Friday, March 30, 2012

ရိွတဲ႔ အတိုင္းလည္းသိဖို႔ သိတဲ႔ အတိုင္းလည္ရိွေနဖို႔ - ၿမသန္းစံ (၃)

“ ဆရာၾကီး ….. ဆရာၾကီးရဲ ႔ဘ၀မွာ အင္မတန္ၾကီးမားတဲ႔ ကုသိုလ္ၾကီးေတြကို ဆရာၾကီး ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ အခုလည္း အၿမတ္ဆံုး ရတနာသံုးပါးရဲ ႔ ၾကီးမားတဲ႔ ဂုဏ္ၿဒပ္ေတြကိုလည္း ဆရာၾကီး အာရံုၿပဳခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဆရာၾကီးႏွလံုးသြင္းဖို႔ အေရးၾကီးဆံုး အေၾကာင္းအရာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဆရာၾကီးဆီက သိခဲ႔ရတဲ႔ ဓမၼအသိအၿမင္ေတြနဲ႔ပဲ ဆရာၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးၿပန္ဆပ္တယ္လို႔ သေဘာထားေပးပါ ဆရာၾကီး၊ ဆရာၾကီးအတြက္ သည္အခ်ိန္ဟာ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သိပ္ကို အေရးၾကီးေနပါၿပီ”

စီစဥ္ထားတာမဟုတ္ပါဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက စကားေတြဟာ တလိမ္႔လိမ္႔စီးဆင္းေနပါၿပီ။ ဆရာၾကီးခမ်ာ မ်က္လံုးအစံုမွိတ္ရင္းက စူးစူးစိုက္စိုက္ အာရံုၿပဳေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ေခါင္း တစ္ခ်က္ ညိတ္ၿပပါတယ္။ သူနားေထာင္ေနတယ္၊ အာရံုၿပဳေနတယ္။ ဆက္ေၿပာေပါ႔ေလ ………။ သည္ေတာ႔ ဆရာၾကီးအနားမွာ ဓမၼစကားနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခြင္႔ရေနသူ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ ပိုၿပီးအားတက္ရတာေပါ႔။

“ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကိီးရဲ ႔ ပထမဆံုးေသာတရားစကား၊ တရားေၾကညာခ်က္ ဟာ ဓမၼစၾကာ မဟုတ္လား ဆရာၾကီး။ သည္ဓမၼစၾကာကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သစၥာေလးပါးပဲ မဟုတ္လား။ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒယသစၥာ၊ နိေရာဓသစၥာ၊ မဂၢသစၥာ ဆိုတဲ႔ သစၥာေလးပါးရဲ ႔ အနက္ အဓိပၸါယ္ေတြ၊ ဓမၼစၾကာရဲ ႔နိႆယေတြကိုလည္း ဆရာၾကီးသိခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ မဟာစည္ရိပ္သာၾကီးကို တည္ေထာင္ၿပီးခါစမွာ ပထမဦးဆံုး ေဟာသြားခဲ႔တာလည္း ဓမၼစၾကာ တရားေတာ္ၿမတ္ၾကီးပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီး မွာလည္း အာရံုၿပဳ ႏွလံုးသြင္းသြားခဲ႔တာလည္း ဓမၼစၾကာ တရားေတာ္ၿမတ္ၾကီးပါပဲ။ ဒါကိုလည္း ဆရာၾကီး သိခဲ႔ၿပီးပါၿပီ”

ဆရာၾကီးခမ်ာ ေခါင္းညိတ္လို႔ အသိအမွတ္ၿပဳေနရွာေတာ႔တယ္။ အခုဆိုရင္ ဆရာၾကီးရဲ ႔ အာရံု နယ္ပယ္ထဲမွာၿဖင္႔ သစၥာေလးပါးရဲ ႔အနက္အဓိပၸါယ္ေတြဟာ ဓမၼာရံုအၿဖစ္ၿဖန္႔ၾကက္ေရာက္ရိွ ေနေလာက္ ပါၿပီ။ ဆရာၾကီးရဲ ႔စိတ္အစဥ္ဟာ သစၥာေလးပါးကို အာရံုၿပဳခြင္႔ရေနေလာက္ပါၿပီ။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ မ်က္နွာ ေပၚမွာေပၚေနတဲ႔ အရိပ္သဏၭာန္ကို မွန္းဆရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေၿပာေနၿဖစ္ပါတယ္။

