Thursday, July 26, 2012

စိတ္ကိုရွုက ခ်မ္းသာရ တရားေတာ္ (၁)


ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ၾကီး


တရားအားထုတ္္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကိုၿဖဴစင္ေအာင္ ေလ႔က်င္႔ပြားမ်ားတဲ႔အလုပ္ပဲ။ အဂၤလိပ္ကေတာ့Mental Culture လို႔ ဒီလိုသံုးတယ္။ Mental Development လို႔လည္း သံုးတယ္။ Mental Trainingလို႔လည္း သံုးတယ္။ စိတ္ကိုေလ့က်င့္ေပးတာ။ ျဖဴစင္ေအာင္။ စိတ္ကမ်ားေသာအားၿဖင္႔ ညစ္မည္းေနတာမ်ားတယ္။ လိုခ်င္တပ္မက္တဲ႔စိတ္ ေလာဘစိတ္ေတြၿဖစ္ေနတဲ႔အခါၿဖစ္၊ စိတ္ဆိုးစိတ္ပ်က္ ေဒါသစိတ္ေတြၿဖစ္တဲ႔အခါၿဖစ္၊ ေထာင္လႊားတက္ၾကြ ဘ၀င္ၿမင္႔တဲ႔ မာနစိတ္ေတြၿဖစ္တဲ႔အခါၿဖစ္၊ မနာလိုစိတ္ ဣႆာ စိတ္ေတြ ၿဖစ္တဲ႔အခါၿဖစ္၊ ႏွေၿမာတြန္႔တိုစိတ္ မစၦရိယစိတ္ ၿဖစ္တဲ႔အခါၿဖစ္၊ အသိအၿမင္မွားတဲ႔ ဒိ႒ိေခၚတဲ႔ အသိအၿမင္မွားတဲ႔ အယူအဆေတြ စိတ္ထဲၿဖစ္ေပၚလိုၿဖစ္ေပၚ အစရိွသည္ၿဖင္႔ ညစ္မည္းတဲ႔စိတ္ေတြပဲ အၿဖစ္မ်ားတယ္။  ဒါေၾကာင္႔စိတ္ဟာ ေရနဲ႔တူတယ္။ ေရမ်ား ေၿမေပၚၿဖစ္ၿဖစ္ တစံုတခုေပၚၿဖစ္ၿဖစ္ ေလာင္းခ် လိုက္ၿပီဆိုရင္ နိမ္႔ရာဘက္ပဲ စီးသြားတယ္။ ၿမင္႔တဲ႔ဘက္ကို မစီးဘူး။ ၿမင္႔တဲ႔ဘက္ကို စီးေစခ်င္ရင္ ေရစီး ေၾကာင္းေရွ ႔က အဆီးအတားလုပ္ေပးမွသာ ၿမင္႔ရာဘက္ကို ၿပန္စီးတယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ ေရကို ဒီအတိုင္းသာ သြန္ခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ နိမ္႔ရာဘက္ကိုပဲ စီးသြားတယ္။ ထို႔အတူပဲ စိတ္ကိုလည္း သတိ၊ ပညာနဲ႔ သာမထိန္းကြပ္လွ်င္ နိမ္႔ရာဘက္၊ အကုသိုလ္အာရံုဘက္ (ေလာဘအာရံု၊ ေဒါသအာရံု၊ ေမာဟမာနအာရံု) ကိုပဲသြားတယ္။ ကုသိုလ္ၿဖစ္စရာအာရံုဘက္ကိုမသြားဘူး။

