Tuesday, December 20, 2016

မိုးျပာဂိုဏ္းအေၾကာင္း ဗဟုသုတ

ဒီရက္ပိုင္း Blue Sky အဖြဲ႔ႏွင့္ ပတ္္သက္ျပီး ဖတ္သင့္တယ္လို႔ထင္မိတဲ့ ေဆာင္းပါးေလး (၂) ပုဒ္ကို ရွယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တစ္ပုဒ္ကေတာ့ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာက အေဟာင္းေလးပါ။
ဒီအဖြဲ႔အစည္းကို အေရးယူတာ၊ တရားစြဲတာေတြႏွင့္ပတ္သက္ျပီး လူ႔အခြင့္အေရးရႈေထာင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈရႈေထာင့္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတရားစီရင္ေရးရႈေထာင့္၊ သံဃာ့နာယကအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ ႔ ဘာသာေရး စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိလို႔ မေ၀ဖန္ခ်င္ေပမယ့္ ဒီေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူလည္း အသက္က ေတာ္ေတာ္ေလးၾကီးေနျပီမို႔ သူ႔ကို အေရးယူယူ၊ မယူယူ ဇာတ္လမ္းက သိပ္ေတာ့ ထူးျခားမယ္ေတာ့ မထင္ပါဘူး။ တျခား သူ႔သာ၀ကၾကီးေတြ အားလံုးကို ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းလိုက္ရင္လည္း ျပႆနာကေျပလည္သြားမယ္ မထင္ပါဘူး။
အဓိက ျပႆနာက ဒီအဖြဲ႔အစည္းရဲ ႔ အေတြးအျမင္၊ အယူအဆေတြ လူေတြထဲ စိမ့္၀င္ေနတာကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရွင္းေပးမလဲ၊ ဘယ္လို ပညာေပးျပန္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာကိုပဲ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနတဲ့ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဘက္က အေျဖရွာၾကရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။
(မူရင္းေဆာင္းပါးရွင္မ်ားအားလံုးကို Credit ေပးပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)
--------------------------------------------
“ဒုုတိယရွံကရ(သုုိ႔မဟုုတ္)မုုိးျပာဦးဥာဏ”
​ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ (၃-၁၂-၂၀၁၆ရက္ စေနေန႔ထုုတ္)မွာ ဦးေန၀င္းဆုုိသူက မုုိးျပာဦးဥာဏရဲ႕ ပစၥဳပၺန္ကမၼ၀ါဒ အယူ၀ါဒေရးရာဆုုိင္ရာ စာအုုပ္စာတမ္း အသံသြင္းေခြမ်ား ထုုတ္ေ၀မယ္၊ ကန္႔ကြက္ႏုုိင္တယ္ဆုုိၿပီးေတာ့ ေၾကျငာခဲ့တယ္။ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး (ရန္ကုုန္ တုုိင္းေဒသႀကီးသာသနာေရးမွဴးရံုုး)က ဥပေဒနဲ႔အညီ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္။ လႊတ္ေတာ္မွာ သာ၀န္ႀကီးကိုုယ္တုုိင္ကလည္း မုုိးျပာဦးဥာဏကိုု တရားစြဲမယ္လုုိ႔ သတင္းေထာက္ေတြကိုု ထုုတ္ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီအခါမွာ လစ္ဘရယ္သမားလိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကုုိယ္ကိုု သတ္မွတ္ထားသူ အခ်ိဳ႕နဲ႔ မုုိးျပာဂုုိဏ္းသားမ်ားက ဒီမုုိေရစီေခတ္မွာ လြတ္လပ္စြာေျပာေရးဆုုိခြင့္မရွိဘူးလိုု႔ အသံထြက္လာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မုုိးျပာဦးဥာဏနဲ႔ သူ႔အယူ၀ါဒနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ တာေလးေတြ ရွိလာတယ္။ ​
သာသနာေတာ္ႏွစ္ (၁၂၀၀)ေက်ာ္ေသာအခါ အိႏၵိယႏုုိင္ငံ ေကရလာျပည္နယ္တြင္ ရွံကရ အမည္ရွိ ျဗဟၼဏပ႑ိတ္တေယာက္ ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ ရွံကရဟာ ဗုုဒၶဘာသာရဟန္း ေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ဒိႏၷာဂနဲ႔ ဓမၼကိတၱိတိုု႔ ေရးသားစီရင္ထားတဲ့ တကၠေဗဒက်မ္းမ်ားကိုု တ ဖက္ကမ္းခတ္ ေလ့လာတတ္ေျမာက္ထားသူျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွံကရဟာ တကၠေဗဒ နည္းက် စကားစစ္ထိုုးရာမွာ ကြ်မ္းက်င္လိမၼာသူျဖစ္တယ္။
ရွံကရဟာ ဗုုဒၶဘာသာဂိုုဏ္းကြဲမ်ားျဖစ္တဲ့ ေယာဂါစာရဂုုိဏ္းနဲ႔ မဇၥ်ိမိကဂုုိဏ္းမ်ားက အေတြး အေခၚသေဘာတရားမ်ားကိုု ကူးယူၿပီး အတၱ၀ါဒ ျဗဟၼဏ၀ါဒ ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒမ်ားကိုု ယုုတၱိ ရွိေအာင္ ျပဳျပင္ေရးသားေပးခဲ့တယ္။ အခ်င္းခ်င္းဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနတဲ့ အတၱ၀ါဒဆုုိင္ရာ က်မ္းမ်ားကိုု ေရွ႕ေနာက္ညီညြတ္ေအာင္ ဖြင့္ဆိုုခ်က္က်မ္းမ်ား ေရးသားေပးခဲ့တယ္။ ဗုုဒၶ ဘာသာ ဘုုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားကိုု အတုုယူၿပီးေတာ့ ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးမ်ားကိုု ေက်ာင္း တုုိက္မ်ားနဲ႔ တစုုတေ၀းထဲေနေစၿပီး စနစ္တက် အယူ၀ါဆုုိင္ရာစာေပမ်ား သင္ၾကားေပးေစ ခဲ့တယ္။
ရွံကရဟာ အိႏၵိယႏုုိင္ငံေတာင္ပိုုင္းျပည္နယ္ရွိ ဘုုရင္မ်ားကိုု သာသနာ့ဒါယကာအျဖစ္ သိမ္း သြင္းၿပီး သာသနာပိုုင္ရဟန္းမင္းအျဖစ္ ဟိႏၵဴဘုုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားကိုု ကြပ္ကဲအုုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ တယ္။
ရွံကရဟာ ဗုုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ အယူ၀ါဒယွဥ္ၿပိဳင္ပြဲမ်ား မၾကာခဏျပဳလုုပ္ဆင္ႏႊဲ ေလ့ရွိတယ္။ ရွံကရဟာ စကားေျပာကြ်မ္းက်င္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ရယ္၊ ထိုုအခ်ိန္အခါက စာေပက်မ္းဂန္ ကြ်မ္းတတ္ေျမာက္တဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ား အိႏၵိယႏုုိင္ငံေတာင္ပိုုင္းျပည္နယ္ မ်ားမွာ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ရွံကရကသာ အၿမဲအႏုုိင္ရရွိတယ္။ ရွံကရဟာ သူအႏုုိင္ရရွိတဲ့ အခါမွာ ရံႈးတဲ့ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုု ဗုုဒၶဘာသာကိုု စြန္႔လႊတ္ေစၿပီး ဟိႏၵဴဘာသာကိုု ကိုုးကြယ္ ခိုုင္းခဲ့တယ္။ ဟိႏၵဴဘာသာကိုု မကိုုးကြယ္ပါက ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေထာပတ္အိုုးႀကီးထဲ နစ္ သတ္ေစခဲ့တယ္။
ရွံကရဟာ ဘာေၾကာင့္ ဗုုဒၶဘာသာအေပၚ ဒါေလာက္ ရက္ရက္စက္စက္ ျပဳလုုပ္ခဲ့ရတာပါ လဲ။ ရွံကရဟာ တခ်ိန္က ဗုုဒၶဘာသာရဟန္းေတာ္တပါးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ပါရာဇိက်တာ ေၾကာင့္ ရဟန္းေကာင္းမ်ားက သူ႔ကိုု လူ၀တ္လဲေစၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ကေန ႏွင္ထုုတ္ခဲ့ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရွံကရဟာ ဗုုဒၶဘာသာအေပၚ အၿငိဳးတႀကီး ေခ်မႈန္းတုုိက္ခဲ့တာျဖစ္ တယ္။
ျမန္မာႏုုိင္ငံသာသနာ့သမုုိင္းမွာလည္း ဒုုတိယရွံကရေတြ အမ်ားအျပားေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ပါရာဇိကက်လိုု႔ သာသနာေတာ္ေမာင္းထုုတ္ခံရသူမ်ား၊ ပါရာဇိကက်ၿပီး စိတ္ မလံုုမၿခံဳျဖစ္ေနသူမ်ားဟာ ေထရ၀ါဒပိဋကစာေပမ်ားကိုု ပံုုဖ်က္ၿပီး ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာကိုု အၿငိဳးတႀကီး တိုုက္ခုုိက္တတ္ၾကတယ္။ ယေန႔အခ်ိန္မွာ ဒုုတိယရွံကရအျဖစ္ ထင္ရွားေက်ာ္ ၾကားေနသူကေတာ့ မုုိးျပာဦးဥာဏပဲျဖစ္တယ္။
မုုိးျပာဦးဥာဏကိုု မေကြးတုုိင္းေဒသႀကီး ပခုုကၠဴခရိုုင္ ေဂါင္းကြဲေက်းရြာေန ဦးျမဒင္+ေဒၚလွ ထြန္းတုုိ႔က ၁၃၀၀ျပည့္ႏွစ္ နယုုန္လဆန္း(၃)ရက္ အဂၤါေန႔မွာ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ၁၃၁၄ခုုႏွစ္ မွာ ေဂါင္းကြဲရြာေတာင္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးပညာထံမွာ ကိုုရင္အျဖစ္ သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဦးဥာဏဟာ စာေပက်မ္းဂန္မ်ားကိုု မႏၱေလးၿမိဳ႕ မစိုုးရိမ္တုုိက္ေဟာင္း ဂႏၳဓူရေက်ာင္းမွာ သင္ယူခဲ့တယ္။ ပထမငယ္တန္း ပထမလတ္တန္း ပထမႀကီးတန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဓမၼာစရိယတန္းကိုု မေအာင္ျမင္ခဲ့။ အသက္(၂၅)ႏွစ္ထိ ပညာသင္ယူ ၿပီး အသက္(၂၅)ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့အခါမွာ ေတာထြက္ၿပီး မႏၱေလးတ၀ိုုက္ရွိ ေတာရမ်ားမွာ တ ရားအားထုုတ္ခဲ့တယ္။
မုုိးျပာဦးဥာဏဟာ မင္းကြန္းရြာအနီး ေရႊျမင္တင္ေတာင္ထိပ္မွာ တပါးေနၿပီး တရားအား ထုုတ္တယ္။ ၁၉၈၃ခုုႏွစ္မွာ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီလိုု႔ ကိုုယ္တုုိင္ေၾကျငာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္ ကိုုင္းၿမိဳ႕နယ္သံဃနာယကအဖြဲ႕က ၀ိနည္းဓိုုရ္အဖြဲ႕နဲ႔ စစ္ေဆးတဲ့အခါမွာ ရဟႏၱာမဟုုတ္ ေၾကာင္း စစ္ေဆးေပၚေပါက္လိုု႔ စတုုတၳပါရာဇိကက်တယ္ဆိုုၿပီး လူ၀တ္လဲေစခဲ့တယ္။ တုုိင္း၀ိနည္းဓိုုရ္အဖြဲ႕နဲ႔ ဗဟုုိ၀ိနည္းဓိုုရ္အဖြဲ႔ကလည္း စတုုတၳပါရာဇိကက်တယ္လိုု႔ တညီတ ညြတ္ထဲ ဆံုုးျဖတ္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ မုုိးျပာဦးဥာဏက “အ၀ါ၀တ္မွ ဘုုန္းႀကီးမဟုုတ္ဘူး။ အျပာ၀တ္လည္း ဘုုန္းႀကီး ျဖစ္တယ္ကြ” လိုု႔ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီး အျပာေရာင္၀တ္စံုုကိုု ၀တ္ဆင္ကာ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ ကိုု စတင္တုုိက္ခိုုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၈၃ခုုႏွစ္မွာ သာသနာေတာ္ဆုုိင္ရာဥပေဒမ်ားနဲ႔ စစ္ကိုုင္းတုုိင္းသာသနာေရးမွဴးရဲ႕ တရားစြဲဆုုိျခင္းခံရၿပီး ေထာင္က်ခဲ့တယ္။ ၁၉၈၆ခုုႏွစ္မွာ တိပိဋကဓရမင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုုရားႀကီးရဲ႕ေမတၱာရပ္ခံေပးမႈအရ အစုုိးရက ေထာင္က ေနလႊတ္ေပးခဲ့တယ္။ ေထာင္ကေနလြတ္တဲ့အခါမွာလည္း မုုိးျပာဦးဥာဏဟာ ေထရ၀ါဒ ဗုုဒၶဘာသာကိုု အၿငိဳးတႀကီးဆက္လက္တုုိက္ခိုုက္ေနခဲ့တယ္။
မုုိးျပာဦးဥာဏဟာ ေထရ၀ါဒပိဋကစာေပက်မ္းဂန္မ်ားကိုု လိုုသလိုုပံုုဖ်က္ၿပီး ဗုုဒၶအလိုုအရ ေရွ႕ဘ၀ေနာက္ ဘ၀မရွိ၊ သံသရာမရွိ၊ နိဗၺာန္မရွိ၊ ကုုသုုိလ္ေကာင္းမႈမျပဳရ၊ ဥပုုသ္သီလ ေဆာက္တည္ျခင္းသည္ အလကားအလုုပ္၊ သံုုးဆယ့္တဘံုုမရွိ၊ အဘိဓမၼာသည္ဘုုရား ေဟာမဟုုတ္၊ လူကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုုမဆုုိ သတ္ေကာင္းတယ္၊ အမ်ားပုုိင္ပစၥည္း ႏုုိင္ငံပုုိင္ ပစၥည္းကိုု ခုုိးေကာင္းတယ္ သီလမပ်က္ဘူး၊ ေစတနာေကာင္းနဲ႔လိမ္ရင္ မုသာဝါဒကံမထိုက္ဘူး၊ ဘယ္အမ်ိဳးသမီးကိုမဆို အလိုတူဆက္ဆံရင္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံမထိုက္ဘူး အလိုဆႏၵျဖည့္ေပးရာေရာက္လို႔ ကုသိုလ္ေတာင္ရေသးတယ္စသျဖင့္ ေဟာေျပာၿပီး ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာကိုု တုုိက္ခုုိက္ခဲ့တယ္။
ဦးဥာဏဟာ ေထာင္က်လိုုက္ ျပန္လႊတ္လိုုက္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶသာသနာေတာ္ကိုု တုုိက္ခုုိက္ လိုုက္နဲ႔ ခ်ာလည္လိုုက္ရင္း အခ်ိန္ကုုန္ေနခဲ့တယ္။ မုုိးျပာဦးဥာဏဟာ သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ ယခုုအခါမွာ ေထာင္ထဲကေန ျပန္လြတ္လာခဲ့ ျပန္ၿပီျဖစ္တယ္။ မုုိး ျပာဦးဥာဏဟာ ဒီမုုိကေရစီထီးရိပ္ခိုုၿပီး သူ႔အယူ၀ါဒကိုု ထပ္မံအသက္သြင္းဖိုု႔ ႀကိဳးစားလာ ျပန္တယ္။
ဘဒၵႏၱအဂၢဥာဏဦးေဆာင္တဲ့ ဆရာေတာ္ေျခာက္ပါးက မုုိးျပာအယူ၀ါဒကိုု ဓမၼ အဓမၼအျဖစ္ စိစစ္ဆံုုးျဖတ္ေပးဖိုု႔ ႏုုိင္ငံေတာ္သံဃမဟာနာယကအဖြဲ႕ကိုု တုုိင္ၾကားခဲ့တာေၾကာင့္ ၁၃၇၃ခုု ႏွစ္ ျပာသုိလျပည့္ေက်ာ္(၉ )ရက္ (၂၈-၁-၂၀၁၀) ေသာၾကာေန႔မွာ ႏုုိင္ငံေတာ္သံဃမဟာ နာယအဖြဲ႕က ႏုုိင္ငံေတာ္သီးျခား၀ိနည္းဓုုိရ္အဖြဲ႕ အမွတ္(၁၇/၂၀၁၀)ကိုု ဖြဲ႕စည္းေပးၿပီး မုုိး ျပာ၀ါဒကိုု ဓမၼ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ စိစစ္ဆံုုးျဖတ္ေစခဲ့တယ္။ တည္ဆဲဥပေဒအရ ၀ိနည္းဓုုိရ္ရံုုး မွာ စုုဒိတက(စြပ္စြဲသူ)မ်ားရဲ႕ စြပ္စြဲခ်က္မ်ားကိုု ျပန္လည္ေျဖရွင္းခြင့္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း လာ ေရာက္ေျဖရွင္းျခင္း မျပဳခဲ့ဘူး။
မုုိးျပာဦးဥာဏဟာ အဓမၼ၀ါဒအျဖစ္ကေန ေရွာင္လႊဲဖိုု႔အတြက္ သူ႔အယူ၀ါဒသည္ ေထရ၀ါဒ ဗုုဒၶဘာသာအယူ၀ါဒမဟုုတ္၊ ပစၥဳပၺန္ကမၼ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာျဖစ္တယ္လိုု႔ ေၾကျငာၿပီး ဗုုဒၶဘာ သာဂုုိဏ္းခြဲတခုုအျဖစ္ တည္ေထာင္လိုုက္တယ္။ သုုိ႔ေသာ္လည္း ၁၉ ၈၀ျပည့္ႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီ လ(၁)ရက္ေန႔မွာ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ သံဃအဖြဲ႕အစည္းအေျခခံစည္းမ်ဥ္းဥပေဒ အခန္း(၂) အ ပုုိဒ္(၄)အရ ျမန္မာႏုုိင္ငံမွာ ဗုုဒၶဘာသာဂုုိဏ္းခြဲ အသစ္ထပ္မံထူေထာင္ခြင့္ လံုုး၀မရွိေတာ့ ဘူး။ ဥပေဒကိုုလိုုက္နာျခင္းမျပဳပါက ေထာင္ဒဏ္က်ခံရမွာျဖစ္တယ္။
မုုိးျပာဦးဥာဏအေနနဲ႔ သူ႔အယူ၀ါဒဟာ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာအယူ၀ါဒမဟုုတ္ဘူး။ ပစၥဳပၺန္ ကမၼ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာျဖစ္တယ္လိုု႔ ဂုုိဏ္းသီးျခားအျဖစ္ ထမင္းရည္လ ွ်ာပူလႊဲ ေၾကျငာခဲ့ေသာ္ လည္း ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ ပိဋကစာေပမ်ားကိုု လိုုသလိုုပံုုဖ်က္ၿပီးေတာ့ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိန္ေနျခင္း သာျဖစ္တယ္။
အကယ္၍ မုုိးျပာဦးဥာဏအေနနဲ႔ သဂၤါယနာတင္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ ပိဋကစာေပက်မ္း ဂန္မ်ားကိုု ပံုုဖ်က္ၿပီး အသံုုးမျပဳဘူးဆုုိရင္၊ ဗုုဒၶဘာသာဂုုိဏ္းခြဲမဟုုတ္ပဲ ကုုိယ္ပိုုင္အယူအဆ အျဖစ္ ရပ္တည္မယ္ဆုုိရင္ တည္ဆဲဥပေဒမ်ားနဲ႔ ကင္းလြတ္ခြင့္ရမွာပဲျဖစ္တယ္။ ရွင္းရွင္း ေျပာရမယ္ဆုုိရင္ မုုိးျပာဦးဥာဏအေနနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္က ဖိုုးတေခတ္လိုု ဘာသာအယူ၀ါ ဒ အသစ္တခုု ထူေထာင္လိုုက္မယ္ဆုုိရင္ ေထရ၀ါဒသံဃအဖြဲ႕အစည္းက မည္သုုိ႔မွ ျပဳလုုပ္ မွာ မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ သိုု႔ေသာ္ မုုိးျပာဦးဥာဏအေနနဲ႔ ဖုုိးတေခတ္ေလာက္ေတာင္ ေသြးရွိ ဟန္မတူပါ။
လစ္ဘရယ္ဆုုိသူမ်ားက လြတ္လပ္စြာေျပာေရးဆုုိခြင့္ဟုုဆုုိကာ တစခန္းထၾကျပန္ပါတယ္။ မုုိးျပာဦးဥာဏသည္ လြတ္လပ္စြာေျပာဆုုိေနတာ မဟုုတ္ပါ။ အဖြဲ႕အစည္းအတြင္းေနၿပီး အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕စည္းကမ္းကိုု ေဖာက္ဖ်က္ေနျခင္းသာျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္းအျပင္က ရပ္ တည္ေနသူဟုု ဆုုိျပန္ပါရင္လည္း သူတပါးအဖြဲ႕အစည္းကိုု ဖ်က္စီးတိုုက္ခုုိက္ေနတဲ့သူသာ ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ထပ္ လစ္ဘရယ္သမားဆုုိသူမ်ား သတိမထားမိတာ တခုုရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ႏုုိင္ငံေရးေၾကာင့္ ကြဲၿပဲေနတဲ့ႏုုိင္ငံကိုု ဘာသာေရးအကြဲနဲ႔ ကြဲေၾကာင္းဆက္သြားရင္ ဘယ္ ေလာက္ထိ အႏၱရာယ္ႀကီးတယ္ဆုုိတာကိုုပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ကလည္း သတိထားေတာ့ ထားမိပါ လိမ့္မယ္။ သိုု႔ေသာ္လည္း အက်ိဳးစီးပြားတခုုခုုေၾကာင့္ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ေျပာေနၾကတာျဖစ္ပါ လိမ့္မယ္။
ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းမွာသာမဟုုတ္ အဖြဲ႕အစည္းတိုုင္းမွာ သတ္မွတ္ခ်က္ မူ ေဘာင္စည္းကမ္းဆုုိတာ ရွိတယ္။ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းမွာ မူေဘာင္စည္း ကမ္း(၅)ခ်က္ရွိတယ္။
၁။ အာလယ၀ိညာဥ္ - ျပဳသမ ွ်ေသာ ကုုသုုိလ္ကံ အကုုသုုိလ္ကံမ်ိဳးေစ့မ်ား၏ သုုိမွီးသိမ္း စည္းရာဌာနျဖစ္ေသာ အာလယ၀ိညာဥ္ေခၚ ခုုႏွစ္ခုုေျမာက္သတၱမ၀ိညာဥ္ရွိ သေဘာတ ရား။
