည္းကင္ဆာျဖစ္ျပီး လပိုင္းႏွင့္ကြယ္လြန္ရွာတယ္။ အခုကိုတိုးၾကီးလည္း အသည္းႏွင့္ပဲ ဆံုးရွာတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ ႔ အႏုပညာစြမ္းရည္ေရာ၊ ႏွလံုးစြမ္းရည္ပါ လွၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးပါ။ တကယ္ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ထဲက ကိုတိုးၾကီး ဆံုးျပီလို႔ ေျပာၾကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ ထပ္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အႏုပညာေတြအတြက္ ႏွေျမာမိေပမယ့္ အေသလွမယ့္ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ သိေနမိလို႔ သူ႔အတြက္ စိတ္ခ်ေနမိတယ္။ ေနာက္ ဆံုးတဲ့သတင္းမဟုတ္ဘူးလို႔ ၾကားရေတာ့ တခါျပန္ ၀မ္းသာမိတယ္။ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ဆိုတာ လူ႔သက္တမ္းမွာ ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီးဆက္ေနလို႔ရေသးသလို၊ အႏုပညာလုပ္ငန္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာေရးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုလည္း အမ်ားၾကီး လုပ္လို႔ရေနေသးေတာ့ ကိုတိုးၾကီးအတြက္ ၀မ္းသာမိျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ တကယ္ဆံုးသြားျပီဆိုျပီး ဓါတ္ပံုေတြႏွင့္ ျမင္ရေတာ့ ဓမၼသံေ၀ဂပြားရံုကလြဲလို႔ တျခားဘာမ်ားတတ္ႏိုင္အံုးမွာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ Senior အကိုၾကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားမယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသားမို႔ သူ႔အတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်ေနျပီးသားပါ။ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအဖို႔ေတာ့ ဆက္ျပီး သူ႔အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြ၊ သူ႔အသံေအးေအးေတြ ၾကားခြင့္မရေတာ့တာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲေလ။ လူဆိုတာက ေသမ်ိဳးဘဲမဟုတ္လား။

ဆည္းလည္းေလးမ်ား ျပတဲ့တရားသံကို...
စမ္းေခ်ာင္းေလးတို႔ ဇြဲနဲ႔အားမာန္ႏွင့္....
ေပါင္းစပ္ျပီး က်င့္ခဲ့ရင္...
ေအးျငိမ္းတဲ့ သစ္ရိပ္မွာ...
စြန္႔လႊတ္မႈႏွင္ ခြင့္လႊတ္စဥ္...
ျငိမ္းသြားလိမ့္မယ္တဲ့....

http://youtu.be/oZmuPSWjhJ0

ကိုတိုးၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ “အေသမဦးခင္ ဉာဏ္ဦးေအာင္လုပ္” ဆိုတဲ့ ဆည္းလည္းသံ message တစ္ခုေပးျပီး တရားျပသြားတယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲ ခံယူမိလိုက္ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၇၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။

ဘ၀သခင္

2012-11-14T08:48:00.000-08:00

ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ေန႔တိုင္း အျမဲသတိရေနတတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူ႔ကို သတိရတာက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးႏွင့္ သတိရ ေအာက္ေမ့ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို သတိရဆင္ျခင္သလိုမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေက်းဇူးေတြကို သတိရသလိုမ်ိဳးပါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳျပီး ေက်းဇူးတင္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတ

န္ဖိုးထားတဲ့ စိတ္ႏွင့္ သတိတရ ျဖစ္မိျခင္းပါဘဲ။

တကယ္လည္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ပဲကိုး။ ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာင္မွ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ တစ္ဂိုဏ္းထဲထားျပီးေတာ့ေတာင္ ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့ေသးတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ဆိုဖြယ္ရာရွိေတာ့မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္း ေက်းဇူးတင္ သတိရေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ႏွင့္ ယွဥ္ျပီး အေဖ့ဘ၀ကို ေတြးမိတတ္တယ္။ သူတို႔ေတြက လြတ္လပ္ေရးမတိုင္ခင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးလာၾကတဲ့သူေတြ။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က ၾကမ္းတယ္။ သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ ကမၻာစစ္ေၾကာင့္ ပညာေရးလည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္၊ မိသားစုေတြလည္း တကြဲတျပားႏွင့္ ေနျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္နဲ ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္းခဲ့ရတယ္။ အသက္ အစိတ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲဒီကတည္းက သူ႔တစ္ေယာက္စာအတြက္သာမကဘဲ က်န္တဲ့မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းရေတာ့တယ္။ သူတို႔ေခတ္က Family Planing တို႔ သားဆက္ျခားတာတို႔ မရွိေသးေတာ့ သား၊ သမီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေမြးထားလိုက္ေသးတယ္။ အရင္ေခတ္ ျမန္မာမိသားစုေတြ ထံုးစံအတိုင္း အေဖတစ္ေယာက္ရွာတာကို က်န္တဲ့ မိသားတစ္စုလံုးက ထိုင္စားေပါ့။ ဒီလိုႏွင့္ သား၊ သမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေတြတက္၊ ဘြဲ ႔ေတြရတဲ့အထိ မေနမနားကို သူ ရုန္းခဲ့ရတာပါ။

မိသားစုကို လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေအာင္၊ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ သူ ထားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ အားလံုးအကုန္ ပညာစံုတဲ့အထိ၊ သူ႔အသက္ (၆၀) ေက်ာ္အရြယ္အထိ မနားမေန ဖခင္တစ္ေယာက္ပီပီသသႏွင့္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေနရာကေန ၀င္ေနၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔လိုမ်ိဳး မိသားစု၀န္ကို ထမ္းရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ေလာက္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ မက်ိန္းေသးပါဘူး။ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္ဘဲ ေျပာေျပာ ငါ့အေဖ အေတာ္ ေတာ္တာဘဲ လို႔ ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။

ပုဗၺာစရိယ မိႏွင္ဖ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမေနခင္ကတည္းက စာေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ေအာင္ စသင္ေပးခဲ့တာက အေမပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းလည္း မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ အိမ္မွာဘဲ အေမက စာသင္ေပးတယ္။ အဂၤလိပ္စာေတြက်ေတာ့ အေဖက သင္ေပးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဆိုးတာ သတိရမိေသးတယ္။ အေဖက အဂၤလိပ္စာသင္ေတာ့ အသံထြက္မပီရင္ မပီ ပီေအာင္ ဆိုခိုင္းေတာ့ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ညစ္ျပီး အေဖႏွင့္ စာမသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ညဆို အေဖစာသင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္ကို ၀ွက္ထားတတ္တယ္။ ဒါလည္း မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သင္ရတာပါဘဲ။ :P

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂီတကို ငယ္ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ေပးတာလည္း အေဖပါဘဲ။ သူက ဂီတကို ၀ါသနာပါသလို Harmonica (ဘာဂ်ာ) ကို သူကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မႈတ္တတ္တယ္။ အေဖက ျမန္မာအဆိုေတာ္ထဲမွာဆိုရင္ ဦးအံ့ၾကီးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ ညေနဘက္ေတြ သူအားရင္ ဦးအံ့ၾကီးသီခ်င္းကို ဖြင့္နားေထာင္ရင္ေထာင္၊ မေထာင္ရင္ Harmonica ႏွင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ဦးအံ့ၾကီး သီခ်င္းေတြကို ေအးေအးလူလူ မႈတ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုႏွင့္ အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး အသက္ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းက ဦးအံ့ၾကီး ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ တျခားအေနာက္တိုင္း ဂီတအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ္အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္ နားေထာင္ခံစားတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈမ်ားထဲက တစ္ခုကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာတူရိယာပစၥည္းမွာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မတီးတတ္၊ မမႈတ္တတ္ျခင္းပါဘဲ။ :)

အေဖက ကံေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းတက္လာရတာက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့သူေတြကလည္း ဘာသာျခားေတြျဖစ္ခဲ့ေတာ့ သူ ႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာသာျခားေတြရဲ ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈက ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တယ္။ သူ႔ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးနီးပါး ဘာသာျခားေတြအျဖစ္ ခံယူသြားၾကတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို အထူးသက္၀င္ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ဆရာမတစ္ေယာက္ကေန သားသမီးလို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာရယ္၊ အေမႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်လိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျခားေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ဒီေလာက္ ေလးေလးနက္နက္ရွိလွတယ္မဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ အေဖ့မွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းအားျမင့္မားမႈက ေမြးရာပါလား၊ သူ႔ဖာသာ က်င့္ထားတာလားေတာ့မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္တာကို သတိထားမိတယ္။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ သမာဓိအားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ သူက အိႏၵိယက က်င့္စဥ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူအလုပ္ေတြ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္တိုက္တြန္းမႈကေန တရားစအားထုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီကေန တစ္စတစ္စ ဗုဒၶဘာသာကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာေတာ့တယ္။ သင္တန္းေတြတက္တယ္။ တရားေတြ နာတယ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ ရိပ္သာေတြ ၀င္တယ္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ကို စနစ္တက် လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ိမုတၱိသုခ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနတာ သူမသိပါဘူး။ ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ့္အမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီနာမည္ႏွင့္ ဘာသာေရးစာေတြေရးေနေၾကာင္း အေဖ့ကို ေျပာေတာ့ သူက ဒီေကာင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္း ဘာနားလည္လို႔ စာေတြေလွ်ာက္ေရးေနတာလဲ။ ဘာသာေရးစာဆိုတာ ရမ္းတုတ္ျပီး ေရးလို႔ မရဘူး လို႔ ဒီေကာင့္ကို ေျပာလိုက္လို႔ ဆိုသတဲ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာဖို႔ဆိုျပီး အဘိဓမၼာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီး ပို႔ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမေရာက္လာေသးေတာ့ ဘာစာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးလိုက္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ :)

