Tuesday, December 18, 2012

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၃)


အေတြးေၾကာင့္ဆင္းရဲျခင္း

ထပ္၍ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ စိတ္ဆင္းရဲမႈဟူသမွ်တုိ႔ကုိ စစ္ေဆးလုိက္သည္ရွိေသာ္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြး၍ ခံစားရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းေမွ်ာ္ေတြးဆမိျခင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆင္းရဲမႈဟူ၍ သုံးမ်ဳိးသုံးစားရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ဤသုံးခုအနက္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ အျခင္းအရာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈထက္၊ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္မိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းဆေတြးေခၚမိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈ တုိ႔က ကဲလြန္ပုံေပါက္ျခင္းကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အဖုိ႔တြင္လည္း အတိတ္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိျခင္းအတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္းက ပိုမုိမ်ားျပားျခင္း ကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္ ။ (အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ ေတြးလုံးမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္း မ်ားလည္း ရွိသည္မွန္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ကၽြႏု္ပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရေစေသာနည္းကုိ ေဖာ္ျပလုိျခင္းျဖစ္၍ ၾကည္ႏူးမႈကုိ ခ်န္လွပ္ထားရပါေသးသည္။) လူသတၱဝါ အမ်ားဆုံးကို အကဲလြန္ဆုံး စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ေစေသာ အျခင္းအရာမွာ ၊ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ ထုတ္ ေတြးေတာျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။

အႀကိမ္ႀကိမ္ဆင္းရဲရျခင္း

ေဆာင္းပါးအစတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဥဒါဟရုဏ္၌ လူတစ္ေယာက္ေယာက္က မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရသည္ဆုိလွ်င္၊ ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ ေဒါသျဖစ္ကာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရျခင္းကား ရွိပါေစေတာ့။ ပုထုဇဥ္ဟူသမွ်အနက္ မည္သူမဆုိ ထုိကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ၾကရမည္ဆိုျခင္းကုိ မျငင္းလုိပါ။ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း “ပူပူေႏြးေႏြး” အဖုိ႔ရာ၌ ကဲ့ရဲ႕မႈ ျပင္းထန္လွ်င္ ျပင္းထန္သေလာက္ စိတ္ေပါက္မိျခင္းမွာ ပုထုဇဥ္တုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ထုိသူ၏ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်မႈသည္ ေနာင္တစ္ခဏတြင္ အတိတ္ျဖစ္ သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်ေသာသူက တစ္ႀကိမ္တည္းမွ်သာျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါလ်က္ ခံရသူအဖုိ႔ ရာ၌ စဥ္းစားမိတုိင္း ရင္ထဲက ပူခနဲ ေႏြးခနဲျဖစ္ကာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္ရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ တစ္ႀကိမ္မွ်ေသာ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုအတြက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရသည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဤအျခင္းအရာကုိေထာက္ျခင္းအားျဖင္ ပစၥဳပၸန္ အျခင္းအရာထက္ ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္ သာလြန္ႀကီးက်ယ္ျခင္းကား ထင္ရွားေလာက္ေပၿပီ။

ႀကိဳးစားလွ်င္ေအာင္ရမည္

လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏုိင္ျခင္းမွာ လူသတၱဝါတုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ ခံရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွလြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္မွာ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံတည္းဟူေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္သည္ အေကာင္းဆုံးေသာ ေဆးနည္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိလုိေပသည္။ ၎က်င့္စဥ္အရမွာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ အနာဂတ္အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ေတြးေတာႀကံဆျခင္းမျပဳဘဲ အာရုံ ၆ ပါးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမင္ကာ မတၱ၊ ၾကားကာ မတၱ၊ နံကာ မတၱ၊ စားကာ မတၱ၊ ထိကာ မတၱ စသည္ျဖင့္ လက္ငင္းပစၥပၸဳန္ အေပၚ၌သာ စိတ္ကုိ အကုန္အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ တစ္ဘဝလုံး၊ တစ္သံသရာလုံးက အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္း ကိုသာ တစ္ေလွ်ာက္ႀကီး ေတြးေတာႀကံဆလာခဲ့ၾကေသာ သတၱဝါမ်ား ျဖစ္သည္အေလ်ာက္၊ ေလ့က်င့္ခါစ ၌ အခက္အခဲေတြ႕ၾကရမည္ မွန္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းလည္း ပူပန္ေသာက ကင္းၿငိမ္း၍ မဂ္ဖုိလ္ နိဗၺာန္ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ေပါက္ေရာက္ႏုိင္ေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္လည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၊ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ႏုိင္ေသးျခင္းအတြက္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ထုိက္သည္ မဟုတ္ပါေပ။ အျခားလူမ်ား အဖုိ႔ေတာ့ လြယ္ကူေကာင္းလြယ္ကူေပလိမ့္မည္၊ ငါ့အဖုိ႔ေတာ့ ခဲယဥ္းလွသည္ဟူ၍ မထင္မွတ္ၾကပါ ေလႏွင့္၊ အဖုိးထုိက္တန္ေသာရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ျပည့္စုံေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ရျခင္းဟူသမွ်မွာ ေလာကီ၌ ျဖစ္ေစ၊ ေလာကုတၱရာ၌ ျဖစ္ေစ၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ တပင္တပန္း ေလ့က်င့္ယူရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ျခင္းကို သတိျပဳၾကေစလုိပါသည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစားမူ၍ ပစၥဳပၸန္ အေပၚ၌ စိတ္ကုိထားရေသာ အလုပ္မွာ ခဲယဥ္းေသာ္လည္း လက္ငင္း စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရလုိ ေသာ (ဝါ) စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ လုိလားေသာ ဆႏၵျပင္းထန္သူတုိ႔အဖုိ႔မွာ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ ႀကိဳးစားပါက မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ေၾကာင္း တာဝန္ခံရဲပါသည္။

