Thursday, November 29, 2012

TIME (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)



A thing
never moving backward
but forward
to an endless journey.

A thing
giving birth and grooming all
for existence.

And the very thing
crushing all, second by second,
out of existence.

This doer - undoer
leaves behind a past as vestiges.
Builds the present
which is nothing but a mirage.
And shapes the future
which is anything but certainty

Is time
seemingly eternal yet ever fleeting
a magic of life?

(From Poems On Life)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, November 28, 2012

The Choice (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)



Happiness of the --
     shall we say  -- outward life.
 Having what you desire,
     living as you wish.
Wealth, fame and power
     wit, strength or beauty,
All at your pleasure
     and you basking in glory.

Happiness of the --
     shall we say -- inward life.
Where contentment is wealth
     and love is beauty.
Where wisdom is power
     and tolerance is strength.
All that you nurture
     to live in harmony.

Between happiness of the two,
     material and spiritual.
If asked to choose
     which
would you rather lose?

(From Poems On Life)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, November 26, 2012

Rejoice (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)



What sort a flame
that burns not but shines?

What sort a shower
that drenches not but cools?

Neither has substance but both yield power
to dispel illusion and drain hate.

What are they?
A flame called 'truth.'
 A shower called 'love.'

So light the flame of a wise head.
Let the shower fall from a loving heart.
Please, to rejoice.

(From Poems On Life) 


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, November 23, 2012

In Between (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)







There's a time to live
and a time to die.
In between
there's time to think
to do and give.

But
if less in the giving
and more in the receiving
less worth
is your life than a tree
which gives shade, fruit
and everything.

So
be of good service
as much you can.
The least for yourself
more for kith and kin.

And
the most for the land
you live in.

(From Poems On Life)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, November 21, 2012

STATE OF MIND (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

 

A and B
both thirsty
come upon a glass.

"Hey," shouts A, "It's half-full!"
"Huh," snorts B "It's half-empty!"
Who will quench his thirst?

For the needy every drop is a tonic and
what seems half-full is but an all-full.
For the fussy even an ocean is a pool and
what seems half-empty is but all-empty.

It matters not half or full.
It matters to accept what is given most. 

So take it or leave it
and become a ' have '  or a ' have-not '.
What is required and what is desired
cannot always be the same.
Be content.


(From Poems On Life) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, November 19, 2012

HELL OR HEAVEN (HARMONY OF HEAD AND HEART BY MOE HEIN)







Tears and smiles
are streams and mounds
on a face.

They appear
only to disappear
leaving no trace.

Lines and wrinkles
on forehead and cheeks
are lashes of life
that each truly bespeaks.

But deep
in the head and heart
there lie hidden
powerful dynamos
that can thrust you to
hell or heaven.

(From Poems On Life)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, November 17, 2012

TWO FRIENDS (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

Feeling lonely, feeling sad?
Open the head's door
and let a good thought enter.

Think of someone
whose thoughts, deeds and words
nobly serve others.

Think of your own deeds too
that help in some way
to make you or others better.

By this,
a light shines in your head
making you see what is good.

Wisdom, a friend,
is now with you
to ease your mind.

Feeling lonely, feeling sad?
Open the heart's door
and let a good feeling enter.

Think of someone
whose love or kindness
gives strength to the weak.

Or your own care and pity too
that help to brighten
a saddened face.

By this,
a feeling seeps into your heart
making you happy.

Affection, another friend,
is now with you to warm your heart.

So two friends await to enter.
Welcome  them to your head and heart.


 (From Poems On Life)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, November 16, 2012

ဆည္းလည္းေလးက ျပတဲ့တရားသံ



ကိုတိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ႏို၀င္ဘာလ (၁၅)ရက္ေန႔က တကယ္ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါျပီ။ မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူ၊ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မဇၥ်ိမ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ထပ္တူ ၀မ္းနည္းမိ၊ ႏွေျမာမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြရွိခဲ့တာမို႔ ကိုတိုးၾကီး အလြမ္းေျပ အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီစာစုေလးေရးလိုက္ပါတယ္။



ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္အရြယ္အထိ မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔ေရာ၊ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကိုေရာ နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါေတာ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ အသိ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သံုးေလးရက္ေလာက္ ခရီးတစ္ခုမွာ အတူဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအကိုက မဇၥ်ိမလိႈင္း Crazy တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေန႔တိုင္း ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို ဆိုျပလိုက္၊ သီခ်င္းစာသားေတြကို ရြတ္ျပလိုက္၊ အဓိပၸါယ္ရွင္းျပလိုက္ႏွင့္။ ကိုေမာင္ေမာင္က ဘယ္လို၊ ကိုေန၀င္းကဘယ္လို၊ ကိုရဲလြင္က ဘယ္လို စသျဖင့္ သူတို႔ရဲ ႔ သီခ်င္းေရးဖြဲ႔ဟန္ေတြကို ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းျပႏိုင္တယ္။ အဲဒီ အကိုႏွင့္ေတြ႔ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို စျပီး နားေထာင္ရေကာင္းမွန္း သိလာပါေတာ့တယ္။ 



မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔က တီးခတ္တဲ့ဟန္က တျခားအဖြဲ႔ေတြႏွင့္ မတူပဲ မူကြဲေနတာကိုေတာ့ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း Santana သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့ Lead Guitar သံၾကားလိုက္တာႏွင့္ ဒါ Santana မွန္း တန္းသိသလိုမ်ိဳး၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းက ကိုေဇာ္မ်ိဳးထြဋ္ရဲ ႔ Lead အသံၾကားရင္ ဒါ သူတို႔အဖြဲ႔မွန္း တန္းသိႏိုင္တဲ့ ထူးျခားမႈမ်ိဳးရွိပါတယ္။ အေျခအေနေပးတိုင္းလည္း ကိုတိုးၾကီးပါတဲ့ Stage Show ပြဲေတြဆို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။



ေနာက္ပိုင္း တျဖည္းျဖည္းအသက္ၾကီးလာလို႔ အေပါင္းအသင္းေတြမ်ားလာေလ၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းကို အားေပးတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်ားလာေလ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုေအာင္ပါဘဲ။ ဂစ္တာပဲတီးတီး၊ သီခ်င္းပဲဆိုဆို၊ ကတ္ဆက္ပဲဖြင့္ဖြင့္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ လြတ္ကင္းလို႔မွ မရတာကိုး။



မဇၥ်ိမလိႈင္းက အဖြဲ႔သားေတြအေၾကာင္းကလည္း လူငယ္ေတြၾကားမွာ ေျပာစရာ topic တစ္ခုပါ။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အသာထားလို႔ အမ်ိဳးစံုေအာင္ေတာ့ ေျပာၾကတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုေန၀င္းတစ္ေယာက္ကုိကလည္း ေက်ာင္းကန္တင္းမွာ ခဏခဏေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီးဘဲ သူတို႔အဖြဲ႔သားေတြအားလံုးရဲ ႔ Life Style ေတြကို မွန္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အႏုပညာအတြက္ ဘ၀ကိုလံုး၀ေပးထားၾကတဲ့ သူေတြအျဖစ္ စိတ္ထဲထင္ဟပ္မိတယ္။



ကိုတိုးၾကီးနွင့္ ပတ္သက္ျပီး အခုအခ်ိန္အထိ စိတ္ထဲ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ရွိပါတယ္။ ၁၉၉၇ ရဲ ႔ လျပည့္ေန႔ မနက္ခင္းတစ္ခုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေရႊတိဂံုဘုရားသြားမယ္ဆိုတာႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က လျပည့္ေန႔မို႔လို႔ အထက္ပစၥယံက Member Card မရွိလည္း မွတ္ပံုတင္ျပျပီးတက္လို႔ရေတာ့ တခါမွ အထက္ပစၥယံကို မတက္ဖူးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါႏွင့္ အထက္ပစၥယံေပၚကို ေရာက္ေတာ့ ေနရာသစ္တစ္ခုကို စေရာက္တဲ့သူေတြရဲ ႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီလိုႏွင့္ ေစတီေတာ္ကို လက္ယာရစ္ပတ္ျပီး သြားေနရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသမွင္သက္သြားေစတယ္။ 