မိဘေက်းဇူးၾကီးတယ္ဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္လက္ခံကိုးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြအတြက္ ေထြေထြထူးထူး ရွင္းျပရမယ့္ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အားလံုး နားလည္ထားျပီး၊ သိထားျပီးသား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ကိစၥေတြႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ရင္း တခါတေလ မိဘေတြကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ သတိရရင္ေတာင္မွ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရသလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေလာက္ႏွင့္ ျပီးသြားတတ္ၾကတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားသမီးေတြကို သတိရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သတိရတာမ်ိဳး မဟုတ္မွာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။

မိခင္ႏွင့္ ဖခင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆံုးပါးသြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ ႔ အေထာက္အပံ့ေက်းဇူးတရားေတြက သားသမီးရဲ ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၊ အသက္ေသတဲ့အထိ အျမဲတမ္း တပါတည္းလိုက္ပါေနတာမ်ိဳးပါ။ မဂၤလသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုတာကို မဂၤလာတစ္ပါးအေနႏွင့္ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ ဆိုျပီးေတာ့ ေဟာထားသလို၊ ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူူးျပန္လည္ ျပဳတာကိုလည္း မဂၤလာအျဖစ္ႏွင့္ ကတညဳတ-ကတေ၀ဒီ လို႔လည္း ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ၾကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိခင္ေက်းဇူးကို ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားတဲ့ နတ္သားဘ၀ေရာက္သြားတာေတာင္ ရေအာင္ အဘိဓမၼာတရားေဟာေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့သလို၊ ဖခင္ျဖစ္သူကိုလည္း ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အရဟတၱမဂ္တည္သြားႏိုင္ေအာင္ တရားျပ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္းဘဲ မိဘကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းေလးရွိသေလာက္ ျပန္ျပီး ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ၾကရမွာပါဘဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကိုယ့္မိဘ စိတ္မဆင္းရဲရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာ၀န္ယူေဆာက္တည္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ေနာက္ဆံုးမ်က္စိႏွစ္လံုးမွိတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သားသမီးေလးေတာ့ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး မ၀င္မိသြားရေလေအာင္ အျမဲတမ္း သတိထားၾကိဳးစားေနထိုင္သြားရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါတယ္။

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ အေဖ့ေမြးေန႔မို႔လို႔ အမွတ္တရ ဒီစာေလး ခ်ေရးမိတာပါ။

မိခင္ဖခင္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကို္ယ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။

ENTWINED (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

2012-11-12T08:40:00.000-08:00

For me,

I have no wish to read

the stars and signs

or dots and lines of

astrology and palmistry.

They may

foretell my future fate,

things good or bad

that lie in wait.

But it is I

who move the wheel.

And it is I

who stand or kneel.

It all depends on me.

I only wish

my heart be strong

to endure hardship

and my head be wise

to discern things.

Let them be entwined with

morale and moral.

If so,

come what may

fortune or misfortune

happiness or sorrow

my door is open.

(From Poems On Life)

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ဆယ္ပါး

2012-09-07T10:04:00.000-07:00

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ပါရာဇိကဏ္အ႒ကထာ ႏွင့္ ၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာမ်ားတြင္ ဆယ္ပါးဖြင့္ၿပသည္။

(၁) အရဟံ = လူနတ္ ၿဗဟၼာသတၱ၀ါအားလံုးတို႔၏ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ပါေပ၏။

(၂) သမၼာသမၺဳေဒၶါ = အလံုးစုံေသာတရားတို႔ကို ကိုယ္တိုင္မွန္စြာ သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၃) ၀ိဇၨာစရဏသမၸေႏၷာ = အသိဉာဏ္၀ိဇၨာ၊ အက်င့္စရဏ ႏွင့္ ၿပည့္စံုေတာ္မူပါေပ၏။

(၄) သုဂေတာ = ေကာင္းေသာစကားကို ဆိုေတာ္မူ တတ္ပါေပ၏။

(၅) ေလာက၀ိဒူ = သတၱေလာက၊ ၾသကာသေလာက၊ သခၤါရေလာက ဟု ဆိုအပ္ေသာ ေလာကသံုးပါးကို သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၆) အႏုတၱေရာ = ေလာကသံုးပါးတြင္ အၿမတ္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၇) ပုရိသဒမၼသာရထိ = ဆံုးမထိုက္သူကို ေအာင္ၿမင္စြာ ဆံုးမေတာ္မူတတ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၈) သတၳာေဒ၀မႏုႆာနံ = လူနတ္ၿဗဟၼာ သတၱ၀ါအားလံုးတို႔၏ ဆရာ ၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၉) ဗုေဒၶါ = သစၥာေလးပါးတရားကို သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၁၀) ဘဂ၀ါ = ဣႆရိယ၊ ဓမၼ ယသ၊ သိရီ၊ ကာမ၊ ပယတၱ တည္းဟူေသာ ဘုန္းေတာ္ေၿခာက္ပါးႏွင့္ ၿပည့္စံုေတာ္မူပါေပ၏။

ေရဥပမာတရားေတာ္

2012-09-07T09:50:00.000-07:00

ရဟန္းတုိ႔ ေလာက၌ ေရဥပမာရွိကုန္ေသာ ဤပုဂၢဳိလ္ ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔သည္ ထင္ရွား ရွိကုန္၏။

အဘယ္ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္ နစ္ျမဳပ္ေသာ္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ၾကည့္႐ႈ၏၊ ထုိမွ ဤမွ ၾကည့္႐ႈ၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ကူး၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္ ၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ကူးေျမာက္၏၊ ကမ္းတစ္ဖက္ သုိ႔ ေရာက္၏၊ (နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ) ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္၏၊ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီး ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္နစ္ျမဳပ္လွ်င္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာ ျဖစ္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ စင္စစ္ မည္းညစ္ကုန္ေသာ အကုသုိလ္တရားတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္နစ္ျမဳပ္လွ်င္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာ ျဖစ္၏။ (၁)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏၊ ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏၊ ဝီရိယသည္

ေကာင္းျမတ္၏၊ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိသဒၶါတရားသည္ မတည္၊ မတုိးပြါး၊ ဆုတ္ယုတ္သည္ သာလွ်င္တည္း။

ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဟိရီသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထိုၾသတၱပၸသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဝီရိယသည္ ။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိပညာသည္ မတည္၊ မတုိးပြါး၊ ဆုတ္ယုတ္သည္ သာလွ်င္တည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္၏။ (၂)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။

ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိသဒၶါ တရားသည္

မဆုတ္ယုတ္၊ မတုိးပြါး၊ တည္၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဟိရီသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထိုၾသတၱပၸသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဝီရိယသည္ ။ပ။

ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိပညာသည္ မဆုတ္ယုတ္၊ မတုိးပြါး၊ တည္ျမဲတုိင္း) တည္တံ့၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္၏။ (၃)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ၾကည့္႐ႈသနည္း၊ ထုိမွဤမွ ၾကည့္႐ႈ သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။

ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ သံုးပါး ေသာ

သံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' တုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္အပါယ္သုိ႔က်ျခင္း သေဘာ မရွိေသာ ကိန္းေသျမဲေသာ အထက္မဂ္သံုးပါးလွ်င္ လားရာရွိေသာ ေသာတာပန္ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ၾကည့္႐ႈ၏၊ ထုိမွဤမွ ၾကည့္႐ႈ၏။ (၄)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးသနည္း။

ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။

ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ သံုးပါးေသာ သံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' တုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ ရာဂေဒါသ ေမာဟတုိ႔ ေခါင္းပါးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ တစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ ကာမဘံုသုိ႔ လာ၍ ဝဋ္ဒုကၡ၏အဆံုးကုိျပဳေသာ သကဒါဂါမ္ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူး၏။ (၅)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။

ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ ေအာက္ပုိင္းသံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' ငါးပါးတုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ျဗဟၼာ့ဘံု၌ ဥပပတ္ ပဋိသေႏၶေန၍ ထုိဘံု၌သာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳမည့္ ထုိဘံုမွ ျပန္လည္ျခင္း သေဘာ မရွိသူ အနာဂါမ္ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္၏။ (၆)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးေျမာက္သူ ကမ္းတစ္ဖက္သုိ႔ ေရာက္သူ (နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ) ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္၍ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီးသူ ျဖစ္ သနည္း။

ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ အာသေဝါ တရားတုိ႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါ တရားကင္းေသာ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖုိလ္) စိတ္ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖုိလ္) ပညာကုိ ယခု ဘဝ၌ပင္လွ်င္ ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ ကုိယ္တုိင္မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးေျမာက္သူ ကမ္းတစ္ဖက္သုိ႔ ေရာက္သူ နိဗၺာန္တည္း ဟူေသာ ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္သူ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီးသူ ျဖစ္၏။ (၇)

ရဟန္းတုိ႔ ေလာက၌ ေရဥပမာ ရွိကုန္ေသာ ဤပုဂၢဳိလ္ ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔သည္ ထင္ရွားရွိကုန္၏ ဟု

(မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အဂုၤကၲိဳရ္ပါဠိေတာ္၊ အႏုသယ၀ဂ္၊ ဥဒကူပမာသုတ္။