ဘာေၾကာင္႔တုန္းဆို ေလာကကိုက ေလာဘ၊ ေဒါသဦးစီးၿပီး အားၾကီးေနတဲ႔ ေလာက ၿဖစ္ေတာ႔ ေလာဘၿဖစ္စရာ အာရံုေပါတယ္၊ ေဒါသၿဖစ္စရာ အာရံုေပါတယ္၊ မာနၿဖစ္စရာအာရံု ေပါတယ္။ ေပါေတာ႔ ေလာဘၿဖစ္စရာ အာရံုဆီဘက္ပဲ စိတ္ကသြားၿပီးေတာ႔ လိုခ်င္တယ္၊ တပ္မက္တယ္၊ ႏွစ္သက္တယ္၊ တြယ္တာတယ္။ ေဒါသၿဖစ္စရာအာရံုဘက္သြားၿပီး စိတ္ဆိုးတယ္၊ စိတ္ပ်က္တယ္၊ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး စသည္ၿဖင္႔ မေကာင္းတဲ႔ စိတ္မည္းေတြ၊ အကုသိုလ္စိတ္ (ကိေလသာ) ေတြပဲ ၿဖစ္တယ္။ စိတ္ကိုညစ္ႏြမ္းေစတဲ႔အတြက္ ကိေလသာ လို႔ေခၚတယ္။ လူကို ႏိွပ္စက္တဲ႔စိတ္၊ ဆင္းရဲေအာင္လုပ္တဲ႔စိတ္၊ ပူေလာင္ေစတဲ႔စိတ္၊ ေလာင္ၿမိဳက္ေစတဲ႔စိတ္ အဲဒီ စိတ္မည္းေတြရိွေနသမ်ွ ဆင္းရဲေနတယ္။ အဲဒီ စိတ္မည္းေတြနည္းရင္ နည္းသေလာက္ ခ်မ္းသာတယ္။ စိတ္ၿဖဴေတြ မ်ားရင္မ်ားသေလာက္ ခ်မ္းသာတယ္။ ၿဖဴတဲ႔စိတ္ (ကုသိုလ္စိတ္၊ ေကာင္းတဲ႔စိတ္၊ အၿပစ္ကင္းတဲ႔စိတ္) ၿဖစ္ေနရင္ စိတ္ဟာ ၿဖဴၿပီး ခ်မ္းသာေနတယ္၊ ၾကည္လင္ေနတယ္၊ ခ်မ္းေၿမ ႔ေနတယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လူကိုႏွိပ္စက္တတ္၊ ပူေလာင္ေစတတ္တဲ႔ စိ္တ္ညစ္၊ စိတ္မည္း၊ ကိေလသာစိတ္ေတြ မ၀င္ေစဘဲနဲ႔ ကုသိုလ္စိတ္၊ စိတ္ေကာင္း၊ စိတ္ၿမတ္ေတြပဲၿဖစ္ေနေအာင္ ေလ႔က်င္႔၊ ပြားမ်ား၊ အားထုတ္တာကို တရားအားထုတ္တယ္ (ဘာ၀နာ) လို႔ေခၚတယ္။