လူတစ္ေယာက္ ရင္ျပင္ေတာ္ရဲ ႔ ေထာင့္တစ္ခုမွာ ခါးကို ေျဖာင့္ေနေအာင္ မတ္ထားျပီး တင္ပလႅင္ေခြထိုင္၊ လက္ႏွစ္ခုကို ေျခပလႅင္ေခြေပၚမွာ ထပ္တင္ကာ ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္တဲ့ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ႏွင့္ တရားရႈမွတ္ေနပါတယ္။ လည္ကတံုးအကၤ်ီအျဖဴႏွင့္ လံုျခည္ကို၀တ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႔ေနက်ပံုစံႏွင့္ လံုး၀မူကြဲေနတဲ့ ကိုတိုးၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အၾကာၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ထင္မွတ္မထားမိတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုမို႔လို႔ အံ့ၾသမႈႏွင့္အတူ ၾကည္ႏူးမႈ၊ ေလးစားမႈေတြကို တြဲျပီး ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေၾသာ္..ကိုတိုးၾကီးဟာ တရားသမားတစ္ေယာက္ပါလားလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။



ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေတြးအျမင္ေတြေျပာင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြထဲမွာ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ကာလည္း ဆရာတစ္ဦးအေနႏွင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြႏွင့္ သူေဟာတဲ့တရားေတြကေနတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးအေပၚသိျမင္ပံုေတြ၊ သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆရာၾကီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာျပီး ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ Seminar ေတြ ေနရာအခ်ိဳ ႔မွာ ခပ္စိပ္စိပ္ လုပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာၾကီးလုပ္တဲ့ပြဲေတြကို လက္လွမ္းမီသေရြ ႔သြားျပီး နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ပြဲေတြသြားတိုင္းမွာ အျမဲေတြ႔ျဖစ္တာကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးပါဘဲ။ လက္ထဲမွာ ဗြီဒီယိုကင္မရာတစ္လံုးကိုကိုင္ထားျပီး သာမန္ Camera Man တစ္ဦးလို မထင္မရွား ဆရာၾကီးေနာက္နားမွာ အျမဲပါေနတတ္ပါတယ္။ 



ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုတိုးၾကီးလည္း သီခ်င္းအေခြေတြ အထြက္ က်ဲသြားတာ သတိထားမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ဆရာျမသန္းစံလို ဂီတေလာကကို စြန္႔လႊတ္လိုက္မလဲမသိဘူးလို႔လည္း ေတြးေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုတိုးၾကီးကို Show ပြဲေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အျပင္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဆံုျဖစ္တိုင္း သူ႔ကို ဂရုတစိုက္လိုက္ၾကည့္ျပီး ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ သြားတာလာတာ ေျပာတာဆိုတာေတြမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိျပီး ဣေျႏၵရင့္က်က္မႈကို သတိထားမိပါတယ္။ တရားအလုပ္ကို ပံုမွန္လုပ္ေနတဲ့သူဆိုတာ ျမင္တာႏွင့္ သိႏိုင္တဲ့ အသြင္အျပင္ပါဘဲ။



ေနာက္ထပ္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး တိုက္ဆိုင္တာ တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္မင္ခြင့္ရလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္က (ကာတြန္း) ဆရာကံခၽြန္ပါ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ခ်င္းကေတာ္ေတာ္ဆင္ပါတယ္။ ညီအကိုလို႔ ေျပာရင္ ယံုေလာက္တယ္။ ဆရာကံခၽြန္ကလည္း အဲဒါကို သိတယ္။ တခါတုန္းက ဆရာက ေနာက္ျပီး ေျပာဖူးတယ္။ သူရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေျမပဲသည္ဆီမွာ ေျမပဲ၀ယ္စားတယ္တဲ့။ အဲဒါ ေျမပဲသည္က ဆရာ့ကို “ဦးေလး၊ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ဘာေတာ္လဲ” လို႔ ေမးတယ္။ ဆရာကလည္း ေနာက္ခ်င္ေတာ့ “ခင္ေမာင္တိုးက ငါ့တူေတာ္တယ္” လို႔ ေျဖသတဲ့။ အဲဒီမွာ ေျမပဲသည္က သေဘာေတြက်ျပီး ဆရာ့ကို ေျမပဲေတြ အမ်ားၾကီး ပိုထည့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုဘဲ။ အဲဒါကို ဆရာက “နာမည္ၾကီးတဲ့သူေတြႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းဆင္ရတာ ေျမပဲ၀ယ္စားရင္ ပိုရတယ္” လို႔ အရႊမ္းေဖာက္ျပီးေျပာတတ္တယ္။ 



သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တကယ္ေတာ့ ရုပ္ခ်င္းသာ ဆင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ကူးမယ့္ ေရာဂါခ်င္းလည္း ဆင္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဆရာကံခၽြန္လည္း အေကာင္းၾကီးကေန ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အသည္းကင္ဆာျဖစ္ျပီး လပိုင္းႏွင့္ကြယ္လြန္ရွာတယ္။ အခုကိုတိုးၾကီးလည္း အသည္းႏွင့္ပဲ ဆံုးရွာတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ ႔ အႏုပညာစြမ္းရည္ေရာ၊ ႏွလံုးစြမ္းရည္ပါ လွၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးပါ။ တကယ္ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။



ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ထဲက ကိုတိုးၾကီး ဆံုးျပီလို႔ ေျပာၾကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ ထပ္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အႏုပညာေတြအတြက္ ႏွေျမာမိေပမယ့္ အေသလွမယ့္ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ သိေနမိလို႔ သူ႔အတြက္ စိတ္ခ်ေနမိတယ္။ ေနာက္ ဆံုးတဲ့သတင္းမဟုတ္ဘူးလို႔ ၾကားရေတာ့ တခါျပန္ ၀မ္းသာမိတယ္။ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ဆိုတာ လူ႔သက္တမ္းမွာ ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီးဆက္ေနလို႔ရေသးသလို၊ အႏုပညာလုပ္ငန္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာေရးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုလည္း အမ်ားၾကီး လုပ္လို႔ရေနေသးေတာ့ ကိုတိုးၾကီးအတြက္ ၀မ္းသာမိျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ တကယ္ဆံုးသြားျပီဆိုျပီး ဓါတ္ပံုေတြႏွင့္ ျမင္ရေတာ့ ဓမၼသံေ၀ဂပြားရံုကလြဲလို႔ တျခားဘာမ်ားတတ္ႏိုင္အံုးမွာလဲ။



ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ Senior အကိုၾကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားမယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသားမို႔ သူ႔အတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်ေနျပီးသားပါ။ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအဖို႔ေတာ့ ဆက္ျပီး သူ႔အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြ၊ သူ႔အသံေအးေအးေတြ ၾကားခြင့္မရေတာ့တာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲေလ။ လူဆိုတာက ေသမ်ိဳးဘဲမဟုတ္လား။ 



ဆည္းလည္းေလးမ်ား ျပတဲ့တရားသံကို...
စမ္းေခ်ာင္းေလးတို႔ ဇြဲနဲ႔အားမာန္ႏွင့္....
ေပါင္းစပ္ျပီး က်င့္ခဲ့ရင္...
ေအးျငိမ္းတဲ့ သစ္ရိပ္မွာ...
စြန္႔လႊတ္မႈႏွင္ ခြင့္လႊတ္စဥ္...
ျငိမ္းသြားလိမ့္မယ္တဲ့....




ကိုတိုးၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ “အေသမဦးခင္ ဉာဏ္ဦးေအာင္လုပ္” ဆိုတဲ့ ဆည္းလည္းသံ message တစ္ခုေပးျပီး တရားျပသြားတယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲ ခံယူမိလိုက္ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ



ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၇၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, November 14, 2012

ဘ၀သခင္




ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ေန႔တိုင္း အျမဲသတိရေနတတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူ႔ကို သတိရတာက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးႏွင့္ သတိရ ေအာက္ေမ့ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ 
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို သတိရဆင္ျခင္သလိုမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေက်းဇူးေတြကို သတိရသလိုမ်ိဳးပါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳျပီး ေက်းဇူးတင္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတ
န္ဖိုးထားတဲ့ စိတ္ႏွင့္ သတိတရ ျဖစ္မိျခင္းပါဘဲ။