ေလ့က်င့္တုိင္းတုိးတက္ရမည္


အစပထမ၌ သတိယွဥ္ေသာစိတ္မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ (ဝါ) စိတ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ရုပ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာေအာင္ ေမြးျမဴရျခင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ကေလး ခက္ခဲျခင္းကား မွန္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤမွ် ေလာက္မက စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အားထုတ္ၾကရေသာ အျခားက်င့္စဥ္မ်ားမွ ေယာဂီမ်ားကိုလည္း အားက်ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ ဤက်င့္စဥ္၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ၊ တရားေပါက္ေသာ အခါမွ အက်ဳိးထူးခံစားႏုိင္သည္ မဟုတ္ဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာအတြင္း၌ပင္ စိတ္၏ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ရရွိႏုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဥပမာ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစား စိတ္မကူးဘဲ ျမင္ကာမတၱ၊ ၾကားကာမတၱမွ်ေလာက္ျဖင့္သာ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္အပို္င္း အျခားႏွင့္ ေနတတ္လာသည္ဆုိလွ်င္ပင္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ သေဘာေပါက္လာတတ္ေပသည္။ သေဘာေပါက္ပုံကား ဟုိအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြးေတာႀကံစည္ရျခင္းသည္ စိတ္ေမာလွသည္။ ထုိမွ်မကေသး၊ ႏွလုံးမသာယာဖြယ္ျဖစ္ေသာ အတိတ္ကအျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ စဥ္းစား မိေသာအခါ၌လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရေသးသည္။ ႀကံစည္စိတ္ကူးရျခင္းမ်ားထက္၊ မ်က္စိကေလး အသာမွိတ္ၿပီး နားထဲသုိ႔ဝင္လာေသာအသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္ဆုိရုံကေလးမွ် ၾကားေနရေသာ အသံျဖစ္ သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းလွပါေပသည္တကား စသည္ျဖင့္ သေဘာက်လာေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ သေဘာ ေပါက္ေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္မွ်သာမကဘဲ နာရီဝက္ခန္႔မွ် ေနႏုိင္သည္အထိ တုိးတက္ျခင္းရွိလာသည္ကုိ ေတြ႕ရတတ္ေပသည္။

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)


(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, December 14, 2012

The Quality Sleep


ဒီရက္ပိုင္းမွာ ရထားစီးျဖစ္တိုင္း ရထားနံရံေပၚက ေမြ႔ရာေၾကာ္ျငာတစ္ခုရဲ ႔စာတမ္းက ကၽြန္ေတာ့္အာရံုကို ဖမ္းစားပါတယ္။ နာမည္ၾကီးအားကစားမယ္ေလးရဲ ႔ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဂ်ပန္လိုေရးထားတဲ့ စာသားေတြရဲ ႔အေပၚမွာ အဂၤလိပ္လို ထင္ထင္ရွားရွားေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းက "The Quality Sleep" တဲ့။ ဒီစာေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ခ်ဲ ႔မိတယ္။ ေမြ႔ယာေကာင္းေကာင္း၊ ေခါင္းအံုးေကာင္းေကာင္းေပၚမွာ အိပ္လိုက္ရံုႏွင့္ေတာ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္မႈဟာ အရည္အေသြးျမင့္သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါဆို ဘယ္လိုမ်ိဳးအိပ္ရင္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္မလဲလို႔  အေျဖေတြထုတ္ၾကည့္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလံုး ေန႔တိုင္းလို အိပ္စက္ၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရတဲ့ တိရစၧာန္ေတြလည္း သူတို႔သက္တမ္းႏွင့္ေလ်ာ္ညီတဲ့ အိပ္ခ်ိန္ေတြႏွင့္ အိပ္ေနၾကပါတယ္။ လူေတြမွာေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကေလးအရြယ္ေတြမွာ တစ္ေန႔တာရဲ ႔ နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အိပ္ခ်ိန္အျဖစ္လိုအပ္ျပီး အသက္ၾကီးလာတာႏွင့္အမွ် အိပ္ခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တခ်ိဳ ႔ (၈)နာရီ ဒါမွမဟုတ္ (၆)နာရီေလာက္ အိပ္ရရင္ အိပ္ေရး၀တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း (၄)နာရီ (၅)နာရီေလာက္ အိပ္ျပီး တစ္ေနကုန္ ေနႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိေနတာပါဘဲ။ တကယ္ကေတာ့ အိပ္စက္ျခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ အကုန္အက်အသက္သာဆံုး အပန္းေျဖစရာတစ္ခုလို႔ေျပာမယ္ဆိုလည္း မမွားႏိုင္ပါဘူး။ 

“အိပ္၊ စား၊ ေပ်ာ္ပါး” ဒီသံုးပါးဟာ လူႏွင့္တိရစၦာန္ေတြမွာ အားလံုး အတူတူလို႔ ဆိုထားေတာ့ လူေတြ အိပ္တာႏွင့္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာ ဘယ္လို ကြာျခားမႈ ရွိႏိုင္မလဲလို႔ ႏိႈင္းယွဥ္စဥ္းစားခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိေနတတ္တဲ့ ေခြးေလး ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ငွက္ေလးေတြ၊ ၾကက္ေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔ေတြ တစ္ေန႔လံုး ကစားခ်င္ရင္ ကစား၊ ဗိုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္ အစာရွာ၊ စားစရာေတြ႔ရင္ စား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ ရန္သူႏွင့္ေတြ႔ရင္ ရန္မူ၊ မ်ိဳးပြားမယ့္ ရာသီမ်ိဳးမွာဆို တစ္ေနကုန္ အဲဒီကိစၥေတြႏွင့္ အလုပ္ေတြရႈပ္၊ ေနာက္ဆံုးဘာမွ လုပ္စရာမရွိရင္ ထိုးအိပ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေျမြလိုအေကာင္မ်ိဳးေတြဆို သူအစာစားျပီးလို႔ ဗိုက္တင္းသြားတာႏွင့္ တျခားဘာမွကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေခြျပီးအိပ္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။ 

