Friday, December 16, 2011

သဒၶမၼရံသီရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ခႏၶာဇာတ္သိမ္း ျငိမ္းေတာ္မူျခင္း




မဟာစည္ရတၱညဳနာယက၊ အဘိဓဇမဟာရ႒ဂုရု၊ အဂၢမဟာကမၼ႒ာနာစရိယ၊ အဂၢမဟာသဒၶမၼေဇာတိက၊ သဒၶမၼရံသီရိပ္သာမ်ားအားလံုး၏ အဓိပတိဆရာေတာ္ၾကီး
သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္အထူးျပည့္စံုေတာ္မူေသာ
သူမတူေအာင္ ၀ိနည္းအထူးေလးစားေတာ္္မူေသာ
ေမတၱာ ကရုဏာအထူးၾကီးမား လံု႔လၾကီးေတာ္မူေသာ
သက္ေတာ္ရွည္ သဒၶမၼရံသီရိပ္သာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး
အရွင္ကု႑လာဘိ၀ံသ

သက္ေတာ္ (၉၁) ႏွစ္ ၊ ၀ါေတာ္ (၇၂)၀ါသည္



ယေန႔ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ နံနက္ ၇း၃၅ နာရီတြင္
ခႏၶာဇာတ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေတာ္မူေၾကာင္း ရပ္နီးရပ္ေ၀းမွ တပည့္ဒါကာ ဒါယကာမမ်ားအား အသိေပးအပ္ပါသည္။

ရုပ္ကလာပ္ေတာ္ကို (၇)ရက္ ပူေဇာ္ထားရွိမည္ ျဖစ္ၿပီး ၂၂-၁၂-၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေန႔လည္ ၁ နာရီ အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ က်ဳိကၠဆံကြင္းတြင္ အႏၱိမအဂၢိစ်ာပနပူေဇာ္ပြဲသဘင္
စီ္ရင္က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
(၇) ရက္တိုင္တိုင္ အထူးတရားပဲြမ်ားကိုလည္း က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ဒကာ ဒကာမမ်ားအေနျဖင့္
ေနာက္ဆံုး ေက်းဇူးဆပ္ ပူေဇာ္မႈျပဳႏိုင္ရန္ အႏၱိမအဂိၢစ်ာပန တင့္တင့္တယ္တယ္ ျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး ႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။

ေဇယ်ာေခမလမ္း၊ ရွစ္မိုင္၊ မရမ္းကုန္းျမိဳ႔နယ္ ၊ သဒၶမၼရံသီေက်ာင္းတိုက္
တယ္လီဖုန္း။ ။ ၀၁.၆၆၁၅၉၇ ၊ ၀၉၄၉၇၇၁၃၅၃



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, December 12, 2011

Suicide ႏွင့္ ပါဏာတိပါတကံ

ႏိုင္ငံေတာ္ ၾသဝါဒါစရိယ၊ ျမန္မာစာ ၾသ၀ါဒါစရိယ၊ အဂၢမဟာသဒၶမၼေဇာတိကဓဇ၊ ထီးခ်ဳိင့္ၿမိဳ႔ တည္ေတာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ယေန႔ ဗုဒၶဝါဒဆိုင္ရာ အေမးအေျဖမ်ား အမွတ္စဥ္ ၃ စာအုပ္မွ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ေျဖဆိုထားခ်က္ကို Suicide ကိစၥ စိတ္၀င္စားေနၾကသူမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

(ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အေမးအေျဖကို မွ်ေ၀ခြင့္ရေအာင္ source အေထာက္အပံ့ျပဳေပးေသာ မထားထားမိုး (http://www.facebook.com/#!/profile.php?id=100000658892612) ႏွင့္ ဓါတ္ပံုဖိုင္မ်ားအျဖစ္ ပို႔စ္တင္ထားေပးေသာ ဘုန္းဘုန္း ဦးေလာကနာထ (http://www.lknt11.com) တို႔အား ေက်းဇူးအထူး တင္ရွိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

မဟာနာမ္အေမး....ဘုရားရွင္အေျဖ

ကပိလ၀တ္ျပည္၊ နိေျဂာဓာရံု ေက်ာင္းေတာ္၌ ဗုဒၶျမတ္စြာသီတင္းသံုးေနစဥ္အခါ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ၌ မဟာနာမ္္ သာကီ၀င္မင္းသည္ ဗုဒၶထံသို႕ ေရာက္လာခ်ဥ္းကပ္ကာ ဤသို႕ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

"အရွင္ဘုရား- ဤကပိလ၀တ္ျပည္သည္ လူဦးေရ ထူထပ္ေပါမ်ား၍ စည္ကားလွပါ၏။ လမ္းတို လမ္းရွည္ႏွင့္ ေစ်းအိမ္တို႕လည္း မ်ားျပားလွပါ၏။ အရွင္ဘုရား- တပည့္ေတာ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို လည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္ကိုလည္းေကာင္း ဆည္းကပ္ခစားၿပီး၍ ညေနခ်မ္းအခ်ိန္၌ ကပိလ၀တ္သို႕ ၀င္သည္ရိွေသာ္ ေျပးသြားေနေသာဆင္ႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုရပါ၏၊ ျမင္း-ရထား-လွည္းတို႕ႏွင့္လည္း ေတြ႕ဆံုရပါ၏၊ အရွင္ဘုရား-ထိုအခါမ်ိဳး၌ တပည့္ေတာ္အား ျမတ္စြာဘုရားကို အာရံုျပဳေသာစိတ္သည္ လြတ္သည္သာတည္း၊ တရားေတာ္-သံဃာေတာ္တို႕ကို အာရံုျပဳေသာစိတ္သည္ လြတ္သည္သာတည္း အရွင္ဘုရား- ထိုအခါ ငါသည္ ဤအခ်ိန္၌ ေသရမူ ဘယ္ဘ၀သို႕လားေရာက္ရပါမည္နည္း ဟုေတြးေတာမိပါသည္ဘုရား " ဟုေလွ်ာက္ထား၏။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက " မဟာနာမ္္-သင္မေၾကာက္ပါႏွင့္၊ မစိုးရိမ္ပါႏွင့္၊ သင့္အား မယုတ္ည့ံေသာ ေသျခင္းျဖစ္လတၱံ႕"

"မဟာနာမ္္-အၾကင္သူသည္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး ယံုၾကည္မူသဒၶါျဖင့္ ထံုအပ္ေသာ စိတ္၊ ေဆာက္တည္မူ သီလ၊ အၾကားအျမင္ သုတ၊ စြန္႕ၾကဲမူ စာဂ၊ အသိဉာဏ္ ပညာတို႕ျဖင့္ထံုံုအပ္ေသာစိတ္ ရိွသူျဖစ္၏၊ ထိုသူ၏ ခႏၶာရုပ္သည္ မဟာဘုတ္ေလးပါး အစုအေ၀းျဖစ္၏၊ ထမင္း-မုန္႕စေသာ အစာ အာဟာရတို႕ျဖင့္ ႀကီးပြားရ၏၊ ျပဳျပင္ထိန္းမတ္ေပးရျခင္း သေဘာရိွ၏၊ မတည္ျမဲျခင္း၊ ၿပိဳကြဲပ်က္စီးျခင္း သေဘာရိွ၏"

"ထိုခႏၶာကိုယ္ရုပ္ကို က်ီးငွတ္တို႕လည္း ထိုးဆိတ္ကုန္၏၊ ေတာေခြး၊ အိမ္ေခြးႏွင့္ ပိုးေလာက္တို႕လည္း ခဲစားၾကကုန္၏၊ သို႕ေသာ္ မဟာနာမ္္- ထိုသူ၏ သဒၶါ၊ သီလ၊ စာဂ၊ ပညာတို႕ျဖင့္ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလပတ္လံုး ထံုအပ္ေသာစိတ္သည္ကား အထက္သို႕သာ တက္ေလ့ရိွေပ၏၊ ထူးျခားစြာ သြားေလ့ရိွေပ၏၊"

"မဟာနာမ္္- ဥပမာအားျဖင့္ကား ေထာပတ္အိုးကို ေရအိုင္ထဲ၌ ရိုက္ခြဲလိုက္ေသာအခါ အိုးျခမ္းကြဲတို႕သည္ ေရေအာက္သို႕က်ေရာက္၍ ေထာပတ္တို႕သည္ ေရေပၚသို႕ တက္ေရာက္ကုန္သကဲ့သို႕တည္း။"

"မဟာနာမ္- အေရွ႕အရပ္သို႕ ကိုင္းညြတ္လ်က္ရိွေသာ သစ္ပင္ကို အရင္းမွ ျဖတ္ပိုင္းေသာ္ ထိုသစ္ပင္သည္ အဘယ္အရပ္သို႕လဲက်ေပမည္နည္း၊ မဟာနာမ္-ထိုသစ္ပင္သည္ အေရွ႕အရပ္သို႕သာလွ်င္ လဲက်မည္ မဟုတ္လား။"

"မဟာနာမ္- ထိုဥပမာအတိုင္းပင္တည္း၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္တို႕ ႏွစ္သက္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားႏွင့္ ျပည့္စံု ထံုမြမ္းၿပီးသူသည္ နိဗၺာန္သို႕ ေရွ႕ရႈ ကိုင္းညြတ္သည္သာျဖစ္၏၊ ထို႕ေၾကာင့္ မဟာနာမ္- စိုးရိမ္ေၾကာငၾ့္ကမျဖစ္ပါႏွင့္၊ သင္၏ေသျခင္းသည္ ေကာင္းေသာေသျခင္း ျဖစ္လတၱံ႕၊ သင္၏ လားရာဂတိသည္ မယုတ္ညံ့ေသာ ဂတိ ျဖစ္လတၱံ႕" ဟု မိန္႕ၾကားေတာ္မူ၏။

(စာေရးသူ=ေလးၿမိဳင္ စာအုပ္အမည္=ဗုဒၶ၏ ၀ါဒစစ္ပြဲမ်ား)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

၀ိဋဋဴဘ၀တၳဳ

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤ၀တၳဳကို ၾကီးစြာေသာ မိုးၾကီးေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားေသာ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ သူ၏ ပရိသတ္တို႔ကိုကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ သာ၀တၳိျပည္ မဟာေကာသလမင္း၏ သားသည္ ပေသနဒိမင္းသားျဖစ္သည္။ ေ၀သာလီျပည္တြင္ လိစၦ၀ီမင္း၏ သားသည္ မဟာလိအမည္ရွိ၏။ ကုသိနာရံုျပည္ မလႅမင္း၏ သားသည္ ဗႏၶဳလအမည္ရွိ၏။ သူတို႔သည္ ဒိသာပါေမာကၡဆရာၾကီးထံ ပညာသင္ၾကားရန္အလို႔ငွာ တကၠသုိလ္ျပည္သို႔ သြားၾကေလသည္။ ျမိဳ႕ျပင္ရွိ ဇရပ္တြင္ နားေနစဥ္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေမးကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တို႔သည္ ဆရာထံတြင္ ပညာသင္ၾကား၍ တတ္ေျမာက္သြားၾကေသာအခါ ဆရာကို ခြင့္ပန္ကာ သူတို႔၏ ေနရပ္အသီးသီးသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကေလသည္။

ပေသနဒိမင္းသားသည္ တိုင္းျပည္ေရာက္၍ အတတ္ပညာမ်ားကို ျပသရာ ဖခင္မဟာေကာသလမင္းၾကီးက ႏွစ္သက္ေတာ္မူသျဖင့္ မင္းအျဖစ္ကို ေပးေလသည္။ မဟာလိမင္းသားသည္လည္း သူ၏ အတတ္ကို လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းကို ျပသခဲ့ေလသည္။ အတတ္ပညာျပစဥ္ မ်က္စိမ်ားကန္းသြားသျဖင့္ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ “ေအာ္ ငါတို႔ရဲ႕ ဆရာဟာ မ်က္စိကန္းသြားေလျပီ၊ သူ႕ကို တို႔မ်ား မစြန္႔ၾကမူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးအံ့။”ဟုတိုင္ပင္ၾကကာ အခြန္တစ္သိန္းထြက္ေသာ ရြာၾကီးတစ္ရြာကို ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လိစၦ၀ီမင္းသား မဟာလိသည္ လိစၦ၀ီမင္းသားငါးရာ တို႔ကို အတတ္ပညာကို သင္ေပးခဲ့ေလသည္။ ကုႆိႏၷာရံုျပည္တြင္ကား မလႅမင္းတို႔သည္ ဗႏၶဳလမင္းသားေလးအား အတတ္ပညာကို ျပခိုင္းေလသည္။ မလႅမင္းတို႔သည္ ၀ါးအစည္းေပါင္း(၆၀)ကို ကြင္းျပင္တြင္ စိုက္ထူထားသည္။ ၀ါးတစ္စည္းတြင္ ၀ါးအလံုးေပါင္း (၆၀) ေျခာက္ဆယ္ပါရွိသည္။ ထို၀ါးစည္းတို႔ကို ပရိသတ္မ်ားေရွ႕တြင္ ခုတ္ခိုင္းေလသည္။ ဗႏၶဳလမင္းသားသည္ အေတာင္ရွစ္ဆယ္သို႔ ျပန္တက္ကာ ၀ါးအစည္းအေပါင္း (၅၉)စည္းကို အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္အျပတ္ ခုတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေနာက္ဆံုးတစ္စညး္ကို မခုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ထိုအခါ မလႅမင္း ပရိသတ္သည္ မင္းသားေလးကို ၀ိုင္းကာ ေျပာင္ေလွာင္ၾကေလသည္။ မင္းသားေလးသည္ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းကို မခုတ္ႏိုင္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းကား ထို၀ါးစည္း၏ အလယ္တြင္ သံလံုးရွည္ကို ထည့္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ သူသည္ မလႅမင္းအခ်ိဳ႕၏ ညစ္ပတ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္ကို သိေသာအခါ သန္လွ်က္ကို ပစ္ခ်လွ်က္ ငိုယိုေလေတာ့သည္။ မင္းသားေလးသည္ အိမ္ကို ေရာက္ေသာအခါ