ဘာ၀နာ (တရားအားထုတ္တယ္) ဆိုသည္မွာ မိမိသႏၱန္၌ ၿဖဴစင္ေသာစိတ္ (အျပစ္ကင္းတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္) မ်ား ၿဖစ္ပြားေအာင္ အားထုတ္ၿခင္း၊ စိတ္ကို ေလ႔က်င္႔ေပးၿခင္းကို ေခၚတယ္။ ေဖာင္းတယ္၊ ပိန္တယ္၊ ထိုင္တယ္၊ ထိတယ္ ႐ႈမွတ္လို႔ ေကာင္းတဲ႔ အခါၿဖစ္ေစ၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ရွုမွတ္လို႔ေကာင္းတဲ႔အခါၿဖစ္ေစ စိတ္ဟာအရွုခံ  ေဖာင္းမႈ၊ ပိန္မႈ အေပၚမွာဘဲ တည္ၿငိမ္ေနတာမ်ားလာေတာ႔ တၿခားေလာဘၿဖစ္စရာ၊ ေဒါသၿဖစ္စရာ၊ စိုးရိမ္စရာ၊ ပူေဆြးစရာ အဲဒီဘက္ စိတ္မေရာက္ဘဲနဲ႔ စိတ္ဟာေဖာင္းတာကို တည္လိုက္၊ ပိန္တာကို တည္လိုက္၊ ေဖာင္းတာအဆင္႔ဆင္႔ေတြ႔လိုက္၊ ပိန္တာအဆင္႔ဆင္႔ေတြ႔လိုက္နဲ႔ တလွည္႔စီ တည္ၿငိမ္၊ တည္ၿငိမ္ၿပီးေနတဲ႔အခါမွာ စိတ္က ခုနကေၿပာတဲ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသစိတ္ အညစ္အမည္းေတြမရိွဘူး။ မရိွေတာ႔ အဲဒီစိတ္အစဥ္ဟာ ၿဖဴေနတယ္။ ေဖာင္းတာေလး သိလိုက္၊ ေဖာင္းတာၿပီးသြားၿပန္ေတာ႔ ပိန္တာေလးသိလိုက္၊ ေနာက္တခါေဖာင္းတာေလးေပၚလာ ေဖာင္းတာေလး သိလုိက္၊ ေနာက္တခါပိန္တာေပၚလာ ပိန္တာေလး သိလိုက္နဲ႔ ဒီရုပ္သေဘာေလးႏွစ္ခု၊ လႈပ္ရွားေနတဲ႔သေဘာေလးနွစ္ခုအေပၚမွာပဲ စိတ္ကတစ္လွည္႔စီတည္ေနတယ္။ အဲဒီလႈပ္ရွားေနတဲ႔သေဘာေလးနွစ္ခုက လိုခ်င္စရာလည္းမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ဆိုးစရာလည္းမဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္ စရာ လည္းမဟုတ္ဘူး၊ ဘာလဲလို႔ဆိုေတာ႔ သိစရာေလး။ အဲဒီသိစရာေလးကို သိသိၿပီးေနေတာ႔ အဲဒီစိတ္ထဲမွာ စိတ္အညစ္အမည္းမရိွဘူး။ ၿဖဴစင္တဲ႔ အၿပစ္ကင္းတဲ႔ စိတ္ပဲရိွေနေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေယာဂီခ်မ္းသာတယ္။

ထို႔အတူပဲ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္၊ ဖိတယ္ ေသေသခ်ာခ်ာ၊ စူးစူးစိုက္စိုက္ ႐ႈလို႔မို႔လို႔ တေရြ ႔ေရြ ႔ ၾကြလာတဲ႔သေဘာ၊ တေရြ ႔ေရြ ႔ ေရွ ႔လွမ္းသြားတဲ႔သေဘာ၊ တေရြ ႔ခ်င္းတေရြ ႔ခ်င္း ေအာက္ဘက္ကို ေၿခေထာက္ က်သြားတဲ႔သေဘာ၊ ေအာက္ထိလိုက္တဲ႔သေဘာ၊ ထိလိုက္လို႔မို႔လို႔ ေအးခနဲ၊ ပူခနဲ ခံစားရတဲ႔သေဘာ၊ ႏူးည့ံမွဳ၊ ၾကမ္းတမ္းမွဳ ခံစားရတဲ႔သေဘာ၊ ၿပီးေတာ႔ ဖိနင္းလိုက္ေတာ႔ ပိသြားတဲ႔သေဘာ အစရိွသည္ အဲဒီအေပၚမွာပဲ စိတ္က တလွည္႔စီ စိုက္ၿပီးတည္ေနရင္ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္၊ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္။ အဲဒီလို တည္ၿငိမ္ေနတဲ႔အခါ စိတ္က အကုသိုလ္ၿဖစ္စရာ အာရံံုေတြဆီ မေရာက္ဘူး။ သိစရာ ရုပ္အာရံု၊ နာမ္အာရံုအေပၚမွာပဲ စိတ္ကစိုက္ၿပီးေတာ႔ တည္ေနတယ္။ အဲဒီလို တည္ေနေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလာဘလည္းမၿဖစ္ဘူး၊ ေဒါသလည္းမၿဖစ္ဘူး၊ ေမာဟလည္းမၿဖစ္ဘူး။ ပကတိ ၿဖဴစင္တဲ႔စိ္တ္ ၿဖစ္ေနတယ္။ သိရံုမွ်၊ သိရံုမ်ွ သိသိၿပီးေတာ႔။ အဲဒီၿဖဴစင္တဲ႔စိတ္ၿဖစ္ေနတဲ႔အခါမွာလည္း ေယာဂီ ခ်မ္းသာ ေနတယ္ဆိုတာ ေယာဂီကို္ယ္ေတြ႔ပဲ။