တခ်ိဳ ႔ လူေတြထဲမွာလည္း တစ္ေန႔လံုးနီးပါး အိပ္ေနတတ္ၾကတဲ့ သူေတြကို သတိထားမိဖူးမယ္ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း အသက္အရြယ္ အိုးမင္းရင့္ေရာ္လာၾကလို႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ယာေပၚမွာ မွိန္းျပီးေနၾကရတဲ့အခ်ိန္က တစ္ေန႔တာမွာ ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါလိုမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ ႔ယြင္းမႈတစ္ခုခုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ တစ္ေနကုန္အိပ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း သြားရင္းလာရင္း တျခားေထြေထြထူးထူးလုပ္စရာမရွိတဲ့အခါမွာ ရထားစီးရင္း၊ ကားစီးရင္း ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရသေလာက္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ 

တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့သူေတြက်ေတာ့ အလုပ္ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ခဲ့ၾကရလို႔ ညဘက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တာႏွင့္ အိပ္ဖို႔ ကိုဘဲ သူတို႔ ေခါင္းထဲရွိၾကေတာ့တယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ညစာကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္စားျပီး တန္းအိပ္ၾကေတာ့တာဘဲ။ တခ်ိဳ ႔ ေသာက္တတ္၊ စားတတ္တဲ့သူေတြက်ျပန္ေတာ့ ညဘက္မွာ ေသာက္ထား၊ စားထားတဲ့ အရွိန္ေလးေတြႏွင့္ ယစ္ယစ္မူးမူး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ အိပ္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ တီဗြီ၊ ဗြီဒီယိုဇာတ္လမ္းေတြကို ႏွစ္ျခိဳက္စြဲလန္းၾကတဲ့သူေတြ၊ စာအုပ္ဖတ္တာ စြဲတဲ့သူေတြ၊ အင္တာနက္စြဲတဲ့သူေတြ၊ ကာရာအိုေကသီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္အထိ သူတို႔စြဲလန္းတဲ့ အာရံုကို အပန္းေျဖတဲ့အေနႏွင့္ ခံစားရင္း အိပ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔က်ေတာ့ ဒီေန႔တစ္ေန႔စာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရတာေတြထဲက စိတ္အလိုမက်ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ၊ တစ္ဦးဦးအေပၚ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတာေတြကို အိပ္ယာထဲေရာက္တဲ့အထိ တႏု႔ံႏုံ ့ေတြးရင္း၊ စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္ရင္း ေနာက္ဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္ကိုအလြန္အကၽြံလုပ္တဲ့သူေတြ၊ ေက်ာင္းစာကို အလြန္အက်ဴးၾကိဳးစားသူေတြကလည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္အထိကို သူတို႔ အလုပ္ေတြ၊ စာေတြႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ကိုလိုက္စားေပ်ာ္ပါးသူအခ်ိဳ ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း မအိပ္ခင္ေလးမွာ မိမိတို႔ အေဖာ္ႏွင့္ ကာမႏွင့္ စပ္ႏႊယ္တဲ့ အာရံုေတြမွာ နစ္ေျမာစီး၀င္ရင္း အိပ္စက္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူေတြက်ေတာ့ လြယ္လြယ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္ၾကျပန္ဘူး။ သူတို႔ေတြက်ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္မွာ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္ေတြးရင္း၊ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာကိုယ္ တအားပင္ပန္းလာေတာ့မွဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။ 

အခုေျပာခဲ့တဲ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္ပံုေတြကို စိစစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ စြဲလန္းမႈေတြ၊ ယစ္မူးမႈေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ တဏွာရမၼက္ေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ စိတ္ပ်ံ ႔လြင့္မႈေတြ၊ ေမာဟေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနရင္းကေန အိပ္စက္လိုက္ၾကတာမို႔ သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေမြ႔ယာေပၚမွာဘဲ အိပ္ၾကပါေစ၊ သူတို႔ရဲ ႔ အိပ္စက္ျခင္းဟာ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္တာပါလို႔ ေျပာဖို႔ေတာ့ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အားမနာတမ္းသာေျပာရရင္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာမ်ိဳးထက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုသာႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ကဲ... ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အေသြးျမင့္ျမင့္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္းကို ထပ္ျပီး ေလ့လာၾကည့္ၾကပါအံုးစို႔။

ဘာသာေရးစာေပေတြမွာ ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ပထမဆံုး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပံုကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ညဥ့္သံုးယံမွာ အလယ္မဇၥ်ိမယံကို သံုးပံုပံုျပီး ပထမႏွစ္နာရီမွာ ေရာက္လာၾကတဲ့ နတ္ျဗဟၼာေတြကို တရားေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ဒုတိယႏွစ္နာရီမွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို က်ိန္းစက္ေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကိုျပဳျပီးေတာ့ စတုတၳစ်ာန္ (သို႔) ဖလသမာပတ္ကို၀င္စားျပီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္နာရီက်ိန္းျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေနရာကေန ျပန္လည္ထေတာ္မူျပီး ကိုယ္လက္သုတ္သင္၊ စၾကႍေလွ်ာက္၊ ဒီေန႔အတြက္ ေလာကမွာ ဘယ္သူေတြကို ေျခြခၽြတ္ရမလဲလို႔ ၾကည့္ေတာ္မူပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တစ္ေန႔တာလံုးမွာ ႏွစ္နာရီဘဲ က်ိန္းေတာ္မူျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေလာကသားေတြအတြက္ အသံုးခ်ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အရွင္မဟာကႆပမေထရ္၊ စကၡဳပါလမေထရ္ အစရွိတဲ့ ေနသဇၹိဓုတင္ကိုေဆာင္ထားၾကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးေတြကေတာ့ ေက်ာခင္းျပီးအိပ္စက္တာကိုပယ္ေတာ္မူၾကျပီး ထိုင္လ်က္သာ အသက္ထက္ဆံုး က်ိန္းစက္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာထင္ရွားတဲ့ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔၊ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔လည္း ေနသဇၹိဓုတင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုရည္မွန္းျပီး ၀ီရိယထန္ထန္ႏွင့္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေနၾကတဲ့ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္ေတြႏွင့္ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြဆိုရင္လည္း ေန႔စဥ္အခ်ိန္တိုင္းနီးပါး သတိပ႒ာန္တရားကို အပတ္တကုတ္ပြားမ်ား ေနၾကတာမို႔ အိပ္ခ်ိန္အင္မတန္မွကို နည္းပါးၾကပါတယ္။ ဒီလို တစိုက္မတ္မတ္အားထုတ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဆရာသမားမ်ားက အိပ္တာႏွင့္ပတ္သကျ္ပီး ၾသ၀ါဒေပးဆံုးမတာေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသလို၊ လိုက္နာက်င့္သံုးဖြယ္ရာလည္းေကာင္းပါတယ္။ 

ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ၾကီးက ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စတင္တရားအားထုတ္စဥ္ အခ်ိန္ေတြတုန္းက တရားတိုးတက္မႈႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းက “အိပ္မက္ထဲမွာ တရားအားထုတ္ဖူးျပီလား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ပထမေတာ့ အိပ္မက္ထဲအထိ ဘာ၀နာမေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေသးေပမယ့္ ေနာင္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ တရားအားထုတ္ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပဲခူးေအာင္သုခဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ အရွိန္မပ်က္ ဆက္လက္အားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမ်ားကို အိပ္မေပ်ာ္မီအခ်ိန္ေလးမွာ မိမိသိထားျပီးသား တရား (သို႔) သမာပတ္တစ္ခုခုကို အဓိ႒ာန္ျပဳ၀င္စားျပီး အိပ္ၾကဖို႔ ညႊန္းၾကားပါတယ္။ အိပ္တာဟာ အခ်ိန္ပိုင္းေသလိုက္တာဘဲမို႔ ေသခါနီးေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္လည္း ေန ႔စဥ္ျပင္ဆင္ျပီးသားျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ခိုင္းတဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။

တရားကို ေဇာက္ခ်လုပ္ေနတာမဟုတ္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ရိုးရိုးလူသာမန္ေတြေရာ ဘယ္လိုနည္းေတြႏွင့္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္ႏိုင္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည့္ပါမယ္။ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြေတြကလည္း မိမိတို႔သိထားတာေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လည္ေ၀ငွေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အလြယ္ကူဆံုးစလုပ္လို႔ရတာကေတာ့ အိပ္ခါနီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီးတာႏွင့္ အခ်ိန္ေလးနည္းနည္းယူျပီး ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြား၊ ေမတၱာပို႔၊ ပုတီးစိပ္၊ အမွ်ေ၀ စသျဖင့္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး မအိပ္ခင္ ကုသိုလ္ယူျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတိုင္းၾကီး လွဲအိပ္ပစ္လိုက္တာထက္စာရင္ အရည္အေသြးတက္လာမွာ အမွန္ပါဘဲ။

ဒီေနရာမွ ဘုန္းဘုန္းရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေျပာဖူးတာေလးကို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီး အဆံုးအမဆိုျပီး ေျပာျပတာပါ။ အိပ္ခါနီးသီလယူတဲ့အခါမွာ ရိုးရိုးငါးပါးသီလကို မယူပဲ ရွစ္ပါး၊ ကိုးပါးစတဲ့ ဥပုသ္သီလတစ္ခုခုကို ေျပာင္းယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္က ဥပုသ္ေစာင့္ျပီးသား ျဖစ္သြားသလို ကိုယ္ယူထားတဲ့သီလကလည္း က်ိဳးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိတဲ့အတြက္ သီလလည္း စင္ၾကယ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ျပီး ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းလည္း ဥပုသ္ေစာင့္ခြင့္ရသြားပါတယ္။ (အိမ္ေထာင္သည္မ်ားကေတာ့ မိမိေစာင့္ထိန္းႏိုင္သေလာက္သာ သင့္ေလွ်ာ္သလို ေဆာက္တည္ၾကပါရန္။) အိပ္ခါနီးအခ်ိန္ေလးမွာ ငါဟာ ဥပုသ္သည္တစ္ေယာက္ပါလား ဆိုတဲ့ ၾကည္လင္၀မ္းေျမာက္တဲ့ စိတ္ေလးႏွင့္ အိပ္လိုက္ရေတာ့ မိမိရဲ ႔အိပ္စက္ျခင္းဟာ သာမန္အိပ္စက္ျခင္းထက္ ပိုျပီး အရည္အေသြးျမင့္တက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ပိုျပီးအရည္အေသြးတက္ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူတာေတြ အားလံုးလုပ္ျပီးလို႔ လွဲအိပ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုခုကို ပြားတာျဖစ္ျဖစ္၊ ေမတၱာပို႔ေနတာ ျဖစ္ျဖစ္လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။ တရားအားထုတ္ဖူးတဲ့ အေလ့အက်င့္ရွိထားတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ခါနီး ဘုရားရွိခိုးတာ၊ သီလေစာင့္တာ၊ စတာေတြလုပ္ျပီးရင္ တကယ္လို႔ အခ်ိန္လည္းေပးႏိုင္ဦးမယ္ဆိုရင္ တရားကို မိနစ္ပိုင္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္အားထုတ္ျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ စိတ္ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ အိပ္စက္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္လုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက အိပ္မေပ်ာ္ခင္အထိ ဆက္ျပီး တရားအာရံုျပဳေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။ 