’’ကၽြႏု္ပ္၏ ေဆြမ်ိဳးေတြဟာ သိလွ်က္သားနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းမွာ သံလံုးရွည္ ထည့္ထားတဲ့အေၾကာင္းကုိ မေျပာၾကပါ။ ဘယ္ေဆြမ်ိဳးကမွ ကၽြႏု္ပ္ကို မခ်စ္ၾကဘူး၊ ကၽြႏု္ပ္သာ အဲဒီအေၾကာင္းသိခဲ့ရင္ အားနည္းနည္းစိုက္ျပီး ခုတ္လို္က္ရင္ လံုး၀အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္ျပတ္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အဲဒီေဆြမ်ိဳးေတြကို သတ္ျပီး မင္းလုပ္မယ္။’’ဟု မိခင္ ဖခင္တို႔အား တိုင္ပင္ေလသည္။ ထိုတြင္ မိခင္ဖခင္တို႔က

’’ခ်စ္သား ဒို႔မ်ားမလႅမင္းမ်ိဳးဆိုတာ အစဥ္အဆက္မင္းျပဳၾကရတာပါ၊ ခ်စ္သားအဲဒီ လိုလုပ္ရန္ မသင့္ပါ’’ဟု ၀ို္င္း၀န္းတာျမစ္ၾကေလသည္။ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ ’’ဒါဆိုလွ်င္လည္း အကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထံသြားမယ္’’ ဟုေျပာကာ သာ၀တၳိ ျပည္သို႔ သြားေလ၏။

ဗႏၶဳလသည္ကား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပေသနဒိေကာသလမင္းထံတြင္ စစ္သူၾကီး အျဖစ္ ႏွင့္ အမွဳထမ္းခဲ့ေလသည္။ ထိုအျပင္ ပေသနဒိေကာသလမင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလ၏ မိဘတို႔ကိုပါေခၚ၍ သူ၏ တိုင္းျပည္တြင္ ေနေစခဲ့သည္။

တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ေလသာျပဴတင္းေပါက္မွ အျပင္ကို ၾကည့္ေနစဥ္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ စူဠအနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ ၀ါသာခါသူေဌးမ၏ အိမ္၊ သုပၸ၀ါသာသူေဌးမ၏ အိမ္တို႔သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြေတာ္မူေနၾကေသာ ရဟန္းမ်ားစြာကို ျမင္ေသာအခါ ေကာသလမင္းၾကီးသည္“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ကို ၾကြေနၾကတာလဲ၊”ဟုေမးေတာ္မူေလသည္။ ထိုအခါ အမတ္ၾကီးမ်ားက

“အရွင္မင္းၾကီး အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာနရဟန္းမ်ားအတြက္ ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းႏွစ္ေထာင္ၾကြေတာ္မူ ၾကပါသည္ဘုရား၊ စူဠအနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ ၀ိသာခါသူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ သုပၸ၀ါသာ သူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါ သည္ဘုရား၊ ”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။

ထို႔ေနာက္ မင္းၾကီးသည္ ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလိုသည္ ျဖစ္၍ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားကာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းသံဃာ တစ္ေထာင္ကို ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို (၇)ရက္ တိုင္ တိုင္ အလွဴျပဳေတာ္မူ၍ (၇)ရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရား ကို ရွိခိုးျပီ၍

“အရွင္ဘုရား ရဟန္းငါးရာႏွင့္တကြ နန္းေတာ္သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံ ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္

“မင္းၾကီး ဘုရားတို႔မည္သည္ တစ္ေနရာတည္းမွာ အျမဲတမ္းဆြမ္းကို အလွဴခံေတာ္မမူၾကပါ၊ လူသားတိုင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရွင္တို႔၏ ၾကြေတာ္မူျခင္းကို အလိုရွိၾကတယ္၊”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူေသာအခါ မင္းၾကီးသည္

“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဒါဆိုလွ်င္လည္း ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ရဟန္းတစ္ပါးကို ေစလႊတ္ေတာ္မူပါဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို တာ၀န္ေပးေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ၾကြလာတိုင္းေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔၏ သပိတ္ကို ယူကာ

“ဤရဟန္းတို႔ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ေလာ့ ”ဟု ကိုယ္တိုင္ျပဳစုလုပ္ေကၽြး၍ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာ ေန႔တြင္ ေမ့ေနေလေတာ့သည္။ မင္းမွဳထမ္းမည္သည္ မင္းက မေစခိုင္းပဲ ရဟန္းတို႔ကို ေနရာခင္းေပးျခင္း ထိုင္ေစျခင္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းဟူေသာ အမွဳတို႔ကို ျပဳလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ထိုအခါ “ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ တည္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ကုန္”ဟု မ်ားစြာေသာ ရဟန္း တို႔သည္ ဆြမ္းကို မရပဲ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ မင္းၾကီးသည္ ဒုတိယေန႔လည္း ေမ့ျပန္၍ ထိုအတူ ရဟန္းတို႔ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ တတိယေန႔တြင္လည္း ထို႔အတူျဖစ္ျပန္ေလသည္။ ထိုအခါ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကိုသာ ထားခဲ့၍ အျခားရဟန္းတို႔သည္ ျပန္ၾကြေတာ္မူၾကေလသည္။

ဘုန္းကံၾကီးသူတို႔မည္သည္ အေၾကာင္းထူး၌ယွဥ္သူတို႔ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကရေလကုန္၏။

ျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာက၀ႏွစ္ပါးျဖစ္ေတာ္မူၾကေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာ, ရွင္ေမာဂၢလာန္၊ အဂၢသာ၀ိကာမႏွစ္ပါးျဖစ္ၾကေသာ ေခမာ, ဥပၸလ၀ဏ္၊ ဥပါသကာ တို႔တြင္ အဂၢဥပါသကာ မ်ားျဖစ္ၾကေသာ စိတၱသူၾကြယ္, ဟတၳာဠ၀က၊ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ အဂၢဥပါသိကာမမ်ားျဖစ္ၾကေသာ နႏၵမာတာ, ခုဇၨဳတၱရာ၊ ဤရွစ္ေယာက္တို႔ကို အစျပဳကာ ရာထူးဌာနႏၱရသို႔ ေရာက္ေတာ္မူၾကေသာ အလံုးစုံေသာ သာ၀ကတို႔သည္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ ပါရမီဆယ္ပါးတို႔ကို ျဖည့္ဆည္းအပ္ျပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဘုန္းကံၾကီးၾကကုန္၏။ ဆုေတာင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကကုန္၏။ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ပါရမီျဖည့္ဆည္းထားေသာ ဆုေတာင္းႏွင့္လည္း ျပည့္စံုေသာ ဘုန္းတန္ခိုးလည္းၾကီးေတာ္မူေသာ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္သည္လည္း မိမိ၏ အေၾကာင္းထူး၌ ယွဥ္ေသာသူ၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳ ကို ေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ တည္ေနေလ၏။ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို ေနရာတစ္ေနရာ၌ ထိုင္ေစေတာ္မူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ျပီ။

တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ဆြမ္းလွဴရာအရပ္သို႔ ၾကြလာေတာ္မူရာ ဆြမ္း ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္မ်ား မေလွ်ာ့သြားမူ၍ ရွိျမဲတိုင္း ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ

“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ၾကြမလာၾကသနည္း”ဟု အမွဴထမ္းတို႔ကို ေမးေတာ္ မူေလသည္။ ထိုအခါ အမွဴထမ္းမ်ားက “အရွင္မင္းၾကီး ရွင္အာနႏၵာမေထရ္တစ္ပါးသာ ၾကြလာပါတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္တင္သည္ကို ၾကားရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္ စိတ္ဆိုးကာ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ သြားကာ

“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ရဟန္း ငါးရာအတြက္ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္းတို႔ကို စီစဥ္ထားပါတယ္၊ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္ ျမတ္တစ္ပါးသာလွ်င္ ၾကြေတာ္မူပါတယ္၊ အျခားရဟန္းငါးရာတို႔က မၾကြၾကပါကုန္၊ အေၾကာင္းအသို႔ပါနည္းဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္း တို႔အား အျပစ္မဆိုမူ၍

“မင္းၾကီး သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကြမလာတာ မဟုတ္ပါ မင္းၾကီး”ဟုမိန္႔ေတာ္မူျပီး၍ ရဟန္းတို႔ကုိ ေအာက္ပါသုတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။

“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး မၾကိဳဆိုကုန္၊ ျမတ္ႏိုး သျဖင့္ ရွိမခိုးကုန္၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာမေပးကုန္၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္းအား လွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၏၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း အနည္းကိုသာ ေပးလွဴ ကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳရွိပါလွ်က္လည္း ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳကို ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ မလွဴကုန္၊ မရိုမေသ ေပးလွွဴကုန္၏၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ မေနထိုင္ကုန္၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာမနာကုန္၊ ရဟန္း တို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊”

“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္သင့္ ၏၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး ၾကိဳဆိုကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ရွိခိုးကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာေပးကုန္၏၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္း အား မလွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာကို ေပးလွဴကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳ ကိုသာ ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ လွဴကုန္၏၊ မရိုမေသ မေပးလွွဴကုန္၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ ေနထိုင္ကုန္၏၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာနာကုန္၏၊ ရဟန္း တို႔ ဤအဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရ ေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီး ေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ သင့္၏၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆက္ကာ

“မင္းၾကီး ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတုိ႔သည္ သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳမရွိတဲ့အတြက္ ၾကြမလာတာမဟုတ္ပါ၊ ေရွးပညာရွိိတို႔သည္ အကၽြမ္းမ၀င္ေသာ္လည္း ရိုရိုေသေသ လွဴဒါန္းေပးကမ္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးသည္ရွိေသာ္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားရေသာ္လည္း တရင္းတႏွီး ၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ ေလသည္။

“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘယ္အခါကပါလဲဘုရား” ဟု မင္းၾကီးေမးေလွ်ာက္ေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အတိတ္ကို ေဆာင္ေလျပီ။

လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းၾကီး မင္းျပဳစဥ္ ေကသ၀မင္းသည္ မင္းအျဖစ္ကို စြန္႔ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ေလသည္။ အျခားေသာ ငါးရားေသာ အမ်ိဳးသားတို႔သည္လည္း သူ႔အတုလိုက္ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေကသ၀မင္းသည္ ေကသ၀ရေသ့ဟူေသာ အမည္ကို ရရွိခဲ့ေလသည္။ထိုနည္းတူစြာ ပသာဓန ကပၸကသည္လည္း ရေသ့၀တ္ကာ ကပၸကအမည္ရ၍ ေကသ၀ရေသ့၏ အနီးေန တပည့္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေကသ၀ရေသ့သည္ ပရိသတ္ႏွင့္တကြ ရွစ္လၾကာ ဟိမႏၱာ ေတာင္၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူျပီး၍ ယခုအခါ ဆား ခ်ဥ္ ခ်ဥ္ဆားကို မွီ၀ဲရန္အလို႔ ငွာ ဗာရာဏသီျပည္သို႔ ၾကြ၍ ဆြမ္းခံေလသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေတာ္မူေသာ မင္းၾကီးသည္ အလြန္ၾကည္ညိဳကာ မင္းဥယ်ာဥ္၌ ေနေတာ္မူေစလွ်က္ ကိုယ္္တိုင္ ည ခ်မ္းအခါ ထိုရေသ့၏ ေနရာအရပ္သို႔ လာေရာက္ဖူးေတြ႔ေလ၏။ ၾကြင္းကုန္ေသာ ရေသ့တို႔သည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ပတ္လံုး ေန၍ ဆင္ေအာ္သံအစရွိတို႔သည္ ႏွိပ္စက္အပ္ ကုန္သည္ျဖစ္၍ ျငီးေငြ႔ကာ

“ဆရာ ဒီမွာေနရတာ ျငီးေငြ႔စရာပါဘုရား၊ ျပန္ၾကြၾကပါစို႔ဘုရား” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။

“ဘယ္အရပ္သို႔ သြားၾကမလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ

“ဟိမ၀ႏၱာအရပ္ပါဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။

“ငါတို႔ဟာ မင္းၾကီးကို ေလးလပတ္လံုး ေနပါမယ္လို႔ ၀န္ခံကတိေပးျပီးျပီ၊ ခ်စ္သားတို႔ ခုအခ်ိန္မွာ ၾကြရန္မသင့္ေတာ္ေသးပါ၊ ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္

“အရွင္ဘုရားတို႔သည္ တပည့္ေတာ္တို႔ကို မေမးမူ၍သာလွ်င္ ၀န္ခံကတိကို ေပးခဲ့ ျပီး၊ ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ ေနျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ၊ ဤအရပ္မွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ အရွင္ဘုရားတို႔၏ သတင္းစကား ၾကားရာအရပ္၌ ေနၾကပါကုန္အံ့ဘုရား၊”ဟု ရွိခိုးကာ ထြက္သြားၾကေလျပီ။ ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ကာ ကပၸဟုအမည္ရွိေသာ အနီးေန တပည့္ ႏွင့္တကြ က်န္ခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ ဥယ်ာဥ္သို႔ ၾကြလာေသာအခါ

“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ၾကြကုန္ၾကလဲဘုရား”ဟု ေမးေတာ္မူေလျပီ။ “မင္းၾကီး ရဟန္းအားလံုးဟာ ဒီမွာေနရတာကို ျငီးေငြ႔တဲ့အတြက္ ဟိမ၀ႏၱာသို႔ ျပန္ၾကြ သြားၾကေလျပီ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထို႔အတူ ကပၸသည္လည္း ဆက္၍ ေနျခင္းငွာ မေပ်ာ္ေမြ႔သည္ျဖစ္၍ မင္းဥယ်ာဥ္မွ ဖဲၾကြကာ ဆရာသမား၏ အေၾကာင္းကို ၾကား ေလာက္ရာအရပ္၌ ေနေလျပီ။ တစ္ပါးေသာအခါ၌ ေကသ၀ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ ၀မ္းနာေရာဂါ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအေၾကာင္းကို အနီးေနတပည့္ျဖစ္သူ ကပၸရေသ့က မသိလိုက္ပါ။ မင္းၾကီးသည္ ေကသ၀ရေသ့ၾကီး၏ ေရာဂါကို ေဆးဆရာၾကီး မ်ားႏွင့္ ကုေပးပါေသာ္လည္း ေရာဂါသည္ကား မေပ်ာက္ေခ်။ ေကသ၀ရေသ့သည္