Biography of Ven. Mahasi Sayadaw

2012-09-07T09:26:00.001-07:00

ယံ သႏၷိမိတၱံ သုဘမဂၤလာ ဆုေတာင္း သံုးဂါထာ

2012-09-07T09:05:00.000-07:00

မင္းကြန္းဓမၼနာဒတိုက္ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္

အရွင္ဥကၠံသာဘိ၀ံသ အနက္ျမန္မာျပန္ဆိုေသာ

မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေရးသားစီရင္ေတာ္မူအပ္သည့္

ယံ ဒုႏၷိမိတၱံ ဂါထာမွ အျပန္

ယံ သႏၷိမိတၱံ သုဘမဂၤလာ ဆုေတာင္း သံုးဂါထာ

(၁) ယံ သႏၷိမိတၱံ သုဘမဂၤလံ ၀ါ၊
ေယာ ၀ါ မနာေပါ သကုဏႆ သေဒၵါ။
ေသာဘဂၢေဟာ သံသုပိနံ သုုကႏၱံ၊
ဗုဒၶါႏုဘာေ၀န ၀ိပကၠေမႏၱဳ။

ယံ သႏၷိမိတၱံ ၀ါ = မ်ိဳးရိုးတံထြာ စဥ္အလာျဖင့္ ငါငါသူသူ ေကာင္း၏ဟူ၍ စြဲယူထိမ္းမွတ္ ျပဳလုပ္အပ္သည့္ အၾကင္ေကာင္းျမတ္ေသာ နိမိတ္သည္လည္းေကာင္း၊

ယံ သုဘမဂၤလံ ၀ါ = ရႈခ်င္စဖြယ္ တင့္တယ္ေသာ အဆင္းရူပါရံုကို ျမင္ျခင္း ဒိ႒မဂၤလာ၊ နာခ်င္ဖြယ္ရာ သာယာေသာ အသံသဒၵါရံုကို ၾကားျခင္းသုတမဂၤလာ အစျဖာသား စဥ္လာထိမ္းမွတ္ ျပဳလုပ္အပ္သည့္ အၾကင္ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာသည္လည္းေကာင္း၊

မနာေပါ = စိတ္ႏွလံုးကို ပြားတိုးေစတတ္ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးအပ္ေသာ၊

ေယာ ၀ါ သကုဏႆ သေဒၵါ = အၾကင္သာယာေသာ ေက်းသံငွက္သံသည္လည္းေကာင္း၊

ေယာ ေသာဘဂၢေဟာ ၀ါ = ေလာကီအလို က်မ္းအဆိုျဖင့္ ထိုထိုေကာင္းက်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ကို ပြားတိုးျဖစ္ထြန္းေစတတ္ အၾကင္ေကာင္းျမတ္ေသာ ျဂိဳဟ္မင္းတို႔ စီးနင္းၾကိဳက္ၾကံဳျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊

သုကႏၱံ = အလြန္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေသာ၊

ယံ သုပိနံ ၀ါ = အၾကင္ေကာင္းျမတ္ေသာ အိပ္မက္ယာမက္သည္လည္းေကာင္း၊

အတၳိ = ေလာကီအေန ရွိသည္ မွန္ေပ၏။

ဧေတ = ထိုေကာင္းျမတ္ေသာ နိမိတ္မဂၤလာ၊ သာယာေသာ ေက်းသံငွက္သံ၊ ေကာင္းမြန္လွေသာ ျဂိဳဟ္စီးျဂိဳဟ္နင္း၊ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အိပ္မက္ယာမက္တို႔သည္၊

ဗုဒၶါႏုဘာေ၀န = ျမတ္စြာဘုရား၏ ၾကီးမားေတေဇာ္အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္၊

၀ိပကၠံ = ရင့္က်က္ဘိလွ်င္း အက်ိဳးေပးျခင္းသို႔၊

ဧႏၱဳ = မုခ်မေသြ ေရာက္ၾကပါေစကုန္သတည္း။

(၂) ယံ သႏၷိမိတၱံ သုဘမဂၤလံ ၀ါ၊
ေယာ ၀ါ မနာေပါ သကုဏႆ သေဒၵါ။
ေသာဘဂၢေဟာ သံသုပိနံ သုုကႏၱံ၊
ဓမၼာႏုဘာေ၀န ၀ိပကၠေမႏၱဳ။

* ဓမၼာႏုဘာေ၀န = ဆယ္ပါးေသာတရားေတာ္ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္။

(၃) ယံ သႏၷိမိတၱံ သုဘမဂၤလံ ၀ါ၊
ေယာ ၀ါ မနာေပါ သကုဏႆ သေဒၵါ။
ေသာဘဂၢေဟာ သံသုပိနံ သုုကႏၱံ၊
သံဃာႏုဘာေ၀န ၀ိပကၠေမႏၱဳ။

* သံဃာႏုဘာေ၀န = အရိယာရွစ္ေဖာ္ သံဃာေတာ္၏ တန္ခိုးေတေဇာ္အာႏုေဘာ္ေတာ္ေၾကာင့္။

(မင္းကြန္း၀တ္ရြတ္စဥ္စာအုပ္မွ)

အရဟံဂုဏ္ေတာ္ ငါးပါး ဘုရားရွိခိုး

2012-08-31T09:43:00.000-07:00

၁။ အာရကတၱာ အရဟံ။ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အာရကတၱာ = ကိေလသာမွ ေ၀းကြာေတာ္မူေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၂။ အရီနံ ဟတတၱာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရီနံ ဟတတၱာ = ကိေလသာတည္းဟူေသာ ရန္သူအေပၚင္းတို႔ကို၊ မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ ေက်ပ်က္ေအာင္ ေခ်ဖ်က္ေတာ္မူႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၃။ အရာနံ ဟတတၱာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရာနံ ဟတတၱာ = သံသရာတည္းဟူေသာ အကန္႔အကြက္တို႔ကို ဖ်က္ခ်ိဳးေတာ္မူႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၄။ အရဟတၱာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရဟတၱာ = လူနတ္ျဗဟၼာ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔၏ အလွဴေတာ္အတန္တန္ အပူေဇာ္မွန္သမွ်ကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၅။ ရဟာဘာ၀ေတာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ရဟာဘာ၀ေတာ = ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈဟူသမွ်ကို ျပဳေတာ္မမူေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

တႆ ဘဂ၀ေတာ = အရဟံဂုဏ္ေတာ္သခင္ ထိုဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးအား၊ နေမာ = ရိုေသျမတ္ႏိုးလက္စံုမိုး၍ ရွိခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား။

စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္မားေသာဘ၀ကို ဓမၼျဖင့္ တည္ေဆာက္ျခင္း

2012-08-30T07:45:00.000-07:00

ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး လုပ္ခ်င္တဲ့ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အျမဲတမ္း အားတက္သေရာ ကူညီေပးတတ္တဲ့ ညီမငယ္ M.N.Pyone ရဲ ႔ ၾသဂုတ္လ (၃၀)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ဒီဓမၼစာစုေလးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

*****************************************************************

ညီမေရ

ညီမေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ေရာ၊ ကုသုိလ္တရားေတြကို ေရွးကထက္ပိုအာရံုျပဳႏိုင္ဖို႔အတြက္ေရာ ရည္ရြယ္ျပီး ဒီစာစုကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီမသိျပီးသားျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကိုပဲ အကိုစဥ္းစားမိတဲ့ရႈေထာင့္ကေန ေရးထားတာမို႔ စဥ္းစားစရာအေတြးသစ္ေတြ ထပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းေတြတုန္းက အကိုခရီးတစ္ပတ္ေလာက္ထြက္သြားတာ ညီမသိလိုက္မယ္လို႔ထင္တယ္။ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ အရပ္ေဒသေတြကိုသြားလည္ျပီး ေဒသႏၱရဗဟုသုတရွာမွီးရင္း၊ အပန္းလည္းေျဖရင္းဆိုျပီး ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္းက ထင္ရွားတဲ့ျမိဳ ႔ေတြဆီကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းခရီးရွည္သြားတာဆိုေတာ့ လူကေတာ့ အေတာ္ေလးပင္ပန္းေပမယ့္ စိတ္လြတ္လပ္မႈေတာ့အျပည့္ရခဲ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုး အိမ္ကိုျပန္ဖို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ စိတ္ခ်ရေအာင္ ဘူတာမွာ အျပန္ရထားလက္မွတ္ကို အရင္သြား၀ယ္ထားလိုက္တယ္။ ညဘက္ေနာက္ဆံုးရထားႏွင့္ ျပန္မယ္လို႔စိတ္ကူးျပီးေပါ့။

ရထားလက္မွတ္၀ယ္ျပီးေတာ့မွ ဒီေန႔ မျပန္ခင္ ဘယ္ေနရာေတြ သြားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ခရီးစဥ္ဆြဲတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သြားသင့္တယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ေနရာ (၁၀) ခုေလာက္ထြက္လာတယ္။ အရင္ေရွးရက္ေတြတုန္းကဆိုရင္ ေရာက္တဲ့ျမိဳ ႔မွာ သြားသင့္တယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ေနရာေတြကို တစ္ခုျပီးတစ္ခုအခ်ိန္ရသေလာက္ ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန႔က်ေတာ့ ျပန္ဖို႔ကရွိေနျပီဆိုေတာ့ ရထားစီးဖို႔ ဘူတာျပန္ေရာက္ရမယ့္အခ်ိန္ကို ထည့္စဥ္းစားရေတာ့တယ္။ မျဖစ္မေနသြားသင့္တဲ့ေနရာမ်ိဳးလား၊ သြားရင္ တကယ္အက်ိဳးရွိႏိုင္မလား၊ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ကုန္ႏိုင္မလဲ၊ အဲဒီေနရာေတြကေန ညဘက္ ရထားျပန္စီးရမယ့္ဘူတာဆီကို ျပန္လာရင္ လမ္းသင့္ႏိုင္မလား စတာေတြႏွင့္ ခ်ိန္ရတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ဘဲ သြားသင့္တဲ့ ေနရာ (၁၀)ခုထဲကေန အဓိကေနရာ ေလးခုေလာက္ကိုပဲ ေရြးျဖစ္လိုက္ေတာ့တယ္။