ဒီေနရာမွာ လွဲအိပ္ရင္းတရားမွတ္ဖို႔အတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အားထုတ္နည္းတစ္ခုက Body Sweeping Meditation (Body Scan Meditation)  နည္းပါ။ တရားအားထုတ္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ဖူးေသးတဲ့သူေတြအေနႏွင့္လည္း စမ္းျပီးလုပ္ၾကည့္ဖို႔ရာ လြယ္ကူပါတယ္။ အားထုတ္နည္းကေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲအိပ္လိုက္ျပီး ခႏၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ထားလိုက္ပါ။ အသက္ကို မွန္မွန္ေလးဘဲ ရွဴသြင္းရွဴထုတ္လုပ္ေနလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ဦးေခါင္းငယ္ထိပ္ကို သိစိတ္ကေလးကိုပို႔လိုက္ပါ။ ငယ္ထိပ္ေနရာမွာ ေလာေလာဆယ္ျဖစ္ေနတဲ့ တင္းမႈေတာင့္မႈ၊ ပူမႈေအးမႈ စတာ တစ္ခုခုႏွင့္ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ တုန္ခါေနမႈမ်ိဳးေလးေတြကို သတိထားမိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေလးေတြထဲက ထင္ရွားတာတစ္ခုခုကို သိျပီးေနလိုက္ပါ။ အဲဒီငယ္ထိပ္ေနရာကေန ဦးေခါင္းရဲ ႔ ေအာက္ဘက္ပိုင္းဆီ သိစိတ္ကေလးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပို႔ေပးပါ။ စိတ္ကေလးေရာက္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတိုင္းမွာ လတ္တေလာျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲေနတဲ့ ထင္ရွားတဲ့အေျခအေနတိုင္းကို သိသိေပးပါ။ ဦးေခါင္း၊ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္း၊ ဂုတ္၊ ပခံုး၊ လက္ႏွစ္ဘက္၊ ရင္ဘတ္၊ ၀မ္းဗိုက္၊ ေက်ာ၊ ဆီးခံု၊ တင္ပါး၊ ေျခေထာက္ေတြအထိ အဆင့္ဆင့္ဆင္းလာျပီး ေနာက္ဆံုး ေျခေခ်ာင္းေလးေတြဆီေရာက္တဲ့အထိ စိတ္ကေလးႏွင့္ ၾကည့္ေပးပါ။  ေခါင္းကေန ေျခေထာက္အထိေရာက္ဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး (၁၅)မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာတတ္ပါတယ္။ ပိုအေသးစိတ္ႏိုင္ေလ ပိုၾကာေလပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးမွာ ျပဳလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေျခေထာက္ေရာက္တဲ့အထိကို ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။  လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလုပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သလို၊ ႏိုးလာတဲ့အခါမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာ လန္းဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ေျခေခ်ာင္းေတြအထိေရာက္ျပီး ဆံုးသြားတဲ့တိုင္ေအာင္မွ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူးဆိုရင္ ငယ္ထိပ္ကေန တစ္ခါျပန္စျပီး ခုနကအတိုင္း ခႏၶာကိုယ္ကို အစကေနအဆံုး ျပန္ၾကည့္ေပးရံုပါဘဲ။

အိပ္ခါနီး ပြားမ်ားဖို႔သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ တျခားကမၼ႒ာန္းေတြကေတာ့ အသုဘကမၼ႒ာန္းႏွင့္ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္းေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိပ္တယ္ဆိုတာ နာရီပိုင္းေသတာမို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို လူေသေကာင္အျဖစ္ ႏွလံုးသြင္းသေဘာထားျပီး အသုဘဘာ၀နာစီးျဖန္း အိပ္မယ္ဆိုလည္း ရတာပါဘဲ။ ဒီလိုမွမဟုတ္လည္း မိမိကိုယ္ကို ဒါငါေသရေတာ့မယ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ငါအခုေသရင္ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးႏွင့္ ေသမွာလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ဖာသာဆင္ျခင္သတိေပးရင္း ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာ ႏွစ္သက္ရာ ဘာ၀နာတစ္ခုခုကို ႏွလံုးသြင္းအိပ္စက္မယ္ဆိုလည္း အိပ္စက္ျခင္းဟာ ပံုမွန္ထက္ေတာ့ အရည္အေသြးျမင့္သြားမွာ အမွန္ပါဘဲ။

အဘိဓမၼာထဲက စကားႏွင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘ၀င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဘ၀င္စိတ္ဆိုတာ ဘယ္အာရံုကိုမွ မယူ၊ မသိတဲ့ စိတ္တစ္မ်ိဳးပါဘဲ။ တစ္ေန႔တာမွာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ျမင္ၾကားနံသိစတဲ့ အာရံုငါးပါးႏွင့္ဆိုင္တဲ့ ၀ိညာဥ္အသိစိတ္ေတြေပၚလာတဲ့အခိုက္ေလးေတြမွာ ဘ၀င္စိတ္က ခဏျပတ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အသိစိတ္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကားမွာ ဘ၀င္စိတ္ေတြက ခိုေနတတ္ပါေသးတယ္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြေၾကာင့္ ထိနမိဒၶေတြ အားၾကီးသြားတဲ့အခိုက္မွာ သိစိတ္ေတြျပတ္ျပီး ဘ၀င္စိတ္ေတြဆက္တိုက္ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ကိုဘဲ အိပ္တယ္လို႔ေခၚရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ သတိကင္းမဲ့တဲ့အခ်ိန္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ သတိအားေကာင္းလာတဲ့သူမွာ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အၾကိမ္ေရက နည္းနည္းလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တရားႏွလံုးသြင္းေနၾကတဲ့ သူေတာ္ေကာင္မ်ား အိပ္ခ်ိန္နည္းပါးသြားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ လိုအပ္ခ်က္အတြက္သာ မျဖစ္မေနအိပ္လိုက္ၾကရေပမယ့္ ျပန္ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကို စိတ္ကညႊတ္ထားတဲ့အတြက္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ အိပ္ေနရာကေန ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းႏွင့္  ျပန္လည္ႏိုးထလာတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အခုေျပာသြားတာေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္လည္ စိစစ္ျပီး အေျဖထုတ္ၾကည့္ႏိုင္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အိပ္ေနၾကတာ အရည္အေသြးမီအိပ္စက္ျခင္းမွ ဟုတ္ပါရဲ ႔လားဆိုတာ။ ဒီအေျဖကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဘဲ ျပန္ေျဖႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ အိပ္စက္ၾကပံုကို အတုယူအားက်ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အရည္အေသြးမီအိပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