“မင္းၾကီး ငါရဲ႕အနာကို ေပ်ာက္ေစလိုပါသလား၊” ေမးေသာအခါ မင္းၾကီးသည္

“အရွင္ဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သာ စြမ္းႏိုင္ပါက ယခုပင္လွ်င္ ေပ်ာက္ေစခ်င္ပါ တယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ရေသ့ၾကီးသည္

“အရွင္မင္းၾကီး ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစလိုလွ်င္ ငါ့ကို တပည့္ျဖစ္တဲ့ ကပၸထံကို ပို႔ေပးပါ၊”ဟု ေတာင္းဆိုေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီးကို ေညာင္းေစာင္းေပၚတြင္ ေလ်ာင္းေစျပီး နာရဒအမွဴးျပဳေသာ အမတ္ေလးေယာက္တို႔ကို ရေသ့ၾကီး၏ တပည့္ရွိရာ အရပ္သို႔ ပို႔ခိုင္းေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ အမတ္ၾကီးမ်ားကုိ ရေသ့ၾကီး၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကိုလည္း သူထံသို႔ မၾကာခဏသတင္းပို႔ ရန္မွာၾကားလိုက္ေလသည္။ တပည့္ျဖစ္ေသာ ကပၸရေသ့သည္ ဆရာၾကြလာသည္ကို ၾကားရ၍ ခရီးဦးၾကိဳဆိုမွဳကို ျပဳေလသည္။ အျခားေသာ ရေသ့တို႔သည္လည္း ဆရာရေသ့ျပန္လာသည္ကို ၾကားသိရေသာအခါ ထိုအရပ္သို႔ စုေ၀း၍ ဆရာရေသ့အား ေရေႏြးပူ သစ္သီးအမ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ကို ကပ္လွဴၾကေလျပီး၊ ထိုသစ္သီးတို႕ကို စားျပီးေနာက္ ရေသ့ၾကီးသည္ ခဏအတြင္း၌ပင္ ေရာဂါေပ်ာက္သြားေလျပီ။ ဆရာရေသ့ၾကီးသည္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း၌ပင္ အသား အေရသည္ ေရႊေရာင္အဆင္းကဲ့သို႔ျဖစ္ေလျပီ။ ထိုအခါ နာရဒအမတ္ၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီး ကို ေမးေလျပီ။

“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူတဲ့ ေကသ၀ရေသ့ သင့္ဟာ အလံုးစံုေသာ လိုအင္ဆႏၵကို ျဖည့္ ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဗာရာဏသီမင္းကို စြန္႔ျပီး အဘယ္ေၾကာင့္ ကပၸရေသ့၏ ေက်ာင္း သခၤမ္း၌ ေမြ႔ေလွ်ာ္ေတာ္မူပါသလဲဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာအခါ ေကသ၀ရေသ့ သည္

“အို နာရဒ အမတ္ၾကီး ခ်ိဳျမိန္ကုန္ေသာ ေမြ႔ေလ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းကုန္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ေမြ႔ေလ်ာ္ေစကုန္ေသာ္ သစ္ပင္တို႔သည္ ရွိၾကကုန္၏ ၊ ထို႔အတူ ကပၸ၏ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္ ကုန္ေသာ စကား တို႔သည္ကား ငါအား ႏွစ္သက္မွဳကို ျဖစ္ေစကုန္၏” ထိုအခါ နာရဒ ရေသ့သည္

“စင္ၾကယ္ေသာ အသားျပြမ္းေသာ သေလးဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သစ္ရြက္တို႔ျဖင့္ေရာထားေသာ ဆားမပါေသာ ျမက္သီးဆန္ ၾကိတ္ဆန္ တုိ႔ျပဳတ္ထားေသာ ယာဂုကို ႏွစ္သက္ရပါသလဲဘုရား” ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလသည္။ ထုိအခါ ေကသ၀ရေသ့သည္

“အရသာေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ နည္းသည္ျဖစ္ေစ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ ကိစၥမရွိ၊ အၾကင္အရပ္မွာ အကၽြမ္းတ၀င္ ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရာ၏၊ ထိုအကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳႏွင့္တူေသာ အျခားရသာဆိုတာ မရွိပါ။”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလျပီ။

“ထိုအခါက မင္းသည္ ေမာဂၢလာန္မေထရ္ျဖစ္လာသည္၊ နာရဒအမတ္သည္ သာရိပုတၱရာျဖစ္လာသည၊္အနီးေနတပည့္ကပၸသည္ကား အာနႏၵာျဖစ္လာသည္၊ ငါဘုရားသည္ကား ေကသ၀ရေသ့ျဖစ္လာသည္။”ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဇာတ္ေတာ္ ကို ေပါင္းေတာ္မူေလျပီ။

“မင္းၾကီး ဤသို႔လွ်င္ ေရွးအခါက ပညာရွိတို႔သည္ ေသေလာက္ေသာေရာဂါ စြဲကပ္ ေနေသာ္လဲ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိရာအရပ္သို႔ သြားခဲ့ၾကေလကုန္ျပီ၊ ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတို႔သည္ သင္တို႔ထံမွ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳကို မရၾကေလခဲ့ေယာင္တကား” ဟုမိန္႔ ေတာ္မူေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္

“ငါသည္ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္ ရန္ႏွီးေအာင္ျပဳလုပ္သင့္၏၊ သာကီ၀င္ မင္းသမီး တစ္ပါး ငါ၏ နန္းေတာ္မွာရွိလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္လည္း ေဆြမ်ိဳး ေတာ္စပ္မည္၊ အကၽြမ္း တ၀င္ရွိမည္၊ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမည္ ” ဟု ဤသို႔ၾကံစည္ကာ ေကာသလ မင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီးတစ္ပါးကို ေတာင္းေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ အစည္းအေ၀းပြဲကိုျပဳလုပ္ခဲ့ၾကကာ ထိုစည္းေ၀းပဲြ၌

“အကယ္၍ မေပးလွ်င္လည္း တိုင္းျပည္ကို အႏၱရယ္ျပဳလိမ့္မည္၊ ဒို႔အမ်ိဳးက ျမတ္္တယ္၊ ဒို႔အမ်ိဳးႏွင့္ တူေသာ အမ်ိဳးဆိုတာမရွိပါ၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလသည္။ထိုအခါ မဟာနာမ္မင္းသည္

“ငါရဲ႕ကၽြန္မ၏ သမီးသည္ ၀ါသဘခတၱိယအမည္ရွိ၏၊ သူမသည္ အလြန္လွပသည္။ သူမကို ေပးၾကမည္။”ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီး ၀ါသဘခတၱိယကို ဆက္သမည္ဟု သိလိုက္ရေသာအခါ

“ေကာင္းေလစြ လွ်င္ျမန္စြာ ေဆာင္ၾကေလေလာ၊ ၀ါသဘခတၱိယမင္းသမီး၏ ခမည္းေတာ္ႏွင့္အတူတကြ ပြဲေတာ္တင္ျပီး၍ ၀ါသဘခတၱိယကို ေဆာင္ၾကကုန္ေလာ့”ဟု တမန္ေတာ္တို႔ကို ေစလႊတ္လိုက္သည္။ တမန္ေတာ္တို႔သည္ “အရွင္မင္းၾကီး အရွင္မင္း ၾကီးႏွင့္အတူတကြ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔ကို သံုးေဆာင္ လိုပါတယ္ဘုရား၊” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ မဟာနာမ္မင္းသည္ ၀ါသဘခတၱိယ၊ တမန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ စားေသာက္ဖြယ္ရာတို႔ကို သံုးေဆာင္ဟန္ျပဳ တမာန္ေတာ္တို႔ကို ျပန္လႊတ္ခဲ့ေလျပီ။ ထိုေစတမာန္တို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေကာသလမင္းၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားရာ ၀မ္းေျမာက္ေတာ္မူလွသျဖင့္ ၀ါသဘခတၱိယကို ေမာင္းမမိႆံငါးရာတို႔၏ အၾကီးအကဲ အဂၢမေဟသီမိဖုရားၾကီးအရာ၌ထားေလျပီ။ မၾကာမီမွာပင္ ေရႊအဆင္းရွိေသာ သားကို ဖြားျမင္ေလျပီ။ ထိုအခါ ဘုရင္ၾကီးႏွင့္ အလံုးစံုေသာ သူတို႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဗဓိရအမတ္ၾကီးသည္ ထိုသူငယ္၏ အမည္ကို “၀ိဋဋဴဘ” ဟူေသာ အမည္ကို ေပးခဲ့ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ သူငယ္ကို အလြန္ခ်စ္သျဖင့္ ငယ္စဥ္ကာလကပင္ စစ္သူၾကီးအရာကို ေပးခဲ့ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားသည္ ခုႏွစ္သား အရြယ္တြင္ အျခားမင္းသားတို႔၏ အေမဘက္မွ ဆင္ရုပ္ျမင္းရုပ္စသည္တို႕ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးၾကသည္ကို ျမင္ေသာအခါ

“အေမ အျခားသူတို႔မွာ အေမဘက္မွ လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကတယ္၊ သားအတြက္ေတာ့ အေမဘက္မွ ဘယ္သူကမွလဲ လက္ေဆာင္လာမေပးၾကဘူး၊ အေမ့မွာ အေဖ အေမမရွိေတာ့ဘူးလား၊”ဟု မိခင္ကို ေမးေလသည္။ထုိအခါ မိခင္က

“ခ်စ္သား သင္ရဲ႕သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးျဖစ္ကုန္ေသာ အဘိုးတို႔ဟာ အလြန္ေ၀းတဲ့ အရပ္မွာ ေနၾကတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ကို မပို႔ႏိုင္တာပါ ခ်စ္သား” ဟု လွည့္ပတ္ကာ ေျပာခဲ့ရေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ

“အေမရယ္ အဘိုးဖက္က အမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္” ဟု ဆိုလာသျဖင့္

“ခ်စ္သား အလြန္ေ၀းတဲ့ ထိုအရပ္ကို သြားျပီး ဘာလုပ္မွာလဲ”ဟု တားျမစ္ေသာ္လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မိခင္ျဖစ္သူသည္

“ဒါဆိုလွ်င္လည္း သြားေတာ့ သားရယ္”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ေကာသလမင္းၾကီးကုိ ေျပာၾကားကာ အျခံအရံတို႔ႏွင့္တကြ ထြက္ေလျပီ။ မိခင္သည္ ကား သားျဖစ္သူ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို ၾကိဳတင္ကာ သတင္းပို႔ထားေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို သိရေသာအခါ

“ ရွိခိုးျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ”ဟု ၀ိဋဋဴဘထက္ ငယ္ကုန္ေသာ မင္းသားတို႔ကို ဇနပုဒ္အရပ္မ်ားသို႔ ပို႔ၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ အဖြဲ႔သည္ ကပိလျပည္သို႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ မင္းတို႔စုေ၀းရာခန္းမ၌ စုေ၀းၾကကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း ထိုအရပ္၌ တည္ေလျပီ။ ထိုအခါ၌ မင္းသားေလးကို

“ခ်စ္သား ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖိုးပါတည္း၊ ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖြားပါတည္း၊” ဟု ဆိုကာ ရွိခိုးေစၾကကုန္ျပီ။ ထိုမင္းသားသည္ အလံုးစံုးေသာ သူတို႔ကို ရွိခိုးပါေသာ္လည္း သူ ့ကိုေတာ့ မည္သူကမွ် ရွိမခိုးသည္ကို သိရေသာအခါ “ဘာေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္ကို ရွိခိုးမည့္သူ မရွိသနည္း” ေမးေလ၏။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ “ခ်စ္သား သင္ရဲ႕ ညီျဖစ္တဲ့ မင္းသားတို႔သည္ ဇနပုဒ္အရပ္တို႔သို႔ သြားၾကေလျပီ”ဟု ဆိုကာ ၀ိဋဋဴဘကို ၾကီးစြာေသာ ခ်ီးေျမွာက္မွဳကို ျပဳၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေနျပီ၍ ၾကီးစြာေသာ အျခံအရံျဖင့္ ထြက္သြားေလျပီ။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္သည္ မင္းတို႔၏ စည္းေ၀းရာ ခန္းမ၌ ၀ိဋဋဴဘထိုင္သြားခဲ့ေသာ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို

“ဒီကၽြန္မ၀ါသဘခတၱိယ၏သား ထိုင္သြားတဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္” ဟု ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ႏို႔ရည္ျဖင့္ ေဆးေနေလသည္။ ထိုအသံကို လက္နက္ေမ့၍ လာယူေသာ စစ္သည္ တစ္ေယာက္က ၾကားသြားရာ ထိုအေၾကာင္းအရာကို စစ္သည္အေပါင္းအား ေျပာၾကား ေလေတာ့သည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္ကို သိရေသာအခါ

“ဒီသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြဟာ ငါထုိင္တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို ႏို႕ရည္ႏွင့္ ေဆးၾကအံုးေပါ့၊ ငါမင္း ျဖစ္ရင္ ငါထိုင္ခဲ့တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို သင္တို႔ရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေဆးမယ္”ဟုစိတ္၌ ေတး ထားေလသည္။ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ေရာက္သည္ရွိေသာ္ အမတ္တို႔သည္ ေကာသလ မင္းၾကီးကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ မင္းၾကီးသည္

“ငါ့အား ကၽြန္မကို ေပးခဲ့ၾကတယ္”ဟု စိတ္ဆိုးကာ ၀ါသဘခတၱိယအားလည္းေကာင္း ၀ိဋဋဴဘမင္းသားေလးအားလည္းေကာင္း ေပးထားခဲ့ေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကိုသာ ေပးေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶထံသြား၍