အရင္ေန႔ေတြကဆိုရင္ ကိုယ္သြားတဲ့ေနရာေတြမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာေလွ်ာက္ၾကည့္၊ နားခ်င္ရင္ ေကာက္နား၊ ထသြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွ ျပန္ထသြားလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ မလိုအပ္ပဲမသံုးျဖစ္ေအာင္ သတိထားခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ဒီျမိဳ ႔မွာ ေနဖို႔ အခ်ိန္က သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက အျမဲေခါင္းထဲေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ျပီး ေနာက္ဆံုးရထားကိုအမွီ ဘူတာေရာက္ေအာင္သြားမွျဖစ္မွာဆိုတဲ့အေတြးကလည္း လူကို Alert လုပ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေန႔က အခ်ိန္အပိုမျဖဳန္းျဖစ္ပဲ သြားရမယ့္ေနရာေတြကိုသြား၊ နားခ်ိန္ကို တိတိက်က်နား၊ ေနရာအသစ္တစ္ခုကို စသြားရမယ့္အခ်ိန္မွာ ေလးဖင့္မေနပဲခ်က္ခ်င္းထသြားရင္း ညအျပန္ရထားအမီ ဘူတာကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

အဲဒီမွာ အကို ဘာကို သြားေတြးမိလိုက္လဲဆိုေတာ့ လူ႔ဘ၀ႏွင့္ ေသျခင္းတရားကိုပါပဲ။ လူေတြမွာ ေသဖို႔အခ်ိန္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာတာႏွင့္အမွ် ဘ၀မွာ လုပ္စရာရွိတာေတြအမ်ားၾကီးထဲကေန ကိုယ့္အတြက္ တကယ္မျဖစ္မေန လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာအခ်ိဳ ႔ကိုပဲ စီစစ္ေရြးခ်ယ္ျပီး မေသခင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ျပီး အျပီးသတ္ေဆာင္ရြက္သြားဖို႔ လိုအပ္ပါလားဆိုတာကို ဒီခရီးေနာက္ဆံုးေန႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးကေနတဆင့္ သင္ခန္းစာယူလိုက္မိတယ္ ညီမေရ။

တိုက္ဆိုင္တာပဲလားေတာ့မသိဘူး။ ခရီးကျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာမီမွာပဲ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာ ႏွစ္လေလာက္ရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီကဖုန္းဆက္လာတယ္။ သူ ဒီၾကားထဲ ေဆးရံုတက္ေနရတာမို႔ ေပ်ာက္ေနတာပါလို႔ေျပာေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲလို႔ သတင္းေမးမိတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူက အသည္းကင္ဆာျဖစ္လို႔ ေဆးရံုႏွစ္ခါတက္လိုက္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာတယ္ ညီမေရ။ အကို သူႏွင့္ဖုန္းေျပာေနရင္း စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလးမေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီမိတ္ေဆြေတာ့ ဒီေရာဂါႏွင့္ဆိုရင္ သူရွင္သန္ရမယ့္အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အကိုနားလည္လိုက္တယ္။ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္ပတ္ခ်ာလည္ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ သူ႔အတြက္ တကယ္ဆက္ေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ လူ႔သက္တမ္းကအမ်ားၾကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေရာဂါအေျခအေနကို အၾကမ္းဖ်င္း နားလည္ထားမိေတာ့ သူ႔အတြက္တကယ္ကို ႏွေျမာ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ေသမယ့္အခ်ိန္ကိုလွမ္းျမင္ေနရျပီျဖစ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ က်န္ေနတဲ့ လက္က်န္အခ်ိန္ေတြကို သူဘယ္လိုကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ ေရြးခ်ယ္အသံုးခ်ပစ္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

အဂၤလိပ္စကားမွာ Effective ဆိုတဲ့စကားႏွင့္ Efficient ဆိုတဲ့စကား ႏွစ္လံုးကို ညီမသိမွာပါ။ ဒီစကားႏွစ္လံုးကို အလုပ္ေတြလုပ္ၾကလို႔ အက်ိဳးရလဒ္ထြက္ရွိမႈ အေနအထားကို ေျပာခ်င္တဲ့အခါေတြမွာ သံုးတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္လံုးဟာ အဓိပၸါယ္တူသလိုလိုရွိေပမယ္လို႔ အႏွစ္သာရပိုင္းမွာေတာ့ ကြဲတာကို ေတြ႔ရတယ္ညီမေရ။

Effective ဆိုတဲ့ အသံုးက အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ ဒီအလုပ္ကေန အက်ိဳးအျမတ္ေတာ့ထြက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအက်ိဳးအျမတ္ထြက္ဖို႔အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း မ်ားရင္မ်ားမယ္၊ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးလည္း ေပးရင္ေပးလိုက္ရမယ္၊ ကိုယ္ေရာစိတ္ေရာ ပင္ပန္းခ်င္လည္း ပင္ပန္းမယ္။ ထြက္လာတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကလည္း ဒီေလာက္ၾကီး ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ျပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားတဲ့အတြက္ Effective ေတာ့ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

Efficient ဆိုတာမွာက်ေတာ့ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္၊ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္း၊ ေငြကုန္ေၾကးက်မရွိေစပဲ ေနာက္ဆံုးမွာ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ထြက္တဲ့အထိ လုပ္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို ေျပာခ်င္တာလို႔ဆိုတယ္။ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ လုပ္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ Efficient ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးလိုက္ရင္ Effective လည္းျဖစ္ျပီးသားလို႔ ေျပာျပီးသားျဖစ္သြားတယ္။

အကိုတို႔ေတြလည္း ေန႔တိုင္းကိုယ္ႏွင့္ပတ္သက္ရာအလုပ္ေတြ ကိုယ္စီလုပ္ေနၾကရတယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ေရာ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြအတြက္ေရာ၊ လူမႈေရးကိစၥေတြအတြက္ေရာ၊ ေနာက္ အမ်ိဳးအမည္ေခါင္းစဥ္တပ္မရတဲ့ အလုပ္ေတြလည္းအမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္။ ဒီလိုေန႔စဥ္လုပ္ေနရတဲ့ အကိုတို႔ရဲ ႔အလုပ္ေတြကို ဒီအဂၤလိပ္စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးႏွင့္ အျမဲစမ္းစစ္ေနဖို႔ လိုမယ္လို႔ထင္တယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ကိုယ့္အတြက္ Effective မွျဖစ္ရဲ ႔လား၊ Efficient ေရာျဖစ္ေသးလား ဆိုျပီးေပါ့။ တခါတေလ အကိုတို႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြက Effective အဆင့္ေတာင္ မေရာက္တာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရတတ္ေသးတယ္။ ေပးလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ေငြေတြသာ ကုန္သြားတယ္။ ဘာအက်ိဳးမွ မယ္မယ္ရရ မရလိုက္တာမ်ိဳးေပါ့။

ေသဖို႔ရက္ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနီးလာျပီျဖစ္တဲ့ အကိုတို႔ေတြဟာ ဘ၀ကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ အသံုးခ်ေနထိုင္တတ္ဖို႔က မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ အဆံုးအမေတာ္ေတြအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အကိုတို႔ ညီမတို႔တေတြဟာ ဒီကိစၥကို ပိုျပီး သတိထားသင့္တယ္။ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာ၊ ရလာျခင္းဟာ ကုသိုလ္တရားေတြ စုေဆာင္းဖို႔၊ သံသရာလြတ္ေျမာက္ရာကို ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ဖို႔ အတြက္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြလို တရားဓမၼကို အခ်ိန္ျပည့္အားမထုတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြအတြက္ ေလာကီေရးကိစၥေတြေဆာင္ရြက္ရင္း၊ မိသားစုတာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ရင္း အားထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာမေရြး၊ အခ်ိန္မေရြး၊ ဣရိယာပုဒ္မေရြး၊ အာရံုမေရြးမွာ အားထုတ္တတ္ေအာင္ နည္းညႊန္ျပသေပးခဲ့ပါတယ္။

လူတိုင္းဟာ ဘ၀မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္းႏွင့္ အသက္ရွင္ေနၾကရတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ပညာရွင္ေတြက အဆင့္ေတြခြဲျပီး သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ထင္ရွားတဲ့ သီအိုရီတစ္ခုရွိတယ္။ ညီမလည္း ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သင္ဖူးခဲ့မယ္ထင္ပါတယ္။ Maslow ရဲ ႔ Hierarchy Of Needs ဆိုတာကိုေလ။ လူေတြရဲ ႔ဘ၀မွာ အရင္းခံအျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ပိရမစ္ပံုႏွင့္ေဖာ္ျပရွင္းလင္းခဲ့တဲ့ သီအိုရီေပါ့။ လူေတြရဲ ႔အမူအက်င့္ႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရျပီဆိုရင္ ဒီသီအိုရီကို ထည့္ေျပာရစျမဲကိုး။ ပိရမစ္ပံုရဲ ႔သဘာ၀အတိုင္း ေအာက္ဆံုးအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိေအာင္ျမင္မွသာ ေနာက္အေပၚကအဆင့္တစ္ခုကို တက္လို႔ရမယ့္သေဘာ၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာမယ္ဆိုရင္ လူအမ်ားစုသာလွ်င္ ေအာက္ေျခအဆင့္ေတြမွာရွိေနတတ္ျပီး၊ လူအနည္းစုသာလွ်င္ အထက္အထိေပါက္ေျမာက္ေရာက္ရွိႏိုင္ၾကတယ္ဆိုတဲ့သေဘာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႔ရပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေအာက္ဆံုးအဆင့္ နံပါတ္(၁) က Biological and Physiological Needs တဲ့။ လူတစ္ေယာက္အတြက္အသက္ရွင္ဖို႔ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အသက္ရွဴဖို႔ေလ၊ ေသာက္ဖို႔ေရ၊ စားဖို႔၊ ၀တ္ဖို႔၊ ေနဖို႔၊ အိပ္ဖို႔၊ ကာမဂုဏ္ခံစားဖို႔။ ဒါေတြဟာ လူတိုင္းအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့အရာေတြလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြ မျပည့္စံုႏိုင္ပဲ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လိုမွ အထက္အဆင့္ေတြကို တက္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။