၂။ တထတာ - အာလယ၀ိညာဥ္၏တည္မွီရာ မူရင္းအေၾကာင္းတရား တထတာကိုု ပရမတၳသစၥာဟုုေခၚသည္။ နိဗၺာန္ဆုုိသည္မွာ တည္ၿငိမ္ေနေသာ တထတာကိုုပင္ေခၚ သည္။
၃။ တထာဂတ - သတၱ၀ါသည္ တထတာ၏အသြင္ေျပာင္းမႈျဖစ္၍ တထတာမွေပၚထြက္ လာ၍ တထာဂတမည္၏။ တနည္းအားျဖင့္ သတၱ၀ါသည္ တထတာအျဖစ္သိုု႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြားေသာေၾကာင့္ တထာဂတမည္၏။ (ေလာကႀကီးတခုုလံုုးဆိတ္ၿငိမ္၍ တထ တာအျဖစ္သုုိ႔ေရာက္ေသာအခါ သတၱ၀ါသည္လည္း တထတာအျဖစ္သုုိ႔ ေရာက္သြား သည္။)
၄။ တထာဂတဂဗၻ - တထတာသည္ပင္လ ွ်င္ တထာဂတေခၚေသာသတၱ၀ါ၏ မူလအစ ကိန္းေအာင္ရာ တုုိက္ခန္း(၀မ္းဗုုိက္)ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တထာဂတဂဗၻလည္းမည္၏။
၅။ ဓမၼဓာတုု - တထတာမွ အသြင္းေျပာင္းရန္ လႈပ္ခတ္ေခ်ာက္ခ်ားလာေသာအခါ ေပၚ ထြက္လာေသာ လႈပ္ရွားမႈ တစ္ခုုစီ တစ္ခုုစီတုုိ႔၏ လႈပ္ရွားမႈအားလံုုးကိုု စုုေပါင္းေခၚေ၀ၚ ေသာ စၾကာ၀ဠာေလာကဓာတ္ႀကီးသည္ ဓမၼဓာတုုမည္၏။
အထက္ပါမူေဘာင္စည္းကမ္းခ်က္ ငါးခုုကိုုလိုုက္နာလက္ခံမွ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအျဖစ္ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းက အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံတာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုုမူေဘာင္ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားနဲ႔ မကိုုက္ညီပဲ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ေၾကျငာရင္ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းက ထိုုက္သင့္သလိုုတုုန္႔ျပန္သြားမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းမွာလည္းပဲ အေျခခံမူေဘာင္စည္းကမ္းသံုုးခ်က္ ရွိပါ တယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ၁။ ဘုုရားရွင္ေဟာၾကားတာကိုုလည္း မပယ္ရဘူး။ ၂။ ဘုုရားရွင္ မေဟာၾကားတာကိုုလည္း ထည့္သြင္းျခင္းမျပဳရဘူး။ ၃။ ဘုုရားရွင္ေဟာၾကားခ်က္ကိုု မူလ အရွိပကတိအတုုိင္း လိုုက္နာလက္ခံရမယ္။ ဒီသံုုးခ်က္နဲ႔ မကိုုက္ညီပဲ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ အျဖစ္ ေၾကျငာခဲ့ရင္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းက ထိုုက္သင့္သလိုု တုုန္႔ျပန္သြားၾက မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆုုိရင္ မုုိးျပာဦးဥာဏအေနနဲ႔ ေထရ၀ါဒပိဋကစာေပမ်ား ဖ်က္လုုိ ဖ်က္စီးမျပဳလုုပ္ရင္၊ ဗုုဒၶ၀ါဒထီးရိပ္မွာမခိုုေတာ့ပဲ ကိုုယ္ပိုုင္ဘာသာအသစ္တခုုအျဖစ္ ရပ္ တည္လိုုက္မယ္ဆုုိရင္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာအဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ထိပ္တုုိက္မေတြ႔ေတာ့ဘူးဆုုိ တာပါပဲ။
( မုုိးသုု - မႏၱေလး )
-------------------------------------------------------------------
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒႏွင့္ အယူ၀ါဒကြန္ရက္
“ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒ” ဆိုတာကို အင္တာနက္ေပၚမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး ေ၀ဖန္ သံုးသပ္ခ်က္တစ္ခုေရးဖို႔ စဥ္းစားမိခဲ့ေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ေလးစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို, ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ အယူအဆကို အျပစ္တင္ ေ၀ဖန္႐ႈတ္ခ်ရင္ မေက်မခ်မ္းျဖစ္တတ္ပါတယ္, ရန္ၿငိဳးဖြဲ႔တတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေလးစားတဲ့သူ, ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ အယူအဆကို ခ်ီးမြမ္းေျပာဆိုရင္လည္း ႏွစ္သက္ ၀မ္းေျမာက္တတ္ၾကပါတယ္။ အမ်က္ေဒါသထြက္ေနသူဟာ တစ္ဖက္က ေ၀ဖန္မႈရဲ့ ေကာင္းဆိုးမွားမွန္ကို မပိုင္းျခားႏိုင္သလို၊ အဆင္ျခင္မဲ့ ႏွစ္သက္ ၀မ္းေျမာက္ၿပီး မာန္တက္ေနတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ (ဒီဃနိကာယ္၊ သီလကၡႏၶ၀ဂ္၊ ျဗဟၼဇာလသုတ္)။
အေသးစိတ္အခ်ိန္ေပး မဖတ္ႏိုင္ (မဖတ္လို) ေပမယ့္ အနည္းဆံုး ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဟာ ဘယ္လို၀ါဒမ်ိဳးလဲလို႔ အဓိပၸါယ္ေပၚယံု သယံ၀သီရဲ့ site http://sayamvasi.googlepages.com/toe-bookspage မွာတင္ထားတဲ့ စာအခ်ိဳ႕ကို ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဟာ နိကာယ္ငါးရပ္က ေဒသနာေတြနဲ႔ ဘယ္လို ကြဲျပားျခားနားေနသလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြ၊ အနက္အဓိပၸါယ္ ေကာက္ယူမႈ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကိုပဲ ဦးစားေပး ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယအေနနဲ႔ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒီေတြက ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုယူဆရသလဲ, ဘယ္အယူအဆေတြရဲ့ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈရွိလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းဇစ္ျမစ္နဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြကို ရွာၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ သိသာထင္ရွားၿပီး အေရးပါတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့
၁။ နတ္, ျဗဟၼာ, ငရဲ, ၿပိတၱာစတဲ့ ပရေလာကကို လက္မခံပါ။
၂။ ေရွးဘ၀, ေနာက္ဘ၀ကို လက္မခံပါ။
၃။ ပစၥဳပၸန္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀မွ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုးလႈပ္ရွားမႈကိုသာ ကံအျဖစ္သတ္မွတ္ပါတယ္။
၄။ ဒီမွာလည္း လူ-လူခ်င္းဆက္ဆံေရးမွ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုးလႈပ္ရွားမႈကိုသာ ကံအျဖစ္သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိရစၧာန္သတ္တာဟာ ပါဏာတိပါတ မဟုတ္၊ အစိုးရပစၥည္းခိုးတာဟာ အဒိႏၷာဒါနကံ မေျမာက္ စသျဖင့္ ယူဆပါတယ္။
၅။ ကံ၏ အက်ိဳး၀ိပါတ္ဆိုတာဟာ ကံကို ျပဳစဥ္က ကိုယ္စိတ္တို႔အတိုင္း ထပ္မံျဖစ္ပြားေနျခင္းလို႔ ယူဆပါတယ္။
၆။ ႐ူပ, အ႐ူပဆိုတဲ့ စ်ာန္တရားေတြကို အတၱကိလမထာႏုေယာဂ အစြန္းဟုသတ္မွတ္ထားပါတယ္။
၇။ ႐ုပ္နမ္တို႔၏ ျဖစ္ပ်က္ကို ႐ႈပြားျခင္းသည္ တရားမဟုတ္။ ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္ အမွားမျဖစ္ေအာင္ ေနျခင္းကသာ တရားျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။
၈။ သံသရာအတြင္းမွာ လူ-သတၱ၀ါတို႔ လည္ၾကျခင္းမဟုတ္ပဲ လူ-သတၱ၀ါအတြင္းမွာ သံသရာတို႔ လည္ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ဟာ သံုးဘ၀လည္တာမဟုတ္။ ဒီဘ၀အတြင္းမွာ လည္တာသာ ျဖစ္တယ္။
၉။ ငါက အနတၱမဟုတ္ဘူး၊ ငါတို႔ ထင္ထားတဲ့ (လူဟု ထင္ထားသည့္) ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၶာေတြကိုသာ အနတၱလို႔ေဟာတာ။ သကၠာယဒိ႒ိေပ်ာက္သြားရင္ ငါသက္သက္ (လူသက္သက္, အတၱသက္သက္)ပဲ က်န္တယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။
အျခားေသာ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြ အမ်ားအျပားရွိေသးေပမယ့္ ဒီအခ်က္ေတြေလာက္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ ေကာက္ေၾကာင္း ေပၚေလာက္ပါတယ္။ (ေထရ၀ါဒ ရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ ကမၼ႒ာန္းရိပ္သာမ်ားအေပၚ စြတ္စြဲေ၀ဖန္ထားမႈေတြရွိေပမယ့္ အေျခအျမစ္သိပ္မရွိပဲ ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္ဆန္သာျဖစ္လို႔ အက်ိဳးမမ်ားတဲ့အတြက္ ျပန္လည္မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။ အယူ၀ါဒ သက္သက္အေပၚမွာပဲ သံုးသပ္ျပလိုပါတယ္။)
သိပၸံထြန္းကားလာတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအၾကား ကာလာမသုတ္လို ေဒသနာမ်ိဳးေတြ ေရပန္းစားလာပါတယ္။ ေရွး႐ိုးစဥ္လာ ယံုၾကည္မႈေတြကို စိန္ေခၚခ်င္ လာၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေနာက္တိုင္းစာေပနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ရသူေတြက ဘာသာတရားကို သိပၸံပညာဆိုတဲ့ ေပတံနဲ႔ တိုင္းထြာ ၾကည့္ခ်င္လာၾကပါတယ္။ ဥေရာပမွာ ဘုရားေက်ာင္းေတြနဲ႔ ထာရ၀ဘုရားသခင္ရဲ့ ေလာင္းရိပ္ေအာက္က လူသားတန္ဖိုးကို ဆြဲထုတ္ၿပီး လူသား၀ါဒကို ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလို လႈပ္႐ွားမႈမ်ိဳးေတြကို အတုယူခ်င္ လာၾကပါတယ္။ ရွင္ဥကၠ႒ရဲ့ “လူေသလူျဖစ္၀ါဒ” ဟာ သိပၸံပညာက ျဒဗ္ထုတည္ၿမဲမႈနိယာမ, ဒါ၀င္ရဲ့ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္သီအိုရီ, လူသား၀ါဒ စတာေတြကို ဗုဒၶ၀ါဒနဲ႔ ေပါင္းစပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရင္း သိပၸံနည္းလည္းမက်၊ ဗုဒၶ၀ါဒမွလည္း ေသြဖီသြား ပါတယ္။
ယခုပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒမွာလည္း “လူသား၀ါဒ”ကို ေရွ႕တန္းတင္လိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗုဒၶ၀ါဒဟာ ဖန္ဆင္းရွင္ကို လက္ခံတဲ့၀ါဒမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့အျပင္ ရခဲလွတဲ့ လူသားရဲ့ ဘ၀တန္ဖိုးကို အလြန္ အေလးထားတဲ့အတြက္ အထူးတလည္ လူသား၀ါဒကို ပြဲထုတ္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒမွာ လူကို လြန္လြန္က်ဳးက်ဳး ေနရာေပးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လူ-လူခ်င္း ဆက္ဆံရာမွာ ျပဳမူတဲ့လႈပ္ရွားမႈေတြကသာ ကံအစစ္ျဖစ္တယ္။ လူမဟုတ္တဲ့ တိရစၧာန္သတ္ျခင္းဟာ ပါဏာတိပါတမဟုတ္ စသျဖင့္ ခံယူထားပါတယ္။
လူေသလူျဖစ္၀ါဒလို သိပၸံပညာက သေဘာတရားေတြကို ယူသံုးမထားေပမယ့္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒတစ္ခုလံုးဟာ Common Sense ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို အေျခခံထားတာေတြ႔ ရပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒက “မည္သည့္ဘာသာ၀ါဒ, ဒႆနကမွ မွီခို ကူးခ် ယူေဆာင္ ထုတ္ႏႈတ္ထားျခင္းမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္တိုင္ သိျမင္ခ်က္မ်ား” လို႔ ေၾကညာၿပီး၊ “သာမညသေဘာတရားက်မ္း” ကို အက်ယ္တ၀င့္ ေရးသားထားပါတယ္။ ဒႆနဆန္ဆန္ ေ၀ါဟာရအသံုးအႏႈန္းေတြ သံုးၿပီး စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀ ေက်ာ္ ေရးသြားေပမယ့္ အာ႐ံုခံအဂၤါငါးပါးႏွင့္ ကိုယ္တိုင္သိေသာ သာမညအသိဆိုတဲ့ Common Sense ပါပဲ။ Common Sense ကိုသာ ဦးစားေပးတဲ့ ၀ါဒကို ဒႆနေလာကမွာ Naïve Realism လို႔ေခၚပါတယ္။ အထူးအဆန္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျမက္ဟာ စိမ္းတယ္, ေက်ာက္ခဲဟာ မာတယ္, ႏွင္းဟာ ေအးတယ္စတဲ့ ခပ္႐ိုး႐ိုးျမင္တဲ့ လူၿပိန္းအျမင္မ်ိဳးကို ဆိုတာပါ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္ ဒီလို ခပ္႐ိုး႐ိုး ျမင္ျခင္းဟာ မလြဲႏိုင္တဲ့ ပစၥကၡျဖစ္တယ္, ဒိ႒ဓမၼအျမင္ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆရေပမယ့္ Quantum Mechanics ေပၚလာတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ သာမာန္ ပၪၥာ႐ံုသိဟာ ပကတိအရွိတရားနဲ႔ အလွမ္းကြာသြားၿပီလို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက လက္ခံၾကပါတယ္။ ဒီ၀ါဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Bertrand Russell က “Naive realism က ႐ူပေဗဒကို ဦးေဆာင္တယ္။ ႐ူပေဗဒက Naive realism မွားေၾကာင္း ျပခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ Naive realism က မွားပါတယ္” လို႔ An Inquiry Into Meaning and Truth ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ သိပၸံပညာဟာ စဥ္းစားဆင္ျခင္ေတြးေခၚမႈမပါပဲ အာ႐ံုသိသက္သက္နဲ႔ေတာ့ ေရွ႕ဆက္ မတုိးႏိုင္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဒီ Common Sense ေပၚအေျခခံၿပီး ေဟာၾကားထားတဲ့ (ဥပမာ ကာလာမသုတ္, အပဏၰကသုတ္တို႔လို) သုတၱန္ေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုသုတၱန္အမ်ားစုဟာ အဆင့္ျမင့္တဲ့ သစၥာေလးပါးတရားေတြကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းမရွိေသးတဲ့ (ေတြေ၀ေနေသးတဲ့) သူေတြကို ေဟာၾကားခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ ဒီသုတၱန္ေတြမွာလည္း တမလြန္ဘ၀ကို လက္ခံျခင္းဟာ အက်ိဳးမယုတ္ေၾကာင္းကို ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ အာ႐ံုခံအဂၤါငါးပါးျဖင့္ သိျမင္တဲ့ သာမာန္အသိထက္ မေနာ၀ိညာဏ္ျဖင့္သိတဲ့ အသိမ်ိဳးကိုပဲ ဗုဒၶဘာသာက ဦးစားေပး ပါတယ္။ ပညာဟာ မေနာ၀ိညာဏ္ေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚၿပီး ထိုးထြင္းသိျခင္း, ပိုင္းျခားသိျခင္း, ကိေလသာကို ပယ္သတ္ျခင္းစတဲ့ အက်ိဳးေတြရွိတယ္လို႔ ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ (မဇၩိမနိကာယ္၊ မူလပဏၰာသ၊ စူဠယမက၀ဂ္၊ မဟာေ၀ဒလႅသုတ္)
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဟာ ဘာေၾကာင့္ Common Sense ကိုေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ပါ သလဲ။ ဗုဒၶက ဓမၼဟာ စဥ္းစားေတြးေခၚျခင္း၏ က်က္စားရာမဟုတ္ “အတကၠာ၀စာေရာ” လို႔ ေဟာၾကားခဲ့တာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ သာမာန္အာ႐ံုသိနဲ႔ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေရွ႕ဘ၀, ေနာက္ဘ၀, နတ္, ျဗဟၼာ, ငရဲ စတာေတြကို ျငင္းပယ္လိုတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္းလို႔ ယူဆရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ကံဟာ “ထံုးပံုးထဲ လက္ႏိႈက္ရင္ ျဖဴၿပီး၊ ကတၱရာပံုးထဲ လက္ႏိႈက္ရင္ မဲသလို” ပစၥဳပၸန္မွာပဲ အက်ိဳးေပးတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ စင္စစ္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဟာ လူေသၿပီး လူမျဖစ္ေတာ့တာကလြဲရင္ လူေသလူျဖစ္၀ါဒရဲ့ ကံအယူအဆနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တူပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေနာက္တိုင္းသား အမ်ားစုဟာလည္း ဗုဒၶအဆံုးအမကို လက္ခံလိုၾကေပမယ့္ ဘ၀တစ္ဖန္ျဖစ္ျခင္းဆိုတဲ့ အယူအဆကို ျငင္းပယ္လိုၾကပါတယ္။ သို႔မွသာ Common Sense နဲ႔ကိုက္ညီၿပီး သဘာ၀က်တဲ့ ကမၼ၀ါဒျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ သဘာ၀လြန္ နတ္ျဗဟၼာေလာကေတြကို လက္မခံ, ေသလြန္ၿပီး ျပန္ျဖစ္ေသာဘ၀ကို လက္မခံတဲ့ ပစၥဳပၸန္ကံ၀ါဒမ်ိဳးဟာ ျဗဟၼဏ၀ါဒနဲ႔ ဂ်ိန္း၀ါဒတို႔ရဲ့ ကံ၀ါဒထက္ေတာ့ ပိုၿပီးသင့္ေတာ္ လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶက ဘာသာအယူ၀ါဒအက်င့္ေတြကို ေ၀ဖန္ျပတဲ့အခါ ပရေလာကကို ျငင္းပယ္တဲ့၀ါဒေတြကို မျမတ္ေသာဘာသာတရား (အျဗဟၼစရိယ) တနည္းအားျဖင့္ မွားယြင္းတဲ့ ဘာသာတရား False Religion လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ဒီအယူ၀ါဒမ်ိဳးကို စြဲၿမဲစြာ က်င့္သံုးခဲ့ရင္ မဂ္ဖိုလ္မရႏိုင္၊ ေသလြန္လွ်င္ မုခ် အပါယ္သို႔လားေစမည့္ နိယတမိစၧာဒိ႒ိ အျမင္ျဖစ္တယ္။ ျဗာဟၼဏ၀ါဒနဲ႔ နိဂ႑နာဋပုတၱရဲ့ ဂ်ိန္း၀ါဒေတြကိုေတာ့ သက္သာရာ မရေစႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရား (အနႆာသိက ျဗဟၼစရိယ) Unsatisfactory Religion လို႔သာ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္ (မဇၩိမနိကာယ္၊ မဇၩိမပဏၰာသ၊ သႏၵကသုတ္)။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒဟာ Common Sense နဲ႔ “လူ” ေဇာင္းေပးလြန္းတဲ့အတြက္ ကမၼ႒ာန္းတရား အားထုတ္ျခင္းကို အပိုအလုပ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ ခ်ဳပ္တည္းတဲ့ စ်ာန္တရားေတြကို အတၱကိလမထာႏုေယာဂလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ႐ုပ္နာမ္တို႔၏ ျဖစ္ပ်က္႐ႈပြားျခင္းဟာ တရား မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။
ဒီေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ လာရာလမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ေကာက္ရရင္ သာမညအသိ (၀ါ) သာမာန္လူၿပိန္း အသိနဲ႔ လူကသာ ပဓာနက်တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို အေျခခံထားတဲ့ ဥေစၧဒ၀ါဒ, နိတၳိက၀ါဒ နိယတမိစၧာ အယူအဆသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တမလြန္ဘ၀နဲ႔ သံသရာကို လက္မခံတဲ့အတြက္ ဗုဒၶအဆံုးအမသာသနာရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ျဖစ္တဲ့ သံသရာမွ ထြက္ေျမာက္ျခင္း ခ်မ္းသာ (၀ိမုတၱိသုခ) ကိုလည္း မရႏိုင္ပါ။ တမလြန္တြင္ အပါယ္ေဘးမွ လြန္ေျမာက္ေသာ ခ်မ္းသာ (သမၸရာယိကသုခ) ကိုလည္း မရႏိုင္ပါ။ အစိုးရပစၥည္း ခိုးယူျခင္းသည္ အဒိႏၷာဒါနာကံ မေျမာက္ စသျဖင့္ခံယူတဲ့အတြက္ မ်က္ေမွာက္ဘ၀ ကိုယ္က်င့္သီလ စာရိတၱမ႑ိဳင္ကိုေတာင္ အေထာက္အကူ မျပဳႏုိင္ပါဘူး။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ကဲ့ရဲ့႐ႈတ္ခ်မႈကိုလည္း မလြတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သမာဓိနဲ႔ ၀ိပႆနာကိုလည္း ပစ္ပယ္ထားတဲ့အတြက္ ဗုဒၶ၀ါဒရဲ့ သီလ, သမာဓိ, ပညာဆိုတဲ့ သိကၡာသံုးရပ္လံုးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနပါတယ္။
***** ******
ဗုဒၶ၀ါဒႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ အယူအဆမ်ားဟာ ဗုဒၶ၀ါဒနဲ႔ ကြဲျပားျခားနားေၾကာင္းကို အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ အခ်က္ (၉) ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး (အ႒ကထာအဖြင့္မ်ား မပါပဲ) ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ မူရင္းနိကာယ္ငါးရပ္မွ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပပါမယ္။
ေတ ကာယႆ ေဘဒါ ပရံ မရဏာ အပါယ ဒုဂၢတႎ ၀ိနိပါတံ နိရယံ ဥပပႏၷာ။
ေတ ကာယႆ ေဘဒါ ပရံ မရဏာ သုဂတႎ သဂၢ ေလာကံ ဥပပႏၷာ။
နိကာယ္ငါးရပ္လံုးထဲက သုတၱန္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ “အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ပ်က္စီး၍ ေသလြန္ေသာ္ အပါယ္ မေကာင္းေသာလားရာ (ဒုဂၢတိ) သို႔ က်ေရာက္၍ ငရဲ၌ ျဖစ္ရ၏”… “အၾကင္သူသည္ ကိုယ္ပ်က္စီး၍ ေသလြန္ေသာ္ ေကာင္းရာ (သုဂတိ) နတ္ေလာက၌ ျဖစ္ရ၏” ဆိုတဲ့ ၀ါက်မ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ “ကိုယ္ပ်က္စီး၍ ေသလြန္ၿပီးေနာက္ (ကာယႆ ေဘဒါ ပရံ မရဏာ)” ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းအရ အပါယ္က်ျခင္း, နတ္ျဖစ္ျခင္းတို႔ဟာ ဒီမ်က္ေမွာက္လူ႕ဘ၀မွာပဲ ဆင္းရဲျခင္း, ခ်မ္းသာျခင္းေတြကို တင္စားေျပာေနဆိုျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒီတို႔ကိုးကားတဲ့ မဟာသီဟနာဒသုတ္မွာလည္း ဒီအသံုးအႏႈန္း ပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီသုတ္ထဲမွာ ငရဲ (နိရယ), တိရစၧာန္, ၿပိတၱာ (ေပတၱိ၀ိသယ), လူ (မႏုႆ), နတ္ (ေဒ၀ါ) ဆိုတဲ့ ဂတိငါးမ်ိဳးကို ေဖာ္ျပထားၿပီး ဒီဂတိငါးမ်ိဳးဟာ ေသလြန္ၿပီးမွ ေရာက္ရတယ္ဆိုတာ အထင္အရွား ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒီလို လားရာဂတိေတြကို ေရာက္သြားၿပီး ဆင္းရဲခ်မ္းသာကို ခံစားေနရတာကို ကိုယ္တိုင္ ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္တဲ့ ဒိဗၺစကၡဳဉာဏ္ရွိေၾကာင္း ေဟာၾကားထားပါတယ္။ (မဇၩိမနိကာယ္၊ မူလပဏၰာသ၊ သီဟနာဒ၀ဂ္၊ မဟာသီဟနာဒသုတ္) ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ “သံုးဆယ့္တစ္ဘံုဆိုတာ ပစၥဳပၸန္လူ႔ဘ၀ထဲမွာပဲ က်င္လည္ေနရတာ” ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြဟာ ဗုဒၶ၀ါဒနဲ႔ မကိုက္ညီပါဘူး။
အနမတေဂၢါယံ, ဘိကၡေ၀, သံသာေရာ။ ပုဗၺာ ေကာဋိ န ပညာယတိ အ၀ိဇၨာနီ၀ရဏာနံ သတၱာနံ တဏွာသံေယာဇနာနံ သႏၶာ၀တံ သံသရတံ။ (နိဒါန၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊ အနမတဂၢသံယုတ္မွ သုတၱန္မ်ား)
ရဟန္းတို႔… ဤသံသရာ၏ အစကို မသိႏိုင္၊ အ၀ိဇၨာျဖင့္ ပိတ္ဖံုးကာ တဏွာျဖင့္ ေႏွာင္ဖြဲ႔ထား၍ သံသရာကို က်င္လည္ေနၾကေသာ သတၱ၀ါတို႔၏ အစဦးအစြန္းသည္ မထင္။
နိဒါန၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္ အနမတဂၢသံယုတ္မွာ သံသရာသည္ အစမထင္ဟု ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ အကယ္၍ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒက ယူဆထားသည့္အတိုင္း “လူသည္ သံသရာတြင္က်င္လည္ျခင္း မဟုတ္ပဲ၊ သံသရာသည္ လူေပၚတြင္ က်င္လည္ေနၾကျခင္း” သာမွန္ပါက သံသရာသည္ အစမထင္ေသာ အနမတဂၢတရားလို႔ ေဟာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအျပင္ အနမတဂၢသံယုတ္မွာ “မေရတြက္ႏိုင္ေသာ အမိ, အဖ ေတာ္ခဲ့ဖူးသူမ်ား ရွိခဲ့သည္။ သမုဒၵရာေလးစင္းမကေသာ မ်က္ရည္တို႔ က်ခဲ့ဖူးသည္။ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာေပါင္းမ်ားစြာမက သံသရာရွည္ကာ သခ်ိဳင္းေျမပံုတို႔ တိုးခဲ့ဖူးသည္” စတဲ့ ဥပမာမ်ားနဲ႔ ေဟာၾကား ထားပါတယ္။ အနမတဂၢသံယုတ္ တစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ သံသရာအယူအဆဟာ ဗုဒၶ၀ါဒ မဟုတ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေလာက္ပါတယ္။
“အရာရာဟာ ေရွးဘ၀ကျပဳခဲ့တဲ့ ကံေတြေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ, ယခုဘ၀မွာ အရင္ဘ၀က ကံေတြက အက်ိဳးေပးေနၾကတာ”လို႔ ယူဆတာမ်ိဳးကို ဗုဒၶက အယူမွား ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိ (ေရွးကျပဳေသာ အေၾကာင္းဟူသည့္ အယူ)လို႔ ေဟာၾကားခဲ့တာ မွန္ပါတယ္။ ဒီလို အယူ၀ါဒရွိသူေတြဟာ “မိမိတို႔ လုပ္သင့္သည္တုိ႔အား လုပ္ေဆာင္ရန္၊ မလုပ္သင့္သည္တို႔အား မလုပ္ရန္အတြက္ ဆႏၵႏွင့္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈတို႔ ျဖစ္ေပၚမလာႏိုင္။ လုပ္သင့္, မလုပ္သင့္ကိုလည္း မွန္ကန္စြာ မသိျမင္၍၊ သတိထား ေစာင့္ထိန္းျခင္းလည္း ျပဳမည္ မဟုတ္ေတာ့။” လို႔ ဗုဒၶက မိန္႔ၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္ (အံ-၃-၆၂၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ တိတၳာယတနသုတ္)။ ဒါဟာ မ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာျပဳတဲ့ ပစၥဳပၸန္ကံေတြ, ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြ, အျခားေသာအေၾကာင္းတရားေတြကို ျငင္းပယ္ရာ ေရာက္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အရာရာဟာ ကံရဲ့ အက်ိဳး၀ိပါက္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာဂါတစ္ခုရတာဟာ ကံေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္လို႔, ေသြး ေလ သည္းေျခ ေဖာက္ျပန္လို႔, ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂ႐ုမစိုက္လို႔, သူတစ္ပါးက လုပ္ႀကံလို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာ ျဖစ္ပ်က္သမွ်မွာ ကံကို ပံုခ်တာဟာ ပုေဗၺကတေဟတု၀ါဒပဲလို႔ ဗုဒၶက ေဟာၾကားထားပါတယ္ (သံ-၄-၂၆၉၊ သဠာယတန၀ဂၢသံယုတ္၊ ေ၀ဒနာသံယုတ္၊ အ႒သတပရိယာယ၀ဂ္၊ သီ၀ကသုတ္)။
သို႔ေသာ္လည္း အတိတ္ကံေတြကို လံုး၀ပစ္ပယ္ျခင္း မျပဳပါဘူး။ အတိတ္ကံေဟာင္းေတြက မ်က္ေမွာက္ဘ၀ေပၚမွာ လြမ္းမိုးမႈရွိသလို ပစၥဳပၸန္ကံသစ္ေတြက မ်က္ေမွာက္ဘ၀နဲ႔ ေနာင္ဘ၀မ်ားအတြက္ လႊမ္းမိုးမႈရွိပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြကို ညႇင္းဆဲတဲ့သူဟာ ေသလြန္ၿပီးရင္ အပါယ္, ငရဲ က်ေရာက္ရတယ္။ မေရာက္ခဲ့လို႔ လူျဖစ္ရင္ အသက္တိုမယ္။ အနာေရာဂါမ်ားမယ္။ တမလြန္ဘ၀မွာ အသက္, စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ, အေခၽြအရံစသျဖင့္ ကြဲျပားျခားနားမႈေတြဟာ မ်က္ေမွာက္ဘ၀ ကံေတြရဲ့ အက်ိဳးေပးေတြပါ။ (မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ၀ိဘဂၤ၀ဂ္၊ စူဠကမၼ၀ိဘဂၤသုတ္) ထို႔အတူပဲ မ်က္ေမွာက္ဘ၀ကံေတြရဲ့ အက်ိဳးကို မ်က္ေမွာက္ဘ၀မွာျဖစ္ေစ, ေနာက္ဘ၀၌ျဖစ္ေစ, အျခားေသာဘ၀မ်ား၌ ျဖစ္ေစ ခံစားရတယ္လို႔ ေဟာၾကားထားပါတယ္ (မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ၀ိဘဂၤ၀ဂ္၊ မဟာကမၼ၀ိဘဂၤသုတ္)။ ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္မွာျပဳမူတဲ့ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကသာ ကံျဖစ္တယ္။ ပစၥဳပၸန္ကံရဲ့ အက်ိဳးကို ပစၥဳပၸန္ဘ၀မွာပဲ ခံစားရတယ္ဆုိတဲ့ ပစၥပၸန္ကမၼ၀ါဒအယူဟာ ဒီသုတၱန္ေတြနဲ႔ ေလ်ာ္ညီမႈ မရွိပါဘူး။
‘ကမၼ’ဆိုတာဟာ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုးသံုးပါရဲ့ ျပဳမူလႈပ္ရွားမႈေတြကို ေခၚတာမွန္ေပမယ့္ စင္စစ္ကေတာ့ ဒီအျပဳအမူေတြကို ေစ့ေဆာ္ေနတဲ့ ‘ေစတနာ’ သည္သာ ကံျဖစ္ပါတယ္။ ေစတနာနဲ႔ ေစ့ေဆာ္ၿပီးမွသာ ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳမူ, ႏႈတ္ျဖင့္ ေျပာဆို, စိတ္ျဖင့္ ႀကံစည္ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (အံ-၆-၆၃၊ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ မဟာ၀ဂ္၊ နိေဗၺဓိကပရိယာယသုတ္) ဒီေတာ့ ကံေကာင္း ကံဆိုးဟာ ေစတနာေကာင္း ေစတနာဆိုးေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပဳအမူေတြကို ေစ့ေဆာ္တဲ့ ေစတနာက ဒီအျပဳအမူေတြ သက္ေရာက္ခံရမယ့္ လူ, တိရစၧာန္, အဖြဲ႔အစည္း, ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြထက္ ပိုၿပီး ပဓာနက်ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒရဲ့ လူ-လူခ်င္းဆက္ဆံရာမွာ ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး လႈပ္ရွားမႈကိုသာ ကံလို႔သတ္မွတ္ခ်က္ဟာ နိေဗၺဓိကပရိယာယသုတ္ကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ ဥပမာ ရာသီဥတုပူတာကို ေဒါသထြက္ေနခဲ့ရင္လည္း ဗုဒၶ၀ါဒအရ ေဒါသစိတ္ (ေဒါသႏွင့္ယွဥ္တဲ့ ေစတနာ) ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ကံေျမာက္ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒကေတာ့ လူ-လူခ်င္းဆက္ဆံတာ မဟုတ္လို႔ ကံမေျမာက္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒီေတြက ဘုရားအေလာင္းေတာ္ရဲ့ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ကို ႐ူပစ်ာန္, အ႐ူပစ်ာန္လို႔ မွားယြင္းစြာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ထို႔အတူပဲ စိတ္ကိုခ်ဳပ္တည္းတဲ့ စ်ာန္တရားေတြဟာ မိမိကိုယ္ကို ညႇင္းဆဲတဲ့ အတၱကိလမထာႏုေယာဂ အက်င့္ေတြလို႔ မွားယြင္းစြာ ယူဆထားပါတယ္။ စင္စစ္ အေလာင္းေတာ္ဟာ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္ကို ပယ္စြန္႔ဖို႔ အႀကံျဖစ္တာဟာ “မိမိငယ္စဥ္ဘ၀ သေျပပင္ေအာက္မွာ ရခဲ့ဖူးတဲ့ ပဌမစ်ာန္ဟာ ေဗာဓိဉာဏ္ကိုရဖို႔ အက်င့္လမ္းျဖစ္မယ္, ပဌမစ်ာန္ခ်မ္းသာဟာ ကာမဂုဏ္တရားနဲ႔ အကုသိုလ္တရားေတြကို ပယ္စြန္႔ထားတဲ့ ခ်မ္းသာျဖစ္တဲ့အတြက္ မွီ၀ဲအားထုတ္ရမွာကို (တြန္႔ဆုတ္) ေၾကာက္႐ြံ႕ေနစရာလိုေၾကာင္း” စဥ္းစားမိလို႔ပါ။ ဒီအေၾကာင္းကို ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ သစၥကပရိဗိုဇ္ကို ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္ (မဇၩိမနိကာယ္၊ မူလပဏၰာသ၊ မဟာယမက၀ဂ္၊ မဟာသစၥကသုတ္)။ စ်ာန္ခ်မ္းသာဟာ မွီ၀ဲပြားမ်ားအပ္တဲ့ (အာေသ၀ိတဗၺ ဘာေ၀တဗၺ ဗာဟုလီကာတဗၺ) တရားေတြ ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း တြယ္ၿငိေနရန္မဟုတ္ပဲ ထိုထက္ပို၍ အဆင့္ျမင့္ေသာ တရားမ်ားအတြက္ ပယ္စြန္႔ရပါတယ္ (မဇၩိမနိကာယ္၊ မဇၩိမပဏၰာသ၊ ဘိကၡဳ၀ဂ္၊ လဋဳကိေကာပမသုတ္)။ “သမၼာသမာဓိ” ဆိုတာ ပဌမစ်ာန္, ဒုတိယစ်ာန္ စသျဖင့္ စ်ာန္တရားေလးပါးျဖင့္ယွဥ္တဲ့ စိတ္တည္ၾကည္မႈ သမာဓိကို ေခၚေၾကာင္း နိကာယ္ငါးရပ္မွ ေဒသနာေျမာက္ျမားစြာမွာ ေဟာၾကားထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စ်ာန္တရားမ်ားကို ႐ႈတ္ခ်ျခင္း, ပစ္ပယ္ေျပာဆိုျခင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ့ အေျခခံအက်ဆံုးျဖစ္တဲ့ မဂၢင္ရွစ္ပါးက သမၼာသမာဓိကို ျငင္းပယ္ရာေရာက္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕က စ်ာန္တရားကို ေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံစတဲ့ တန္ခိုးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာ ႐ႈပ္ေထြးႏိုင္ပါတယ္။
ဓမၼစၾကာသုတ္အပါအ၀င္ အျခားေသာေဒသနာမ်ားက ဒုကၡသစၥာရဲ့ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အဓိပၸါယ္ကို ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၶာ (ဥပါဒါန္ျဖင့္ စြဲယူထားေသာ ခႏၶာငါးပါး) လို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ စြဲလမ္းမႈ ဥပါဒါန္နဲ႔ ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၶာဟာ သီးျခားမဟုတ္သလို အတူတူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ခႏၶာငါးပါးေပၚမွာ စြဲလမ္းကပ္ၿငိတဲ့ ဆႏၵရာဂကို ဥပါဒါန္လုိ႔ေခၚပါတယ္ (မဇၩိမနိကာယ္၊ ဥပရိပဏၰာသ၊ ေဒ၀ဒဟ၀ဂ္၊ မဟာပုဏၰမသုတ္)။ ဒီဥပါဒါန္ေၾကာင့္ “ငါ ရွိတယ္” လို႔ထင္တဲ့ အထင္ (အသၼိမာန) ျဖစ္ပါတယ္ (ခႏၶ၀ဂၢသံယုတ္၊ ခႏၶသံယုတ္၊ ေထရ၀ဂ္၊ အာနႏၵသုတ္)။ ေရမွာ ထင္တဲ့ ပံုရိပ္လို ဥပါဒါန္ရွိေနတဲ့ ပုထုဇဥ္အတြက္ ႐ုပ္, ေ၀ဒနာ, သညာ, သခၤါရာ, ၀ိညာဏ္ဆိုတဲ့ ခႏၶာငါးပါးကို စြဲၿပီး ငါရွိတယ္လို႔ ထင္တာပါ။ ပုထုဇဥ္ကေတာ့ ဒီပံုရိပ္ကိုပဲ တကယ္ ရွိတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒါကလည္း ခႏၶာငါးပါးကို “ၿမဲတယ္, ခ်မ္းသာတယ္, ငါပဲ” လိုထင္ေနတဲ့ နိစၥသညာ, သုခသညာ, အတၱသညာေၾကာင့္ျဖစ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႐ုပ္, ေ၀ဒနာ, သညာ, သခၤါရ, ၀ိညာဏ္ဆိုတဲ့ ခႏၶာငါးပါးကို အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱလို႔ ျမင္ေအာင္႐ႈရမယ္လို႔ အနတၱလကၡဏာသုတ္အပါအ၀င္ ေဒသနာအမ်ားျပားမွာ ေဟာၾကားထားပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒယူဆသလို “ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၶာကသာ အနတၱျဖစ္ၿပီး, ပၪၥကၡႏၶာက အတၱ၊ (လူလို႔ထင္ေနတဲ့ စြဲလမ္းမႈေတြက အနတၱျဖစ္ၿပီး လူသက္သက္ကေတာ့ အတၱ) သကၠာယဒိ႒ိကို ပယ္သတ္လိုက္ရင္ လူသက္သက္, အတၱသက္သက္ပဲ က်န္မယ္” ရယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရား မေဟာၾကားခဲ့ပါ။ ဗုဒၶက “သေဗၺ ဓမၼာ အနတၱာ”လို႔ ေဟာပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္ကမၼ၀ါဒက လူဆိုတဲ့ အတၱ၀ါဒကို လက္ခံထားတဲ့ အတြက္ ႐ုပ္နာမ္ သခၤါရတရားေတြေပၚ “အနိစၥ, ဒုကၡ, အနတၱ” ႐ႈပြားဖို႔ ျငင္းပယ္ထားပါတယ္။
ဧရာ (မႏၲေလး)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, December 5, 2016

အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၏ ခ်မ္းသာမႈကို ေရွ ႔ရႈ၍




လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက
ပါ။ တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးတရားပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးၾကြလာျပီးတရားေဟာေတာ့ မာတိကာမာတာ အေၾကာင္းေဟာသြားတာေလး အခုထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ တကၠသိုလ္မွာေဟာတာဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက လူငယ္ေတြနားလည္လြယ္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေခတ္အသံုးေတြ၊ အဂၤလိပ္လိုေတြ မ်ားမ်ားညွပ္ထည့္ျပီး ေဟာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက အဲဒီေန႔ကတရားမွာ အဓိက အခ်က္ (၂) ခုကို high light လုပ္ျပီးေပာာေပးသြားတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ ႔ အလိုနည္းမႈ၊ ဒကာဒကာမေတြ ေမြးျမဴရလြယ္ေအာင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္တတ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးေဟာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ မာတိကာမာတာရဲ ႔ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ ဆြမ္းကိစၥအဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးမႈဟာ အင္မတန္အတုယူစရာေကာင္းျပီး၊ စိတ္ကူးပံု အင္မတန္ဆန္းၾကယ္ေၾကာင္း၊ အခုေခတ္လိုဆိုရင္ သူ႔ရဲ ႔ဆြမ္းစီမံဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပံုဟာ ဘူေဖးဆြမ္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာေတာ္ၾကီးက ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ေဟာသြားခဲ့တာ အခုထိ ၾကားေယာင္မိေနပါေသးတယ္။

ေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဘူေဖးဆြမ္းဆိုတာကို စိတ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိခဲ့ျပီး သေဘာက်သြားခဲ့ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြအေနႏွင့္ အျမဲတမ္း ဆြမ္းခံစား၊ အလွဴေတြမွာ ဒကာဒကာမေတြ ခ်က္ကပ္တဲ့ ဆြမ္းေတြခ်ည္းစားေနရေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကာလာရင္ ျငီးေငြ႔ၾကမွာပဲ။ တခါတေလ ဘူေဖးပံုစံ ကိုယ္ႏွ္စ္သက္တဲ့ ဆြမ္းဟင္းေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ ဘုန္းေပးခြင့္ရၾကရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ၾကမွာပဲလို႔ အဲဒီကတည္းက ေတြးေနမိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ကံႏွင့္ကံအက်ိဳးေပး တရားေတြမွာ အျမဲလိုလိုထည့္ထည့္ေဟာတတ္တဲ့ တရုတ္ၾကီးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းလည္း သေဘာက်မိပါေသးတယ္။ အဲဒီတရုတ္ၾကီးက ျပည္ၾကီးကလာတဲ့ တရုတ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္၊ ျမန္မာဓေလ့လည္း နားမလည္၊ ဘုန္းၾကီးေတြႏွင့္ ဘယ္လိုေျပာဆိုဆက္ဆံရမယ္ဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းေတာ့ ရွိတယ္။ သူ႔အိမ္ေရွ ႔ကေန အျမဲတမ္းဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ျမင္ေတာ့ သနားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ တခါေတာ့ သူ႔အိမ္မွာ ပင့္ျပီး ဘုန္းၾကီးေတြကို ဆြမ္းကပ္တယ္။ ဆြမ္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဘးကေနျပီး ယပ္ေတာင္ႏွင့္ ယပ္ခပ္ေပး၊ ပါးစပ္ကလည္း စားၾက၊ စားၾက လို႔ေျပာျပီး ဆြမ္းထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြ အားရပါးရ လိုက္ထည့္ေပးသတဲ့။ သံဃာေတာ္ေတြလည္း ဆြမ္းဘုန္းေပးျပီးသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ေခၽြးေတြစို႔ေနၾကျပီေပါ့။ ထံုးစံအတိုင္း ပရိတ္တရားနာ၊ ေရစက္ခ် လုပ္ေပးရမယ့္ အစီအစဥ္အတိုင္း တရားေဟာဖို႔ စျပင္ေတာ့ တရုတ္ၾကီးက နင္တို႔ စားျပီးေသာက္ျပီး အိုက္လို႔ ပင္ပန္းေနၾကျပီ။ သီခ်င္းဆိုမေနၾကနဲ့ေတာ့။ ေက်ာင္းျပန္အိပ္ၾကေတာ့လို႔ အတင္းႏွင္လႊတ္တယ္တဲ့။ သူက သံဃာေတာ္ေတြ ပရိတ္ရြတ္တာကိုု သီခ်င္းဆိုၾကတယ္လို႔ပဲ နားလည္ထားတာကိုး။

ဒီမွာ ဆရာေတာ္က တရုတ္ၾကီးရဲ ႔ စိတ္ထားကို high light လုပ္ျပတာပါ။ အမ်ားစုက အလွဴအတန္းတစ္ခုလုပ္ျပီ၊ ဆြမ္းကပ္ၾကျပီဆိုရင္ ေမြးေန႔အတြက္ပါဘုရား၊ အိမ္တက္ဆြမ္းပါဘုရား၊ အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္နာခ်င္လို႔ပါဘုရား စသျဖင့္ မိမိတို႔အက်ိဳးကို ဦးတည္ရည္ရြယ္ၾကျပီးမွ လွဴၾကတန္းၾက ဆြမ္းကပ္တတ္ၾကတယ္။ တခါတေလ ေဗဒင္ယၾတာေတြအစီအစဥ္ႏွင့္ ဆြမ္းကပ္အလွဴလုပ္ၾကတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိၾကေသးတယ္။ ဒီတရုတ္ၾကီးအလွဴလုပ္တာက်ေတာ့ သူ႔အက်ိဳးအတြက္ ဘာတစ္ခုမွမပါဘူး။ ဘုန္းၾကီးေတြ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းဆြမ္းခံေနရတာကို သနားလို႔ အိမ္ကိုပင့္ျပီး ဆြမ္းကပ္တယ္။ ဆြမ္းကပ္ေတာ့လည္း သံဃာေတြ အားရပါးရ စားႏိုင္ဖို႔ကိုပဲ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ထုတ္ စီစဥ္ေပးတယ္။ ဆြမ္းစားျပီးသြားေတာ့လည္း သံဃာေတြ ေခၽြးတလံုးလံုးႏွင့္ တရားေဟာေန၊ ပရိတ္ရြတ္ေနရမွာကို မၾကည့္ရက္လို႔ ေက်ာင္းကို အတင္းျပန္ခိုင္းတယ္။ သံံဃာေတာ္ေတြခ်မ္းသာဖို႔ကိုပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားျပီး လွဴတာမ်ိဳးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။