“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား အရွင္ဘုရား၏ အမ်ိဳးေတြဟာ ဘုရား တပည့္ေတာ္အား ကၽြန္မကိုသာ ဆက္သခဲ့ၾကပါတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကၽြန္မႏွင့္ သားကို အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္ကိုသာ ေပးထားလိုက္ပါျပီဘုရား။”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္

“မင္းၾကီး သာကီ၀င္မင္းေတြ ျပဳလုပ္လိုက္တဲ့ ဒီအမွဳဟာ မသင့္ေလွ်ာ္ပါ၊ ေပးတယ္ ဆိုရင္ ဇာတ္တူတဲ့ သူကိုသာ ေပးသင့္တယ္၊ မင္းၾကီး ယင္းသို႔ပင္ ျဖစ္ပါေသာ္လဲ ၀ါသဘခတၱိယဟာ မင္းရဲ႕ သမီး၊ သင္မင္းရဲ႕ နန္းေတာ္မွာပဲ အဘိတ္သိက္သြန္းေလာင္းထား တာ၊ ၀ိဋဋဴဘလဲ မင္းမ်ိဳးကို စြဲျပီး ေမြးဖြာလာတာပါ၊ အေမရဲ႕အႏြယ္ ဆိုတာလဲ ဘာလုပ္ လို႔ရမွာလဲ၊ အေဖရဲ႕အႏြယ္သည္သာ ပဓါနက်ပါတယ္၊ ေရွးပညာ ရွိမ်ားေတာင္ ဆင္းရဲတဲ့ ထင္းသည္မေလးကို မိဖုရားၾကီး အရာ၌ ထားခဲ့တာပါ၊ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွ ေဖြးတဲ့ မင္းသားေလးဟာ (၁၂)ယူဇနာက်ယ္တဲ့ ဗာရာဏသီျပည္တြင္ မင္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိျပီး က႒၀ါဟနမင္းဟု အမည္တြင္ခဲ့ေလျပီ” ဟု က႒၀ါဟနဇာတ္ကို ေဟာေတာ္မူခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ တရားစကားကို ၾကားရျပီေသာအခါ ၀ါသဘ ခတၱိယႏွင့္ ၀ိဋဋဴဘတို႔ကို ေပးထားျမဲ အေဆာင္အေယာင္ ရာထူးတို႔ကို ျပန္ေပးေတာ္မူ ခဲ့ေလျပီ။

ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ မယား မလႅိကာသည္ ကာလရွည္ၾကာေသာ္လည္း သားသမီး မထြန္းကာခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗႏၶဳလသည္ မလႅိကာကို ဇာတိရပ္ေျမ ကုသိနာရံုျမိဳ႕သို႔ ျပန္ရန္ေစခဲ့သည္။ မလႅိကာသည္ ကုသိနာရံုသို႔ မျပန္မီ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက

“ဘယ္သြားမလို႔လဲ”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ရွိေသာ္

“တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ခင္ပြန္းက ကုသိနာရံုကို ျပန္လႊတ္လို႔ပါဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက

“ဘာေၾကာင့္ ျပန္လႊတ္တာလဲ ခ်စ္သမီး”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္

“ဘုရားတပည့္ေတာ္ဟာ အျမံဳမ၊ သားသမီး မထြန္းကားလို႔ပါတဲ့ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

“ဒါဆိုရင္ မျပန္နဲ႔၊ နန္းေတာ္ကို ျပန္သြားပါ၊” ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မလႅိကာသည္ ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးကာ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားေလသည္။ ျပန္လာေသာ ဇနီးသည္ကုိ ျမင္ေသာအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ “အဘယ့္ေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့သနည္း” ဟု ေမးေလသည္ရွိေသာ္ မလႅိကာသည္

“ျမတ္စြာဘုရားက ျပန္စရာမလို၊ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူတ့ဲအတြက္ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္ အရွင္”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္

“ေအာ္ ျမတ္စြာဘုရားက သား သမီးဖြားျမင္မည့္အေၾကာင္းကို ျမင္လို႔သာ ျပန္လႊတ္ လိုက္တာျဖစ္မယ္”ဟု ေတြးကာ ျပန္လည္လက္ခံေလသည္။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ ကိုယ္၀န္ရကာ ေ၀သာလီျပည္ မင္းအေပါင္းတို႔၏ အဘိသိက္သြန္းေလာင္ရာ မဂၤလာ ေရကန္၌ ေရခ်ိဳးျပီး၍ ေရေသာက္လိုေသာ အလိုဆႏၵျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဗိုလ္ေျခတစ္ေထာင္တင္အပ္ေသာ ေလးကို ယူ၍ ရထားျဖင့္ ေ၀သာလီသို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ ေပးအပ္ေသာ တံခါးေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေ၀သာလီျပည္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထား၏ သံကို ၾကားရ၍

“ဤအသံသည္ကား ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ ရထားအသံတည္း၊ ယေန႔ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ေဘးျဖစ္လိမ့္မည္” ဟု ဆိုၾကကုန္ျပီ။

ေရကန္၏ အတြင္း၌လည္းေကာင္း အျပင္၌လည္းေကာင္း အေစာင့္အေရွာက္တို႔သည္ ခြန္အားႏွင့္ ျပည္စံုကုန္၏။ အထက္၌ သံကြန္ခ်ာျဖင့္ ကာထား၏။ ေက်းငွက္တို႔ သည္လညး္ လာေရာက္နားခိုျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါေခ်။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထားေပၚမွ ဆင္းကာ ကန္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ သူတို႔ကို ၾကိမ္ျဖင့္ လိုက္ရိုက္ရာ အားလံုးထြက္ေျပးသြား ၾကေလသည္။ ထိုအခါ သံကြန္ခ်ာကို ဖ်က္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးႏွင့္ မလႅိကာတို႔သည္ ေရလည္းခ်ိဳး တေရးတေမာအိပ္လည္း အိပ္ခဲ့ၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ေ၀သာလီျပည္မွ ထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိသြားကာ စိတ္ဆိုး၍ ငါးရာေသာ ရထားတို႔အေပၚတက္ကာ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို ဖမ္းၾကမည္ဟု ဆိုကာ ေနာက္မွ လိုုက္ၾကေလသည္။ မဟာလိသည္ ထိုအေၾကာင္းကို ၾကားသိေလရာ

“မလိုက္ၾကကုန္လင့္၊ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးဟာ သင္တို႔ကို သတ္လိမ့္မယ္”ဟု ဆိုကာ တားေလသည္။သို႔ေသာ္လည္း လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔က

“အကၽြႏ္ုပ္တ႔ိုကေတာ့ လိုက္ရမွာပဲ”ဟု ဆိုၾကေလကုန္၏။

“ဒါဆိုရင္လဲ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးရဲ႕ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမထဲသို႔ ၀င္သည္ ကိုျမင္လွ်င္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့ၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕မွ မိုးၾကိဳး သံကဲ့သို႔ အသံကုိ ၾကားရလတံ့၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွ ေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ သင္တို႔ရဲ႕ ရထားဦးတို႔၌ အေပါက္ကို ျမင္လိမ့္မယ္၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ေရွ႕ဆက္မသြားၾကကုန္လင့္”ဟု မဟာလိသည္ မွာၾကားလို္က္ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔သည္ ထိုမဟာလိ၏ စကားကို နားမေထာင္မူ၍ ဆက္ကာ လိုက္ၾကေလကုန္၏။ မလႅိကာသည္

“အရွင္သခင္ ရထားေတြကို ထင္းရွာျမင္ေနရပါတယ္” ဟုဆိုေလသည္။

“ဒါဆိုရင္ ရထားတစ္စီးကဲ့သို႔ ထင္ရွားျဖစ္တဲ့အခါ ငါ့ကို ေျပာပါ”ဟု မိန္႔ၾကားေလသည္။ မလႅိကာသည္ အလံုးစံုေသာ ရထားတို႔၏ ရထားတစ္စီးတည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ

“အရွင္သခင္ ရထားေတြ တစ္စီးတည္းကဲ့သု႔ိျဖစ္ေနပါျပီ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္

“ဒါဆိုရင္ ဒီၾကိဳးေတြကို ကိုင္ထားပါ”ဟု ထိုၾကိဳးတို႔ကို ေပး၍ ရထား၌ တည္လွ်က္ သာလွ်င္ ေလးကို တင္ေလျပီ။ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမသို႔၀င္ေလျပီ။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ပါေသာ္လည္း ဆက္လိုက္ ၾကေလသည္။ မိုးၾကိဳးသံကဲ့သို႔ေသာ အသံသည္ ျဖစ္ေလျပီ။လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအသံကို ၾကားပါေသာ္လည္း ေနာက္မဆုတ္မူ၍ ဆက္လိုက္ၾကသည္။ ဗႏၶဳလသည္ ရထားေပၚမွာ ျမား တစ္စင္းကို ပစ္လိုက္ေလသည္။ ထိုျမားသည္ ငါးရာကုန္ေသာ ရထားတို႔၏ ဦးေခါင္းကို ေဖါက္ကာ ငါးရာကုန္ေသာ မင္းတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္မ်ားကို ထိုးေဖါက္ကာ ေျမသို႔ ၀င္သြားေလျပီ။ ထိုလိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ခႏၶာကိုယ္၌ ျမားမွန္သည္၏ အျဖစ္ကို မသိမူ၍

“အခ်င္း ရပ္ေလာ့၊ အခ်င္း ရပ္ေလာ့” ဟု ဆိုလွ်က္ အစဥ္လိုက္ၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္ ရထားေပၚမွ

“သင္တို႔ဟာ ေသသူတို႔တည္း၊ ေသတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ငါစစ္ထိုးဘို႔ရန္ မလိုေတာ့ပါ၊” ဟု ဆိုေလသည္။ ထိုအခါ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္

“ငါတို႔ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေသတယ္ဆိုတာမရွိပါ၊” ဟု ဆိုၾကေလသည္။

“ဒါဆိုလွ်င္ သင္တို႔၏ အ၀တ္ကို ခၽြတ္ ၾကည့္လိုက္ၾကေလာ့”ဟု ဗႏၶဳလသည္ ဆိုလိုက္ ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ သူတို႔၏ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ခၽြတ္ၾကည့္ရာ အားလံုး တို႔၏ ၀မ္းဗိုက္တြင္ အေပါက္ ေခါင္းမ်ားျဖစ္ေနၾကကုန္ျပီ။ ထိုခဏ၌သာလွ်င္ လဲက်ေသ ဆံုးသြားၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္လည္း မလႅိကာကို သာ၀တၳိျပည္သို႔ အႏၱရာယ္ ကင္းစြာ ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေသာ သားတို႔ ကို ဖြားေလျပီ။ ထိုသားတို႔သည္ ရဲရင့္ ကုန္၏။ အားအစြမ္းႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္၏။ တတ္သင့္ ေသာ အလံုးစံုေသာ အတတ္တို႔ကို သင္ထားျပီးျဖစ္ေလသည္။ သားတစ္ေယာက္လွ်င္ အမ်ိဳးသားတစ္ေထာင္ျခံရံေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ နန္းေတာ္၀င္တိုင္း ထိုသားတို႔ႏွင့္ အတူ၀င္ေလ၏။

အခါတစ္ပါး တရားဆံုးျဖတ္ရာ၌ လိမ္လည္မွဳေၾကာင့္ တရားရင္ဆိုင္မွဳ ဆံုးရွံဳးသြားၾကကုန္ေသာ သူတို႔သည္ ဗႏၶဳလလာသည္ကို ျမင္၍ ၾကီးစြာေသာ အသံကို ျပဳလွ်က္ တရားဆံုးျဖတ္ၾကကုန္ေသာ အမတ္တို႔၏ လိမ္လည္သည္၏ အျဖစ္ကို ဗႏၶဳလအား ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ တရားဆံုးျဖတ္ရာသို႔ သြားကာ ထိုလိမ္လည္မွဳကို စစ္ေဆးကာ တရားကို အမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ဆံုးျဖတ္ေစသည္။ မ်ားစြာေသာ လူတို႔သည္ ၾကီးစြာေသာ အသံျဖင့္ ေကာင္းခ်ီးကို ျပဳၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုအသံၾကီးျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းခိုင္းရာ အေၾကာင္းမွန္ကို သိေသာအခါ လာဘ္စားျပီး တရားဆံုးျဖတ္ေသာ အမတ္တို႕ကို အလုပ္ျဖဳတ္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို တရားဆံုးျဖတ္ရန္ တရား၀န္ၾကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ တရားကို မွန္ကန္စြာ ဆံုးျဖတ္ေလသည္။ ေရွးကတရားဆံုး ျဖတ္ေသာ အမတ္ၾကီးတို႔သည္ လာဘ္မရသျဖင့္

”ဗႏၶဳလသည္ မင္းျဖစ္ဘို႔ရန္ ၾကိဳးစားေလျပီ” ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို ေသြးထိုးၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထုိသူတို႔၏ စကားကို ယံုၾကည္ကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပျ္ခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ပါ။

“နန္းတြင္၌ သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ ငါ့အား ကဲ့ရဲ႕စရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္”ဟု ၾကံစည္ကာ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလကို သတ္ျဖတ္ရန္အတြက္ တိုက္ေရခိုက္ေရမွာ ကၽြမ္းက်င္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေစလႊတ္ေလသည္၊ ေနာက္မွ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သူ႔သားတို႔ကို “ဇနပုဒ္အရပ္မွာ ခိုးသားသူပုန္သကန္ေတြ ထေနျပီ၊ သြားႏွိမ္နင္းပါ” ဟု ဆိုကာ ေစလႊတ္ေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဇနပုဒ္အရပ္ ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ခိုးသူတို႔သည္ ေျပးသြားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ ထိုအရပ္၌ ခိုးသူေဘး ျငိမ္းခ်မ္းသြားေသာအခါ ျပန္ခဲ့ေလျပီ။