ပထမအဆင့္ျပည့္စံုရင္ ဒုတိယအဆင့္ နံပါတ္(၂) က Safety Needs တဲ့။ ကိုယ့္ရဲ ႔ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရမႈေပါ့။ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို လံုျခံဳမႈရခ်င္တယ္။ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး စိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။ ေငြေၾကးဆိုင္ရာမွာလည္း စိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္၊ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈျဖစ္တာေတြ၊ ရာသီဥတုေဘးအႏၱရာယ္က်ေရာက္မႈေတြ၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး စတာေတြအတြက္ လံုျခံဳစိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။

ပထမအဆင့္ႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္ျပည့္စံုျပီဆိုရင္ တတိယအဆင့္ နံပါတ္(၃) က Love and Belongingness Needs တဲ့။ လူေတြရဲ ႔ စိတ္သဘာ၀မွာ တစ္ဦးဦးဆီကျဖစ္ျဖစ္၊ လူတစ္စုဆီကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုဆီကေနျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္က သူ႔အတြက္ (သို႔) သူတို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ေနရာက႑ေလးတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ ႔ၾကည္ျဖဴလက္ခံမႈကို လိုခ်င္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ႏွင့္ အနီးကပ္ဆက္ဆံေနရတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ ဇနီးခင္ပြန္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန ဒီလိုအပ္မႈကို ေတာင့္တေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ ႔ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ တခါတေလ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္သလို သူတို႔ေတြဆီက ခ်စ္ခင္ေလးစားတန္ဖိုးထားမႈကို မရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳးေတြႏွင့္ ၾကံဳရတဲ့သူေတြဟာ ပထမႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္လိုအပ္မႈေတြကိုပါ အေရးမစိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ျပီး ဒီတတိယလိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္တတ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။

အခုေျပာခဲ့တဲ့ အဆင့္သံုးဆင့္ကို လူသားတစ္ဦးအတြက္ အေျခခံအဆင့္ေတြအျဖစ္ႏွင့္သတ္မွတ္ထားတယ္။ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အဆင့္ ေလးႏွင့္ငါးကိုေတာ့ ျမင့္မားတဲ့ ဘ၀လိုအပ္ခ်က္ေတြအျဖစ္ ခြဲထုတ္ထားတယ္။ ေလးႏွင့္ငါးအဆင့္ကို သီးျခားခြဲထုတ္ထားတယ္ဆိုေပမယ့္လို႔ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုက သေဘာတရားခ်င္း နီးစပ္မႈရွိေနပါတယ္။

စတုတၳအဆင့္ နံပါတ္(၄) က ဘာလဲဆိုေတာ့ Esteem Needs ပါတဲ့။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတာ၊ ေလးစားတာ၊ သူမ်ားကလည္း ကိုယ့္ကို တန္ဖိုးထားေလးစားတာ၊ ကိုယ္ကလည္း သူမ်ားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားတာ၊ တျခားသူေတြအေပၚတာ၀န္ယူႏိုင္တာ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ေနရာေပးတာ၊ လြတ္လပ္မႈရွိတာ စတဲ့အခ်က္ေတြကို လိုခ်င္လာပါတယ္တဲ့။ ဒီအဆင့္မွာပဲ ထပ္ျပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲထုတ္လိုက္ၾကတယ္။ Cognitive Needs ရယ္၊ Aesthetic Needs ရယ္ဆိုျပီး။ Cognitive Needs အရ လူေတြက အသိပညာဗဟုသုတကိုရွာေဖြတာေတြ၊ ဘ၀ရဲ ႔အဓိပၸါယ္ကိုရွာေဖြတာေတြကို လုပ္လာၾကတယ္။ Aesthetic Needs အရေတာ့ လူေတြဟာ အလွအပတရားေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္ဖို႔၊ ဟန္ခ်က္ညီတဲ့ဘ၀ပံုစံကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ေတြ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္လုိ႔ဆိုတယ္။

ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကေတာ့ Self-Actualization Needs ပါတဲ့။ ဒီအဆင့္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သူ႔ပါရမီဓါတ္ခံ၊ စရိုက္၀ါသနာအရ သူမွာရွိတဲ့ အစြမ္းအစေတြအကုန္လံုးထုတ္သံုးျပီး သူျဖစ္ခ်င္တဲ့၊ သူျဖစ္ခြင့္ရွိတဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ ႔အိပ္မက္ကို တည္ေဆာက္ခြင့္ ရလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္ကို ရႏိုင္ဖို႔ကေတာ့ ေအာက္ကအဆင့္အားလံုးကို ေအာင္ျမင္ျဖတ္သန္းႏိုင္မွသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါမယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီအဆင့္ကိုမွ ေနာက္ထပ္ ထပ္ခ်ဲ ႔လိုက္တာက Transcendence Needs ပါ။ တကယ္လို႔ အစြမ္းအစေတြကို ထုတ္သံုးလိုက္လို႔ လိုခ်င္တဲ့ပန္းတိုင္ကို ရရွိေအာင္ျမင္ျပီးသြားတဲ့သူဟာ တျခားလူေတြကို သူလိုပဲေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကူညီလမ္းျပေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တဲ့ လိုအင္ဆႏၵကို ေခၚပါတယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား စိတ္ပညာရွင္ Abraham Harold Maslow ရဲ ႔ နာမည္ေက်ာ္ Hierarchy Of Needs Theory ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္ငါးဆင့္လံုးကို ေရာက္ႏိုင္တဲ့သူဟာ အေယာက္တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ရွိဖို႔မလြယ္ပါဘူးတဲ့။ ေနာက္ျပီး အေပၚကအဆင့္တစ္ခုခုကို ေရာက္ဖို႔ၾကိဳးစားေနတုန္းမွာပဲ ေအာက္က အဆင့္တစ္ခုခုက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္ပ်က္စီးခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ေရာက္ေနတဲ့အဆင့္ကေန နိမ့္ေလွ်ာက်သြားရတတ္တာမ်ိဳးေတြ ရွိေနေသးတာကိုး။ ဒီေတာ့ ပိရမစ္ရဲ ႔ ထိပ္ဆံုးအထိေရာက္ဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

ဒီသီအိုရီကို အကိုတို႔ ဓမၼအျမင္ႏွင့္ ယွဥ္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ သာမန္လူသားတိုင္းအတြက္ေတာ့ ေအာက္ေျခက လိုအပ္ခ်က္ အဆင့္သံုးဆင့္က မျဖစ္မေနျဖည့္ဆည္းၾကရမွာပဲ။ ဒီလိုျဖည့္ဆည္းတဲ့အခါမွာ ကိုယ္လုပ္သမွ်ကို Effective ျဖစ္မျဖစ္၊ Efficient ျဖစ္မျဖစ္ႏွင့္ ခ်ိန္ျပီးေတာ့ လုပ္ႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒီအဆင့္ေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္ျပည့္စံုလို႔ စတုတၳအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားသာ၀ကဟာ ဘ၀ရဲ ႔ အဓိပၸါယ္ကို ရွာေဖြတဲ့အခါမွာ ဓမၼႏွင့္ ရွာေဖြလာၾကတယ္။ ေလာကရဲ ႔လြတ္ေျမာက္ရာကို သိခ်င္လာၾကတယ္။ ဘ၀ကို ဓမၼႏွင့္တြဲျပီး ဟန္ခ်က္ညီညီႏွင့္ ဘယ္လိုေနထိုင္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားလာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ဟာ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္းဆိုတာကို သိလာၾကတယ္။

စတုတၳအဆင့္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ႏွင့္အညီ ေနထိုင္ျပီး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ၾကိဳးစားလာေတာ့ ေအာက္ေျခက အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အဆင့္သံုးဆင့္ကို ျပည့္စံုေအာင္ ဆက္ျပီး ျဖည့္တဲ့ေနရာမွာလည္း အဆင္ေျပလြယ္ကူလာတယ္။ အကုသိုလ္နည္းနည္း၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈနည္းနည္းႏွင့္ လုပ္တတ္လာတယ္။ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဟန္ခ်က္ညီလာတယ္။ လုပ္တဲ့အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ကို ဦးတည္စဥ္းစားႏိုင္လာတယ္။ အက်ိဳးမရွိ၊ အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔ တြန္႔ဆုတ္လာတယ္။ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ျဖစ္လာတယ္။