“ဆရာၾကီး အခုနာက်င္ခံခက္ေနတဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ တကယ္ေတာ႔ က်ြန္ေတာ္တို႔ေရာ၊ ဆရာၾကီးေရာ၊ တစ္ခ်ိန္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြၾကံဳၿပီး အနာၾကီးနာၿပီး၊ အခံၾကီးခံရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းခဲ႔တာမဟုတ္လား၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေဟာခဲ႔သလို က်ြန္ေတာ္တို႔ ဆရာၾကီးတို႔ ရထားခဲ႔တဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ ဆုေတာင္းၿပည္႔ခႏၶာၾကီး မဟုတ္လား။ အခုက်ြန္ေတာ္တို႔ ဆုေတာင္းၿပည္႔ခဲ႔ၿပီ ေလ။ ဆုေတာင္းၿပည္႔လို႔ ရခဲ႔တဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ က်ြန္ေတာ္တို႔ကို ခ်မ္းသာမွဳေပးေသးရဲ ႔လား။ က်န္းမာေနတုန္း၊ ငယ္ရြယ္ေနတုန္းမွာေတာ႔ ခႏၶာရဲ ႔ဒုကၡကို မသိမၿမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အခုေတာင္မွ ဆရာၾကီးနဲ႔ က်ြန္ေတာ္မွာ ဆရာၾကီးဟာ ဒုကၡေ၀ဒနာကို အၿပင္းအထန္ ခံေနရတဲ႔သူ၊ က်ြန္ေတာ္က အရြယ္ေကာင္းတုန္း၊ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရမ်ွလို႔ ရုပ္တရားၾကီးက အၾကီးအက်ယ္ မေဖာက္ၿပန္ေသးေတာ႔ က်န္မာေရး ေကာင္းတယ္လို႔ ေခၚလို႔ ရေနတုန္းေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီး လို မလြဲမေသြၾကံဳရဦးမွာပါ။ အဲဒီအခါ သည္ဆုေတာင္းၿပည္႔ခႏၶာၾကီးဟာ က်ြန္ေတာ္႔ကို အၾကီးအက်ယ္ ဒုကၡေပးဦးမွာပါပဲ။ ပိုးမႊားေပါင္းစံုေတြရဲ ႔ ကိုက္ခဲမွဳဒဏ္ကို က်ြန္ေတာ္လည္း အလူးအလဲ ခံရဦးမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ခႏၶာရၿခင္းဟာ ဒုကၡသစၥာကိုရၿခင္းပါပဲလို႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးက ေဟာေတာ္မူခဲ႔တာ မဟုတ္လား။ အခုလက္ရိွအေၿခအေနမွာ ဆရာၾကီးဟာ ဒုကၡသစၥာၾကီးကို နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ ၿမင္ေနရတာ မဟုတ္လား။ သည္႔ထက္ရွင္းတဲ႔ တရားလည္းမရိွႏိုင္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္။ သည္ ဒုကၡသစၥာ ခႏၶာၾကီးကို ရွုၿမင္ေနရတာကိုက မဂၢသစၥာရဲ ႔ အလုပ္ေတြကို ဆရာၾကီးလုပ္ေနၿဖစ္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင္႔ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ႔ အတိတ္အေၾကာင္းၿဖစ္တဲ႔ အ၀ိဇၨာသခၤါရေတြေၾကာင္႔ ရခဲ႔တဲ႔ ဒုကၡသစၥာ ခႏၶာၾကီးရဲ ႔ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔သဘာ၀ဟာ တကယ္႔ကို ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္း ၾကီးပါပဲ။ အဲဒီေတာ႔ သမုဒယသစၥာကို ထပ္ၿပီးအာရံုၿပဳမယ္၊ လုပ္ၿဖစ္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ ဒုကၡသစၥာပဲ ထပ္ရပါလိမ္႔ မယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒုကၡသစၥာခႏၶာၾကီးကို မဂၢသစၥာဆိုတဲ႔ မဂၢင္ရွစ္ပါးနဲ႔ၾကည္႔ၿဖစ္ေနဖို႔ပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အရွုခံ က ဒုကၡသစၥာ၊ ရွုဉာဏ္က မဂၢသစၥာ ၿဖစ္မေနဘူးလား ဆရာၾကီး၊ ဒီလိုဆက္ၿပီး ရွုမွတ္ပြားမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ သမုဒယသစၥာဘက္ အာရံုမလွည္႔ၿဖစ္ေတာ႔ဘဲ မေရာက္ေသးတဲ႔၊ မဆိုက္ေသးတဲ႔ နိေရာဓသစၥာ ဘက္ဆီကို ရွုဉာဏ္ၿဖစ္တဲ႔ မဂၢသစၥာက ေခၚသြားပါလိမ္႔မယ္။ နိေရာဓသစၥာဆိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ နိေရာဓသစၥာ ဆိုတဲ႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿခင္း သဘာ၀နဲ႔ အတူ သမုဒယသစၥာ၊ ဒုကၡသစၥာ၊ မဂၢသစၥာေတြလည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားပါလိမ္႔မယ္။ ဒါဟာ သစၥာေလးပါးစလံုး တစ္ၿပိဳင္တည္း ဆံုစည္းၿဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ပဲေပါ႔။ အဲဒီအခါ နိေရာဓသစၥာရဲ ႔ ဆင္႔ပြားအဓိပၸါယ္ခြဲေတြၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာနံ- ေအးရာၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ ေမာေကၡာ-လြတ္ေၿမာက္ရာၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ တဏွာကၡေယာ- တဏွာကုန္ရာ ၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ အသခၤတံ-အေၾကာင္းတရာတုိ႔ မၿပဳၿပင္အပ္တဲ႔ နိဗၺာန္ဆိုတဲ႔ သေဘာသဘာ၀ေတြဟာ တစ္ပါတည္း အသက္၀င္လာၾကမွာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာၾကီး အခုရသမွ် အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ အထင္သား ေပၚလြင္ေနတဲ႔ ဒုကၡသစၥာခႏၶာၾကီးကိုပဲ မယိမ္းမယိုင္ မတုန္မလွဳပ္တဲ႔ ရွုမွတ္စိတ္နဲ႔ သည္းခံၿပီး ရွုမွတ္ဆင္ၿခင္ ပြားမ်ား ေနေပးပါလို႔ က်ြန္ေတာ္တိုက္တြန္း အားေပးစကား ေၿပာၿပရတာပါ။ နိဗၺာန္သို႔သြားရာ ယာဥ္ရထားအစစ္ အမွန္ၿဖစ္တဲ႔ မဂၢသစၥာယာဥ္ သို႔မဟုတ္ မဂၢင္ရွစ္ပါး ရွုမွတ္ပြားမ်ားမွုကိုပဲ လုပ္ေနပါေတာ႔လို႔ က်ြန္ေတာ္ ေၿပာခ်င္တာပါ။ သည္စကားေတြကို ေၿပာၿပေပးၿခင္းအားၿဖင္႔ ဆရာၾကီးကို က်ြန္ေတာ္ေက်းဇူးလာဆပ္တာပါ။”