တကယ္လည္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ပဲကိုး။ ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာင္မွ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ တစ္ဂိုဏ္းထဲထားျပီးေတာ့ေတာင္ ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့ေသးတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ဆိုဖြယ္ရာရွိေတာ့မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္း ေက်းဇူးတင္ သတိရေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ႏွင့္ ယွဥ္ျပီး အေဖ့ဘ၀ကို ေတြးမိတတ္တယ္။ သူတို႔ေတြက လြတ္လပ္ေရးမတိုင္ခင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးလာၾကတဲ့သူေတြ။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က ၾကမ္းတယ္။ သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ ကမၻာစစ္ေၾကာင့္ ပညာေရးလည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္၊ မိသားစုေတြလည္း တကြဲတျပားႏွင့္ ေနျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္နဲ ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္းခဲ့ရတယ္။ အသက္ အစိတ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲဒီကတည္းက သူ႔တစ္ေယာက္စာအတြက္သာမကဘဲ က်န္တဲ့မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းရေတာ့တယ္။ သူတို႔ေခတ္က Family Planing တို႔ သားဆက္ျခားတာတို႔ မရွိေသးေတာ့ သား၊ သမီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေမြးထားလိုက္ေသးတယ္။ အရင္ေခတ္ ျမန္မာမိသားစုေတြ ထံုးစံအတိုင္း အေဖတစ္ေယာက္ရွာတာကို က်န္တဲ့ မိသားတစ္စုလံုးက ထိုင္စားေပါ့။ ဒီလိုႏွင့္ သား၊ သမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေတြတက္၊ ဘြဲ ႔ေတြရတဲ့အထိ မေနမနားကို သူ ရုန္းခဲ့ရတာပါ။

မိသားစုကို လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေအာင္၊ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ သူ ထားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ အားလံုးအကုန္ ပညာစံုတဲ့အထိ၊ သူ႔အသက္ (၆၀) ေက်ာ္အရြယ္အထိ မနားမေန ဖခင္တစ္ေယာက္ပီပီသသႏွင့္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေနရာကေန ၀င္ေနၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔လိုမ်ိဳး မိသားစု၀န္ကို ထမ္းရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ေလာက္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ မက်ိန္းေသးပါဘူး။ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္ဘဲ ေျပာေျပာ ငါ့အေဖ အေတာ္ ေတာ္တာဘဲ လို႔ ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။

ပုဗၺာစရိယ မိႏွင္ဖ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမေနခင္ကတည္းက စာေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ေအာင္ စသင္ေပးခဲ့တာက အေမပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းလည္း မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ အိမ္မွာဘဲ အေမက စာသင္ေပးတယ္။ အဂၤလိပ္စာေတြက်ေတာ့ အေဖက သင္ေပးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဆိုးတာ သတိရမိေသးတယ္။ အေဖက အဂၤလိပ္စာသင္ေတာ့ အသံထြက္မပီရင္ မပီ ပီေအာင္ ဆိုခိုင္းေတာ့ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ညစ္ျပီး အေဖႏွင့္ စာမသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ညဆို အေဖစာသင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္ကို ၀ွက္ထားတတ္တယ္။ ဒါလည္း မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သင္ရတာပါဘဲ။ :P

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂီတကို ငယ္ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ေပးတာလည္း အေဖပါဘဲ။ သူက ဂီတကို ၀ါသနာပါသလို Harmonica (ဘာဂ်ာ) ကို သူကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မႈတ္တတ္တယ္။ အေဖက ျမန္မာအဆိုေတာ္ထဲမွာဆိုရင္ ဦးအံ့ၾကီးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ ညေနဘက္ေတြ သူအားရင္ ဦးအံ့ၾကီးသီခ်င္းကို ဖြင့္နားေထာင္ရင္ေထာင္၊ မေထာင္ရင္ Harmonica ႏွင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ဦးအံ့ၾကီး သီခ်င္းေတြကို ေအးေအးလူလူ မႈတ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုႏွင့္ အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး အသက္ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းက ဦးအံ့ၾကီး ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ တျခားအေနာက္တိုင္း ဂီတအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ္အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္ နားေထာင္ခံစားတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈမ်ားထဲက တစ္ခုကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာတူရိယာပစၥည္းမွာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မတီးတတ္၊ မမႈတ္တတ္ျခင္းပါဘဲ။ :)