အကိုတို႔ရဲ ႔ အေရွ ႔မွာ သတိပ႒ာန္တရားကို အားထုတ္ရင္းႏွင့္ပဲ ပဥၥမအဆင့္လိုအပ္ခ်က္ကို ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္သြားႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ပါရမီဓါတ္ခံအားေလွ်ာ္စြာ မိမိရည္မွန္းတဲ့ပန္းတိုင္ေတြဆီ ေရာက္ရွိေပါက္ေျမာက္သြားၾကသလို ကိုယ္သိထားတဲ့အတိုင္း တျခားသူေတြလည္း သိႏိုင္ေအာင္ ျပန္ျပီး လမ္းျပကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္။ တခ်ိဳ ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ့လည္း ဒီပဥၥမအဆင့္ကို ဓမၼလမ္းေၾကာင္းႏွင့္အညီ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ ရွိသမွ်အစြမ္းအစေတြ အကုန္ထုတ္သံုးျပီး အသီးသီး တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကတာ ေတြ႔ေနရတယ္။

ဒီေတာ့ ဒါကိုၾကည့္ျပီး ဘာကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲမိလဲဆိုေတာ့ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္အတိုင္းသာ လိုက္နာက်င့္သံုးေနထိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အကိုတို႔တေတြဟာ Maslow ေျပာခဲ့တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဘယ္အဆင့္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ဘ၀အေျခအေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အႏွစ္သာရရွိရွိ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး လိုအပ္ခ်က္အဆင့္ငါးဆင့္လံုးကို ဓမၼႏွင့္အညီ က်င့္ၾကံေနထိုင္ျဖည့္ဆည္းသြားႏိုင္တဲ့သူေတြ အရင္တုန္းကေရာ၊ အခုေရာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သတိထားလိုက္မိတယ္ ညီမေရ။ ဒါဟာ အကိုတို႔ေတြအတြက္ေတာ့ အားတက္စရာခြန္အားပါဘဲ။

အကိုတို႔ရဲ ႔က်န္ရွိေနတဲ့ ဘ၀အခ်ိန္ေတြမွာ လုပ္ရတဲ့အလုပ္တိုင္း အလုပ္တိုင္းကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားလုပ္ရင္း၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သင္ၾကားျပသေပးခဲ့တဲ့ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ကိုလည္း ၾကိဳးစားအားထုတ္ရင္း၊ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ဘ၀ရဲ ႔ လိုအပ္ခ်က္အဆင့္ေတြကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းရင္း ေနထိုင္သြားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘ၀ကို စြန္႔ခြာသြားရဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ေတာင္ ေနာင္တရပူပန္ေနစရာ၊ ၀မ္းနည္းပူေဆြးေသာကျဖစ္ေနစရာ ရွိလာမွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနအမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက အကိုတို႔အားလံုးကို လိုေလေသးမရွိ ေဟာၾကားဆံုးမထားခဲ့ျပီးျပီပဲ။

ကတံ ေ၀ါ တံ မယာ။
စ်ာယထ ဘိကၡေ၀ မာ ပမာဒတၳ။
မာ ပစၦာ ၀ိပၸဋိသာရိေနာ အဟု၀တၳ။
အယံ ေ၀ါ အမွာကံ အႏုသာသနီ။

မယာ၊ ငါဘုရားသည္။ တံ၊ ထိုျပဳသင့္ ျပဳထိုက္ေသာ တာ၀န္ကို။ ေ၀ါ၊ သင္တို႔အတြက္။ ကတံ၊ ျပဳျပီးျပီ။

ဘိကၡေ၀၊ ရဟန္းတို႔။ စ်ာယထ၊ ၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့။ မာပမာဒတၱ၊မေမ့ေလ်ာ့ၾကကုန္လင့္။

ပစၦာ၊ ေနာက္မွ။ ၀ိပၸဋိသာရိေနာ၊ ႏွလံုးမသာမယာျခင္းသည္။ မာအဟု၀တၳ၊ မျဖစ္ၾကကုန္လင့္။

အယံ၊ ဤသည္ကား။ ေ၀ါ၊ သင္တုိ႔အတြက္။ အမွာကံ၊ ငါတို႔၏။ အႏုသာသနီ၊ အဆံုးအမတည္း။

(ေဒြဓာ၀ိတကၠသုတ္။ သီဟနာဒ၀ဂ္၊ မူလပဏၰာသ)

ကဲ... အကိုတို႔ရဲ ႔ ဆရာသခင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ တာ၀န္ကေတာ့ ျပီးျပည့္စံုေနပါျပီ။ က်န္တာကေတာ့ တပည့္အလိမၼာေတြျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့ အကိုတို႔၊ ညီမတို႔ တာ၀န္ပဲ ရွိေတာ့တယ္မဟုတ္ပါလား ညီမေရ....။

ညီမရဲ ႔ ေမြးေန႔မွသည္ ေရွ ႔ဆက္ျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားေတြကို တိုးလို႔စုရင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္လမ္းညႊန္းျပခဲ့တဲ့ တရားအဆံုးအမေတာ္ေတြအတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္မားတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သရင္း...။

ခင္မင္စြာျဖင့္

ကို၀ိ

(၃၀၊ ၈၊ ၂၀၁၂)

ရွင္ေဒ၀ဒတ္၏ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေနာက္ဆံုးကန္ေတာ့သြားေသာ ဂါထာေတာ္

2012-08-08T11:45:00.000-07:00

ဣေမဟိ အ႒ီဟိ တမဂၢပုဂၢလံ၊ ေဒ၀ါတိေဒ၀ံ နရဒမၼသာရထိ ံ။

သမႏၱစကၡဳံ သတပုညလကၡဏံ၊ ပါေဏဟိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဥေပမိ။

မိလိႏၵပဥွာ၊၁၁၅။

အဂၢပုဂၢလံ၊ ေလာကသုံးပါးထက္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

ေဒ၀ါတိေဒ၀ံ၊ သမၼဳတိနတ္ (လူျပည္မွ သာမန္မင္းမ်ား) ဥပပတၱိနတ္ (နတ္ျဗဟၼာမ်ား) တို႔ထက္လြန္ေသာ ဝိသုဒၶိနတ္ (ရဟႏၱာ) ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

နရဒမၼသာရထႎ၊ ဆုံးမထိုက္သူ အေပါင္းကို ေကာင္းစြာ ဆုံးမေတာ္မူေသာ။

သမႏၱစကၡဳံ၊ ထက္ဝန္းက်င္ အပိတ္အပင္မရွိ သိျမင္ႏိုင္ေသာ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

သတပုညလကၡဏံ၊ အရာမကေသာ ဘုန္းေတာ္, ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ အမွတ္လကၡဏာေတာ္ ရွိေသာ။

တံဗုဒၶံ၊ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို။

ဣေမဟိ အ႒ီဟိ၊ ဤအ႐ိုးတို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း။

ဣေမဟိ ပါေဏဟိ၊ ဤအသက္ဝိညာဥ္တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း။

သရဏံ၊ ဆည္းကပ္ခိုကိုးျခင္းသို႔။

ဥေပမိ၊ ကပ္ေရာက္ပါ၏။

“ေလာကသုံးပါးထက္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ သမၼဳတိနတ္, ဥပပတၱိ

နတ္တို႔ထက္လြန္ေသာ ဝိသုဒၶိနတ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ ဆုံးမထိုက္သူ အေပါင္းကို ေကာင္းစြာ ဆုံးမေတာ္မူေသာ၊ ထက္ဝန္းက်င္ အပိတ္အပင္မရွိ သိျမင္ႏိုင္ေသာ၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ အရာမကေသာ ဘုန္းေတာ္, ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ အမွတ္လကၡဏာေတာ္ ရွိေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို ဤအ႐ိုးတို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ဤအသက္ဝိညာဥ္တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း ဆည္းကပ္ခိုကိုးျခင္းသို႔ ကပ္ေရာက္ပါ၏”