စီစဥ္မထားတဲ႔ စကားေတြဟာ က်ြန္ေတာ႔္စိတ္ႏွလံုးအိမ္ထဲက ဘယ္ကဘယ္လို ထြက္က်လာတယ္ မသိပါဘူး။ က်ြန္ေတာ္႔စကားဆံုးေတာ႔ ဆရာၾကီးက ပက္လက္အေနအထားကေန က်ြန္ေတာ႔္ဘက္မ်က္ႏွာမူၿပီး တေစာင္းလဲလို႔ ဣရိယာပုတ္ကို ေရႊ ႔ေၿပာင္းေနပါတယ္။ ၿပီးမွ လက္အုပ္ ေလးခ်ီးရင္း-

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ကိုၿမသန္းစံရယ္၊ သည္အခ်ိန္မွာ သည္စကားေတြၾကားရတာ တန္ဖိုးရိွလိုက္ တာ၊ သာဓု-သာဓု-သာဓုပါ”

စကားအဆံုးမွာ ဆရာၾကီးဟာ လက္အုပ္ကေလးခီ်ရင္း (လက္အုပ္က ေကြးေကြးကေလးပါ) ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။ ဆရာၾကီးတရားကို အာရံုၿပဳေနပါၿပီ။ ဆရာၾကီး တစ္ဘ၀လံုးမွာ သိခဲ႔တာေတြ၊ ကိုယ္သိသလို သူတစ္ပါးကို ေၿပာခဲ႔တာေတြရဲ ႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အေရးၾကီးဆံုးၿဖစ္တဲ႔ သစၥာေလးပါးကို အာရံုၿပဳ ၿဖစ္ေနၿပီထင္ပါရဲ ႔။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ က်ြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီးရဲ ႔ ႏွလံုးသြင္းအာရံုၿပဳေနတာကို အေႏွာင္႔အယွက္မေပးခ်င္ေတာ႔လို႔ ဆရာၾကီးကို ဦးခ်ကန္ေတာ႔ၿပီး၊ ဆရာၾကီးရဲ ႔ အခန္းထဲကေနၿပီး အၿပင္ဘက္ကို ၿပန္ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။