တေလာက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး တင္ထားတဲ့ status ေလး ဖတ္ျဖစ္ျပီး ရယ္လိုက္ရပါေသးတယ္။ အဲဒီ ဦးဇင္းေလး ျမန္မာျပည္ခဏျပန္ၾကြတုန္း သူႏွင့္ ရင္းႏွီးတဲ့ ဒကာမေတြက သိပ္မၾကာခင္ကမွ ျမန္မာျပည္မွာလာဖြင့္တဲ့ KFC ဆိုင္မွာ ဆြမ္းကပ္မလို႔စီစဥ္တာကို ဦးဇင္းက KFC ဆိုရင္ေတာ့ ကပ္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ဒကာမတို႔ရယ္၊ အဲဒီဆိုင္ကို ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး သြားသြားစားေနရလို႔ စားခ်င္စိတ္ကို ကုန္ေနပါျပီ ဆိုတာေလး ေရးထားတာ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ပါ။ ဒကာ၊ ဒကာမေတြဘက္ကေတာ့ အခုမွ ေရာက္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားကဖြင့္တဲ့ဆိုင္မွာ ထူးထူးျခားျခားအေနႏွင့္ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ၾကေပမယ့္ KFC တို႔ Mc Donald`s တို႔ ဆိုတာ ႏိုင္ငံျခားေနေနရတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ပံုမွန္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမ်ိဳးပါပဲ။ ေက်ာင္းတက္ေနရတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြဆိုရင္ သူတို႔ရဲ ႔ ေန႔ဆြမ္းအတြက္ ေစ်းသက္သက္သာသာႏွင့္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ မွာယူလို႔ရတဲ့ အဲဒီလိုဆိုင္လိုမ်ိဳးေတြႏွင့္ ေက်ာင္းသြားရတဲ့ ေန႔တိုင္းနီးပါးမွာ ႏွစ္ပါးသြားေနၾကရတာ မဟုတ္လား။ တခါတေလ အလွဴရွင္ဘက္ကေတာ့ အထူးတလည္အျဖစ္ႏွင့္ လွဴဒါန္းခ်င္ေပမယ့္ အလွဴခံဘက္ကက်ေတာ့ အဆင္မေျပ ျဖစ္တတ္တာေလးေတြလည္း ရွိတတ္တဲ့သေဘာမ်ိဳးပါ။

အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ အေၾကာင္းညီညြတ္လာတိုင္း ဆရာေတာ္ေတြကို အရင္ဆံုး ဘုန္းဘုန္းတို႔ ဘာမဘုန္းေပးတာရွိလဲဘုရား ဆိုျပီး ၾကိဳတင္ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္။ အရင္က ၾကံဳဖူးတဲ့ အလွဴအေတြ႔အၾကံဳေတြမွာ တခါတေလ အသားၾကီးငါးၾကီးေရွာင္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ သက္သတ္လြတ္ပဲ ဘုန္းေပးတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြ ပါလာခဲ့ရင္ ကိုယ္ျပင္ဆင္ထားတဲ့ဆြမ္းဟင္းေတြႏွင့္ အဆင္မေျပျဖစ္တတ္တာေတြ ရွိခဲ့့ဖူးပါတယ္။ တအားရင္းႏွီးတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းတို႔ အထူးတလည္ ဘာဘုန္းေပးခ်င္တာရွိလဲ၊ တပည့္ေတာ္ ဒါေတြ ဒါေတြ ခ်က္ဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ အဆင္ေျပမလားဘုရား။ ဘာထပ္ထည့္ေပးရမလဲ၊ ဘာျဖဳတ္ေပးရမလဲ ဆိုတာမ်ိဳးေမးျပီးမွ ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သီတင္းသံုးေနရတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြအေနႏွင့္ ေက်ာင္းကို ဒကာဒကာမေတြလာကပ္တာဘုန္းလိုက္၊ ဆြမ္းကပ္မယ့္သူမရွိတဲ့ေန႔မ််ိဳးဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ အေျခာက္အျခမ္းေလးေတြႏွင့္ အဆင္ေျပသလိုဘုန္းလိုက္ ႏွင့္ စခန္းသြားၾကရတာ မ်ားပါတယ္။ အိမ္ပင့္ျပီး ဆြမ္းကပ္ၾကတဲ့အခါလည္း ျမန္မာထမင္းဟင္းေတြပဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခ်က္ကပ္ၾကတာကို ဘုန္းေပးၾကရတာဆိုေတာ့ တခါတေလ ကိုယ္ေတာ္ေတြလည္း ျငီးေငြ႔ၾကမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြကို ဆြမ္းကပ္ျဖစ္ရင္ ဘုန္းဘုန္းတို႔ အိမ္ခ်က္ဘုန္းခ်င္လား၊ ဆိုင္မွာ ကပ္ရမလား။ တရုတ္စာဘုန္းခ်င္လား၊ ကုလားစာဘုန္းခ်င္လား၊ ဥေရာပစာဘုန္းမလား၊ ဘူေဖးဘုန္းခ်င္လား လို႔ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ေမးျပီး ကပ္ပါတယ္။

ေျပာရရင္ ဘူေဖးဆိုင္မွာ ဆြမ္းကပ္ရတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာအိမ္မွာခ်က္မယ္ဆိုရင္ ဟင္းအမယ္ေလးငါးေျခာက္မ်ိဳးထက္ပိုျပီး ခ်က္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူႏိုင္ပါဘူး။ ဘူေဖးဆိုင္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဟင္းအမယ္ ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္ ကို ကပ္ခြင့္ရပါတယ္။ အခ်ိဳပြဲကအစ ေသာက္စရာ အပူ၊ အေအးကအဆံုး အားလံုး အလွ်ံပယ္ပါပဲ။ ဘုန္းဘုန္းေတြလည္း သူတို႔ အာသီသရွိရာကို စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ ဘုန္းေပးသံုးေဆာင္ခြင့္ရၾကပါတယ္။

ဘုန္းဘုန္းေတြဘက္က သူတို႔ ဘယ္လို ၀ိနည္းႏွင့္ေလွ်ာ္ညီေအာင္ ဘုန္းေပးသံုးေဆာင္ရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေတြထက္ ပိုနားလည္ပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ဘယ္လို စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးရမယ္ဆိုတာ ဒကာဒကာမကို အမိိန္႔ရွိလာပါလိမ့္မယ္။ သူတို႔ေျပာလာတဲ့အတိုင္း စီစဥ္ေပးလိုက္ရံုပါပဲ။ ဘူေဖးဆြမ္းကပ္လို႔ ရဟန္းေတာ္ေတြကို အာပတ္သင့္ေစတာေၾကာင့္ ဒကာဒကာမေတြက မကပ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ိဳး မထားေစခ်င္ပါဘူး။

ဆြမ္းအလွဴမွရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနကုသိုလ္ကို ပါရမီေျမာက္တဲ့ ဒါနျဖစ္ေအာင္ျဖည့္ဆည္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို ဒါနမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ဘက္ကိုပဲ ၾကည့္ရမွာလို႔ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးမ်ား ဆံုးမၾကပါတယ္။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ရဲ ႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကိုပဲ ေရွ ႔ရႈစဥ္းစားေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ လိုအပ္ေနတာေလးကိုု ကိုယ့္ဘက္က ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ေပးလိုက္မႈေၾကာင့္ တစ္ဘက္သား ျပည့္စံုသြားတာ၊ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္သြားတာေလးကို ၾကည့္ျပီး ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရတာဟာ ဒါနရဲ ႔ လက္ငင္းအက်ိဳးပါပဲ။ က်န္တာေတာ့ နိဗၺာန္ရတဲ့အခ်ိန္အထိ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ လိုက္အက်ိဳးေပးေနမွာမို႔ ပူေနစရာမလိုပါဘူးေလ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, November 30, 2016

The Seed





မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမွာ လူတိုင္းဟာ ဘုရားအေလာင္းေတြျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားအျဖစ္ႏွင့္ ေလာကကိုကယ္တင္ၾကရမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို လူေတြရဲ ႔စိတ္ထဲရိုက္သြင္းေပးထားတာကို သေဘာက်မိတယ္။ ဒါဟာ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ယံုၾကည္လက္ခံသူေတြရဲ ႔စိတ္ကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းလဲသြားေစႏိုင္တယ္လို႔ေတြးမိတယ္။ အခုစာဖတ္ေနတဲ့မိတ္ေဆြအေနႏွင့္ အမ်ိဳးသားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ိဳးသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏေလာက္ရပ္ျပီး ကိုယ့္ဖာသာ စိတ္ကူးၾကည့္ပါလား။ ငါဟာ ဘုရားအေလာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဘုရားရွင္အျဖစ္ႏွင့္ ေလာကကိုကယ္တင္ရမယ့္သူ ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးၾကည့္ၾကည့္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ mood တစ္ခု ေျပာင္းသြားတာ ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေျပာင္းသြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈအေျခအေနေလးဟာ ဘယ္လိုေလးမ်ားျဖစ္ေနမလဲ။

ဗုုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဘုရားရွင္ဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ သိထားၾကတာပါပဲ။ ရုုပ္ပိုင္းေရာ၊ စိတ္ပိုင္းေရာ၊ ပညာအရာ၊ တန္ခိုးေတာ္အရာ စသျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ အတုမရွိ ျပည့္စံုေတာ္မူတဲ့သူ။ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့ ေမတၱာေတာ္၊ မဟာကရုုဏာေတာ္ႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္ကယ္တင္ေတာ္မူတဲ့သူ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပါရမီေတာ္ေတြကိုု ျဖည့္ဆည္းေတာ္မူခဲ့တဲ့သူ။ ငါဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ရမယ့္သူပါလား လို႔ အေတြး၀င္မိတာႏွင့္ စိတ္ထဲမွာ ငါဟာ ၾကီးေလးတဲ့တာ၀န္ကို ထမ္းရြက္ရမယ့္သူျဖစ္တယ္။ ေပါ့ေပါ့ဆဆႏွင့္ ေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ အခုကတည္းက ျပင္ဆင္ရမွာေတြ၊ ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ရမွာေတြကို ၾကိဳးစားျပီးလုပ္သြားမွ ေတာ္လိမ့္မယ္။ ပါရမီ (၁၀) ပါး ဆိုုတာကို စာထဲမွာ မထားေတာ့ပဲ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ ၾကိဳးစားလုပ္သြားရမွာပါလား ဆိုတာမ်ိဳး အေတြးေတြ ၀င္လာပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ိန္မွာ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ဖို႔ က်ိန္းေသေနတဲ့ အိမ္ေရွ ႔မင္းသားတစ္ပါးဟာ မင္းသားဘ၀မွာကတည္းက ကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ့္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး သိသင့္သိထိုုက္တာေတြ၊ ဘုရင္တစ္ပါးအေနႏွင့္ တတ္ေျမာက္ရမယ့္ အတတ္ပညာေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္နာလည္ေအာင္ သင္ၾကားထားရမွာျဖစ္ျပီး တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ ခံရေအာင္လည္း မင္းသားဘ၀မွာကတည္းက အဘက္ဘက္က ၾကိဳးစားထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္မွာ ႏိုုင္ငံတစ္ခုရဲ ႔ အထြဋ္အထိပ္ သမၼတျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း တိုင္းျပည္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းျပည့္မီေအာင္ အခုကတည္းက အစစအရာရာ ျပင္ဆင္ျဖည့္ဆည္းထားရမွာျဖစ္သလို၊ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းကအစ လူေတြေထာက္စရာ၊ ကဲ့ရဲ ႔စရာ ျဖစ္မလာေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းႏွင့္ ေနထိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီဥပမာေတြအတိုင္းလိုပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားျဖစ္ရမယ့္သူလို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္အဖိုု႔အတြက္လည္း ေန႔စဥ္ဘ၀ကို သူလိုုငါလို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ျဖတ္သန္းဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေန႔ရက္တိုင္း ပါရမီျဖည့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အားစိုက္ၾကိဳးပမ္းေနရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေဌးျဖစ္ဖို႔အတြက္ တစ္က်ပ္တစ္မူးကအစ ရိုုရိုုေသေသစုုသလို ဘုရားျဖစ္ဖိုု႔အတြက္ ပါရမီေတြကို ၾကိဳးစားျဖည့္ျပီး ကုသိုလ္စုေနရေတာ့မွာပါပဲ။

မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအလိုမရ ထင္ရွားရွိတဲ့ သတၱ၀ါတိုင္းမွာ Buddha Nature ဆိုတဲ့ ဗုဒၶသဘာ၀ဆိုတာ ကိန္းေအာင္းေနၾကတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦန္ေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးမစား မလုပ္ရဘူး။ အားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားျဖစ္မယ့္သူေတြခ်ည္းျဖစ္ၾကလို႔ အားလံုးအေပၚ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လည္း ဘုရားအေလာင္း၊ ကိုယ့္ေရွ ႔က ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ သူ၊ ဆက္ဆံေနရတဲ့သူကလည္း ဘုရားအေလာင္း၊ တိရစၦန္ေလးေတြကလည္း ဘုရားအေလာင္း။ ဒီလို ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး၊ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးႏွင့္ လူအခ်င္းခ်င္းၾကား၊ လူႏွင့္တိရစၦာန္ေတြၾကား ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နားလည္မႈ၊ ၾကင္နာမႈ၊ ညွာတာေထာက္ထားမႈစတဲ့ ျဗဟၼာစိုရ္တရားေတြ စိတ္ထဲျဖတ္စီးႏိုင္တာေပါ့။

မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမွာ သတၱ၀ါတစ္ဦးစီရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္အေနႏွင့္ ဘုရားဆု လို႔ေခၚတဲ့ သမၼာသမၺဳဒၶေဗာဓိ ဆု တစ္ခုတည္းကိုသာ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာကိုေလ့လာၾကည့္ရင္ေတာ့ သတၱ၀ါေတြရဲ ႔ ေနာက္ဆံုုးျဖစ္ရမယ့္ ပန္းတိုင္ ေဗာဓိဆုဟာ ေရြးခ်ယ္စရာ ငါးမ်ိဳးေတာင္ရွိေနပါတယ္။ ဘုရားဆုတစ္ခုတည္းမဟုုတ္ပါဘူး။

(၁) သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားဆု
(၂) ပေစၥကဗုဒၶ ဆု
(၃) အဂၢသာ၀က ဆုု
(၄) မဟာသာ၀က ဆု
(၅) ပကတိသာ၀က ဆု

ဆိုျပီး ငါးမ်ိဳး ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္ပါတယ္။ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနႏွင့္ဆိုရင္ ဒီငါးမ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုကို ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး တစ္သက္ပတ္လံုး တစ္စိုက္မတ္မတ္ ပါရမီျဖည့္ေနဖို႔ပါပဲ။

တကယ္က ဒီေဗာဓိဆုုေတြဆိုုတာ တျခားမွာရွိေနတာမဟုုတ္ပါဘူး။ မိမိတို႔တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ ႔ စိတ္ထဲမွာ မ်ိဳးေစ့အေနႏွင့္ ရွိႏွင့္ျပီးသားေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလး ကိုယ့္စီမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို အရင္ဆံုုး နားလည္လက္ခံတတ္ဖိုု႔ေတာ့လိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ငါ့ရဲ ႔ ေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလးကို ဘယ္လိုအပင္မ်ိဳးျဖစ္လာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္မယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဆုငါးဆုထဲက ၾကီးၾကီးမားမားဆုၾကီးေတြကို မေရြးခ်ယ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ပကတိသာ၀ကဆု ဆိုတာက လူတိုင္း လြယ္လြယ္ကူူကူျဖစ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေပၚမူတည္ျပီး အခ်ိန္အတိုင္းအတာ အတိုအရွည္ကြာႏိုုင္ေပမယ့္ တကယ္ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးၾကီးထား အားထုတ္ရင္ ဒီတစ္ဘ၀တည္းႏွင့္လည္း ဒီဆုက ရရွိႏိုုင္ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ သတ္မွတ္ထားေပးခဲ့တဲ့ ပါရမီ(၁၀)ပါးကို အကုုန္လံုး မျဖည့္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး တစ္ခုကိုေရြးခ်ယ္ျပီး တစ္သက္ပတ္လံုး ၾကိဳးစားျဖည့္ဆည္းရင္း မိမိတိုု႔ရဲ ႔ ေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလးကို အပင္ေပါက္ၾကီးထြားလာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကရမယ့္တာ၀န္က လူတိုင္းမွာရွိေနပါတယ္။ လူအမ်ားေတြးတတ္ၾကတာက ဘုရားဆုုပန္ေတြေလာက္သာ ပါရမီေတြျဖည့္ဆည္းၾကရတယ္။ ကိုယ္လိုသာမန္လူေတြကေတာ့ ဒီလိုပဲ စားစားသြားသြား ေအးေအးေဆးေဆးပဲဆိုျပီး ဘ၀မွာ ကုသိုလ္ပါရမီအားထုုတ္ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ေႏွးေကြးေလးပင္ေနတတ္ၾကတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အထြာႏွင့္ကိုယ္ အားလံုးမွာ ပါရမီျဖည့္ရမယ့္တာ၀န္ရွိေနပါတယ္။ ငါဟာ သာမန္လူမဟုတ္ဘူး။ ေဗာဓိေလာင္းလ်ာတစ္ဦး ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ခဏခဏ ေတြးေတြးေပးတတ္ၾကရင္ အေတာ္ေကာင္းမယ္ လိုု႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါမွ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ ေမ့ေလ ွ်ာ့ေနတတ္တဲ့အက်င့္ေတြ တေျဖးေျဖးေလ ွ်ာ့ပါးသြားႏိုုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးဆက္ဆံရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦာန္ေလးေတြႏွင့္ ဆက္ဆံရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေတြးသလိုမ်ိဳး ဒီလူ၊ ဒီသတၱ၀ါေလးဟာ ေဗာဓိေလာင္းလ်ာျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ အထြဋ္အျမတ္ဦးခိုုက္အရိုုအေသေပးရမယ့္သူတစ္ဦး ျဖစ္လာမွာ။ ဗုုဒၶစာေပေတြထဲမွာလည္း အေလာင္းေတာ္ၾကီးေတြ ႏုစဥ္အခါ ပါရမီျဖည့္ရစဥ္အခ်ိန္ေတြတုုန္းက လူျဖစ္လိုုက္၊ တိရစၦန္ျဖစ္လိုုက္၊ လူဆိုုးျဖစ္လိုုက္၊ လူယုုတ္မာျဖစ္လိုုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက်င္လည္ခဲ့ၾကရတာေတြ ရွိခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေပၚမွာ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံရမယ္၊ တန္ဖိုုးထားဆက္ဆံရမယ္၊ အၾကင္နာေမတၱာထား ဆက္ဆံရမယ္၊ သူ႔ဘက္ကဆိုးေနရင္ေတာင္ ကိုုယ့္ဘက္က အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး သည္းခံဆက္ဆံရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေလး ေတြးေပးႏိုုင္လာၾကရင္ လူ႔ေလာကဟာ ပိုျပီး သာယာေအးခ်မ္းလာႏိုင္ဖိုု႔ရွိပါမယ္။

စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြအေနႏွင့္ ကိုုယ့္စိတ္ကိုု ျပန္ၾကည့္ပါ။ ငါ့မွာ ေဗာဓိ မ်ိဳးေစ့ေလး တစ္ခုုရွိေနပါတယ္။ အဲဒီမ်ိဳးေစ့ေလးကိုု ေရေလာင္းေပါင္းသင္လိုု႔ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္အျဖစ္ ေ၀ေ၀ဆာဆာႏွင့္ ရွင္သန္လာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖိုု႔ ကိုုယ့္မွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိေနပါတယ္။ ဒီတာ၀န္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ႏွင့္ ယူလိုက္ပါ။ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေမ့ေမ့ေလ ွ်ာ့ေလ ွ်ာ့ မေနလိုက္ပါနဲ႔ လို႔ ေမတၱာ ေရွ ႔ထား မွာလိုက္ခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၃၀၊ ၁၁၊ ၂၀၁၆။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, October 17, 2016

ကာယဂတာသတိ (သို႔) ဘ၀အေဖာ္မြန္ေကာင္း





သက္ေတာ္ (၁၂၀) အရြယ္ေတာ္ေရာက္ခါမွ ခႏၶာ၀န္ခ်ေတာ္မူခဲ့တဲ့ အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ဘ၀မွာ သက္ေတာ္(၈၀)အရြယ္အထိ ရဟန္းဘ၀တစ္ေလ ွ်ာက္ မိမိတန္ဖိုုးထား ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ခင္ရျပီး အျမဲလိုုလို အတူတကြနီးနီးကပ္ကပ္သီတင္းသံုုးခြင့္၊ ျပဳစုုလုုပ္ေကၽြးခြင့္၊ တရားနာၾကားခြင့္၊ တရားေဆြးေႏြးတိုုင္ပင္ခြင့္ေတြရရွိခဲ့တဲ့ ဆရာသခင္ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရယ္၊ အရွင္သာရိပုုတၱရာကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရယ္၊ အရွင္မဟာေမာဂၢလန္ကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးတိုု႔ရယ္ဟာ အသီးသီး မိမိထက္အရင္ေစာျပီး ခႏၶာ၀န္ေတြခ်သြားခဲ့ၾကပါတယ္

အရွင္ျမတ္ရဲ ႔ က်န္တဲ့ဘ၀သက္တမ္း အႏွစ္(၄၀)ေလာက္မွာ အထူးရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သူေတြမရွိေတာ့ပဲ တရားကိုုသာအေဖာ္လုုပ္ျပီး အခ်ိန္ကုုန္လြန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပံုကိုု အရွင္ျမတ္ရဲ ႔ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္ ဒီစကားေလးက သက္ေသခံေနခဲ့ပါတယ္။

အဗၻတီတသဟာယႆ၊ အတီတဂတသတၳဳေနာ။
နတၳိ ဧတာဒိသံ မိတၱံ၊ ယထာ ကာယဂတာသတိ။

ျမတ္စြာဘုရားတည္းဟူေသာ ဆရာ လြန္ေတာ္မူျခင္းေၾကာင့္ အေဆြခင္ပြန္း
ေကာင္းမွ ကင္းကြာခဲ့ရေသာ ငါ့အား ကာယဂတာသတိသည္ပင္
ငါ၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဆာင္တတ္ေသာ အေဆြခင္ပြန္းေကာင္း
အစစ္ ျဖစ္ေပေတာ့၏။

အရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ အေဖာ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ ”ကာယဂတာသတိ” အေၾကာင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူထားတာကို ဖတ္ရႈေလ့လာၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တိုု႔တေတြလည္း အခုုလိုု ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ သီတင္းကၽြတ္အခါသမယ ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္သူေတြႏွင့္ တဒဂၤ၊ တခဏေလာက္ ေခတၱခြဲခြာျပီး ကာယဂတာသတိ ကို အေဖာ္ျပဳလို႔ အခ်ိန္ကုုန္လြန္ၾကည့္ၾကပါစိုု႔လားခင္ဗ်ာ။

========================

ကာယဂတာသတိသုတ္

၁၅၃။ အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္-

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၳိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ၌ ဆြမ္းစားၿပီးေနာက္ ဆြမ္းစားဇရပ္မွ ဖဲခဲ့ကုန္၍ စည္းေဝး ရာဇရပ္၌ စည္းေဝးထိုင္ေနၾကကုန္ေသာ မ်ားစြာေသာ ရဟန္းတို႔အား ဤအၾကားစကားသည္၁ ထင္ရွား ျဖစ္၏ – ”ငါ့သွ်င္တို႔ အံ့ၾသဖြယ္႐ိွပါေပစြ၊ ငါ့သွ်င္တို႔ မျဖစ္စဖူး ျဖစ္ပါေပစြ၊ အလံုးစံုကို သိေတာ္မူ ျမင္ေတာ္မူ၍ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ မေဖာက္မျပန္ ကိုယ္တိုင္ သိေတာ္မူေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ကို ပြါးမ်ားေလ့လာသည္႐ိွေသာ္ မ်ား ေသာ အက်ဳိးရင္း အက်ဳိးဆက္႐ိွ၏ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူ၏”ဟု (အၾကားစကားသည္ ျဖစ္၏)။ ထိုရဟန္းတို႔၏ ဤအၾကားစကားသည္ မၿပီးျပတ္ေသးေခ်၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ညခ်မ္းအခါ၌ ကိန္းေအာင္း ရာမွ ထေတာ္မူလ်က္ စည္းေဝးရာဇရပ္ဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးလွ်င္ ခင္းထားေသာေနရာ၌ ထိုင္ေနေတာ္မူ၍ ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏ –

”ရဟန္းတို႔ ယခုအခါ၌ အဘယ္စကားျဖင့္ စည္းေဝးထိုင္ေနၾကကုန္သနည္း၊ သင္တို႔၏ ငါမလာမီ အၾကားဝယ္ မၿပီးေသးေသာစကားကား အဘယ္နည္း”ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းစားၿပီး ေနာက္ ဆြမ္းစားဇရပ္မွ ဖဲခဲ့ကုန္၍ ဤစည္းေဝးရာဇရပ္၌ စည္းေဝးထိုင္ေနကုန္ေသာ အကြၽႏု္ပ္တို႔အား ဤအၾကားစကားသည္ ထင္ရွားျဖစ္ပါ၏ -”ငါ့သွ်င္တို႔ အံ့ၾသဖြယ္႐ိွပါေပစြ၊ ငါ့သွ်င္တို႔ မျဖစ္စဖူး ျဖစ္ပါေပ စြ၊ အလံုးစံုကို သိေတာ္မူ ျမင္ေတာ္မူ၍ ပူေဇာ္အထူးကို ခံေတာ္မူထိုက္ေသာ မေဖာက္မျပန္ ကိုယ္တိုင္ သိေတာ္မူေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား ေလ့လာအပ္သည္႐ိွေသာ္ မ်ားေသာ အက်ဳိးရင္း အက်ဳိးဆက္႐ိွ၏ဟူ၍ ေဟာေတာ္မူ၏”ဟု (အၾကားစကား သည္ ထင္ရွားျဖစ္ပါ၏)။ ျမတ္စြာဘုရား အကြၽႏု္ပ္တို႔၏ မၿပီးေသးေသာ အၾကားစကားကား ဤစကားပါ တည္း၊ ထိုစဥ္အခါ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ႂကြေရာက္လာေတာ္မူပါ၏ဟု (ေလွ်ာက္ထားၾကကုန္၏)။

၁၅၄။ ရဟန္းတို႔ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို အဘယ္သို႔ ပြါးမ်ား ေလ့လာထားေသာ္ မ်ားေသာ အက်ဳိးရင္း အက်ဳိးဆက္႐ိွသနည္း။ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္း သည္ ေတာသို႔ ကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သစ္ပင္ရင္းသို႔ ကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရာသို႔ ကပ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း တင္ပလႅင္ေခြၿပီးလွ်င္ ကိုယ္ကို ေျဖာင့္မတ္စြာ ထားလ်က္ ကမၼ႒ာန္းသို႔ ေရွး႐ႈ သတိကို ျဖစ္ေစ၍ ထိုင္ေန၏။ ထိုရဟန္းသည္ သတိႏွင့္ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍သာလွ်င္ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏၊ သတိႏွင့္ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍သာလွ်င္ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏၊။ ရွည္စြာေသာ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစသည္ ႐ိွေသာ္ ”ရွည္စြာေသာ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏”ဟု သိ၏၊ ရွည္စြာေသာ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစသည္႐ိွေသာ္ ”ရွည္စြာေသာ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏”ဟု သိ၏။ တိုစြာေသာ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစသည္႐ိွေသာ္ ”တိုစြာ ေသာ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏”ဟု သိ၏၊ တိုစြာေသာ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစသည္႐ိွေသာ္ ”တိုစြာေသာ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစ၏”ဟု သိ၏။

”အစ အလယ္ အဆံုးဟူေသာ အလံုးစံုေသာ ထြက္သက္အေပါင္းကို ထင္စြာသိလ်က္ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစအံ့”ဟု က်င့္၏၊ ”အစ အလယ္ အဆံုးဟူေသာ အလံုးစံုေသာ ဝင္သက္အေပါင္းကို ထင္စြာသိလ်က္ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစအံ့”ဟု က်င့္၏။ ”႐ုန္႔ရင္းေသာ (ထြက္သက္ေလဟူေသာ) ကာယသခၤါရကို ၿငိမ္းေစ လ်က္ ထြက္သက္ကို ျဖစ္ေစအံ့”ဟု က်င့္၏၊ ”႐ုန္႔ရင္းေသာ (ဝင္သက္ေလဟူေသာ) ကာယသခၤါရကို (သာယာစြာ ႐ႈသျဖင့္) ၿငိမ္းေစလ်က္ ဝင္သက္ကို ျဖစ္ေစအံ့”ဟု က်င့္၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လ႐ိွသည္ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္း ကုန္၏။ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာ တည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ သြားလွ်င္လည္း ”သြား၏”ဟု သိ၏၊ ရပ္လွ်င္လည္း ”ရပ္၏”ဟု သိ၏၊ ထိုင္လွ်င္လည္း ”ထိုင္၏”ဟု သိ၏၊ ေလ်ာင္းလွ်င္လည္း ”ေလ်ာင္း၏”ဟု သိ၏။ ထိုရဟန္း၏ ႐ုပ္အေပါင္းသည္ အၾကင္အၾကင္ အမူအရာအားျဖင့္ တည္ေန၏၊ ထို႐ုပ္အေပါင္းကို ထိုထိုအမူ အရာအားျဖင့္ သိ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လ႐ိွသည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏။ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာတည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၂)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ေရွ႕သို႔ တိုးရာ၌ ေနာက္သို႔ ဆုတ္ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏၊ တူ႐ူၾကည့္ရာ တေစာင္းၾကည့္ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏၊ ေကြးရာ ဆန္႔ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏၊ ဒုကုဋ္သပိတ္သကၤန္းကို ေဆာင္ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏။ စားရာ ေသာက္ရာ ခဲရာ လ်က္ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏၊ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္စြန္႔ရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏၊ သြားရာ ရပ္ရာ ထိုင္ရာ အိပ္ရာ ႏိုးရာ ေျပာရာ ဆိတ္ဆိတ္ေနရာ၌ ပညာျဖင့္ ဆင္ျခင္လ်က္ ျပဳေလ့႐ိွ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို့ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လ႐ိွသည္ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏။ ထိုဝိတက္ တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာ တည္၏၊ ေကာင္းစြာသက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာ သတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၃)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ေျခဖဝါးအထက္ ဆံဖ်ားမွေအာက္ ထက္ဝန္းက်င္ အေရပါးအဆံုး ႐ိွေသာ မစင္ၾကယ္သည့္ အရာအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ျပည့္လ်က္႐ိွေသာ ဤ႐ုပ္အေပါင္းကိုပင္ စူးစိုက္ဆင္ျခင္၏ ”ဤ႐ုပ္ အေပါင္း၌ ဆံပင္, အေမြး, ေျခသည္း လက္သည္း, သြား, အေရ၊ အသား, အေၾကာ, အ႐ိုး, ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီ, အညႇိဳ႕၊ ႏွလံုး, အသည္း, အေျမႇး, အဖ်ဥ္း, အဆုတ္၊ အူမ, အူသိမ္, အစာသစ္, အစာ ေဟာင္း၊ သည္းေျခ, သလိပ္, ျပည္, ေသြး, ေခြၽး, အဆီခဲ၊ မ်က္ရည္, ဆီၾကည္, တံေတြး, ႏွပ္, အေစး, က်င္ငယ္သည္ ႐ိွ၏”ဟု (စူးစိုက္ဆင္ျခင္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာေသာ္ကား ႏွစ္ဖက္မ်က္ႏွာဝ႐ိွေသာ အိတ္သည္ စပါးအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ျပည့္လ်က္ ႐ိွ၏။ အဘယ္စပါးတို႔နည္းဟူမူ- သေလးစပါး၊ ေကာက္ႀကီးစပါး၊ ပဲေနာက္၊ ပဲႀကီး၊ ႏွမ္း၊ ဆန္တို႔တည္း။ မ်က္စိအျမင္႐ိွေသာ ေယာက်္ားသည္ ထိုအိတ္ကို ေျဖ၍ ”ဤသည္တို႔ကား သေလးစပါးတို႔ တည္း။ ဤသည္တို႔ ကား ေကာက္ႀကီးစပါးတို႔တည္း၊ ဤသည္တို႔ ကား ပဲေနာက္တို႔တည္း၊ ဤသည္တို႔ကား ပဲႀကီးတို႔တည္း၊ ဤသည္တို႔ကား ႏွမ္းတို႔တည္း၊ ဤသည္တို႔ ကား ဆန္တို႔တည္း”ဟု စူးစိုက္ ဆင္ျခင္ရာသကဲ့သို႔ ရဟန္းတို႔ ဤအတူပင္ ရဟန္းသည္ ေျခဖဝါးမွအထက္ ဆံဖ်ားမွေအာက္ ထက္ဝန္း က်င္ အေရပါးအဆံုး႐ိွေသာ မစင္ၾကယ္သည့္ အရာအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ ျပည့္လ်က္႐ိွေသာ ဤ႐ုပ္အေပါင္းကို ပင္ ”ဤ႐ုပ္အေပါင္း၌ ဆံပင္, အေမြး, ေျခသည္း လက္ သည္း, သြား, အေရ၊ အသား, အေၾကာ, အ႐ိုး, ႐ိုးတြင္းျခင္ဆီ, အညႇိဳ႕၊ ႏွလံုး, အသည္း, အေျမႇး, အဖ်ဥ္း, အဆုတ္၊ အူမ, အူသိမ္, အစာသစ္, အစာေဟာင္း၊ သည္းေျခ, သလိပ္, ျပည္, ေသြး, ေခြၽး, အဆီခဲ၊ မ်က္ရည္, ဆီၾကည္, တံေတြး, ႏွပ္, အေစး, က်င္ငယ္သည္႐ိွ၏”ဟု (စူးစိုက္ဆင္ျခင္၏)။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ ေသာ လုံ႔လ႐ိွသည္ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏။ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာတည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္း သည္ ကိုယ္၌ ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၄)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ”ဤ႐ုပ္အေပါင္း၌ ပထဝီဓာတ္ အာေပါဓာတ္ ေတေဇာဓာတ္ ဝါေယာဓာတ္ ႐ိွ၏”ဟု ဤ႐ုပ္အေပါင္းကို တည္ျမဲတိုင္း ထားျမဲတိုင္းပင္ ဓာတ္အားျဖင့္ စူးစိုက္ဆင္ျခင္၏။ ရဟန္းတို႔ ဥပမာေသာ္ကား လိမၼာကြၽမ္းက်င္ေသာ ႏြားသတ္သမားသည္ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ႏြားသတ္သမား၏ တပည့္သည္ေသာ္လည္းေကာင္း ႏြားကိုသတ္၍ လမ္းေလးခြဆံု၌ အစုအပံု အားျဖင့္ ခြဲျခားလ်က္ ထိုင္ေနရာသကဲ့သို႔ ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ရဟန္းသည္ ”ဤ႐ုပ္အေပါင္း၌ ပထဝီဓာတ္ အာေပါဓာတ္ ေတေဇာဓာတ္ ဝါေယာဓာတ္ ႐ိွ၏”ဟု ဤ႐ုပ္အေပါင္းကို တည္ျမဲတိုင္း ထားျမဲတိုင္းပင္ ဓာတ္အားျဖင့္ စူးစိုက္ဆင္ျခင္၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ ေသာ လုံ႔လ႐ိွလ်က္ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏။ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္း ျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာ တည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌့ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၅)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ေသ၍ တစ္ရက္႐ိွေသာ သူေသေကာင္ ေသ၍ ႏွစ္ရက္႐ိွေသာ သူေသေကာင္၊ ေသ၍ သံုးရက္႐ိွေသာ သူေသေကာင္၊ ဖူးဖူးေရာင္ေနေသာ သူေသေကာင္၊ ႐ုပ္ဆင္း ပ်က္လ်က္ ညဳိမဲေနေသာ သူေသေကာင္၊ ျပည္ကဲ့သို႔ အပုပ္ရည္ ယိုစီးေနေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ ထားေသာ သူေသေကာင္ကို ျမင္ရာသကဲ့သို႔၊ ထိုရဟန္းသည္ ”ဤကိုယ္သည္လည္း ဤသို႔ေသာ သေဘာ ႐ိွ၏၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာျဖစ္လိမ့္မည္သာတည္း၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္”ဟု ဤ႐ုပ္ အေပါင္းကိုပင္ ႏႈိင္းစာ၍ ႐ႈ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လ႐ိွသည္ ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏။ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္းေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာတည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၆)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ က်ီးတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, စြန္ရဲတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, လင္းတတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, ဘံုမတီးငွက္တို႔ ခဲစားအပ္ သည္မူလည္း ျဖစ္ေသာ, အိမ္ေခြးတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, က်ားတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္း ျဖစ္ေသာ,သစ္တို႔ ခဲစား အပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, ေျမေခြးတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္းျဖစ္ေသာ, ပိုး အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ ခဲစားအပ္သည္မူလည္း ျဖစ္ေသာ, သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ သူေသေကာင္ကို ျမင္ရာ သကဲ့သို႔၊ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုသာလွ်င္ ”ဤငါ၏ ႐ုပ္အေပါင္းသည္လည္း ဤသို႔ေသာ သေဘာ ႐ိွ၏၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာျဖစ္လိမ့္မည္သာတည္း၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္”ဟု ႏႈိင္းစာ၍ ႐ႈ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၇)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အသားအေသြး ႐ိွေသးေသာ အေၾကာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕ထားေသာ အ႐ိုးဆက္လ်က္႐ိွေသးေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ သူေသေကာင္ကို ျမင္ရာသကဲ့သို႔။ပ။ အသားကင္း၍ ေသြးတို႔ျဖင့္ ေပက်ံလ်က္ အေၾကာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕လ်က္႐ိွေသာ အ႐ိုးဆက္လ်က္႐ိွေသး ေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ သူေသေကာင္ကို။ပ။ အသားအေသြးကင္းလ်က္ အေၾကာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕ထား ေသာ အ႐ိုးဆက္လ်က္႐ိွေသးေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ သူေသေကာင္ကို။ပ။ အေၾကာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕ျခင္းကင္းကုန္ေသာ တစ္ေနရာ၌လက္႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ေျခ႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ဖမ်က္႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ျမင္း ေခါင္း႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ေပါင္႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ခါး႐ိုး တစ္ေနရာ၌ နံ႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ေက်ာက္ကုန္း႐ိုး တစ္ေနရာ၌ လည္ပင္း႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ေမး႐ိုး တစ္ေနရာ၌ သြား႐ိုး တစ္ေနရာ၌ ဦးေခါင္းခြံအားျဖင့္ ဖြဲ႕ျခင္းကင္းကုန္လ်က္ ထိုထိုအရပ္တို႔၌ ၾကဲျပန္႔ေနကုန္ေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ အ႐ိုးစု သူေသ ေကာင္တို႔ကို ျမင္ရာသကဲ့သို႔၊ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုသာလွ်င္ ”ဤငါ၏ ႐ုပ္အေပါင္းသည္လည္း ဤသို႔ေသာ သေဘာ႐ိွ၏၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာျဖစ္လိမ့္မည္သာတည္း၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာကို မလြန္ ဆန္ႏိုင္”ဟု ႏႈိင္းစာ၍ ႐ႈ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၈-၁၁)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ခ႐ုသင္းအဆင္းႏွင့္အတူ ျဖဴေဖြးေနေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ပစ္ထားကုန္ေသာ အ႐ိုးစု သူေသေကာင္တို႔ကို ျမင္ရာသကဲ့သို႔။ပ။ ႏွစ္လြန္လ်က္ စုပံုေနေသာ သခၤ်ဳိင္း ၌ စြန္႔ပစ္ထားေသာ အ႐ိုးစု သူေသေကာင္တို႔ကို။ပ။ ပုပ္ေဆြးလ်က္ အမႈန္႔ျဖစ္ကုန္ေသာ သခၤ်ဳိင္း၌ စြန္႔ ပစ္ထားေသာ အ႐ိုးစု သူေသေကာင္တို႔ကို ျမင္ရာသကဲ့သို႔ ထိုရဟန္းသည္ ”ဤငါ၏ ႐ုပ္အေပါင္းသည့္လည္း ဤသို႔ေသာ သေဘာ႐ိွ၏၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာျဖစ္လိမ့္မည္သာတည္း၊ ဤသို႔ေသာ သေဘာကို မလြန္ဆန္ႏိုင္”ဟု ဤ႐ုပ္အေပါင္းကိုသာလွ်င္ ႏႈိင္းစာ၍႐ႈ၏။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁၂-၁၄)