ျမိဳ႕မွ မနီးမေ၀းေသာ အရပ္တြင္ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သားတို႕ကို ေခါင္းျဖတ္၍ သတ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ မလႅိကာသည္ အဂၢသာ၀က ႏွစ္ပါးႏွင့္ ရဟန္းငါးရာတို႔ကို အိမ္သို႔ဆြမ္းကပ္ရန္ ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ နံနက္အခါ၌ပင္ မလႅိကာအား စစ္သူၾကီးဗႏၶဳလႏွင့္တကြ သားတို႔ကို ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ေလသည္။ မလိႅကာသည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိေသာ္လည္း စကားတစ္ခြန္မွ်မဆိုမူ၍ စာကို ခါး၌ ထားကာ သံဃာကိုသာလွ်င္ ျပဳစု လုပ္ေကၽြးေလသည္။ ထိုမွေနာက္၌ မလႅိကာ၏ အလုပ္အေကၽြးတို႔သည္ ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းကို လွဴဒါန္းျပီး၍ ေထာပတ္ဆက္လက္ကပ္လွဴရန္ ေထာပတ္အိုးကို ေဆာင္ယူလာေသာ သူတို႔သည္ မေထရ္တို႔အား ေရွ႕၌ ေထာပတ္အိုးက ကြဲသြားေလ၏။ ထိုအခါ ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ၾကီးသည္

“ကြဲတတ္ေသာ သေဘာတရားရွိေသာ အရာသည္ ကြဲရသည္သာ၊ ထိုအရာကို စိတ္ထဲ၌ မထားပါနဲ႔”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ မလႅိကာသည္ ခါးမွ စာကို ထုတ္ကာ

“ဘုရားတပည့္ေတာ္ရဲ႕ ခင္ပြန္းႏွင့္တကြ သား(၃၂)ေယာက္တို႔ ေခါင္းျဖတ္အသတ္ ခံရတာေတာင္မွ တပည့္ေတာ္မ၏ စိတ္သည္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ခဲ့ပါ၊ ေထာပတ္အိုးေလး ကြဲတာနဲ႔ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ ဘယ္မွာလွ်င္ စိတ္ခံစားမွဳျဖစ္မလဲဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ရွင္သာရိပုတၱရာသည္

“ဤေလာက၌ သတၱ၀ါတို႔၏ အသက္သည္ အမွတ္နိမိတ္ကင္းသည္ျဖစ္၍ ေသရမည့္ အခါ လားရာဂတိ အသက္အပိုင္းျခားကို မသိႏိုင္ပါ၊ အေၾကာင္းမ်ားစြာႏွင့္ ပတ္သက္သျဖင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကရ၏၊ သက္တမ္းသည္ တိုေတာင္းလွ၏၊ သို႔ျဖစ္ပါလွ်က္ ထိုတိုေတာင္းေသာ အသက္သည္ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနပါ၏၊” ဟု စေသာ ေဒသနာကို ေဟာၾကားကာ ျပန္ၾကြသြားေလသည္။ မလႅိကာသည္လည္း ေခၽြးမ (၃၂) ႏွစ္ေယာက္တို႔ကို ေခၚကာ

“သင္တို႔ရဲ႕ လင္ေယာက်္ားတို႔သည္ အျပစ္ကင္းၾကပါေပကုန္၏၊ သူတို႔ဟာအတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးကို ခံစားၾကရတာပါ၊ သင္တို႔သည္ မစိုးရိမ္ၾကပါကုန္လင့္၊ မငိုေၾကြးၾကပါကုန္လင့္၊ ဘုရင္အေပၚ၌လည္း စိတ္မဆိုးၾကပါကုန္လင့္၊”ဟု ဆိုဆံုးမေလ၏။ မင္းမွဳထမ္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရင္ကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ ဘုရင္ၾကီးသည္ အလြန္ေနာင္တရကာ မလိႅကာႏွင့္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို သည္းခံေစ၍ မလႅိကာအား ၾကီးစြာေသာ ဆုကို ေပးေလသည္။ မလိႅကာသည္

“ျမတ္ေသာ မင္းၾကီး သင္ေပးအပ္ေသာ ဆုသည္ အကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အက်ိဳးမရွိပါ၊ အကၽြႏု္ပ္၏ (၃၂)ေယာက္ေသာ ေခၽြးမတို႔အား သူမတို႔၏ အမ်ိဳးတို႔၏ အိမ္သို႔ သြားခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ အရွင္မင္းၾကီး၊”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ခြင့္ျပဳေတာ္ မူေလသည္။ မလိႅကာသည္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို အလိုရွိသလို အမ်ိဳးေတြထံသို႔ ေစလႊတ္၏၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ကုသိနာရံုျပည္ သူမ၏ အမ်ိဳးမ်ားထံသို႔ သြားေလသည္။ ေကာသလ မင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ တူျဖစ္သူ ဒီဃကာရာယနကို စစ္သူၾကီးအရာ၌ ထားေလသည္။ ဒီဃကာရာယနသည္

“ငါရဲ႕ ဦးၾကီးကို ဒီမင္းသည္ သတ္အပ္ျပီ”ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို သတ္ရန္ အခြင့္အလမ္းကို ေစာင့္ေနေလသည္။

ေကာသလမင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို သတ္ျပီးေနာက္ ႏွလံုးမသာမယာျဖစ္ကာ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေမဒါဠဳပနိဂုမ္း၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူေလ၏။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုနိဂုမ္းအရပ္သို႔ သြားကာ ေက်ာင္းမွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ တပ္စခန္းခ်ကာ

“အနည္းငယ္ေသာ အျခံအရံျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးအံ့”ဟု ေက်ာင္းသို႔ သြား၍ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ဒီဃကာရာယနကို ေပးကာ တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ ဂႏၶကုဋီေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ (ဤအေၾကာင္းအက်ယ္ကို ဓမၼေစတိယသုတ္ မဇၥ်ိမ ပဏၰာသ၊ စာမ်က္ႏွာ (၃၆၄)တြင္ ရွဳပါ) ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရား ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္စဥ္ ဒီဃကာရာယနသည္ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ယူ၍ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားကို မင္းအျဖစ္တင့္ေျမွာက္လိုက္ကာ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူတကြ စကားေျပာျပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးကာ အျပင္သု႔ိ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ အျပင္တြင္ စစ္တပ္မ်ား မျမင္၍ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ေမးရာ အေၾကာင္းစံုကို သိရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္

“ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္က ငါတူေတာ္ေမာင္ အဇာတသတ္ကို ေခၚျပီး သာ၀တၳိျပည္ကို ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ရမည္” ဟူေသာ စိတ္ကူးျဖင့္ ရာဇျဂိဳလ္သို႔ ၾကြသြားေလေတာ့သည္။ မင္းၾကီးသည္ တံခါးပိတ္သြားသျဖင့္ ျပည္တြင္းကို မ၀င္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အျပင္ဇရပ္တြင္ အိပ္ရာ အျပင္တြင္ ေလပူတိုက္ခတ္သျဖင့္ ပင္ပန္းကာ နတ္ရြာစံခဲ့ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းစံုကို အမ်ိဳးသမီးသည္ အဇာတသတ္မင္းအား ေလွ်ာက္တင္ရာ အဇာတသတ္မင္းသည္ ဦးရီးေတာ္အား ေကာင္းမြန္စြာ မီးသျဂိဳလ္လိုက္ေလသည္။

၀ိဋဋဴဘသည္ မင္းအျဖစ္ကို ရေသာအခါ ရန္စကို သတိယကာ သာကီ၀င္မင္း တို႔ကို သတ္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ထိုေန႔၌ပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခါ ေလာကကို ၾကည့္ရွဳေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ပ်က္စီးမည့္ေဘးရန္ကုိ ျမင္သျဖင့္ ”ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္သင့္သည္“ ဟု အၾကံျဖစ္ေတာ္မူကာ နံနက္ေစာေစာ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြသြားေတာ္မူေလျပီ။ ညေနခ်မ္းအခါတြင္ ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ၾကြသြားေတာ္မူ၍ ကပိလ၀တ္ျပည္အနီး အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္ရင္း၀ယ္ ထိုင္ေနေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ထိုမွေနာက္၌ ၀ိဋဋဴဘ၏ ႏိုင္ငံ အပိုင္းအျခားအတြင္း၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးရွိေလ၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ျမင္၍ ခ်ဥ္းကပ္ ရွိခိုးကာ ”ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤသို႔သေဘာရွိေသာ အခါသမယ၀ယ္ အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္၀ယ္ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုင္ေနေတာ္မူပါသနည္း၊ ဤအမည္ရွိေသာ အရပ္၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ပင္ေညာင္ပင္ၾကီးရွိပါ၏၊ ထိုအပင္ၾကီးေအာက္၌ ထိုင္ေနေတာ္မူပါဘုရား“ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္

”ရွိေစေတာ့မင္းၾကီ၊ ေဆြရိပ္မ်ိဳးရိပ္ဟာ အလြန္အင္မတန္မွ ေအးျမပါေပတယ္ အရွင္မင္း ၾကီး“ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ၀ိဋဋဴဘသည္

”ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္အလို႔ငွာ ၾကြလာေတာ္မူသည္ ျဖစ္လတ့ံ“ဟု စိတ္အၾကံျဖစ္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြခဲ့ေလသည္။

၀ိဋဋဴဘမင္းသည္ သာကီ၀င္မင္းတ႔ို၏ သူ႔အေပၚျပဳမူမွဳကို ျပန္လည္သတိယသျဖင့္ ဒုတိယအၾကိမ္တိုက္ခိုက္ရန္အလို႔ငွာ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေတြ႔သျဖင့္ ျပန္လွည့္ခဲ့ရေလသည္။ တတိယအၾကိမ္လည္း ထို႔အတူပင္။ စတုတၳအၾကိမ္ ထြက္ေသာအခါတြင္ကား ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေရွးကံကို ၾကည့္ေတာ္မူသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က တစ္ခုေသာ ဘ၀တြင္ ျမစ္အတြင္း၀ယ္ အဆိပ္ထည့္ခတ္ေသာ မေကာင္းမွဳကံကို ျမင္ေလသည္။ ထိုကံကို မတားျမစ္ႏိုင္ဟု သိေတာ္မူသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္တြင္ ၾကြေတာ္မမူေတာ့ေခ်။ ၀ိဋဋဴဘသည္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔ကို သတ္အံ့ဟု ၾကီးစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ကား သူတစ္ပါး၏ အသတ္ကို မသတ္ေသာသူတို႔တည္း။ သူတို႔သည္ ေသပါေသာ္လည္း သူတစ္ပါးတို႔၏ အသက္ကို မသတ္ၾကကုန္။ ထိုသာကီ၀င္တို႔သည္

”ငါတို႔သည္ ေကာင္းစြာ က်င့္အပ္ကုန္ျပီ၊ ေကာင္စြာသင္အပ္ျပီးေသာ အတတ္ရွိကုန္၏။ ျမွားအတတ္၌လည္း ကၽြမ္းက်င္ကုန္၏၊ ေလးသမားၾကီးတို႔ေပတည္း၊ ငါတို႔သည္ သူတစ္ပါး၏ အသက္ကို သတ္ျခင္းငွာ မတတ္ေကာင္း၊ မိမိ၏ အတတ္ကို ျပ၍ ေျပးေစ လတံ့”ဟု သာကီ၀င္တို႔သည္ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ၀တ္၍ ထြက္ကာ တိုက္ျခင္းငွာ အားထုတ္ကုန္ျပီ။ သာကီ၀င္တို႔သည္ ပစ္အပ္ေသာ ျမွားတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘ၏ စစ္သည္ တို႔၏ အၾကားအၾကားသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေသာအခါ

“အိုအခ်င္းတို႔ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ သူတစ္ပါးအသက္ကို မသတ္ဘူးလို႔ေျပာၾကတယ္၊ ယခုအခါ ငါရဲ႕ စစ္သည္ေတာ္တိုု႔ကို သတ္ျဖတ္ေနပါသည္တကား”ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာၾကားေလသည္။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘကုိ တစ္ေယာက္ေသာ ေယာက်္ားသည္

“အိုအရွင္မင္းၾကီး အဘယ္ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာပါသနည္း၊ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ပါအံုး၊ သင္တို႔၏ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရတြက္ၾကည့္ပါ၊ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ၊”ဟု ဆိုေလသည္။ ေရတြက္ၾကည့္သည္ရွိေသာ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘသည္

“အခ်င္းတို႔ အၾကင္သူတို႔သည္ သာကီ၀င္မ်ိဳးျဖစ္ကုန္၏၊ ထိုသူတို႔ကို သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ဦးရီးေတာ္ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံ၌ တည္ကုန္ေသာသူတို႔အား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ေပးၾကကုန္ေလာ့၊”ဟု အမိန္႔ေပးေလေတာ့သည္။ သာကီ၀င္တုိ႔သည္ ယူရမည္ ျဖစ္ေသာ အရာကို မျမင္ေတာ့သည္ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕သည္ ျမက္ကို ကိုက္၍၊ အခ်ိဳ႕သည္ က်ဴကို ယူ၍ တည္ၾကေလကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘစစ္သည္ေတာ္တို႔သည္

“သင္တို႔ဟာ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြလား၊ မဟုတ္ဘူးလား”ဟု ေမးသည္ရွိေသာ္ အၾကင္ေၾကာင့္ သာကီ၀င္တို႔သည္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရပါကုန္ေသာ္လည္း မုသားစကားကို မဆိုကုန္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္

“သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ျမက္ပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္

“သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ၾကဴပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ မဟာနာမ္မင္းအထံတြင္ တည္ရွိ ၾကကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔သည္ကား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ရကုန္၏။ ထိုသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔တြင္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ တိဏသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ နဠသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏို႔စို႔ကေလးတို႔ကိုပင္ မက်န္ အားလံုးကိုသတ္ကာ ထိုသူတို႔၏ လည္ေခ်ာင္းေသြးျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို ေဆးေလ၏။ ဤသို႔အားျဖင့္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးအႏြယ္ကို ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖတ္ခဲ့ေလျပီ။