အခန္းအၿပင္ေရာက္ေတာ႔ တစ္ဖက္ခန္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ဥိီးခိုက္ ၾကည္ညိဳဖူးေၿမာ္ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ဆရာၾကီးရဲ ႔ဇနီးၿဖစ္သူက ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ က်ြန္ေတာ္႔ကိုမိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။

“ေၾသာ္-အပၸမာဒမဂၢဇင္း ထုတ္တဲ႔ ၿမသန္းစံဆိုတာ မင္းကိုး၊ ငယ္ငယ္ပဲရိွေသးတာ၊ မင္းအသက္ ဘယ္ေလာက္ရိွၿပီတံုး”

“၄၇-ႏွစ္ထဲမွာပါဘုရား”

“ေအး-ေကာင္းတယ္၊ ဒီအရြယ္ဟာ သဒၵါအား၊ ဉာဏ္အားထက္တဲ႔အခ်ိန္ပဲ၊ ဒီအရြယ္မွာလုပ္ထားေပါ႔၊ ငါတို႔က ၈၄-ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီဆိုေတာ႔ အိုရင္ မင္းမစြမ္းဘူး ဆိုတဲ႔အတိုင္း အိုမင္းမစြမ္း ၿဖစ္ေနၿပီေပါ႔ ကြာ”

ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အေနရိုးသလို၊ အေၿပာလည္းရိုးၿပီး၊ ဆံုးမေတာ႔လည္း ရိုးရိုးကေလးပါပဲ။ သည္ကမၻာမွာ ဘုရားေလးဆူ ပြင္႔ထြန္းေပၚေပါက္ေတာ္မူၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတြရဲ ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ သံေ၀ဇနိယေလးဌာနကို မေမ႔ဖို႔၊ ေက်းဇူးၾကီးမားတဲ႔ေၿမအၿဖစ္ အာရံုၿပဳႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔၊ မေမ႔မေလ်ာ႔ဦးခိုက္ၾကည္ညိဳတတ္ဖို႔ ဆံုးမေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာသမားအဆူဆူထံက အဆံုးအမမွန္သမ်ွ ရရပါလို ၏ အၿမဲဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ က်ြန္ေတာ္႔အဖို႔ အဖိုးတန္အဆံုးအမတစ္ခု ရလိုက္တာပါပဲ။ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ အဆံုးအမတိုင္းလည္း တန္ဖိုးထားလုပ္ေဆာင္ေလ႔ရိွတဲ႔ က်ြန္ေတာ္အဖို႔လည္း လုပ္စရာအလုပ္တစ္ခု တိုးလာၿပန္ပါၿပီ။

ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ စကားစၿမည္ ေၿပာဆိုၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္နဲ႔ စကားေတြ ထပ္ေၿပာၿဖစ္ပါေသးတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးအေၿခအေနနဲ႔ လက္က်န္အခ်ိန္ နည္းေနပံုေတြကို ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးၿဖစ္သူ ကိုယ္တိုင္ရိပ္မိေနပါၿပီ။ သည္ေတာ႔လည္း က်န္ရစ္ခဲ႔ရေတာ႔ မွာကို ၾကိဳတင္ သိေနသူပိီပီ ညိွဳးငယ္တဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ပဲ ဆရာၾကီး အေၾကာင္းေတြကို ေၿပာေနရွာပါေသးတယ္။

“အခုေနာက္ပိုင္း သံုးႏွစ္ေလာက္မွာ မင္း-ဆရာၾကီးဟာ ရွုမွတ္အားထုတ္မွဳကို ေတာ္ေတာ္လုပ္ သြားခဲ႔တာ၊ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အခုလိုၿပင္းထန္တဲ႔ ေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရိွေနခဲ႔တာ၊ ဧည္႔သည္ေတြ လူမမာလာ ေမးၾကရင္ေတာင္မွ ရွုမွတ္မွဳပ်က္မွာစိုးလို႔ သူ႔အခန္းထဲကို မေခၚလာခို္င္းဘူး။ မင္းကေတာ႔ တရားဓမၼနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးေပးႏိုင္မယ္ဆိုတာသိလို႔ မင္းကို သူ႔အခန္းထဲေခၚသြားလိုက္တာ။ မင္း-ေၿပာတဲ႔ စကားမ်ိဳးလည္း ဘယ္သူမွ် လာမေၿပာၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ ဆရာၾကီးသက္သာသြားၿပီလား၊ ေန ေကာင္းရဲ ႔လား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီလဲ၊ ဘာေရာဂါလဲနဲ႔ ေမးေနၾကတာ။ ဒါေတြတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေၿဖေနရတာ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ သည္အခ်ိန္ဟာ ဧည္႔ခံအသိေပးဖို႔အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ေလ၊ ရွုမွတ္ေနရမယ္႔ အခ်ိန္ပဲ မဟုတ္လား”