ကဲ...စာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအားလံုး  Quality Sleep ႏွင့္ ေန႔စဥ္ အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၂၊ ၂၀၁၂။ 


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, December 5, 2012

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၂)


ရဲရဲႀကီးေထာက္ခံေသာ က်င့္စဥ္

ဤဘဝအတြင္း၌ ဒိ႒လက္ငင္း ပူေလာင္ျခင္းမွ သက္သာရာရျခင္း ဟူသည္မွာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကုိ ရည္ရြယ္ျခင္း မဟုတ္ေသးဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခုိက္အတန္႔၌ပင္ စိတ္ႏွလုံးပူပန္ဆင္းရဲျခင္းမွ အထုိက္အေလွ်ာက္ သက္သာရာရေစႏုိင္ျခင္းကို ဆုိလုိေပသည္။ လက္ငင္းခ်က္ခ်င္း သက္သာရာရေစဖုိ႔ အားထုတ္ၾကရာတြင္လည္း ေဂါတမဗုဒၶသည္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ေပရာ၊ (ကၽြႏု္ပ္အဖုိ႔ရာ၌ ကုိယ္တုိင္ အထုိက္အေလ်ာက္ခံစားရ၍) လက္ေတြ႕အေနျဖင့္ ေက်နပ္ဖြယ္ အေကာင္းဆုံးေသာ က်င့္စဥ္ တစ္ခုအေနျဖင့္ မဆုိင္းမတြ ေထာက္ခံရဲသည္မွာ “ဒိိေ႒ဒိ႒မတၱံ” တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။

အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ဖုိ႔လုိျခင္း

အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီဆရာ ဥပမာ၊ ကေလးဆုိးဥပမာတုိ႔မွာ စာထဲက ေတြ႕ရေသာ ဥပမာမ်ား မဟုတ္၊ ကၽြႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ ၎က်င့္စဥ္အရ အားထုတ္ခဲ့သျဖင့္ ေတြ႕ရေသာ စိတ္သဘာဝကုိ ေပၚလြင္ေအာင္ ဥပမာေဆာင္ျခင္းမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ ဤစာကုိ ဖတ္ရေသာသူက “ေကာင္းပါၿပီ၊ ပန္းခ်ီဆရာဥပမာကုိ သေဘာက်၍ ကေလးဆုိး ဥပမာကိုလည္း ေက်နပ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရမႈကို တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲလည္း မေနႏုိင္ပါ။ စိတ္ဆင္းရဲမည္ကုိလည္း စုိးရိမ္ျမဲတုိင္း စုိးရိမ္၍ ဥေပကၡာျပဳထားရန္ မတတ္ႏုိင္ပါ။ ထုိကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္နည္းႏွင့္ ျပဳလုပ္ရပါမည္နည္း” ဟုေမးျငားအံ့။ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” နည္းအားျဖင့္ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္ပါ” ဟူ၍ ေျဖဆုိရေပမည္။

ဆင္းရဲျခင္းႏွစ္မ်ဳိး

ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ သတၱဝါတုိ႔အဖုိ႔၌ ကိုယ္၏ဆင္းရဲျခင္း ၊ စိတ္၏ဆင္းရဲျခင္းဟူ၍ ဒုကၡႏွစ္မ်ဳိးရွိေပရာ၊ ကုိယ္၏ ဆင္းရဲျခင္းဟူသည္မွာ ရံဖန္ရံခါမွ်သာ ႀကဳံေတြ႔ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၍ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္သာလွ်င္ (မေနတတ္သူမ်ားအဖုိ႔၌) မၾကာခဏ ႀကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၏။ ပင္ပန္းႀကီးစြာႏွင့္ အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ၾကရသူမ်ားမွတစ္ပါး၊ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း၊ အလြန္အမင္း ခ်မ္းေအးျခင္း ၊ အလြန္အကၽြံ ပူအုိက္ျခင္း၊ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ရျခင္း အစရွိေသာ အခုိက္အတန္႔မ်ား၌သာ ႀကံဳေတြ႕ရ တတ္ေပသည္။ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ပရံပရ အကုသုိလ္ကံအေလ်ာက္ ႀကဳံေတြ႕ရျခင္းျဖစ္၍ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္းရန္ မတတ္ႏုိင္ဘဲ က်ိတ္၍ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္ေခ်သည္။

လက္ငင္းသက္သာရာရေသာနည္း

ကုိယ္ဆင္းရဲမႈထက္ အခံရခက္၍ လူသတၱဝါတုိင္းက ေၾကာက္လွပါသည္ဟု ဝန္ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးမွာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မည္မွ်ေလာက္ က်န္းမာေသာသူ၊ ႂကြယ္ဝေသာသူ၊ တန္ခုိးႀကီးေသာလူ၊ အာဏာ လက္ကုိင္ရေသာသူ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာေသာလူပင္ ျဖစ္လင့္ကစား (စိတ္ထားမတတ္လွ်င္ မတတ္သေလာက္) စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ အာသေဝါ ကုန္ခန္းၿပီးေသာ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားသည္သာလွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔မွ လုံးဝကင္းလြတ္သည္ဟု စာဆုိရွိ၏။ သုိ႔ရာ တြင္ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားကဲ့သုိ႔ လုံးဝကင္းလြတ္မႈမ်ဳိးမဟုတ္ေသးေစကာမူ၊ အထိုက္အေလ်ာက္ သက္သာခြင့္ ရေစႏုိင္ေသာနည္းမွာ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ 

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, December 3, 2012

OBLIVION (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)






You think you see me
but you don't really.