၀ိဋဋဴဘသည္ မဟာနာမ္မင္းကို ေဆာင္လွ်က္ ျပန္လာစဥ္ “နံနက္စာ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ နံနက္စာစားမည္” ဟု တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ သက္ဆင္း၍ စားေသာက္ဖြယ္ တို႔ကို ေဆာင္သည္ရွိေသာ္ “အတူတကြ စားၾကမည္”ဟု ဦးရီးေတာ္မဟာနာမ္မင္းကို ေခၚခိုင္းေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔သည္ အသက္ကို သတ္ပါေသာ္လည္း ကၽြန္ တို႔ႏွင့္ ထမင္းအတူတကြ မစားၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မဟာနာမ္မင္းသည္ အၾကံတစ္ခုရကာ“ခ်စ္သား ငါ၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ကား ပင္ပန္းေနျပီ၊ ညစ္ႏြမ္းေနျပီ၊ ေရခ်ိဳးလိုက္ အံုးမယ္”ဟု ဆိုေလ၏။ “ေကာင္းပါျပီ ဦးရီးေတာ္ ေရခ်ိဳးပါေလာ့”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ ေလ သည္။ မဟာနာမ္မင္းသည္ “ဤပုဂၢိဳလ္ဟာ သူန႔ဲ ထမင္းအတူ မစားလွ်င္ ငါ့ကို သတ္ရာ၏၊ ကိုယ္တိုင္ေသတာကမွ ျမတ္တယ္” ဟု ဆံပင္တို႔ကို ျဖည္၍ အဖ်ား၌ အထံုး အဖြဲ႕ကိုျပဳကာ ဆံပင္တို႔၌ ေျခမတို႔ကို သြတ္သြင္းကာ ေရထဲသို႔ ငုတ္ဆင္း သြားေလျပီ။ မဟာနာမ္မင္း၏ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ နဂါးမင္း၏ တိုင္းျပည္သည္ ပူေသာ အျခင္း အရာကို ျပေလ၏။ နဂါးမင္းသည္ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းလိုက္ေသာ္ ထိုအေၾကာင္း အရာကို သိကာ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံသို႔ သြားကာ မဟာနာမ္မင္းကို မိမိ၏ ပါးပ်ဥ္းေအာက္၌ထားကာ ထိုင္ေစ၍ နဂါးတိုင္းျပည္ကို ၀င္ေစ၏။ မဟာနာမ္မင္းသည္ (၁၂) ႏွစ္ပတ္လံုး နဂါးတိုင္းျပည္၌သာ ေနေလျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း

“ငါရဲ႕ ဦးရီးေတာ္ဟာ ယခုအခါ၌ လာလတံ့၊ ယခုအခါ၌ လာလတ့ံ”ဟု ထိုင္ေစာင့္ေနေလ၏။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေစာင့္ေသာ္လည္း မလာသျဖင့္ ဖဲသြားၾကေလျပီ။

၀ိဋဋဴဘသည္ ဥာဥ့္နက္အခါ အစိရ၀တီျမစ္သို႔ ေရာက္ကာ တပ္စခန္း ခ်ၾကေလ၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ျမစ္အတြင္း သဲေသာင္ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္းေပၚတြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ ျမစ္အတြင္း၌ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးအတိတ္က မေကာင္းေသာ ကံမ်ားကို မျပဳခဲ့ၾကပါ။ အျပင္မွာ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးက ျပဳထားေသာ မေကာင္းေသာ ကံမ်ားရွိခဲ့ၾက၏။ ထိုသူတို႔၏ အိပ္ရာဌာန၌ ပိုးတို႔သည္ ထၾကေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ပိုးမ်ားထသျဖင့္္ အိပ္ရာမ်ားမွ ထကာ ျမင့္မားေသာ ကုန္းေပၚတို႔သို႔ တက္ကာ အိပ္ၾကေလျပီ။ မေကာင္းေသာ ကံကို ျပဳခဲ့ေသာ သူမ်ားသည္ သဲေသာင္ ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလျပီ။ ထိုခဏ၌မွာပင္ မိုးသည္ သည္းထန္စြာရြာေလ၏။ ၾကီးစြာေသာ ေရအလွ်င္သည္ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ စစ္သည္ေတာ္တို႔အား သမုဒၵရာအတြင္းသို႔ ဆြဲေခၚ သြားေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ၾကကုန္၏။

မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္

“သာကီ၀င္မင္းတို႔ကို သတ္တာဟာ မသင့္ဘူး၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုစကားကို ၾကားေတာ္မူသျဖင့္

“ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ဤပစၥဳပၸန္အတၱေဘာ၌ သာကီ၀င္မင္တို႔အား ဤသို႔ေသာ ေသျခင္းသည္ မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ ေရွးမေကာင္းမွဳကံ ေၾကာင့္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေသဆံုးမွဳကို ရအပ္ေလျပီ၊” မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က ငါးမ်ားေသေစရန္ ျမစ္ထဲသို႔ အဆိပ္မ်ားခပ္ခဲ့ေလျပီ။

တစ္ေန႔သ၌ တရားသဘင္တြင္ ရဟန္းတို႔သည္

“၀ိဋဋဴဘသည္ မ်ားစြာကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔ကို သတ္ျပီး၍ ျပန္လာစဥ္ မိမိ၏ စိတ္ႏွစ္သက္မွဳအထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီေလးတြင္ပင္ ၾကီးစြာေသာ ေရလ်ဥ္သည္ သူႏွင့္တကြ စစ္သည္အေပါင္းကို မဟာသမုဒၵရာသို႔ ေဆာင္ယူသြားေလျပီ၊ သူတို႔သည္ မဟာသမုဒၵရာ၌ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ကုန္ျပီ၊” ေျပာဆို ေနၾကေလျပီ။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္

“အဘယ္စကားျဖင့္ စည္းေ၀းေနၾကကုန္သနည္း”ေမးေတာ္မူ၍

“၀ိဋဋဴဘအေၾကာင္း ေျပာေနၾကပါတယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္

“ဤသတၱ၀ါတို႔အား စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မဳွ အထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီပင္ ေသမင္းသည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူအေပါင္းကို လႊမ္းမိုးကာ အပါယ္ေလးပါတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို ေဆာင္ယူသြားေလ၏၊ ဥပမာအားျဖင့္ေသာ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူေပါင္းကို ေရအလ်ဥ္သည္ သမုဒၵရာသို႔ ယူေဆာင္သြား သကဲ့သို႔တည္း” ဟုမိန္႔ ေတာ္မူကာ ဆက္လက္၍

“ပန္းတို႔ကို ေကာင္းႏိုးရာရာ ဆြတ္ခူးေသာ သူကဲ့သို႔ ကာမဂုဏ္တို႔ကို မရေသးသည္ကို ေတာင္းတ၊ ရျပီးသည္ကို တြယ္တာ၊ လြန္စြာ ကပ္ျငိသည့္ စိတ္ရွိေသာ သူကို ၾကီးစြာ ေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသာ ရြာ (ရြာသူရြာသားမ်ား)ကို လႊမ္းမိုးတိုက္ယူသြားသကဲ့သို႔ ေသမင္းသည္ သိမ္းယူ၍ သြား၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။

ေဒသနာေတာ္အဆံုးတြင္ မ်ားစြာေသာသူတို႔သည္ ေသာတာပတၱိဖိုလ္စသည္တို႔ကို ရၾကေလ၏။ ထို႔ျပင္ေဒသနာေတာ္သည္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းအတြက္ အက်ိဳးျဖစ္၏။

ခုဒၵကနိကာယ္၊ ပုပၹ၀ဂ္

တတိယ၀တၳဳ

ဓမၼပဒအ႒ကထာ

(ပါဠိေတာ္ကို ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုေတာ္မူေပးေသာ ဘုန္းဘုန္းအရွင္ဇ၀န (http://ashinjavana.blogspot.com) အား အထူးေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးတင္လိုက္ပါတယ္ဘုရား။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Sunday, December 11, 2011

အရိယာ၊ Suicide ႏွင့္ RIP

ဒီရက္ပိုင္းထဲ သတင္းေတြ ႏွင့္ Facebook စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ Suicide သတင္းေတြ Hot ျဖစ္ေနတာလိုက္ဖတ္ရင္း အေတြးေတြ ေဘာင္ဘင္ခပ္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အခုေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဒီ case ေတြက အျမဲလိုၾကားေနရေတာ့ ရုတ္တရတ္ေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းသလိုပဲ။ ေနာက္မွ ေအာ္...ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ဒါမ်ိဳးလုပ္လိုက္တာ ဆိုေတာ့လည္း ဆိုျပီး အေတြးကို ျပင္လိုက္ရပါတယ္။

လူေတြ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ သတ္ေသၾကတာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း စီးပြားေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း ဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း က်န္းမာေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း အခ်စ္ေရးေၾကာင့္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း အိမ္ေထာင္ေရးေၾကာင့္ စသည္ျဖင့္ အရြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ မတူညီတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ဒီကိစၥကို ျပဳလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တတ္ၾကတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ Suicide လုပ္လိုက္ၾကတဲ့သူေတြဟာ ကိုယ့္တစ္ဦးတည္းရဲ ႔ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုတည္းကိုပဲ ဦးစားေပးျပီး ဒီလိုလုပ္လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီ Suicide လုပ္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အလြန္ျပင္းထန္တဲ့စိတ္ရဲ ႔ခံစားမႈ Threshold ကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ေတာ့တဲ့သေဘာမ်ိဳးလို႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ နားလည္မိပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္တာကို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းေတြအားလံုးက ကန္႔ကြက္ၾကသလို ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္လည္း မလုပ္သင့္ပါဘူးလို႔ ေျပာဆိုထားၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္တဲ့သူေတြကေတာ့ လုပ္ေနၾကသလို ေနာင္လည္း လုပ္ေနၾကအံုးမွာပါဘဲ။ ဒါက အခုေခတ္မွာမွ ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုး ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကရွိေနခဲ့တဲ့ အေလ့အထတစ္ခုျဖစ္ေနတာကိုး။

ဗုဒၶဘာသာရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ရင္ေတာ့ အခုလို Suicide လုပ္တဲ့သူေတြဟာ သူတို႔ရဲ ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္အစဥ္မွာ အကုသိုလ္အေတြးေတြကပဲ အားၾကီးဦးစီးေနမွာသာျဖစ္လို႔ ေသခဲ့ရင္ေတာ့ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔ အခြင့္အလမ္း အေတာ္ေလးကို နည္းတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။ သူတို႔ ေသဖို႔ ရည္ရြယ္လိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကလည္း အတၱေတြအေပၚမွာ အေျခခံျပီးမွ ျဖစ္တည္လာခဲ့တာမဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြဆုေတာင္းေပးေနသလို RIP ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ေလာက္ဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

အဲဒါႏွင့္ စပ္ဆက္ျပီး ေတြးစရာတခ်ိဳ ႔ေခါင္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္ေတြမွာ ဘာသာေရးယံုၾကည္မႈအတြက္ အုပ္စုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းစီေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ မြန္ျမတ္ေသာ ေသဆံုးျခင္းလို႔ ယူဆသြားၾကမွာပါဘဲ။ သူတို႔ေတြ တကယ္ RIP ႏိုင္ၾကမလား။

တခ်ိဳ ႔လူမ်ိဳးေတြ Suicide Bombing ေတြလုပ္ၾကတယ္။ မိမိတို႔ ယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာတရားအတြက္ မြန္ျမတ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုအျဖစ္ လုပ္သြားၾကတယ္။ သူတို႔ေရာ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ။

တခ်ိဳ ႔တိုင္းျပည္ေတြမွာက်ေတာ့ မိမိတို႔မႏွစ္ျမိဳ ႔တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ မိမိအသက္ကို စေတးျပီး လုပ္ၾကံမႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ ပုဂၢလိကခံစားမႈမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တကယ္ကို တိုင္းျပည္အတြက္ မရွိသင့္တဲ့ ဆိုးရြားယုတ္မာတဲ့ အာဏာရွင္တစ္ဦးဦးအတြက္ အခုလို အသက္ႏွင့္လဲျပီး ၾကံစည္တာမ်ိဳးဆိုရင္ေရာ လုပ္သင့္လား။ သူ႔အတြက္ေကာ ဘ၀ကူးေကာင္းႏိုင္မလား။ သူ႔လုပ္ရပ္က ပါရမီေျမာက္တဲ့ လုပ္ရပ္လား။

ဂရိပညာရွိ Socrates ရဲ ႔ ေသဆံုးမႈကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ သူ႔အတြက္ေပးထားတဲ့ အဆိပ္ခြက္ကို ေအးေအးေဆးေဆးေသာက္ရင္း မိမိရဲ ႔ယံုၾကည္မႈအတြက္ အသက္ကို စေတးသြားတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ Suicide လုပ္မႈ (ေသဖို႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္လိုက္မႈ) ကို ကဲ့ရဲ ႔ၾကမွာလား။

ဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္းေတာ္တခ်ိဳ ႔ တရားဘာ၀နာအားထုတ္ၾကရင္း ခႏၶာကိုယ္အေပၚ ျငီးေငြ႔စိတ္ကုန္လာလို႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ၾကသတဲ့။ တခ်ိဳ ႔လည္း အဲဒီလို သတ္ေသလို႔ ေသခါနီးဆဲဆဲမွာတင္ ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကတယ္လို႔ မွတ္သားဖူးတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခု....။

ဘုရားရွင္လက္ထက္က သာကီ၀င္မင္းတစ္ပါးျဖစ္တဲ့ မဟာနာမ္မင္းအေၾကာင္းပါပဲ။ မဟာနာမ္မင္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔တရားေတာ္ကို နာရျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သကဒါဂါမ္အရိယာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေပၚမွာလည္း အထူးပဲ ၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းတစ္ပါးပါ။ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ၀ိဋဋဴဘမင္းႏွင့္ စစ္ျဖစ္ရာမွာ စစ္ရွဳံးပါတယ္။ ၀ိဋဋဴဘက မဟာနာမ္မင္းကို မသတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မာနၾကီးတဲ့ သာကီ၀င္ႏြယ္ဖြား မဟာနာမ္မင္းဟာ အသက္ရွင္ရတာထက္ ေသရတာက ျမတ္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။