ဓမၼအရိပ္ေအာက္ေနလို႔ ဓမၼနဲ႔ထိေတြ႔ရွင္သန္ေနသူပီပီ ဘ၀အၿမင္ေတြက လင္းလက္လိုက္ပါဘိၿခင္း။ အစိီအစဥ္ မရိွပါဘဲနဲ႔ က်ြန္ေတာ္က ဆရာၾကီးကိုေၿပာတဲ႔ စကားအႏွစ္ခ်ဳပ္ ထပ္မံေၿပာၿဖစ္ၿပန္ပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္ ၿဖစ္သူခမ်ာ က်ြန္ေတာ္႔စကားကို တရားအၿဖစ္ ႏွလံုးသြင္းရင္းက မ်က္ရည္ေတြစို႔တက္လာတာကို သတိထားမိပါေသးတယ္။

အဲဒီေနာက္ ဆရာၾကီးအိမ္က အၿပန္မွာ ခုနက ဆရာၾကီးကို က်ြန္ေတာ္ေၿပာခဲ႔တဲ႔ စကားသံေတြ ဟာ က်ြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ ပဲ႔တင္ထပ္လာၿပန္ေတာ႔တယ္။ စကားလက္ခံေၿပာမယ္႔ သူမရိွေတာ႔လို႔ အခုတစ္ၾကိ္္မ္မွာေတာ႔ ကိုယ္ကပဲ ေၿပာသူ၊ ကိုယ္ကပဲ နားေထာင္သူ ၿဖစ္လို႔ေနပါတယ္။

“ေဟ႕ေကာင္-ၿမသန္းစံ၊ မင္းခုနေၿပာခဲ႔တာေတြဟာ စကားလား၊ တရားလားဆိုတာ ၿပန္ခြဲၿခား ၾကည္႔ဥိီး၊ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြကို ၿပန္ေၿပာႏိုင္ရံုဟာ ‘စကား’ အဆင္႔မွာပဲ ရိွေနဦးမယ္။ ‘တရား’ မ ၿဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဖတ္ထား၊ မွတ္ထားတာေတြကို ၿပန္ေရးၿပႏိုင္ရံုဟာ ‘စာ’ အဆင္႔မွာပဲ ရိွေနဦးမယ္၊ တရားၿဖစ္လာဦးမွာ မဟုတ္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါကို မင္းအေလးအနက္ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုလိမ္႔မယ္ထင္ တယ္။ ခုနမင္းေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးဆိုရင္ မင္းထက္ စာေတြ အမ်ားၾကီးေရးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔သူ၊ အသိဉာဏ္ဗဟုသုတ၊ ဗုဒၶစာေပအရာမွာ ဆရာၾကီးကို မီႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွဘူး၊ ဒီလိုဆရာၾကီးတစ္ဆူေတာင္မွ ၾကည္႔စမ္း ခုတင္ေပၚမွာေလ်ာင္းစက္ၿပီး ေ၀ဒနာရဲ ႔ ဖိစီးမွုဒဏ္ကို အၿပင္းအထန္ခံေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ႏွလံုးသြင္း မမွားဖို႔ကို အေတာ္သတိထားေနရတာ၊ စာသိ-သိရံု သက္သက္နဲ႔၊ ဗဟုသုတမ်ားရံု သက္သက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မတိုင္မီ ၿဖစ္ေပၚတတ္တဲ႔ ရုပ္တရား၊ ဓာတ္ၾကီးေလးပါးရဲ ႔ အၿပင္းအထန္ေဖာက္ၿပန္မွုကို အံမတုႏိုင္ဘူးေနာ္၊ သတိပ႒ာန္တရားနဲ႔အညီ ရွုမွတ္ဆင္ၿခင္မွု အေလ႔အက်င္႔ကို ဖိဖိစီးစီး မလုပ္ ထားခဲ႔ရင္ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြက “စာသိကေလးေလာက္ေတာ႔ ရယ္တာေပါ႔၊ ဗဟုသုတကေလးေလာက္နဲ႔ ေတာ႔ ရယ္တာေပါ႔” လို႔ေၿပာေနလိမ္႔မယ္။ လူတိုင္း မလြဲမေသြ ေသခါနီးမွာ ၾကံဳရမယ္႔ ဒုကၡေ၀ဒနာၾကီးကို သည္းခံရွုမွတ္နိုင္ဖို႔ရာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွ သတိပ႒ာန္တရား ရွုမွတ္ပြားမ်ားရင္းက ေပၚလာတတ္တဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာ အေသးစားေလးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရင္း၊ တြဲဖက္ေလ႔က်င္႔ထားပါမွ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔ အေၾကာကိုနားလည္ ႏိုင္မွာ။ ဒီလိုနားလည္ႏိုင္မွလည္း ဒုကၡေ၀ဒနာေပၚမွာ သည္းခံၿပီး ရွုမွတ္သြားႏိုင္မွာ။