သစ္တံုးတရားေတာ္ (၁၀) သစ္တံုးပမာ ေဒသနာေတာ္ - သီးလံုးဆရာေတာ္

2012-08-08T09:46:00.001-07:00

Credit To : U Khin Crays

လြတ္လပ္ေသာစိတ္ပိုင္ရွင္သို႔ ဦးညြတ္ျခင္း

2012-08-05T07:50:00.000-07:00

ၾသဂုတ္လ (၅) ရက္ေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ့ လူ (၃) ဦးရဲ ႔ေမြးတဲ့ေန႔ေတြျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မပါ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ (၁၂)ႏွစ္ၾကီးပါတယ္။ အသက္ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကြာတဲ့ အစ္မဆိုေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေပါင္းျပီး ေျပာမနာ၊ ဆိုမနာ၊ ဆဲမနာေတြပါ။ အခုအသက္အရြယ္အထိ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာမ်ိဳး မရိွေအာင္ကို တည့္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြပါ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပင္သစ္က ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာ Guy de Maupassant ပါ။ သူ႔ေမြးေန႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အစ္မေမြးေန႔ႏွင့္သြားတူေနလို႔ မွတ္မိတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက အဂၤလိပ္စာမွာ The Necklace ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ သင္ခဲ့ရတဲ့ သင္ခန္းစာရဲ ႔ မူရင္းစာေရးသူပါပဲ။ စိန္ဆြဲၾကိဳးအတုကို အစစ္ထင္ျပီး ငွားဆြဲရာက ေပ်ာက္ျပီး ဒုကၡျဖစ္ရတဲ့အမ်ိဳးသမီးအေၾကာင္းပါ။ သင္ဖူးခဲ့တဲ့သူေတြေတာ့ မွတ္မိၾကအံုးမယ္ထင္ပါတယ္။ သူေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရင္း သူ႔အေၾကာင္းကိုေလ့လာၾကည့္ေတာ့ Maupassant ဟာ ေနာက္ပိုင္း စိတ္က်ေရာဂါျဖစ္ျပီး စိတ္ေရာဂါကုေဆးရံုမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူလည္း ေသေၾကာင္းၾကံခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအေၾကာင္း သိရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မကိုေတာင္ ေနာက္ျပီး ေျပာျဖစ္ေသးတယ္။ “အစ္မသတိထားေနာ္၊ အစ္မႏွင့္ေမြးေန႔တူေတြ ရူးျပီးေသတာ ကမၻာ့စာေပသမိုင္းမွာ ရွိတယ္။” လို႔။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အရပ္ထဲမွာ ေျပာတတ္ၾကတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ “ရူးရင္ရူး၊ မရူးရင္ထူးမယ္” တဲ့။ (၅) ရက္ေန႔မွာေမြးတဲ့ Maupassant ကေတာ့ ရူးသြားရွာေပမယ့္ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ထူးပါတယ္။ အဲဒီ က်န္တဲ့ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေန႔တိုင္းလိုလို Facebook မွာ သူ႔ရဲ ႔စာေတြကို ပို႔စ္ေတြ၊ ပံုေတြ၊ စာေတြမ်ိဳးစံု၊ ဒီဇိုင္းစံုႏွင့္ေရးျပီး တင္ေနၾက၊ ရွယ္ေနၾက၊ ဖတ္ေနၾကရတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကည္ညိဳရတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ၁၉၄၇ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၅) ရက္ေန႔မွာ ေမြးဖြားခဲ့တာမို႔ ဆရာေတာ္ရဲ ႔သက္ေတာ္ဟာ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ (၆၅) ႏွစ္ ျပည့္ျပီျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ေဟာခဲ့တဲ့တရားေတြ၊ ေရးခဲ့တဲ့စာေတြေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ ႔ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၾကတာ ကာယကံရွင္ေတြပဲ အသိဆံုးျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီလို ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ဦးအပါအ၀င္မို႔ ဒီႏွစ္ဆရာေတာ့္ေမြးေန႔ကို ဆရာေတာ္ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳရင္း ဒီစာကို ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဦးဆန္းလြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ႏွင့္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ “ဓမၼရုပ္စံု” မဂၢဇင္းဟာ ဘာသာေရးစာေပေလာကမွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမက အဲဒီမဂၢဇင္းကို လတိုင္းပံုမွန္၀ယ္ဖတ္တတ္ပါတယ္။ တခါေတာ့ အေမက မဂၢဇင္းဖတ္ရင္း “သားေရ။ ဒီမွာ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးအေၾကာင္း ေရးထားတာပါတယ္။ ဘာသာျခားကေနျပီး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီး ျဖစ္သြားတာ၊ အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႔လည္း ရထားတယ္။ သူေျပာတဲ့ တရားေတြမွာ အဂၤလိပ္လိုေတြလည္း ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာအေၾကာင္းေတြလည္းပါတယ္။ ထူးထူးျခားျခားပဲ။” လို႔ အံ့ၾသသံႏွင့္လွမ္းေျပာတာ အခုထိ မွတ္မိေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမေျပာတဲ့ အဲဒီဆရာေတာ္အေၾကာင္းကို ဒီေလာက္စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဓမၼရုပ္စံုမွာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္တစားႏွင့္ဖတ္ခဲ့တာ ဆရာဦးဆန္းလြင္ေရးတဲ့ “ပ႑ိတာေဗာဓိ” ဆိုတဲ့ အခန္းဆက္၀တၳဳရွည္ပါပဲ။ (အခုေတာင္ ျပန္ဖတ္ခြင့္ရရင္ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္။)

၁၉၉၈ မွာ တကၠသိုလ္တက္ရင္း ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အလုပ္က ပိုင္ရွင္သူေဌးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္က ေန႔တိုင္းနီးပါး အျပင္ကို အလုပ္ကိစၥႏွင့္ သြားရတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူ႔ကားေပၚစေရာက္လို႔ ကားေသာ့ဖြင့္လိုက္တာႏွင့္ ကားကက္ဆက္ကေနျပီး ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ ႔တရားသံက ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ အသံေအးေအးေလးႏွင့္ စကားေျပာသလိုမ်ိဳး၊ ဆရာကေန တပည့္ကို စာရွင္းျပသလိုမ်ိဳး ေဟာတဲ့တရားသံမ်ိဳး အရင္က ဒါမ်ိိဳး တစ္ခါမွ မၾကားဖူးေတာ့ အထူးအဆန္းျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူေဌးကို ဘယ္ကဆရာေတာ္လဲလို႔ ေမးေတာ့မွ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက မွန္း သိရပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ေန႔စဥ္လို သူေဌးႏွင့္ အျပင္လိုက္ရင္း သူဖြင့္တဲ့ ဆရာေတာ့္တရားေတြကို နာျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ နာရင္းက သေဘာက်လာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ စူပါဟိုက္ေတးသံသြင္းကို သြားျပီး ဆရာေတာ့္တရားေခြေတြကို ရွာ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းစတက္တဲ့အခ်ိန္ ဘာသာေရးစာေပေတြေလ့လာျပီး တရားေတြစနာျဖစ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငွားျပီးနာျဖစ္ခဲ့တာ သပိတ္အိုင္ဆရာေတာ္၊ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္၊ ျဖဴးဆရာေတာ္၊ ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ စတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြရဲ ႔ တရားေတြကမ်ားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက အခုလိုမ်ိဳး ဓမၼကထိကဆရာေတာ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး သိပ္မရွိေသး၊ စီဒီ၊ ဒီဗြီဒီေခတ္လည္း မဟုတ္ေသးေတာ့ တရားေခြဆိုတာက အခုလိုမ်ိဳး ေပါေပါမ်ားမ်ားလည္း မရွိသလို ၀ယ္ျပီးနာဖို႔ဆိုတာကလည္း ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘက္ဂ်က္က စကားေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ့္တရားေခြေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ပတ္တစ္ေခြႏႈန္းေလာက္ႏွင့္ ၀ယ္နာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအလုပ္ကေန ထြက္လိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲဒီသူေဌးဆီက အက်င့္တစ္ခုရသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကားေမာင္းရင္း တရားနာတဲ့အက်င့္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ႏွင့္ ေက်ာင္းႏွင့္ကို ကားေမာင္းသြားရင္ တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ေက်ာင္းကို အိမ္က ကားယူသြားျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြဆိုရင္ ဆရာေတာ့္တရားကို ေက်ာင္းသြားရင္း တစ္ခါ၊ ေက်ာင္းက အျပန္တစ္ခါ ႏွစ္ခါ နာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ညဘက္ မအိပ္ခင္ ေက်ာင္းစာလုပ္ရင္း၊ တျခား ဗာဟီရအလုပ္ေတြလုပ္ရင္း အိပ္ခန္းထဲမွာ တစ္ခါ ထပ္နာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ဆရာေတာ့္တရားေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ယဥ္ပါးေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဆရာေတာ့္စာအုပ္ေတြထြက္လာေတာ့လည္း ထြက္သမွ်ကို ျပန္၀ယ္ဖတ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ တရားေခြေတြမွာ ေဟာထားခဲ့တာေတြကို ျပန္ျပီး စာအုပ္ထုတ္ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္မွာ တခါတေလ တရားေခြမွာတုန္းက မပါတာေတြလည္း ပါတတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း အေခြက ပိုျပည့္စံုေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွင့္က်ေတာ့ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ေနရာေတြကို Highlight တားလို႔ရတာမို႔ တစ္မ်ိဳး ေကာင္းပါတယ္။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ အင္တာနက္ကို စသံုးျဖစ္ျပီး ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္တာေတြ ဟိုရွာဒီရွာလိုက္ရွာေတာ့ ဆရာေတာ့္အေၾကာင္းေတြ အေနာက္ႏိုင္ငံကတင္ထားတဲ့ ဘာသာေရးဆိုဒ္ေတြမွာ ပါေနတာ သြားေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္သြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္ေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ၊ တရားေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာႏွင့္မို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေတာသားျမိဳ ႔တက္သလိုမ်ိဳး ျမင္ရသမွ်၊ ဖတ္ရသမွ်ေတြက အ့ံၾသစရာေတြ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္ကို ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဘာသာေရးထက္ ေတြးေခၚပညာရွင္တစ္ဦးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳၾကတာကိုလည္း သတိထားမိပါတယ္။ ဆရာေတာ့္တရားေတြကို အြန္လိုင္းမွာ လိုက္ရွာဖတ္ရင္းကေနပဲ ႏိုင္ငံတကာက ဘာသာေရးဆိုဒ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆီကို ေရာက္ျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ႏွစ္မ်ားမွာ ဆရာေတာ္ရဲ ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈကို အမ်ားဆံုးခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းကဆိုရင္ စကားေျပာတာေတာင္မွ ေလသံႏွင့္ အသံုးအႏႈန္းက တခါတေလ ဆရာေတာ့္ေလသံေပါက္ေနလို႔ အိမ္ကလူေတြဆိုရင္ “နင့္ေလသံက ဦးေဇာတိကေလသံေပါက္ေနျပီ” လို႔ေတာင္ အေျပာခံရတဲ့အထိပါ။