ေသခ်ာစူးစူးစိုက္စိုက္႐ႈၾကည္႔ရင္ ေသေသခ်ာခ်ာသိတယ္။ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္။ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္။ ဒီထက္ပိုႏိုင္ေသးရင္ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြခ်င္တယ္၊ ၾကြတယ္၊ ၾကြတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ လွမ္းတယ္၊ ခ်တယ္၊ ခ်တယ္၊ ထိတယ္၊ ထိတယ္၊ ဖိတယ္၊ ဖိတယ္ စသည္ၿဖင္႔ စူးစူးစိုက္စိုက္ ႐ႈလို႔ စိတ္ကအဲဒီအေပၚမွာပဲ အတည္ၿငိမ္မ်ားၿပီဆိုရင္ အဲဒီစိတ္ကၿဖဴစင္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ကို စိတၱ၀ိသုဒၶိလို႔ေခၚတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ၿဖဴစင္ေနရင္ စိတ္ခ်မ္းသာရံုတင္မကဘူး၊ ၿဖဴစင္ေနတဲ႔စိတ္ထဲမွာပါတဲ႔ အသိဉာဏ္ကလည္း ပိုၿပီး ထက္ၿမက္လာတယ္။ ထက္ၿမက္လာေတာ႔ သိစရာရိွတာကို ပိုပိုင္းပိုင္းၿခားၿခားသိလာတယ္။ စိတ္မၿဖဴစင္သမ်ွ အသိဉာဏ္မထက္ဘူး။ ဓါးမ်ားသံေခ်းတက္ေနေတာ႔ တံုးသလား၊ ထက္သလား၊ တံုးေနတယ္ေနာ္။ အဲဒီသံေခ်းေတြစင္ေအာင္ ေက်ာက္ေပၚမွာေသြးလိုက္တဲ႔အခါ သံေခ်းစင္သြားရင္ ထက္လာတယ္။ အဲဒီအတိုင္းပဲ။ စိတ္ထဲမွာ စိတ္အညစ္အမည္း ေလာဘ၊ ေဒါသစသည္႔ သံေခ်းေတြ စိတ္ထဲတက္ေနရင္ အဲဒီစိတ္ထဲမွာပါတဲ႔ ဉာဏ္ဟာမထက္ေတာ႔ဘူး၊ တံုးေနတယ္။ အဲဒီေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အညစ္အေၾကးေတြ မရိွပဲနဲ႔ ၿဖဴစင္ေနတဲ႔အခိုက္ဆိုရင္ စိတ္ဟာ ၿဖဴစင္ၾကည္လင္ၿပီး ခ်မ္းသာေနတာကတစ္ပိုင္း၊ အဲဒီၿဖဴစင္ၾကည္လင္ေနတဲ႔အတြက္ပဲ ဉာဏ္ကထက္လာတယ္။ သံေခ်းေတြေၿပာင္သြားတဲ႔ဓါးဟာ ထက္လာသလို၊ စိတ္အညစ္အမည္း မရိွတဲ႔ အခိုက္မွာ စိတ္ဟာအသိဉာဏ္က ထက္လာေတာ႔၊ အဲဒီစိတ္ၿဖဴစင္တဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး သိစရာရုပ္သေဘာ၊ နာမ္သေဘာကို သူ႔အလိုလို သိသိလာတာ က်ေတာ႔ ၀ိပႆနာဉာဏ္။

(ဆက္ရန္)






Typed By: M.N.Pyone

No comments:

Post a Comment