တၿခားမၾကည္႔နဲ႔၊ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရိွတုန္းက အလွဴအတန္း ၀ါသနာပါလြန္းတဲ႔ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးေလ၊ ေသရာေညာင္းေစာင္း လဲေလ်ာင္းလို႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ အၾကီးအက်ယ္ခံ ေနရခ်ိန္မွာ လက္ယာရံ မေထရ္ၿမတ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာက ေ၀ဒနာကမၼ႒ာန္းကို ေဟာၾကားေတာ႔ သူေဌးၾကီးခမ်ာ ခ်ဳန္းပြဲခ်ငိုရွာတယ္ေလ။ အရင္တုန္းက ဒီလိုတရားေတြ ဘာၿဖစ္လို႔ မေဟာခဲ႔တာလဲလို႔လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ၿမတ္ၾကီးကို ၿပန္ေလ်ွာက္ခဲ႔တယ္ မဟုတ္လား။ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ၿမတ္ၾကီးက “သင္က အလွဴအတန္း ၀ါသနာပါလြန္းေနေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေဟာဖို႔က မၾကံဳဘူးေလ၊ အခုမွၾကံဳၾကိဳက္လို႔ ေဟာရတာပါ” လို႔ၿပန္ႏွစ္သိမ္႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးဟာ အရိယာႏြယ္၀င္ ေသာတာပန္ ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ရိုးရိုးသာမန္ ပုထုဇဥ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္နာမ္သဘာ၀ သခါီရေတြကို အထိုက္အေလ်ာက္ သိၿမင္ခဲ႔ၿပီး၊ ဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစၦာ၊ ကိေလသာ ဓာတ္ဆိုးႏွစ္ခု အၿပီးသတ္ ကင္းစင္ၿပီးၿဖစ္တဲ႔ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတာင္မွ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔ ဒဏ္ခ်က္ကို ေသရာ ေညာင္ေစာင္းမွာ အလူးအလဲ ခံခဲ႔ရရွာတာကလား။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ႔ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ ခမည္းေတာ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ သုေဒၶါဓနဘုရင္မင္းတရားၾကီးပါ။ သုေဒၶါဓနဘုရင္ၾကီးဟာ သားေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တရားေတြနဲ႔ပဲ အနာဂါမ္အရိယာၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ဒါေတာင္မွ ေနာက္ဆံုးခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီးမွာ ၿပင္းထန္တဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြေၾကာင္႔ ထိီးၿဖဴေအာက္မွာ အလူးလူး အလိမ္႔လိမ္႔နဲ႔ ၿဖစ္ေနရရွာတယ္ေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သားေတာ္ဘုရားရွင္ရယ္၊ တူေတာ္ၿဖစ္တဲ႔ အရွင္အာနႏၵမေထရ္ၿမတ္ရယ္၊ ေနာက္ထပ္သားေတာ္တစ္ပါးၿဖစ္တဲ႔ နႏၵမေထရ္ရယ္၊ ေၿမးေတာ္ၿဖစ္တဲ႔ အရွင္ရာဟုလာတို႔ ေလးပါးစလံုး၊ ဘုရင္ၾကီးရဲ ႔သလြန္ေညာင္ေစာင္းေဘး အေရာက္ ၾကြလွမ္းခဲ႔ၾကၿပီး၊ အသီးသီး အသက-အသက သစၥာဆိုၿပီး၊ ဘုရင္ၾကီးရဲ ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ ေလ်ာ႔ပါးလာေအာင္ သစၥာအစြမ္းနဲ႔ ကုသခဲ႔ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပင္းထန္လွတဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ ေလ်ာ႔ပါးသြားမွပဲ သားေတာ္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္က တရားေရေအး တိုက္ေကြ်းမွ အရဟတၱမဂ္ဆိုက္ရင္းနဲ႔ ခႏၶာဇာတ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္း လို႔ ထီးၿဖဴေအာက္မွာပဲ ပရိနိဗၺာန္စံခဲ႔ရတယ္ မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာဆိုတာ အနာဂါမ္တည္ၿပီးတဲ႔ အရိယာပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြကိုေတာင္မွ ႏိွပ္စက္ ႏိုင္တာမဟုတ္လား။ ဓာတ္ၾကီးေလးပါး ညီညြတ္မ်ွတလို႔ သြားသြားလာလာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔သေဘာက သိပ္မေပၚလြင္လွေပမယ္႔ လူ႔ခႏၶာတစ္ခုမွာရိွတဲ႔ အသက္ဓာတ္ကိုေၾကြက်သြားေစႏိုင္တဲ႔အထိ ေဖာက္ၿပန္တတ္တဲ႔ ဓာတ္ၾကီးေလးပါရဲ ႔ ေဖာက္ၿပန္ပံုဟာ ဘယ္ေလာက္ၿပင္းထန္ လိုက္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔ရံုနဲ႔ ေက်ာခ်မ္းစရာပါ။