၁၅၅။ ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တို႔မွ ကင္းဆိတ္၍သာလွ်င္။ပ။ ပဌမစ်ာန္သို႔ ေရာက္၍ေန၏။ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ နီဝရဏကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မပ်ံ႕ႏံွ႕ေသာ ေနရာ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ ကြၽမ္းက်င္ေသာ ေရခ်ဳိးေပးသူသည္လည္းေကာင္း ေရခ်ဳိးေပးသူ၏ တပည့္သည္လည္းေကာင္း ေၾကးခြက္၌ ေရခ်ဳိးကသယ္မႈန္႔တို႔ကို ေလာင္းထည့္ၿပီးလွ်င္ ေရျဖင့္ဖ်န္းလ်က္ ဖ်န္းလ်က္ အခဲျပဳရာ၏၊ ေရခ်ဳိးကသယ္မႈန္႔ခဲသည္ ေရဟူေသာအေစးျဖင့္ စိမ့္ဝင္လ်က္ ႐ိွရာ၏၊ ေရဟူ ေသာ အေစးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းလ်က္ ႐ိွရာ၏၊ အတြင္းအျပင္၌ ေရတည္းဟူေသာ အေစးျဖင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႕လ်က္ ႐ိွရာ၏၊ေရယိုက်ျခင္းလည္း မ႐ိွရာ။

ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ျဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ ထို ရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး မပ်ံ႕ႏံွ႕ေသာေနရာ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွ။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤ သို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁၅)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ဝိတက္ ဝိစာရတို႔၏ ၿငိမ္းျခင္းေၾကာင့္။ပ။ ဒုတိယစ်ာန္သို႔ ေရာက္ ၍ေန၏၊ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ တည္ၾကည္ျခင္း ‘သမာဓိ’ ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ တည္ ၾကည္ျခင္း ‘သမာဓိ’ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မပ်ံ႕ႏံွ႕ေသာေနရာ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ နက္စြာေသာ စိမ့္ေရ႐ိွေသာ ေရအိုင္သည္ ႐ိွရာ၏၊ ထိုေရအိုင္၏ အေရွ႕ အရပ္၌ ေရဝင္ေပါက္မ႐ိွရာ၊ အေနာက္အရပ္၌ ေရဝင္ေပါက္မ႐ိွရာ၊ ေတာင္အရပ္၌ ေရဝင္ေပါက္မ႐ိွရာ၊ ေျမာက္အရပ္၌ ေရဝင္ေပါက္မ႐ိွရာ၊ မိုးသည္လည္း အခါခပ္သိမ္း အခ်ိန္မွန္မွန္သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းျခင္း မ႐ိွရာ။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုေရအိုင္မွ ေအးျမေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ စိမ့္ထြက္၍ ထိုေရအိုင္ကိုပင္လွ်င္ ေအးျမေသာေရျဖင့္ စိုစြတ္ေစရာ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစရာ၏၊ ျပည့္ေစရာ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစရာ၏၊ ေအးျမေသာ ေရျဖင့္ ထိုေရအိုင္တစ္ခုလံုး၌ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာ ေနရာ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွရာ။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ ရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ တည္ၾကည္ျခင္း ‘သမာဓိ’ ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္း သာျခင္း ‘သုခ’ျဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ တည္ၾကည္ျခင္း ‘သမာဓိ’ ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ‘ပီတိ’ ခ်မ္းသာျခင္း ‘သုခ’ ျဖင့္ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မပ်ံ႕ႏံွ႕ေသာ ေနရာ အနည္းငယ္မွ်မ႐ိွ။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁၆)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ပီတိကိုလည္း မတပ္မက္ျခင္းေၾကာင့္။ပ။ တတိယ စ်ာန္သို႔ ေရာက္၍ေန၏၊ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ ပီတိကင္းေသာ သုချဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုး စံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ ပီတိကင္းေသာသုချဖင့္ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မပ်ံ႕ႏွ႕ံေသာ ေနရာ အနည္းငယ္မွ်မ႐ိွ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ ၾကာျဖဴ ၾကာနီ ၾကာညဳိေတာ၌လည္းေကာင္း၊ ပဒုမၼာၾကာေတာ၌လည္း ေကာင္း၊ ပု႑ရိက္ၾကာေတာ၌လည္းေကာင္း၊ ၾကာျဖဴ ၾကာနီ ၾကာညဳိအခ်ဳိ႕တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ ပဒုမၼာၾကာအခ်ဳိ႕တို႔ သည္လည္းေကာင္း၊ ၾကာပု႑ရိက္အခ်ဳိ႕တို႔သည္လည္းေကာင္း ေရ၌ေပါက္ကုန္၏၊ ေရ၌ ႀကီးပြါးကုန္၏၊ ေရမွ မေပၚထြက္ေသးကုန္၊ ေရထဲ၌ ျမဳပ္၍ ဖြံ႕ၿဖိဳးကုန္၏၊ ထိုၾကာတို႔သည္ အဖ်ားအရင္း တိုင္ေအာင္ ေအးျမေသာ ေရျဖင့္ စိုစြတ္ကုန္၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ကုန္၏၊ ျပည့္ကုန္၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ကုန္၏၊ ၾကာျဖဴ ၾကာနီ ၾကာညဳိ ပဒုမၼာၾကာ ပု႑ရိက္ၾကာတို႔၏ အစိတ္အပိုင္း အလံုးစံု၌ ေအးျမေသာေရျဖင့္ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာ ေနရာသည္ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွရာ။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ ရဟန္းသည္ ဤ ကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ ပီတိကင္းေသာ သုချဖင့္ စိုစြတ္ေစ၏၊ အလံုးစံု စိုစြတ္ေစ၏၊ ျပည့္ေစ၏၊ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၏၊ ပီတိကင္းေသာသုချဖင့္ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာေနရာ အနည္းငယ္မွ်မ႐ိွ။ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့။ပ။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ရဟန္းသည္ ကိုယ္၌ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာ သတိ’ ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁၇)

ရဟန္းတို႔ တစ္ဖန္ ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာကို ပယ္ျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း။ပ။ စတုတၳစ်ာန္သို႔ ေရာက္၍ေန၏၊ ထိုရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ ေစ၍ ေန၏၊ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာ ေနရာ အနည္းငယ္ မွ် မ႐ိွ။ ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ ေယာက်္ားသည္ ျဖဴစင္ေသာ အဝတ္ျဖင့္ ဦးေခါင္းႏွင့္ တကြ (တစ္ ကိုယ္လံုး) ျခံဳ၍ ထိုင္ေနသည္႐ိွေသာ္ ထိုေယာက်္ား၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ ျဖဴစင္ေသာ အဝတ္ျဖင့္ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာ ေနရာ အနည္းငယ္မွ် မ႐ိွရာ။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ ရဟန္းသည္ ဤကိုယ္ကိုပင္လွ်င္ သန္႔ ရွင္းျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေစ၍ ေန၏။ ထိုရဟန္း၏ တစ္ကိုယ္လံုး၌ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ မပ်ံ႕ႏွံ႕ေသာေနရာ အနည္းငယ္မွ်မ႐ိွ၊ ဤသို႔ မေမ့မေလ်ာ့, ကိေလသာကို ပူပန္ေစတတ္ေသာ လုံ႔လ႐ိွ သည္ျဖစ္၍ နိဗၺာန္သို႔ေစလႊတ္အပ္ေသာ စိတ္႐ိွလ်က္ေနေသာ ထိုရဟန္းအား ကာမဂုဏ္ငါးပါး၌ မွီ၍ျဖစ္ ကုန္ေသာ ၾကံစည္ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ဝိတက္’ တို႔သည္ ေပ်ာက္ကင္းကုန္၏၊ ထိုဝိတက္တို႔ ေပ်ာက္ကင္းျခင္း ေၾကာင့္ ဘာဝနာ၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ကမၼ႒ာန္း၌သာလွ်င္ စိတ္သည္ ေကာင္းစြာ တည္၏၊ ေကာင္းစြာ သက္ဝင္၏၊ တစ္ခုတည္းေသာ အာ႐ံု႐ိွ၍ တည္ၾကည္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔လည္း ကိုယ္၌ ျဖစ္ေသာ ေအာက္ေမ့ျခင္း ‘ကာယဂတာသတိ’ကို ပြါးမ်ား၏။ (၁၈)

၁၅၆။ ရဟန္းတို႔ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ား ေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ဝိဇၨာရွစ္ပါးအဖို႔႐ိွကုန္ေသာ ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဘာဝနာ၏ အတြင္း၌သာလွ်င္ ဝင္ကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂိၢဳလ္သည္ မဟာသမုဒၵရာကို စိတ္ျဖင့္ ေတြ႕အပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား သမုဒၵရာသို႔ စီးဝင္ကုန္ေသာ ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ ျမစ္ငယ္တို႔သည္ ထိုသမုဒၵရာ၏ အတြင္း၌ ဝင္ကုန္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူ သာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ဝိဇၨာရွစ္ပါးအဖို႔႐ိွကုန္ေသာ ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ ကုသိုလ္တရားတို႔သည္ ဘာဝနာ၏ အတြင္း ၌သာလွ်င္ ဝင္ကုန္၏။

ရဟန္းတို႔ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို မပြါးမ်ား မေလ့လာအပ္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ခြင့္ကို ရ၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဆြဲကိုင္ရာကို ရ၏။ ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ ေယာက်္ားသည္ ေလးစြာေသာ ေက်ာက္တံုးကို စိုေသာ ရႊံ႕ေျမပံု၌ ပစ္ခ်ရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေလးစြာေသာ ေက်ာက္တံုးသည္ စိုေသာ ရႊံ႕ေျမပံု၌ ဝင္ခြင့္ကို ရႏိုင္ရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား ဝင္ခြင့္ရႏိုင္ပါ၏ဟု (ေလွ်က္ၾကကုန္၏)။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက့္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို မပြါးမ်ား မေလ့လာအပ္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို ရ၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို ရ၏။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာအားျဖင့္ အေစးမ႐ိွေသာ ထင္းေျခာက္သည္ ႐ိွ၏၊ ထိုအခါ ေယာက်္ားသည္ ”မီးကို ျဖစ္ေစအံ့၊ အပူဓာတ္ကို ထင္ရွားျပဳအံ့”ဟု မီးပြတ္ခံုကို ယူ၍ လာရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေယာက်္ားသည္ ဤအေစးမ႐ိွေသာ ထင္းေျခာက္ကို မီးပြတ္ခံုကို ယူ၍ ပြတ္သည္႐ိွေသာ္ မီးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ရာသေလာ၊ အပူဓာတ္ကို ထင္ရွားျပဳႏိုင္ရာသေလာဟု (ေမးေတာ္ မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား မီးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ရာပါ၏ဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို မပြါးမ်ား မေလ့လာအပ္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္ အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို ရ၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္း ကို ရ၏။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား ေရမ႐ိွ၍ ေျခာက္ေနေသာ အိုးစရည္းႀကီးကို ကရြတ္ေခြ၌ တည္ထားအပ္၏၊ ထို႔ေနာက္ ေယာက်္ားသည္ ေရကို ထမ္းယူ၍လာရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေယာက်္ားသည္ ေရကို သြန္းေလာင္းရာအရပ္ကို ရႏိုင္ရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား သြန္းေလာင္းရာအရပ္ကို ရႏိုင္ပါ၏ဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။ ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို မပြါးမ်ား မေလ့လာအပ္၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို ရ၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္ သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို ရ၏။