ဆရာေတာ္ရဲ ႔ အဆံုးအမေတြေၾကာင့္ပဲ တရားအားထုတ္ဖို႔ စိတ္၀င္စားျဖစ္ခဲ့ျပီး အားလည္းထုတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ့္စာေတြကို ဖတ္ခါစႏွစ္ေတြတုန္းက သေဘာက်တယ္ဆိုေပမယ့္လို႔ တခ်ိဳ ႔ ေနရာေတြမွာ တရားအားထုတ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္သဘာ၀ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေျပာတဲ့အပိုင္းေတြဆိုရင္ လက္ေတြ႔ ကိုယ့္မွာလုပ္ထားတာအခံမရွိေတာ့ ထဲထဲ၀င္၀င္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ သတိပ႒ာန္တရားကို အားထုတ္ျဖစ္သြားတဲ့ေနာက္မွာ ဆရာေတာ့္တရားေတြျပန္နာျဖစ္ေတာ့မွပဲ ဆရာေတာ္ဘာဆိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္သေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ဆရာေတာ့္တရားေခြေတြႏွင့္ စာအုပ္ေတြကို ေနာက္တစ္ခါ ျပန္နာ၊ ျပန္ဖတ္ရင္း အရသာထပ္ေတြ႔ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ဆရာေတာ့္ေက်းဇူးေတြကို ေအာက္ေမ့သတိရတိုင္း ဆရာေတာ့္ကို ဖူးေတြ႔ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အေၾကာင္းေတြက မညီညြတ္ေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေတာ္ကို အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မဖူးဘူးေသးပါဘူး။ ဒါႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာျမသန္းစံကို မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီး ဆံုးမတဲ့စကားေလးကို သတိရမိပါတယ္။ ဆရာျမသန္းစံက ဆရာေတာ္ၾကီးကို ဖူးခ်င္လို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးရွိတဲ့ ေတာထဲကို ခက္ခက္ခဲခဲသြားျပီး ဖူးေတာ့ ဆရာေတာ္က သူ႔ဆီကို ဒီလိုမ်ိဳး လာတာထက္ ကိုယ့္ဆရာသမားအားထုတ္တဲ့တရားလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း အားထုတ္ရင္းက ဆရာသမားသိတဲ့တရားကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သိျပီး တရားအရသာကို ခံစားသံုးေဆာင္ႏိုင္တာကမွ ပိုအႏွစ္သာရရွိေၾကာင္း “မေမ႕သူတုိ႕ ဓေလ႕တူ၍ အေတြ႕တူတုိ႕ အတူေတြ႕” ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးထားတာေလးကို ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျပန္ဆင္ျခင္သံုးသပ္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အျပင္မွာ လူခ်င္းေတြ႔ဖို႔ထက္ စိတ္က်က္စားရာေနရာခ်င္းနီးစပ္ဖို႔၊ ဉာဏ္က်က္စားရာ ေနရာခ်င္း ထပ္တူက်သြားဖို႔ကသာ ပိုအေရးၾကီးတာပါေလ။

နကၡတၱေဗဒပညာအရေျပာမယ္ဆိုရင္ ဇူလိုင္လ ၂၃ရက္ကေန ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္အတြင္း ေမြးဖြားၾကတဲ့သူေတြကို သိဟ္ရာသီဖြားလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ အမွတ္လကၡဏာကေတာ့ ျခေသ့ၤပါပဲ။ ဒီရာသီဖြားေတြရဲ ႔စရိုက္လကၡဏာေတြကိုေတာ့ ေလ့လာဖူးတဲ့သူေတြဆိုရင္ သိေလာက္မွာပါ။ ျခေသၤ့တို႔ရဲ ႔သဘာ၀အတိုင္း တစ္ေကာင္ထဲေတာထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနတတ္ျပီး ဘာကိုမွလည္း စိုးရြံ ႔မေနတတ္ၾကသလိုမ်ိဳး အက်င့္စရိုက္ေတြ အဲဒီရက္ပိုင္းေမြးၾကတဲ့ သူေတြမွာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဒါကိုပဲ ဆရာေတာ္က သူကိုယ္တိုင္ေရးထားတဲ့ သူ႔အေၾကာင္းမွာ အခုလိုမ်ိဳးေရးထားပါတယ္။

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone.

ဆရာေတာ္ရဲ ႔ “လြတ္လပ္ေသာစိတ္” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္ဖူးၾကရင္ ဆရာေတာ္ လြတ္လပ္မႈကို ဘယ္ေလာက္ သေဘာက်တယ္၊ တန္ဖိုးထားတယ္။ လူေတြကိုလည္း ဘယ္ေလာက္လြတ္လပ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာကို သတိထားမိၾကမွာပါ။ ေနာက္ Snow In The Summer စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ရင္လည္း ဆရာေတာ္အေနႏွင့္ စိတ္လြတ္လပ္မႈကို ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထားသလဲဆိုတာကို စာအုပ္ရဲ ႔ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရးထားတာ ေတြ႔ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္က တစ္ေနရာမွာေတာ့ သူ႔ဆႏၵကို ဒီလိုထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားထားပါေသးတယ္။

I want to live a long life. Why? Because, I can do much good for myself and for others too.If you love yourself, be mindful. That is the most loving thing. Be mindful of your thoughts and feelings. By knowing yourself better you become a better person.

အသက္အရွည္ၾကီးေနခ်င္တဲ့ ဆရာေတာ့္အတြက္ ဆရာေတာ္ရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၆၅)ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ေမြးေန႔မွာ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာျဖင့္ သာသနာ့တာ၀န္ကိုလည္း ထမ္းေဆာင္ရင္း၊ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းေစ့ အသက္ရွင္သန္ျပီး လူအမ်ားစိတ္ျငိမ္းခ်မ္းဖို႔၊ တရားအသိဉာဏ္ေတြတိုးတက္ဖို႔၊ အေတြးအေခၚေတြ ရွင္သန္ရင့္က်က္ဖို႔ အတြက္ ေရွးကထက္ ဆထက္တိုးလို႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆရာေတာ္ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳရင္း တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာျဖင့္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သအပ္ပါတယ္ ဆရာေတာ္ဘုရား။

ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ဒီစာကိုဖတ္ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆရာေတာ့္ေက်းဇူးေတြရွိထားၾကတဲ့ တပည့္အေပါင္း၊ စာဖတ္ပရိတ္သတ္အေပါင္း၊ တရားနာပရိတ္သတ္အေပါင္းကလည္း ဆရာေတာ့္ေမြးေန႔အတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သေပးၾကပါအံုးလို႔ ႏိႈးေဆာ္တိုက္တြန္းရင္း....။

ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း တရားေတာ္

2012-08-03T10:18:00.000-07:00

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတာပဲ ရိွေတာ႔တယ္၊

ၿငိမ္းခ်မ္းတာပဲ ရိွေတာ႔တယ္။

ငါစိတ္ခ်မ္းသာသလို အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

ငါ႔အတြက္လည္း အက်ိဳးရိွတာ၊ အမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးရိွတာကို လုပ္မယ္။

ငါတစ္ေယာက္တည္း အက်ိဳးရိွၿပီးေတာ႔ အမ်ားအက်ိဳး ထိခိုက္တာကို မလုပ္ဘူး။

ရိုးရိုးသားသား၊ မွန္မွန္ကန္ကန္၊ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လုပ္မယ္။

မရိုးသားတာ၊ မမွန္ကန္တာကို မလုပ္ဘူူး။

ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲေတြရိွရိွ အမွန္ကန္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး၊ အရိုးသားဆံုး နည္းလမ္းကို ရေအာင္ရွာၿပီးေတာ႔ အခက္အခဲေတြကို ေၿဖရွင္းသြားမယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတာ သဘာ၀ပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ အမွန္ကို လိုလားတဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ တကိုယ္ေကာင္းမဆန္ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ တန္ဖိုးအရိွဆံုးအရာ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳမရိွရင္ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရာထူး၊ အာဏာ ဘယ္ေလာက္ပဲရိွရိွ ဘ၀ဟာ အဓိပၸာယ္ မရိွႏိုင္ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွုရိွတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔သူဟာ သေဘာထားၾကီးတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

သေဘာထားၾကီးတဲ႔သူဟာ မ်ွတတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

သေဘာထားၾကိီးတဲ႔သူဟာ ခြင္႔လႊတ္တတ္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ မိမိကုိယ္ကို ေလးစားတဲ႔သူၿဖစ္တယ္။

မိမိကိုယ္ကို ေလးစားတဲ႔သူဟာ သူတစ္ပါးကို ေလးစားတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ အမွန္ကို လိုလားတဲ႔စိတ္ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔သူဟာ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္ဟာ ေက်နပ္ေနတဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္မွာ စာနာမႈရိွ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔ စိတ္မွာ ဂုဏ္သိကၡာ ရိွတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္မွာ သတၱိေတြ၊ အင္အားေတြ ၿပည္႔ေနတယ္။

စိတ္ရဲ ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဟာ အေပ်ာ္အပါးထက္ ပိုၿပီး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတယ္။

မိမိစိတ္ကို ၿပန္ၾကည္႔ပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနပါတယ္၊

ၿမင္႔ၿမတ္ေနပါတယ္။

ေကာင္းတဲ႔နည္း၊ မွန္ကန္တဲ႔နည္းနဲ႔ ေအာင္ၿမင္တဲ႔သူ၊ ၾကီးပြားတဲ႔သူ ၿဖစ္ရမယ္။

ငါ႔မွာ အရည္အခ်င္းေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္။

ေန႔စဥ္ ၾကိဳးစားသြားမယ္။

ငါဟာ ငါ႔အက်ိဳးကိုေရာ၊ အမ်ားအက်ိဳးကိုပါ အမ်ားၾကီး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ငါဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ စိတ္ဓါတ္ေရာ၊ အသိဉာဏ္ေရာ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေရာ တိုးတက္ေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

Typed By: Monica Pyone