အဲဒီေတာ႔ ဓမၼာစာေပေတြ ေရးေနတယ္ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာ ကိုၿမသန္းစံ၊ မင္းလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မင္းဆရာၾကီးလိုၿဖစ္ဖို႔က မလႊဲမေသြပါပဲကြာလို႔ ဆရာၾကီးခမ်ာ မင္းကိုၿပန္မေၿပာႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ အသံတိတ္နဲ႔ ၾကိတ္ခံရင္းက မင္းကို အသံမထြက္ေတာ႔တဲ႔ တရားစကားနဲ႔ သူ႔ခႏၶာၾကီး ကိုၿပၿပီး ေဟာသြားခဲ႔ၿပီေနာ္။

အဲဒီေတာ႔ မင္းလည္း ၿပင္ဆင္ဖို႔လိုလာၿပီ။ တရားစကားေလးေတြ ေၿပာတတ္ရံု၊ တရားစာေလးေတြ ေရးတတ္ရံု တရားစာအုပ္ကေလးေတြ လူၾကိဳက္ေကာင္းေအာင္ ထုတ္ေ၀တတ္ရံု နဲ႔ေမ်ာေနရင္ ေသရာေညာင္းေစာင္းထက္ ေရာက္တဲ႔အခါ မင္းကို ဘယ္သူလာကယ္မလဲ။ ဆရာၾကီးကေတာ႔ ကုသိုလ္ကံ ၾကီးမားခဲ႔တဲ႔ လူဆိုေတာ႔၊ သူ႔မွာက သူ႔ေနာင္ေတာ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးက အနီးကပ္ တရားလာေဟာေပးရင္း ၿပဳစုေစာင္႔ေရွာက္လို႔၊ မင္းတို႔လို ဓမၼနဲ႔နီးစပ္ေနတဲ႔ တပည္႔တပန္းေတြက တရားစကား၊ သစၥာတရားေတြ လာေၿပာလို႔ဆိုတဲ႔ ကုသိုလ္ရဲ ႔ အက်ိဳးသတၱိေတြကို ခံစားခြင္႔ရခဲ႔ပါရဲ ႔။ မင္းက်ရင္ေရာ ဘယ္သူက လာေၿပာေပးဥိီးမွာတဲ႔လဲ။ ေၿပာေပးမယ္႔လူကို မင္းကေမ်ွာ္ ေနဦးမွာလား။ သူမ်ားေၿပာတဲ႔ အသံကတစ္ဆင္႔ အာရံုကို မွန္ေအာင္ ( ရုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရ သဘာ၀ေတြ ကို အာရံုၿပဳၿဖစ္ေအာင္ ) ၾကိဳးစားေနရဦးမယ္ဆိုရင္ အခက္ၾကီးခက္ေတာ႔မွာေပါ႔။