ဒီေနရာမွာ ေသမႈေျမာက္မေျမာက္ကို မေျပာလိုေပမယ့္ ဘာလို႔ အရိယာပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က ေသေၾကာင္းၾကံစည္ရတာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အခုထိ အေျဖမေပးႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္။

သူလို ပါရမီဘုန္းကံၾကီးမားတဲ့ အရိယာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးေတာင္မွ ေသေၾကာင္းၾကံစည္ေသးတယ္ဆိုရင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ႏွင့္ ယခုေခတ္မွာ လူေတြ ေသေၾကာင္းၾကံေနၾကတာ ဘာမ်ားေျပာစရာရွိေတာ့မွာလဲလို႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေလွ်ာက္ေတြးမိပါတယ္ခင္ဗ်ား။


ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၉၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, December 9, 2011

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၆)



သတိက အဆင္သင့္ရွိေနရင္ မေက်နပ္တဲ့ စိတ္ကေလး ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္းျမင္ႏိုင္တယ္။ ဒီစိတ္ကေလးဟာ မေက်နပ္တဲ့ အေတြးေလးပဲ၊ ေဒါသစိတ္ကေလးပါ၊ ငါမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူပဲ၊ အဲဲဒီလို ေဒါသစိတ္ကို ငါမဟုတ္တဲ့ စိတ္အေနနဲ႔ ျမင္တတ္သြားၿပီဆိုရင္ ခြင့္လြတ္ရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။ အဲဒီေဒါသစိတ္ကို ငါ့စိတ္လို႔ ျမင္ေနရင္ ငါမေက်နပ္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ငါေက်နပ္ေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္ေတြးရေတာ့တယ္။ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လို႔ရွိရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေနရာတင္ ရပ္လို႔ရတယ္။ ဇာတ္လမ္း မရွည္ေတာ့ဘူး။

ကိေလသာ အေၾကာက္ဆံုးအရာက အနတၱဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္ႏိုင္ရင္ ကိေလသာဟာ စိတ္၀င္စားစရာ အင္မတန္ေကာင္းတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိေလသာဟာ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လို႔ ထင္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖန္တီးျပႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔ ပိုအေရးႀကီးတယ္။

ကိုယ့္မွာ ကိေလသာ ကင္းသလား၊ မကင္းဘူးလားဆိုတာ သူမ်ားကို သြားမေမးပါနဲ႔၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔ဟာသူျပပါ လိမ့္မယ္ေနာ္။ ေလာကဓံတရားက စာေမးပြဲစစ္ေပးမယ္။

ကိုယ့္မွာ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တာကို ျဖစ္မွန္းသိလိုုက္ရတာ အက်ဳိးအင္မတန္မ်ားပါတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကို မသိဟန္ေဆာင္ထားတာ ဖံုးထားတာဟာ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ ထိခိုက္တယ္၊ နစ္နာတယ္။

ေလာဘဟာ ကေလးဆန္တယ္။ ေဒါသဟာ သိပ္ကေလးဆန္တယ္။ မာန ဣႆာ မစၦရိယ စသည္ သူတို႔မရွိတဲ့အခါမွာ တကယ့္ကို ရင့္က်က္မွဳ အျပည့္ရွိေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္မွဳရွိလာေအာင္ တကယ္အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ လူႀကီးျဖစ္လာေအာင္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနမွ ျဖစ္ေတာ့မွာ။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳ၊ ယံုမွားသံသယျဖစ္မွဳ၊ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မွဳ၊ ထိုင္းမွဳိင္းေတြေ၀မွဳ စတာေတြဟာ ရန္သူစိတ္ေတြပဲ။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို ရန္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို သတိနဲ႔ဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ။

ကိေလသာရဲ႕သေဘာက ငါနဲ႔ေပါင္းစပ္မိရင္ အင္အားပိုၿပီး ႀကီးတတ္တယ္။ ကိေလသာဟာ အတၱရဲ႕အကူအညီကို မရရင္ အားနဲသြားတယ္။ ဘယ္လိုကိေလသာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္ ငါဆိုတဲ့ သကၠာယဒိ႒ိရဲ႕ အေထာက္အပံ့ကို မရရင္ သူသိပ္အားမႀကီးဘူး။ ျဖစ္ေၾကာလည္း မရွည္ဘူး။ ျမန္ျမန္နဲ႔ေျပသြားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳေတြကို အနတၱအျဖစ္နဲ႔ျမင္ရင္ သူအင္အားနဲၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုတ္ သြားမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီက ပညာနဲ႔ အသိဉာဏ္လည္း ရလိုက္မယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ပညာအသိဉာဏ္ေတြ ေပးသြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာလာတယ္။ အတြင္းမွာ အင္အားေတြ ရွိလာတယ္။ အင္မတန္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အုတ္ေတြ၊ ေက်ာက္ေတြ၊ သံေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ရဲတိုက္ႀကီးကေတာ့ လူပုဂၢိဳလ္ကို ျပင္ပရန္သူကိုပဲ ကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို အၿမဲ၀င္ေနတဲ့ ကိေလသာရန္သူကိုေတာ့ ၀င္မလာေအာင္ အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ကိေလသာရန္သူ စိတ္ထဲကို ၀င္မလာေအာင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာကသာ ကာကြယ္ႏိုင္တာပါ၊ ျပင္ပက ရန္သူထက္ ကိေလသာရန္သူက ပိုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

သမထက စိတ္ကို တျခားအာရံု မေရာက္ေအာင္ အတင္းခ်ဳပ္ထားတာ၊ ဖမ္းထားတာ၊ ထိန္းထားတာ၊ ထြက္မလာေအာင္ အေပၚကေန ဖံုးထားတယ္။ ဖိထားတယ္။ ၀ိပႆနာက ဖံုးထား ဖိထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၀ိပႆနာဘာ၀နာက စိတ္မွာျဖစ္တတ္တဲ့ ကိေလသာရဲ႕ သဘာ၀ကို နက္နက္နဲနဲ သိသြားၿပီးေတာ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ ပယ္လိုက္တာ၊ အတြင္းကေန သူ႔ရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ကုလုိက္သလိုပဲ။ ကိေလသာကို အရင္းအျမစ္ကေနၿပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္တဲ့ ဘာ၀နာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ ဉာဏ္အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒီေလာဘကို ဖိဖို႔ ဖံုးထားဖို႔ မႀကိဳးစားပဲနဲ႔ အဲဒီေလာဘရဲ႕သဘာ၀ကို စိတ္ပါလက္ပါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တာပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါမ်ားရင္ ေလာဘျဖစ္စရာ အာရံုတစ္ခုနဲ႔ စိတ္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မွဳရွိတဲ့အခါ ေလာဘျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ သိရတယ္ေနာ္။

အဲဒီလို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အဲဒီေလာဘျဖစ္တဲ့ စိတ္ကိုပဲ စိတ္၀င္စားစရာ၊ အံ့ၾသစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ျမင္ရတယ္။ ငါ့စိတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္နဲ႔အာရံုတစ္ခုနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့အခါမွာ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာတဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုပဲ။ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတယ္။ ငါ့စိတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ကိုပဲ အနတၱသေဘာ ျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ အနတၱဥဉဏ္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္မွသာ အျမင္မွန္တစ္ခုကို ရၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ေလာဘကို ခ်က္ခ်င္း မပယ္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ တရားကို အားထုတ္သြားတဲ့အခါမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ေဒါသျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ မာနျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တဲ့ အခါ သိတယ္။ ဒီလိုသိရင္းသိရင္းနဲ႔ ဒီလိုသိတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ ၾကာေလႀကီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ မာနေတြ ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို သိတဲ့အသိဉာဏ္က ႀကီးလာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာတရားမွာ ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္ လို႔ ေျပာတာေနာ္။ အသိဉာဏ္ႀကီးလာမွ အဲဒီအသိဉာဏ္က သူ႔ဟာသူ ပယ္သင့္တဲ့ကိေလသာကို ပယ္တာပဲ။ ငါက ပယ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အတၱနဲ႔ ပယ္လို႔ မရဘူး။ အနတၱနဲ႔မွပဲ ပယ္လို႔ရတယ္။

အၾကည့္ခံျဖစ္တဲ့ အာရံုကလည္း အနတၱပဲ၊ ၾကည့္ေနတဲ့ စိတ္ကလည္း အနတၱပဲ၊ ႏွစ္ခုစလံုး အနတၱျဖစ္သြားတယ္။ အဲသလိုျဖစ္သြားရင္ ဒီျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။

အားလံုးဟာ အနတၱပါလားလို႔ တကယ္ျမင္ရင္ ဘာေရွ႕ဆက္စရာရွိေသးလဲ၊ ဘာမွ ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ လမ္းဆံုးသြားၿပီ။ အားလံုးကိုသာ အနတၱလို႔ျမင္ရင္၊ အားလံုးကိုသာ အနိစၥလို႔ျမင္ရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းက အင္မတန္တိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြရွည္ေနၾကတာဟာ အတၱေၾကာင့္ပါ။

ခံစားခ်က္တစ္ခုခု၊ ဥပမာ-ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္၊ မနာလို၀န္တိုစိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အားငယ္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္ အျဖစ္မ်ားလို႔ရွိရင္ အဲဒီခံစားခ်က္က စိတ္ထဲမွာ ေနရာအျပည့္ ယူထားလိုက္တယ္။ ေနရာမဖယ္ ေတာ့ဘူး။ ေတြးသမွ် အေတြးေတြဟာ အဲဒီနား ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ေတြးေတာ့တာပဲ။ ခံစားမွဳတစ္ခုထဲမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိ ေနတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသလဲဆိုတာ သိၾကပါတယ္။



သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္လာတဲ့အခါမွာ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ စိတ္ဟာ မရွိေတာ့ဘူး။ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္ၿပီဆိုရင္ ငါဆိုတာေတာင္ ေပ်ာက္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ သိတာပဲရွိေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ငါဆိုတာပါ ေပ်ာက္ၿပီးေတာ့ သိတဲ့သေဘာသက္သက္ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ကတည္ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္း ေနတယ္။ လြတ္လပ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတိတ္မရွိဘူး၊ အနာဂတ္မရွိဘူး၊ ငါမရွိေတာ့တဲ့ သတိ၊ သမာဓိမ်ဳိးႀကံဳဖူးရင္ ထြက္လမ္းကို သိၿပီး ေခ်ာင္ပိတ္မိရင္ ခဏပဲ။ ဒီနည္းကို မသိရင္ ကိုယ့္အေတြးက ကိုယ့္ကို ႏွိပ္စက္တာကို ေကာင္းေကာင္း ခံရမယ္။

သိေနလို႔ရွိရင္ လံုး၀အေတြးအေတာ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ ဒီလိုသိရတဲ့အာရံုကို ငါလို႔မထင္ေတာ့ဘူး။ ပထမေတာ့ ငါ့လက္ကပူေနတာလို႔ ထင္တာ၊ ငါ၊ လက္၊ ပူ သံုးခုကို တြဲထားတာ။ ေနာင္သတိ အင္မတန္ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ လံုး၀ အေတြးအေတာမရွိ၊ ပစၥဳပၸန္တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ငါဆိုတဲ့ ပညတ္ ကြာသြားၿပီ။ လက္ဆိုတဲ့ ပညတ္လည္း ကြာသြားၿပီ။ ပူတယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကိုပဲ သိေနရေတာ့တာ။

အဲသလို ငါလည္းမဟုတ္၊ လက္လည္းမဟုတ္ပဲ ပူတာကို သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ကို သိတယ္။ ပညတ္ မပါေတာ့ဘူး။ ငါပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္ပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာဟာ ပူတာပဲ။ ရုပ္အေပၚမွာ ငါဆိုတဲ့ အထင္အျမင္မွားမွဳဟာ ေပ်ာက္သြားၿပီ။

အဲဒီလို ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္၊ ပညတ္မပါပဲနဲ႔ ပရမတ္ကို တကယ္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ အမွန္ကို သိတာပဲ။ အၿမဲတမ္း ငါဆိုၿပီးေတာ့ စြဲလာတဲ့ အစြဲႀကီးဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သိတဲ့စိတ္ကေလး ရွိတယ္။ သိရတဲ့အာရံုရွိတယ္။ က်န္တာဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အသိအျမင္ဟာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ အင္မတန္ နက္နဲတယ္။ အာရံုက ရိုးတယ္၊ သိတာလည္းပဲ ရိုးရိုးေလးပဲ သိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အသိဉာဏ္က အင္မတန္ႀကီးက်ယ္တယ္။

အဲသလို ရိုးရိုးနဲ႔ နက္နက္နဲနဲသိေအာင္ တရားအားထုတ္ရတာပဲ။ ဆန္းဆန္းျပားျပားသိဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာျဖစ္တဲ့ သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိဖို႔ပဲ ၾကည့္ေနတာ။

အဲဒီလို ဘယ္အရာကို ၾကည့္ၾကည့္ သဘာ၀အျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္တယ္၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါအျဖစ္နဲ႔ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီဉာဏ္ဆိုတာ နဲနဲေနာေနာ ဉာဏ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နာမ္ရုပ္ကို ကြဲကြဲျပားျပား ပိုင္းျခားၿပီးေတာ့ သိတဲ့ဉာဏ္ျဖစ္သြားၿပီ။

အေတြးအေခၚေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ နက္နက္နဲနဲေတြ ဖတ္ရွဳေနအံုးေတာ့ ဒီေလာက္နက္နဲတဲ့ ဉာဏ္မ်ဳိး ရဖို႔ရာ မလြယ္ဘူး။