၁၅၇။ ရဟန္းတို႔ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ား ေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို မရ၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္ သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို မရ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာေသာ္ကား ေယာက်္ားသည္ ေပါ့ပါးေသာ ခ်ည္လံုးကို အလံုးစံု အႏွစ္ခ်ည္းျဖစ္ေသာ တံခါးပ်ဥ္၌ ပစ္သြင္းရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေယာက်္ားသည္ ေပါ့ပါးေသာ ခ်ည္လံုးကို အလံုးစံုအႏွစ္ခ်ည္းျဖစ္ေသာ တံခါးပ်ဥ္၌ ပစ္သြင္း၍ ဝင္ေပါက္ကို ရႏိုင္ရာ သေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား မရႏိုင္ပါဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာ သတိကို ပြါးမ်ားအပ္၏၊ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ ကို မရ၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို မရ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား အေစး႐ိွေသာ ထင္းစိုသည္ ႐ိွ၏၊ ထို႔ေနာက္ ေယာက်္ားသည္ ”မီးကို ျဖစ္ေစအံ့၊ အပူဓာတ္ကို ျပဳအံ့”ဟု မီးပြတ္ခံုကို ယူ၍ လာရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္ သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေယာက်္ားသည္ ထိုအေစး႐ိွေသာ ထင္းစိုကို မီးပြတ္ခံုကို ယူ၍ ပြတ္တိုက္ သည္႐ိွေသာ္ မီးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ရာသေလာ၊ အပူဓာတ္ကို ျပဳႏိုင္ရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ ဘုရား မျဖစ္ေစႏိုင္ရာပါဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာ သတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို မရ၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို မရ။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား ေရျဖင့္ ျပည့္ေသာ အိုးႏႈတ္ခမ္းႏွင့္အမွ်ေရ႐ိွေသာ ႏႈတ္ခမ္း၌ နား၍ က်ီးေသာက္ႏိုင္ေသာ အိုးစရည္းႀကီးကို ကရြတ္ေခြ၌ တည္ထားအပ္၏၊ ထို႔ေနာက္ ေယာက်္ားသည္ ေရကို ထမ္းယူ၍ လာရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအရာကို အဘယ္သို႔ မွတ္ထင္ကုန္သနည္း၊ ထိုေယာက်္ား့သည္ ေရသြန္းေလာင္းရာကို ရႏိုင္ရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား မရႏိုင္ရာပါဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဤဥပမာအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာ သတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ဝင္ေပါက္ကို မရ၊ ထိုပုဂၢိဳလ္အား ကိေလသာမာရ္သည္ ျဖစ္ေပၚခြင့္အေၾကာင္းကို မရ။

၁၅၈။ ရဟန္းတို႔ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ား ေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ေသာ အၾကင္အၾကင္ တရားကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ စိတ္ကို ေရွး႐ႈၫြတ္ေစ၏၊ ထိုထိုတရား၌သာလွ်င္ သတိဟူ ေသာ အေၾကာင္း႐ိွလွ်င္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္သို႔ေရာက္၏။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား ေရျဖင့္ျပည့္ေသာ အိုးႏႈတ္ခမ္းႏွင့္အမွ်ေရ႐ိွေသာ ႏႈတ္ခမ္း၌ နား၍ က်ီးေသာက္ႏိုင္ေသာ အိုးစရည္းႀကီးကို ကရြတ္ေခြ၌ တည္ထားအပ္၏၊ ထိုအိုးစရည္းႀကီးကို အား ႀကီးေသာ ေယာက်္ားသည္ အၾကင္အၾကင္ လိုရာဘက္သို႔ ဆြဲေဆာင္ရာ၏၊ ေရသည္ လိုက္ပါရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား လိုက္ပါရာပါ၏ဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ေသာ အၾကင္အၾကင္ တရားကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ စိတ္ကို ေရွး႐ႈၫြတ္ေစ၏၊ ထိုထိုတရား၌သာလွ်င္ သတိဟူေသာ အေၾကာင္း႐ိွလွ်င္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား ညီၫြတ္ေသာ ေျမအဖို႔၌ ကန္ေပါင္ျဖင့္ ဖဲြ႕ထားေသာ ေရျဖင့္ ျပည့္ေသာ ကမ္းႏွင့္အမွ်ေရ႐ိွေသာ ကမ္း၌ နား၍ က်ီးေသာက္ႏိုင္ေသာ ေလးေထာင့္ကန္သည္ ႐ိွရာ၏၊ ထိုကန္ကို အားႀကီးေသာ ေယာက်္ားသည္ အၾကင္ၾကင္ လိုရာဘက္မွ ကန္ေပါင္ကို ေျဖဖ်က္ရာ၏၊ ေရသည္ ထြက္လာရာသေလာဟု (ေမးေတာ္မူ၏)။ အသွ်င္ဘုရား ထြက္လာရာပါ၏ဟု (ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏)။

ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာသတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ေသာ အၾကင္အၾကင္ တရားကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ စိတ္ကို ေရွး႐ႈၫြတ္ေစ၏၊ ထိုထိုတရား၌သာလွ်င္ သတိဟူေသာ အေၾကာင္း႐ိွလွ်င္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။

ရဟန္းတို႔ ဥပမာတစ္မ်ဳိးေသာ္ကား ေကာင္းေသာ ေျမအဖို႔႐ိွေသာ လမ္းေလးခြ၌ က၍ ရပ္တည္ ေနေသာ ခ်ထားေသာ ႏွင္တံ႐ိွေသာ အာဇာနည္ျမင္းကေသာ ရထားသည္ တည္ရာ၏။ ထိုရထားကို လိမၼာကြၽမ္းက်င္ေသာ ယာဥ္ေမာင္းဆရာ ရထားထိန္းသည္ တက္စီးလ်က္ လက္ဝဲလက္ျဖင့္ ႀကိဳးတို႔ကို ကိုင္ၿပီးလွ်င္ လက်္ာလက္ျဖင့္ ႏွင္တံကို ကိုင္၍ အလို႐ိွရာသို႔ အလို႐ိွသလို သြားေစရာ၏၊ တစ္ဖန္ျပန္လာ ေစရာ၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအတူသာလွ်င္ အမွတ္မ႐ိွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ကာယဂတာ သတိကို ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္၏၊ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္ေသာ အၾကင္အၾကင္ တရားကို ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိ၍ မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ စိတ္ကို ေရွး႐ႈၫြတ္ေစ၏၊ ထိုထိုတရား၌သာလွ်င္ သတိဟူေသာ အေၾကာင္း႐ိွလွ်င္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္သို႔ ေရာက္၏။

၁၅၉။ ရဟန္းတို႔ ကိုယ္အစုကို အာ႐ံုျပဳေသာ သတိကို အဖန္ဖန္မွီဝဲအပ္ေသာ္ ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္ ေသာ္ ယာဥ္ကဲ့သို႔ ျပဳအပ္ေသာ္ တည္ရာကဲ့သို႔ ျပဳအပ္ေသာ္ အဖန္ဖန္ျဖစ္ေစအပ္ေသာ္ ေလ့က်က္အပ္ ေသာ္ ေကာင္းစြာ အားထုတ္အပ္ေသာ္ အာနိသင္ဆယ္ပါးတို႔သည္ မခြၽတ္ျဖစ္ကုန္လတၱံ႕။

မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို သည္းခံႏိုင္၏၊ ထိုမေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို သည္းမခံႏိုင္ေစကာမူ ျဖစ္ေပၚလာေသာ မေမြ႕မေလ်ာ္ျခင္းကို လႊမ္းမိုး၍ ေနႏိုင္၏။ (၁)

ေၾကာက္ျခင္း ထိတ္လန္႔ျခင္းကို သည္းခံႏိုင္၏၊ ထိုေၾကာက္ျခင္း ထိတ္လန္႔ျခင္းကို သည္းမခံႏိုင္ေစ ကာမူ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေၾကာက္ျခင္း ထိတ္လန္႔ျခင္းကို လႊမ္းမိုး၍ ေနႏိုင္၏။ (၂)

အခ်မ္း အပူ ဆာေလာင္ျခင္း မြတ္သိပ္ျခင္း မွက္ ျခင္ ေလ ေနပူ ေႁမြ ကင္းသန္းအေတြ႕တို႔ကိုလည္း သည္းခံႏိုင္၏၊ မေကာင္းသျဖင့္ ဆိုအပ္ကုန္ေသာ မေကာင္းသျဖင့္ ေရာက္လာကုန္ေသာ စကားတို႔ ကိုလည္းေကာင္း၊ ကိုယ္၌ျဖစ္ဆဲျဖစ္ကုန္ေသာ ျပင္းထန္ ၾကမ္းၾကဳတ္ ခါးစပ္ က်င္နာ မသာယာဖြယ္ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ေသာ အသက္ကို ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ဆင္းရဲေဝဒနာတို႔ကိုလည္းေကာင္း သည္းခံႏိုင္ျခင္းသေဘာ ႐ိွသူ ျဖစ္၏။ (၃)

အထူးသျဖင့္ စင္ၾကယ္ေသာစိတ္၌ အပါအဝင္ျဖစ္ကုန္ေသာ မ်က္ေမွာက္ေသာ ကိုယ္၌ ခ်မ္းခ်မ္းသာ သာ ေနမႈျဖစ္ကုန္ေသာ စ်ာန္ေလးပါးတို႔ကို အလို႐ိွတိုင္း ရ၏၊ မၿငိဳမျငင္ ရ၏၊ မပင္မပန္းဘဲ ရ၏။ (၄)

ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ပါးမက မ်ားေသာ အျပား႐ိွေသာ ဣဒၶိဝိဓအဘိညာဏ္ကို ၿပီးေစႏိုင္၏၊ တစ္ ေယာက္တည္းျဖစ္လ်က္လည္း အမ်ားအျပား ျဖစ္သြား၏၊ အမ်ားအျပားျဖစ္လ်က္လည္း တစ္ေယာက္ တည္း ျဖစ္လာ၏၊ ကိုယ္ကို ထင္ရွားျဖစ္ေစ၏။ပ။ ျဗဟၼာ့ျပည္တိုင္ေအာင္လည္း ကိုယ္ကို (မိမိ) အလို အတိုင္း ျဖစ္ေစႏိုင္၏။ (၅)

ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ အတူးသျဖင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေသာ လူတို႔၏ နားထက္ သာလြန္ေသာ နတ္တို႔၏ နားႏွင့္တူေသာ ‘ဒိဗၺေသာတ’ ဉာဏ္ျဖင့္ နတ္၌လည္းျဖစ္ကုန္ လူ၌လည္းျဖစ္ကုန္ေသာ ေဝးသည္လည္းျဖစ္ ကုန္ နီးသည္လည္းျဖစ္ကုန္ေသာ ႏွစ္မ်ဳိးေသာ အသံတို႔ကို ၾကားႏိုင္၏။ပ။ (၆)

တိုပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ပါးေသာ သတၱဝါ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ စိတ္ကို (မိမိ) စိတ္ျဖင့္ ပိုင္းျခား၍ သိ၏၊ တပ္မက္ျခင္း ‘ရာဂ’ ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ကိုလည္း တပ္မက္ျခင္း ‘ရာဂ’ ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ တပ္မက္ျခင္း ‘ရာဂ’ ကင္းေသာ စိတ္ကိုလည္း တပ္မက္ျခင္း ‘ရာဂ’ ကင္းေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ အမ်က္ထြက္ျခင္း ‘ေဒါသ’ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ကိုလည္း အမ်က္ထြက္ျခင္း ‘ေဒါသ’ ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ အမ်က္ထြက္ျခင္း ‘ေဒါသ’ ကင္းေသာ စိတ္ကိုလည္း အမ်က္ထြက္ျခင္း ‘ေဒါသ’ ကင္းေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ ေတြေဝျခင္း ‘ေမာဟ’ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ကိုလည္း ေတြေဝျခင္း ‘ေမာဟ’ႏွင့္ တကြေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ ေတြေဝျခင္း ‘ေမာဟ’ ကင္းေသာ စိတ္ကိုလည္း ေတြေဝျခင္း ‘ေမာဟ’ ကင္းေသာ စိတ္ဟု သိ၏။ က်ဳံ႕ေသာ ‘သံခိတၱ’စိတ္ကိုလည္း က်ဳံ႕ေသာ ‘သံခိတၱ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ ပ်ံ႕လြင့္ေသာ ‘ဝိကၡိတၱ’ စိတ္ကိုလည္း ပ်ံ႕လြင့္ေသာ’ဝိကၡိတၱ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ေသာ ‘မဟဂၢဳတ္’စိတ္ကိုလည္း ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ေသာ ‘မဟဂၢဳတ္’ စိတ္ဟု သိ၏၊ ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ မေရာက္ေသာ ‘အမဟဂၢဳတ္’ စိတ္ကိုလည္း ျမတ္သည္၏ အျဖစ္သို႔ မေရာက္ေသာ ‘အမဟဂၢဳတ္’ စိတ္ဟု သိ၏၊ မိမိထက္ သာလြန္ေသာ တရား႐ိွေသာ ‘သဥတၱရ’ စိတ္ကိုလည္း မိမိထက္သာလြန္ေသာ တရား႐ိွေသာ ‘သဥတၱရ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ မိမိထက္သာလြန္ေသာ တရားမ႐ိွေသာ ‘အႏုတၱရ’ စိတ္ကိုလည္း မိမိထက္သာလြန္ေသာ တရားမ႐ိွေသာ ‘အႏုတၱရ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ တည္ၾကည္ေသာ ‘သမာဟိတ’ စိတ္ကိုလည္း တည္ၾကည္ေသာ ‘သမာဟိတ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ မတည္ၾကည္ေသာ ‘အသမာဟိတ’ စိတ္ကိုလည္း မတည္ၾကည္ေသာ ‘အသမာ ဟိတ’ စိတ္ဟု သိ၏။ လြတ္ေျမာက္ေသာ ‘ဝိမုတၱ’ စိတ္ကိုလည္း လြတ္ေျမာက္ေသာ ‘ဝိမုတၱ’ စိတ္ဟု သိ၏၊ မလြတ္ေျမာက္ေသာ ‘အဝိမုတၱ’ စိတ္ကိုလည္း မလြတ္ေျမာက္ေသာ ‘အဝိမုတၱ’ စိတ္ဟု သိ၏။ (၇)

ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ မ်ားစြာေသာ ေရွး၌ျဖစ္ဖူးေသာ ခႏၶာအစဥ္ကို ေအာက္ေမ့ႏိုင္၏။ ဤေရွး၌ျဖစ္ဖူးေသာ ခႏၶာအစဥ္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊ တစ္ဘဝကိုလည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ဘဝတို႔ကိုလည္းေကာင္း။ပ။ ဤသို႔ အျခင္းအရာႏွင့္တကြ ၫႊန္ျပဖြယ္ (အမည္အႏြယ္) ႏွင့္တကြ မ်ားစြာေသာ ေရွး၌ျဖစ္ဖူးေသာ ခႏၶာအစဥ္ကို့ေအာက္ေမ့ႏိုင္၏။ (၈)

ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ အထူးသျဖင့္ စင္ၾကယ္ေသာ လူတို႔၏ မ်က္စိထက္ သာလြန္ေသာ နတ္တို႔၏ မ်က္စိႏွင့္တူေသာ ‘ဒိဗၺစကၡဳ’ ဉာဏ္ျဖင့္ ေသဆဲသတၱဝါ ျဖစ္ေပၚဆဲသတၱဝါ ယုတ္ေသာသတၱဝါ ျမတ္ေသာ သတၱဝါ အဆင္းလွေသာသတၱဝါ အဆင္းမလွေသာသတၱဝါ ေကာင္းေသာလားရာ႐ိွေသာသတၱဝါ မေကာင္း ေသာလားရာ႐ိွေသာသတၱဝါကို ျမင္ႏိုင္၏၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ ျဖစ္ေပၚေသာ သတၱဝါတို႔ကို သိႏိုင္၏။ (၉)

အာသေဝါတရားတို႔၏ ကုန္ခန္းျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါကင္းေသာ အရဟတၱဖိုလ္ သမာဓိႏွင့္ အရဟတၱဖိုလ္ ပညာကို မ်က္ေမွာက္ေသာ ကိုယ္၏ အျဖစ္၌ပင္လွ်င္ ကိုယ္တိုင္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ သိလ်က္ မ်က္ေမွာက္ျပဳကာ ဝင္စား၍ ေနႏိုင္၏။ (၁ဝ)

ရဟန္းတို႔ ကာယဂတာသတိကို အဖန္ဖန္ မွီဝဲအပ္ေသာ္ ပြါးမ်ားေလ့လာအပ္ေသာ္ ယာဥ္ကဲ့သို႔ ျပဳအပ္ေသာ္ တည္ရာကဲ့သို႔ ျပဳအပ္ေသာ္ အဖန္ဖန္ျဖစ္ေစအပ္ေသာ္ ေလ့က်က္အပ္ေသာ္ ေကာင္းစြာ အား ထုတ္အပ္ေသာ္ ဤဆယ္ပါးေသာ အက်ဳိးတို႔သည္ မခြၽတ္ျဖစ္ကုန္လတၱံ ႕ဟု ( မိန္႔ေတာ္မူ၏ )။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤတရား ေဒသနာေတာ္ကို ေဟာေတာ္မူ၏။ ထိုရဟန္းတို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရား ေဒသနာေတာ္ကို ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လြန္စြာ ႏွစ္သက္ကုန္ၿပီ။

ကိုးခုေျမာက္ ကာယဂတာသတိသုတ္ ၿပီး၏။

မန ၁၁၉ ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္