At the time
when you don't see me
you do really,
all good and bad in true perspective.

It's like viewing a mountain
at close range and afar.
Differing in dimensions.

Perhaps, our heads couldn't meet
and our hearts didn't reach.
Anyhow, nothing can be done now
as we are to part.

But memories will blip on the head's screen
and feelings will beat on the heart's drum.

Don't be moved as they are
but shadows of the past.
They'll fade away into oblivion
from life's horizon, which itself
is a mirage, yes, a mirage. 

(From Poems On Life)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၁)


ေမာင္ေမာင္ေခၚေလထီးရုိးရွည္

စိတ္သဘာဝ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ တင္ျပလုိေသာ အခ်က္တစ္ခု ရွိေသး၏။ မ်ားစြာေသာ သူတုိ႔က “ကုိယ္ဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲပါေစ၊ စိတ္ေတာ့ျဖင့္ မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး၊ စိတ္ဆင္းရဲမွာ တစ္ခုေတာ့ ေၾကာက္တယ္” ဟု ေျပာတတ္ၾကေလသည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ေပသည္။ ကုိယ္ဆင္းရဲရျခင္းထက္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း က ပုိ၍ အခံရခက္ေပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ျပဳလုပ္ေသာ“လက္သည္” ကုိ ပမာေဆာင္၍ ေဖာ္ျပပါဦးမည္။ 

စိတ္သည္ ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးတတ္္ေသာ ကေလးႏွင့္တူ၏။ ကေလးသူငယ္မ်ားအား မိဘလုပ္သူမ်ားက ယုယပုိက္ေထြး ျပဳလုပ္ကာ၊ အလုိလုိက္လြန္းအားႀကီးလွ်င္ ပ်က္စီးတတ္သည္။ (Spoilt child) ဆုိျခင္းမွာ အေရွ႕တုိင္းသားမ်ားေရာ၊ အေနာက္တုိင္းသားမ်ားပါ နားလည္ၾကေသာ အျခင္းအရာ တစ္ခုျဖစ္၏။ အလုိလုိက္လြန္းသျဖင့္ ပ်က္စီးေသာ သူငယ္တစ္ေယာက္သည္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေတာင္းတတ္၍၊ မရလွ်င္ နားပူနားဆာ လုပ္တတ္၏။ အခ်ဳိ႕လည္း ေျမႀကီးေပၚသုိ႔ ပစ္လွဲကာ လူးလွိမ့္ ပူဆာတတ္၏။ မိဘမ်ားက အလုိလုိက္ေလေလ ပူဆာတတ္ေလေလ ျဖစ္လာ၏။ ကေလးသူငယ္မ်ား ျပဳလုပ္တတ္ၾကေသာ အျပဳအမူတစ္ခုကို ေဖာ္ျပရေသာ္၊ ကေလးတစ္ေယာက္ေခ်ာ္လဲသည့္အခါ အနီးအနား၌ မည္သူမ်ားရွိေနသနည္းဟု လွမ္းၾကည့္တတ္၏။ ထူေပးမည့္ မိဘအစရွိေသာ လူႀကီးမ်ားကုိ ျမင္သည့္အခါ သူ႔ဟာသူ မထေတာ့ဘဲ ထူေပးမည္ကုိ ေစာင့္ေနတတ္၏။ လူႀကီးမိဘမ်ားက ပ်ာပ်ာ သလဲထလာၿပီး ေပြ႕ထူကာ “လူကေလး ဘယ္နာသြားသလဲ” ဟု ယုယုယယ ေမးမိလွ်င္ ရုတ္တရက္ မထေတာ့ဘဲ ၾကမ္းေပၚ၌ လူးလိွမ့္ကာ ငုိေႂကြးလုိက္ေသး၏။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ၾကမ္းေပၚ၌ လဲၿပီးေနာက္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္၍ အနီးအနား၌ လူႀကီးတစ္ေယာက္မွ် မေတြ႕ျမင္ရသည့္အခါ ၊ သူ႔ဘာသာထ၍ သြားျခင္းကုိလည္း ေတြ႕ျမင္ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။ 

စိတ္သည္လည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ ျပဳမူတတ္ေသာ သဘာဝရွိ၏။ ငါ့စိတ္ကေလး မဆင္းရဲေစရေအာင္ဆုိ၍ သူ႔အလုိလုိက္ၿပီး ယုယုယယ လုပ္မိလွ်င္ “ေမာင္ေမာင္ေခၚေလ...ထီးရုိးရွည္” ဟူေသာ စကားကဲ့သုိ႔ ဟုိဟာလိုခ်င္၊ သည္ဟာလုိခ်င္ ျဖစ္လာ၍၊ မရလွ်င္ ေကာက္ခ်င္၊ ေကြးခ်င္၊ ေအာ္ခ်င္ ငိုခ်င္ျဖစ္လာ၏။ သူ႔ကုိ သိမ္းပုိက္မိလွ်င္ အထက္ပါ ကေလးသူငယ္ကဲ့သုိ႔ ႏြဲ႕ဆုိးဆုိးလာေတာ့၏။ “မင္းဟာမင္း ဆင္းရဲခ်င္ ဆင္းရဲစမ္းကြာ” ဟု သေဘာထားကာ ပစ္ထားႏုိင္ပါမူကား၊ ထင္သေလာက္ မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ သူ႔ဟာသူ အလုိက္သင့္ေနတတ္ျခင္းကို ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ နက္နဲေသာ စိတ္သဘာဝအေၾကာင္းကို သေဘာမေပါက္ေသးလွ်င္ ရွိေစဦး၊ ဤအျခင္းအရာမွ်ေလာက္ကုိ သေဘာေပါက္သည္ဆုိလွ်င္ပင္ အေတာ္ႀကီး သက္သာရာရျခင္းကုိ ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ဤအျခင္းအရာကုိ ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ စိတ္ဆင္းရဲဖုိ႔ ေၾကာက္တတ္သည္ဆုိကာ ယုယုယယလုပ္မိျခင္းသည္ပင္လွ်င္ အမွားႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားေလာက္ေပၿပီ။

