Wednesday, October 18, 2017

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၅)




ယခင္ေန႔မွ အဆက္

(၅)

ဒီလိုုနဲ႔ ႏွစ္ေတြကုုန္လြန္လာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ အားနက္စ္ေလးရဲ ႔ ကေလးဘ၀ေလးဟာလည္း ကုုန္ဆံုုးသြားခဲ့တယ္။ အခုုဆိုုရင္ သူဟာ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ။ ဒီေဒသမွာ ေနထိုုင္ၾကတဲ့သူေတြက သူ႔ကို နဲနဲေတာ့ စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ သူ႔မွာ တျခား ေထြေထြထူးထူး သတိျပဳမိစရာ ဘာမွမရွိေပမယ့္ သူမ်ားႏွင့္မတူပဲ ေန႔တိုုင္းအလုုပ္ျပီးတာနဲ ႔ သူတစ္ေယာက္ထဲခြဲထြက္သြားျပီး ေတာင္ထိပ္ဆီက ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ေငးစိုုက္ၾကည့္ေနတတ္လိုု႔ပါပဲ။ အားလံုုးကေတာ့ ဒါကိုု ရူးမိုုက္မႈတစ္ခုုလိုု႔ပဲ ယူဆၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားနက္စ္ေလးဟာ ဒီအမူအက်င့္ေလးကလြဲရင္ ရိုုးသားတာ၊ ၾကိဳးစားတာ၊ ေဖာ္ေရြတတ္တာ၊ တာ၀န္သိတတ္တာေတြေၾကာင့္ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကိုု အျပစ္ရယ္လိုု႔ မေျပာၾကဘူး။

သူတိုု႔သိမထားတာက ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးဟာ အားနက္စ္ေလးကို အသိပညာေတြ သင္ေပးေနတဲ့ ဆရာလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္္ဆိုုတာရယ္၊ ဒီမ်က္ႏွာၾကီးေပၚမွာ ထင္ရွားေပၚလြင္ေနတဲ့ ၾကင္နာသနားတတ္ပံု၊ ပညာၾကီးပံု စတဲ့ သြင္ျပင္လကၡဏာေတြဟာ အားနက္စ္ရဲ ႔ရင္ထဲကိုု နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ထိုုးေဖာက္၀င္ေရာက္သြားျပီး သူ႔ကိုု တျခားသူေတြႏွင့္မတူတဲ့ ေမတၱကရုုဏာၾကီးမားတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစတယ္ ဆိုုတာရယ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး သူတိုု႔မသိၾကတာတစ္ခုက ဒီလိုုေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ၾကည့္ရင္းႏွင့္ ပညာရွာတာဟာ အားနက္စ္အတြက္ေတာ့ တျခားစာအုုပ္ေတြကိုု ေလ့လာဆည္းပူးတာထက္၊ တျခားလူေတြရဲ ႔ ဘ၀ကိုု ေလ့လာအတုုယူျပီး ေနထိုုင္တာထက္ ပိုုျပီး သာလြန္ေကာင္းမြန္တယ္ဆိုုတာပါပဲ။ တျခားသူေတြႏွင့္အတူရွိေနခ်ိန္ေတြထက္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုုေမတၱာကရုုဏာတရားေတြ အလိုုလိုု သူ႔စိတ္ထဲျဖစ္ေပၚေရာက္ရွိလာတတ္တာကိုုုု အားနက္စ္ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္မွ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ဆီမွာ သူ႔အေမသူ႔ကိုုပံုုျပင္ေလးေျပာျပခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကစလိုု႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ဒီလြင္ျပင္ၾကီးကိုု အေပၚကေနစီးမိုုးၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ ပံုစံတူတဲ့လူသားေရာက္ရွိလာမလဲဆိုုတဲ့ အေျဖကိုု သိခ်င္တဲ့ ရိုုးရွင္းတဲ့စိတ္္တစ္ခုုကလြဲလိုု႔ တျခားဘာမွ ရွိမေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာပဲ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္တစ္ေယာက္ဟာလည္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားခဲ့ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက သူကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ သူပိုုင္ဆိုုင္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ဘာတစ္ခုုမွ မရွိေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔မွာပိုုင္ဆိုုင္တာဆိုုလိုု႔ အရိုုးေပၚအေရတင္ေနတဲ့ ၀ါေဖ်ာ့ဖ်ာ့က်ံဳလွီတဲ့ခႏၶာကိုုုုယ္တစ္ခုုကလြဲလိုု႔ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ သူပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ေရႊေတြလည္း အကုုန္လက္လႊတ္ဆံုုးရံႈးသြားခဲ့ရျပီး သူ႔ကိုု မေအာင္ျမင္ေတာ့တဲ့ ကုုန္သည္တစ္ေယာက္အျဖစ္ပဲ သိၾကေတာ့တယ္။ လူေတြကလည္း သူ႔ကိုု ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္တူပါတယ္လိုု႔ ဘယ္သူကမွ ခ်ီးမႊမ္းေတာပနာမျပဳၾကေတာ့ဘူး။ သူေရာဂါစျဖစ္ျပီး မေသခင္အခ်ိန္မွာတင္ကိုုပဲ လူေတြ သူ႔ကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ကုုန္ၾကျပီ။ သူေဆာက္လုုပ္ခဲ့တဲ့ ခမ္းနားထည္၀ါလွပတဲ့ နန္းေဆာင္အိမ္ၾကီးဟာလည္း အခုုဆိုုရင္ တည္းခိုုခန္းဟိုုတယ္တစ္ခုုအျဖစ္ အသံုုးျပဳလိုက္ၾကျပီျဖစ္တယ္။ ေႏြရာသီမွာ သဘာ၀ရႈေမ ွ်ာ္ခင္းေတြေလ့လာဖိုု႔၊ ေက်ာက္ေတာင္ေပၚကမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ၾကည့္ရႈဖိုု႔ ဒီအရပ္ကို လာလည္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြအတြက္ တည္းခိုုစရာ ေနရတာတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ့ပါျပီ။ ဒီလိုုနဲ႔ပဲ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ကိုု ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္တူတဲ့လူလိုု႔ သတ္မွတ္ခ်ီးေျမွာက္ထားရာကေန ဖယ္ရွားလိုုက္ၾကျပီျဖစ္ျပီး တေဘာင္ထဲမွာ ေျပာထားတဲ့ တကယ့္ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္တူတဲ့လူကိုု အားလံုုးက ထပ္ျပီး ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနၾကပါေတာ့တယ္။

to be continued.......

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။

No comments:

Post a Comment