ဘုရားေဟာတာကိုလည္း အခုကတည္းက ေသေသခ်ာခ်ာႏွလံုးသြင္းထားဦး။ “အတၱာဟိ အတၱေနာနာေထာ” - မိမိကိုယ္ကိုသာ အားကိုးရာဆိုတဲ႔စကား အေလးအနက္ ႏွလံုးသြင္းေနာ္။ ကိုယ္႔စိတ္သႏၱာန္မွာ အခုကတည္းက တရားအစစ္ တရားမွန္ကို ခိုင္ၿမဲေအာင္တည္ေဆာက္ထား၊ အရြယ္ေကာင္းတုန္း၊ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း၊ သဒၶါတရားေကာင္းတုန္း၊ ဘုရားသာသနာနဲ႔ ၾကံဳတုန္း၊ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ အဆံုးအမကို နား၀င္ေနတုန္းမွာ ဆက္ၿပီးၾကိဳးစားသြား၊ သတိပ႒ာန္တရားကို သေႏၶတည္ထားတဲ႔ တရားအမွန္က ကိုယ္႔ကို ၿပန္ေစာင့္ေရွာက္မွာ။ ၿပင္ပပုဂၢိဳလ္ကို အားကိုးဖို႔ဆိုတာ ေရရာလွတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြ႔ရမယ္ဆိုတာက မေသခ်ာလွပါဘူး။ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ ကိုယ္သာ အနီးဆုံး။ ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ အနီးကပ္ဆံုးမိတ္ေဆြကို မိတ္ေဆြေကာင္းအၿဖစ္ လက္သပ္ေမြးထား။ ဒါမွပဲအေရးၾကံဳရင္ သူကေဆာင္ထားတဲ႔ တရားေတြကို ၿပန္ေဟာၿပမွာ။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ တရားေတာ္ တကယ္ရိွတယ္ဆိုတာ သိထားဖို႔လိုတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ လူေၿပာသူေၿပာသိ၊ သူမ်ားပါးစပ္ကၾကားရလို႔ သိရတဲ႔အသိ၊ ဗဟုုသုတအသိ၊ စာအသိေလာက္နဲ႔ ရပ္မေန ပါနဲ႔။ ကို္ယ႔္ခႏၶာနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ဉာဏ္နဲ႔ အမွန္သိဖို႔ ဆက္ၿပီးၾကိဳးစားပါဦး။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေဟာေဖာ္ညႊန္ၿပခဲ႔သလို ခႏၶာအရိွကို ဉာဏ္အသိနဲ႔ သိဖို႔ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ကို ဆက္ၿပီး ၾကိဳးစားရဥိီးမွာ။ ဒုကၡေ၀ဒနာတြင္မက၊ ဥေပကၡာေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တတ္ဖို႔ ေ၀ဒနာေတြအေပၚမွာ က်ြမ္းက်င္ႏိုင္နင္း ႏိုင္ဖို႔၊ သတိပ႒ာန္တရားရွုမွတ္မွုကိုပဲ အားကိုးအားထားၿပဳရမွာ။

ဒါမွလည္း တရားအမွန္ကို ဉာဏ္အမွန္နဲ႔ သိႏုိင္မွာ။

ဒီလိုသိလာတဲ႔ အသိတရားမွလညး္ ကိုယ္႔သႏၱာန္မွာ အၿမဲရိွေနမွာ။

ကိုယ္႔သႏၱာန္မွာ တရားစစ္၊ တရားမွန္ အၿမဲရိွေနမွလည္း စိတ္ခ်ရမွာ။

ေသရာေညာင္ေစာင္း လဲေလ်ာင္းရမယ္႔ အနာဂတ္အခ်ိန္အတြက္ စိတ္ေအးရမွာ။

ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ တရားဆိုတာ ရိွတဲ႔အတိုင္း သိဖို႔လိုသလို သိတဲ႔အတိုင္းလည္း ရိွေနဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ….

၂၀၀၄ခုနွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ႔ေသာ

“ဥပါဒန္၏ အာရံု” စာအုပ္မွ

*ဤစာစုအား အစမွအဆံုးတိုင္ ေမတၱာေစတနာသဒၶါတရား အျပည့္ႏွင့္ အပင္ပန္းခံ စာစီရိုက္ႏွိပ္ေပးေသာ ညီမငယ္ မ Monica Pyone အား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။*

http://www.scribd.com/doc/86484850/%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%B6-%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%BD%E1%80%90%E1%80%B2%E1%82%94-%E1%80%A1%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%96%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94-%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%90%E1%80%B2%E1%82%94-%E1%80%A1%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%BD%E1%80%B1%E1%80%94%E1%80%96%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94

http://www.minus.com/mRB4AltR7

http://www.youtu.be/OX0uVb5dfP4

No comments:

Post a Comment