အက်ဳိးမမ်ားေသာ ေမးခြန္းမ်ား

ဤေခတ္လူငယ္မ်ားက “သံသရာဆုိတာ ရွိပါသလား” ၊ “အတိတ္ဘဝ အနာဂတ္ဘဝရွိပါသလား” ၊ “သံသရာအစဟာ ဘယ္လုိပါလဲ”၊ “နိဗၺာန္ဆုိတာ ဘယ္လုိေနပါသလဲ” ၊ “ဘာမွ မရွိဘူးဆုိတာ ဟုတ္ပါသလား” ၊ “ဘာမွမရွိလွ်င္ ဘယ္ႏွယ္လုပ္ၿပီး လုိခ်င္ႏုိင္မွာလဲ” အစရွိေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ကၽြႏု္ပ္အား ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေမးတတ္ၾကေလသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေမးတတ္ေသာ လူငယ္မ်ားအား ကၽြႏု္ပ္က ျပန္ေျဖရသည္မွာ သံသရာအစကုိ သိရျခင္းအားျဖင့္ ေမာင္တုိ႔၌ ဘယ္လုိအက်ဳိးရွိပါမည္နည္း။ အတိတ္ဘဝ ရွိမရွိ ၊ အနာဂတ္ဘဝ ရွိမရွိ အေၾကာင္းကို ကၽြႏု္ပ္ေျဖရလွ်င္ ၊ ေမာင္တုိ႔လည္း ယုံခ်င္မွယုံၾကည္မည္။ ကၽြႏု္ပ္လည္း သက္ေသသာဓက မထူႏုိင္။ (ဤ အေၾကာင္းကို ရႈမ၀မဂၢဇင္း ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးေလၿပီ။) နိဗၺာန္ ရွိမရွိ ၊ နိဗၺာန္၌ အဘယ္အရာမ်ဳိး ရွိ မရွိအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပလွ်င္လည္း ေမာင္တုိ႔နားလည္မည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အက်ဳိးရွိမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ နားလည္းမလည္၊ အက်ဳိးလည္း ရွိႏုိင္မည္မဟုတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဖယ္ထား၍ ၊ နားလည္ၿပီး အက်ဳိးရွိႏိုင္္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေလ့လာသင့္ေၾကာင္း၊ အက်ဳိးရွိေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေလ့လာ၍ သေဘာေပါက္နားလည္လာေသာအခ်ိန္တြင္ ေမာင္တုိ႔ေမးသမွ်ေသာ အထက္ပါေမးခြန္းမ်ားသည္ အလုိအေလ်ာက္ ေျပလည္သြားႏုိင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ျပန္ေျပာကာ ဗုဒၶတရားေတာ္၏ သႏၵိ႒ိက ဂုဏ္အေၾကာင္းကို ရွင္းလင္းေဟာျပရေလသည္။

လက္ငင္းျငိမ္းခ်မ္းမႈရေသာတရား

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္ ဗုဒၶဘာသာေလာက၌ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ႀကီးတစ္ခု ေတြ႕ရွိရသည္မွာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔၏ “ပန္းတုံးတုိင္” ျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္အေၾကာင္းကုိ ေဟာေျပာၾကရာတြင္ ၊ ၃၁ ဘုံ၌ က်င္လည္ရျခင္းသည္ ဝဋ္ဆင္းရဲႀကီးတစ္ခုျဖစ္၍၊ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ထုိက္ေၾကာင္းမ်ားႏွင့္သာ ေဟာေျပာေလ့ရွိၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လူခ်မ္းသာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ရျခင္းကုိ ဝဋ္ဆင္းရဲႀကီးအေနျဖင့္ ျမင္တတ္ဖုိ႔ ခဲယွဥ္းလွေသာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢဳိလ္မ်ားအဖုိ႔မွာ ဝဋ္ဆင္းရဲမွ ကၽြတ္လြတ္ျခင္းဟူသည္ အဓိပၸာယ္မရွိသကဲ့သုိ႔ျဖစ္၍၊ ဘာမွ်မရွိေသာ နိဗၺာန္ဆုိသည္မ်ဳိးကိုလည္း မလုိခ်င္တတ္ဘဲ ရွိတတ္ေလေတာ့သည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္အေပါင္းတုိ႔ နားလည္ထုိ္က္ၾကသည္မွာ၊ ေသေသာအခါမွ နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္၍ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာႏွင့္ ေတြ႕ရျခင္းကုိ အပထား၍ ဗုဒၶတရားေတာ္၏ သႏၵိ႒ိက ဂုဏ္သတင္းအေၾကာင္းကုိ အေလးေပးကာ ႏွလုံးသြင္းသင့္ၾကေပသည္။ သံဒိ႒ိကဂုဏ္ဟူသည္မွာ ေနာင္တမလြန္က်မွ အက်ဳိးခံစားရျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။ ဤဘဝအတြင္း၌ လက္ငင္းခ်က္ခ်င္း အပူျငိမ္းေသာ တရား၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ လြတ္ကင္းခ်မ္းသာ သက္သာရာရ၍ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ တရားဟူ၍ ဆုိလုိေပသည္။ ေနာင္ဘဝမွ လူ႔စည္းစိမ္ နတ္စည္းစိမ္ စသည္တုိ႔ကုိ ေမွ်ာ္မွန္းကာ ဒါန အစရွိသည့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ဳိးကုိပင္ ျပဳတတ္ၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔သည္၊ ဒိ႒လက္ငင္း ပူေလာင္ျခင္းမွ သက္သာရာရေသာ တရားမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု မုခ်ဆတ္ဆတ္ ယုံၾကည္တတ္ၾကပါလွ်င္ လုိခ်င္စေကာင္းသည္ဟု နားလည္ၾကဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထုိက္ေပသည္။
 
(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)


(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)  

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္