အေဖက ကံေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းတက္လာရတာက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့သူေတြကလည္း ဘာသာျခားေတြျဖစ္ခဲ့ေတာ့ သူ ႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာသာျခားေတြရဲ ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈက ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တယ္။ သူ႔ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးနီးပါး ဘာသာျခားေတြအျဖစ္ ခံယူသြားၾကတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို အထူးသက္၀င္ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ဆရာမတစ္ေယာက္ကေန သားသမီးလို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာရယ္၊ အေမႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်လိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျခားေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ဒီေလာက္ ေလးေလးနက္နက္ရွိလွတယ္မဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ အေဖ့မွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းအားျမင့္မားမႈက ေမြးရာပါလား၊ သူ႔ဖာသာ က်င့္ထားတာလားေတာ့မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္တာကို သတိထားမိတယ္။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ သမာဓိအားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ သူက အိႏၵိယက က်င့္စဥ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူအလုပ္ေတြ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္တိုက္တြန္းမႈကေန တရားစအားထုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီကေန တစ္စတစ္စ ဗုဒၶဘာသာကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာေတာ့တယ္။ သင္တန္းေတြတက္တယ္။ တရားေတြ နာတယ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ ရိပ္သာေတြ ၀င္တယ္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ကို စနစ္တက် လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ိမုတၱိသုခ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနတာ သူမသိပါဘူး။ ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ့္အမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီနာမည္ႏွင့္ ဘာသာေရးစာေတြေရးေနေၾကာင္း အေဖ့ကို ေျပာေတာ့ သူက ဒီေကာင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္း ဘာနားလည္လို႔ စာေတြေလွ်ာက္ေရးေနတာလဲ။ ဘာသာေရးစာဆိုတာ ရမ္းတုတ္ျပီး ေရးလို႔ မရဘူး လို႔ ဒီေကာင့္ကို ေျပာလိုက္လို႔ ဆိုသတဲ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာဖို႔ဆိုျပီး အဘိဓမၼာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီး ပို႔ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမေရာက္လာေသးေတာ့ ဘာစာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးလိုက္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ :)

မိဘေက်းဇူးၾကီးတယ္ဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္လက္ခံကိုးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြအတြက္ ေထြေထြထူးထူး ရွင္းျပရမယ့္ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အားလံုး နားလည္ထားျပီး၊ သိထားျပီးသား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ကိစၥေတြႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ရင္း တခါတေလ မိဘေတြကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ သတိရရင္ေတာင္မွ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရသလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေလာက္ႏွင့္ ျပီးသြားတတ္ၾကတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားသမီးေတြကို သတိရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သတိရတာမ်ိဳး မဟုတ္မွာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။

မိခင္ႏွင့္ ဖခင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆံုးပါးသြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ ႔ အေထာက္အပံ့ေက်းဇူးတရားေတြက သားသမီးရဲ ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၊ အသက္ေသတဲ့အထိ အျမဲတမ္း တပါတည္းလိုက္ပါေနတာမ်ိဳးပါ။ မဂၤလသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုတာကို မဂၤလာတစ္ပါးအေနႏွင့္ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ ဆိုျပီးေတာ့ ေဟာထားသလို၊ ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူူးျပန္လည္ ျပဳတာကိုလည္း မဂၤလာအျဖစ္ႏွင့္ ကတညဳတ-ကတေ၀ဒီ လို႔လည္း ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ၾကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိခင္ေက်းဇူးကို ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားတဲ့ နတ္သားဘ၀ေရာက္သြားတာေတာင္ ရေအာင္ အဘိဓမၼာတရားေဟာေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့သလို၊ ဖခင္ျဖစ္သူကိုလည္း ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အရဟတၱမဂ္တည္သြားႏိုင္ေအာင္ တရားျပ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္းဘဲ မိဘကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းေလးရွိသေလာက္ ျပန္ျပီး ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ၾကရမွာပါဘဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကိုယ့္မိဘ စိတ္မဆင္းရဲရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာ၀န္ယူေဆာက္တည္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ေနာက္ဆံုးမ်က္စိႏွစ္လံုးမွိတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သားသမီးေလးေတာ့ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး မ၀င္မိသြားရေလေအာင္ အျမဲတမ္း သတိထားၾကိဳးစားေနထိုင္သြားရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါတယ္။

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ အေဖ့ေမြးေန႔မို႔လို႔ အမွတ္တရ ဒီစာေလး ခ်ေရးမိတာပါ။

မိခင္ဖခင္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကို္ယ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, November 12, 2012

ENTWINED (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)







For me,

I have no wish to read
the stars and signs
or dots and lines of
astrology and palmistry.

They may
foretell my future fate,
things good or bad
that lie in wait.

But it is I
who move the wheel.
And it is I
who stand or kneel.

It all depends on me.

I only wish
my heart be strong
to endure hardship
and my head be wise
to discern things.
Let them be entwined with 
morale and moral.

If so,
come what may
fortune or misfortune
happiness or sorrow
my door is open.
(From Poems On Life)




ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္