အဲဒီဉာဏ္မ်ဳိး ရတဲ့သူဟာ နဂိုတုန္းက သူသိထားတဲ့ အသိအျမင္ အထင္မွားမွဳေတြဟာ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ သူ႔ရဲ႕စိတ္ေန စိတ္ထားပါ တစ္ခါတည္း ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အသိဉာဏ္ပါ ေျပာင္းသြားတယ္။ စိတ္ေနသေဘာထား၊ အျပဳအမူ၊ အသိအျမင္ ေျပာင္းလဲသြားတာ၊ ေျပာင္းလဲတာမွ တကယ့္ကို သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာ။ ထိထိေရာက္ေရာက္ ႀကိဳးစားလို႔ရွိရင္ အဲဒီလို ဉာဏ္မ်ဳိးျဖစ္လာမယ္။ အဲဒီအနတၱဉာဏ္က စိတ္ကို အင္မတန္ ခ်မ္းသာေစတယ္ေနာ္။ ပစၥဳပၸန္မွာ တည့္တည့္ေနတဲ့အက်င့္က အျမတ္ဆံုးအက်င့္ပဲ။ အျမတ္ဆံုးဘ၀ပဲ။

ႀကံစည္ေတြးေတာၿပီးမွ သိလို႔ရတဲ့အာရံုဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အာရံုမဟုတ္ဘူး။ ပရမတ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူးနဲ႔ သိလို႔ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပညတ္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေတြးေနတာမဟုတ္ပဲနဲ႔ စိတ္ကို တကယ္ထိၿပီးေတာ့ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ တည့္ေနတာပဲ။

စိတ္ဟာ ပစၥဳပၸန္မွာ အေနမ်ားလာတဲ့အခါ ဘ၀ရဲ႕ Quality ဟာ အင္မတန္ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ရဲ႕ (Quality) အရည္အေသြးေတြဟာ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ထဲမွာျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ၊ ပ်ံ႕လြင့္မွဳေတြ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြ တျဖည္းျဖည္း ရွင္းသြားတယ္။ သူတို႔ ရွင္းသြားရင္ စိတ္ရဲ႕အရည္အေသြး ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲ။ ျမင့္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္မွဳ၊ သန္႔ရွင္းမွဳ ရွိလာတယ္။


ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)


Credit to: http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:91736

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၅)




ပစၥဳပၸန္မွာ စိတ္ကိုထားတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ အဲဒီလူဟာ အပိုကိစၥေတြကို ေလွ်ာ့တတ္လာတယ္။ အပိုစကားေျပာတာေတြ၊ အပိုခရီးသြားတာေတြ၊ အက်ဳိးမရွိဘဲနဲ႔ ထိုင္ေတြးၿပီၤး ပူေနတာေတြလည္း ေလွ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္က ပိုရွင္းလာတဲ့အတြက္ တစ္ခုခုကို လုပ္စရာရွိလို႔ စဥ္းစားရမယ္ဆိုရင္ သူသိပ္အခ်ိန္ၾကာၾကာ စဥ္းစားမေနရဘူး။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္မသြားဘူး။

သတိရွိလို႔ သမာဓိလည္း ေကာင္းလာတဲ့အခါ၊ စိတ္လည္း ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါမွာ လုပ္စရာကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး အာရံုျပဳလိုက္ရင္ ဘယ္ကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားတာ။

အပိုုလုပ္လို႔ အလုပ္ပိုတာ…။

ေျခတစ္လွမ္း တစ္ခ်က္ေလာက္ သိတယ္ဆိုရင္ကိုပဲ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။ ဒါက လုပ္မၾကည့္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊လုပ္ၾကည့္လာတဲ့အခါက်မွ တကယ့္ကို အက်ဳိးမ်ားတာကို သိလာလိမ့္မယ္။

သာမန္အေျခအေနမွာ လူေတြဟာ တစ္ခုခု စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ပူစရာ၊ သေဘာမက်စရာ၊ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြ ေတြးေနတတ္တယ္။ အေရးႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ အေရးမႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေတြးေနတာပဲ။ သတိနဲ႔သိၿပီးေတာ့ သြားျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီအေတြးေတြဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ အေတြးနည္းနည္း ေလ်ာ့သြားရင္ စိတ္က နည္းနည္းၾကည္လာတယ္။ စိတ္နည္းနည္း ေအးခ်မ္းလာတယ္။ စိတ္မွာ ပင္ပန္းမွဳ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။

မိုးလင္းကတည္းက၊ အိပ္ရာႏိုးကတည္းက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္အေျခအေန Mood ကို ျပဳျပင္ထားရမယ္။ ႏိုးရင္ ႏိုးႏိုးခ်င္း တရားရွဳမွတ္လိုက္ရင္ သတိ၊ သမာဓိ ေကာင္းလာၿပီး စိတ္ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းလာၿပီးေတာ့ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတ့ဲ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ Mood မ်ဳိးရလာတယ္။ အဲဒီ Mood ေလးကို အပ်က္မခံဘဲ ထိန္းသြားရမယ္။

အဲဒီလို တစ္ေန႔တာလံုး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ခန္႔ညားမွဳရွိတဲ့၊ တည္ၾကည္မွဳရွိတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းထားလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္တဲ့အခါမွာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ သတိ၊ သမာဓိကို ရတယ္။


ညမွာ တရားအားထုတ္ၿပီးမွ အိပ္လို႔ရွိရင္ မနက္ႏိုးတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး ၾကည္လင္လန္းဆန္းတယ္။ တရားအားထုတ္ဖို႔လည္းပဲ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္က သတိရတယ္။ လံု႔လ၀ီရိယ၊ သဒၶါတရားလည္းပဲ ပိုၿပီၤးေတာ့ အားေကာင္းလာတယ္။

အိပ္ေနရင္းပဲ အသက္ရွဳတာေလးကို သိၿပီးေတာ့ ေနလိုက္ပါ။ စိတ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥ ေတြးဦးမွာပဲ။ ေတြးလိုက္ရင္ ေတြးတယ္ဆိုတာေလးကို စိတ္ကသိလိုက္ပါ။ သိၿပီးရင္ “ဘာမွ မထူးပါဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ အသာေလး စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွဳတာေလးကို သတိကပ္ၿပီးေတာ့ ထားလိုက္ပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္းပဲ ေျခေတြလက္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုုး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ ခ်ထားပါ။ ေနရာအေနအထားကိုလည္း အသက္သာဆံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ျပင္လိုက္ပါ။ ေခါင္းအံုးကအစ နိမ့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ ျမင့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ အဲသည္လို ကိုယ္နဲ႔ အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထားၿပီး အိပ္လ်က္ကေလးပဲ တရားအားထုတ္ပါ။ ဒီလိုတရားအားထုတ္ရင္း၊ တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေစ…။

စာက်က္ခါနီးမွာ တရားထိုင္တယ္။ တရားထိုင္ၿပီးမွ စာက်က္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ စာေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေမ့ဘူး။ အိပ္ခါနီးမွာလည္း အိပ္ရာထဲမွာ တရားမွတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္တာပဲ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

တရားကေတာ့ အားထုတ္ေနမွာပဲ။ ကိုယ္သိႏိုင္တဲ့အက်ဳိးက ရေနတာကိုး။ အသိဥာဏ္ ထက္တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။

ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ ဒီလိုသိေနတဲ့အခါမွာ စိတ္က အင္မတန္ ေအးခ်မ္းေနတယ္။ တျခားနည္းနဲ႔ေပ်ာ္မယ့္အစား အဲသလို တစ္ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးကေလး ေနၿပီးေတာ့ တရားနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္လာတာပဲ။

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမွဳနဲ႔ အသိဉာဏ္နက္နဲမွဳဟာ အင္မတန္ အရသာရွိတယ္။ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္။

တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ကို ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လုပ္မွပဲ တကယ္ထိထိ ေရာက္ေရာက္ တိုးတက္မွဳ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုမလုပ္ရင္ေတာ့ နဲနဲပါးပါး အေပၚယံ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ပဲ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိ ဉာဏ္ပညာ မရႏိုင္ပါဘူး။

သိေနတာကို သိႏိုင္တဲ့သတိ ျဖစ္လာေတာ့ သိေနတာကို သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ “ငါအခုမွ လူျဖစ္ၿပီ” လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။

ဥေပကၡာေ၀ဒနာဟာ မသိရင္ ေမာဟျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေဘာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဥေပကၡာကို မသိရင္ ဒုကၡနဲ႔တူတယ္တဲ့။ ဥေပကၡာကို သိရင္ သုခနဲ႔ တူတယ္တဲ့။

ဥေပကၡာက အေျခအေနကိုလိုက္ၿပီးေတာ့ သုခဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဒုကၡဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဥေပကၡာေ၀ဒနာကို မ်ားမ်ားသိေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းလာတယ္။



သိၿပီးေတာ့ေနတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊ အဲဒီၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ကေလးဟာ ညီမွ်ေနတယ္။ ဟိုဘက္ မေရာက္ဘူး။ ဒီဘက္လည္း မေရာက္ဘူး။ ၀ီရိယ ပိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ လိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတယ္။ အဲဒီလုိ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတာကိုလည္းပဲ ဥေပကၡာလို႔ပဲ ေခၚတယ္။

အဲဒီလိုစိတ္ထဲမွာ အားလံုး ဥေပကၡာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ပထမေတာ့ ငါၿငိမ္းခ်မ္းတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ငါပါေနတယ္ေနာ္။ ဒီလိုနဲ႔ဆက္ၿပီးေတာ့ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ငါမပါေတာ့ဘဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳဟာ အနတၱျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ ငါ့ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး၊ ငါပိုင္ဆိုင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒီလို ဥေပကၡာျဖစ္ေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငါတရားအားထုတ္ေနရတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အလုိလိုပဲ တရားအားထုတ္တာ ျဖစ္သြားေနတာ။ အဲဒီလို အခါမွာ အနတၱကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳရဲ႕ အနတၱကို သိရတယ္။ အနတၱ လကၡဏာကို သိရတယ္။

ဒီၿငီမ္းခ်မ္းမွဳဟာလည္းပဲ အၿမဲတမ္းေတာ့ မရွိဘူး။ သူလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့အခါ ပ်က္သြားတာကိုး။ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္မွ တဆက္ထဲလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုပဲ။ အဲသလို အားထုတ္သြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အနတၱ သေဘာကို သိၿပီးေတာ့ ေနရင္းကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္တယ္။

စိတ္က တျခားကို ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ အဲဒါကို သိလိုက္ပါ။ တျခားတစ္ခုခုကို ေတြးေနၿပီ။ သိလုိက္ၿပီ။ သိၿပီးရင္ ညင္ညင္သာသာ စိတ္ကေလး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ကေလးနဲ႔ နဂိုေနရာကို ျပန္ယူလာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲ ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ မေက်မနပ္ မျဖစ္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒီစိတ္ကလည္း ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးျပန္ၿပီေပါ့လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ ေဒါသ မျဖစ္ဖို႔ေနာ္။

ေလာဘအားႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘက သူလိုခ်င္တာ ရဖို႔ပဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ ရရင္ၿပီးေရာ။ ဒါကိုပဲ သူဆံုးျဖတ္မွာပဲ။

ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့အခါမွာ မေက်နပ္တဲ့စိတ္ အားႀကီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ဘာအေရးႀကီးဆံုးလဲ ဆိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျပာရဆိုရဖို႔၊ ရိုက္ရ ႏွက္ရဖို႔၊ အျပစ္ဒဏ္ေပးရဖို႔၊ ႏွိပ္စက္ရဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါဟာ တရားတယ္။ အဲဒါဟာ မွ်တတယ္လို႔ သူထင္မွာပဲ။ ဒါမွ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သူထင္မွာပဲ။

မာနျဖစ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနသလဲဆိုေတာ့ သူမ်ားထက္ သာရဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ တျခားကိစၥေတြက အေရးမႀကီးဘူး။

ထို႔အတူ ဣႆာမစၦရိယ စိတ္သေဘာထားလည္း ဒီလုိပဲ။ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ ရွိတယ္။ သူမ်ား ႀကီးပြားတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ သူ မႀကီးပြားသင့္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္။ “ငါပဲ ႀကီးပြားသင့္တယ္” လို႔ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတာကို မွ်ေပးဖို႔ စိတ္မကူးႏိုင္ဘူး။

လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ေလာဘျဖစ္လိုက္၊ ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ မာနျဖစ္လိုက္၊ မနာလို ၀န္တိုတ့ဲစိတ္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာ ေလာဘျပန္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာမာနျဖစ္လိုက္၊ သတိမရွိတဲ့သူ၊ ေမာဟနဲ႔ ေနတဲ့သူဆိုရင္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ တစ္လွည့္စီ ျဖစ္ေနတာေနာ္။

စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ ေလာဘျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘကို ငါလို႔ထင္တယ္။ ေလာဘကို ငါ့စိတ္လို႔ ထင္တယ္။ ေလာဘက လိုခ်င္ေနတာကို ငါလိုခ်င္တယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာဘက တရားတယ္လို႔ထင္ရင္ ငါတရားတယ္လို႔ပဲ ယူဆမွာပဲ။ ထို႔အတူပဲ ေဒါသ၀င္လာတဲ့အခါမွာလည္း ေဒါသကို ငါလို႔ ထင္ေနတယ္။ ေဒါသက လုပ္ခ်င္တာကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ထင္တယ္။ အဲသလို ျဖစ္ေနတာေနာ္။

ဒါေပမယ့္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့သူအဖို႔ ဒီေဒါသ၊ ေလာဘဟာ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခိုင္းတိုင္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳကေန လြတ္သြားတယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ဆိုးတယ္၊ မေက်နပ္ဘူး၊ သူက ငါ့ကို ဘယ္လုိေျပာလို႔ ငါက စိတ္ဆိုးတယ္လို႔ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားမေနပဲနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ့စိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ဆိုးလာတတ္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲသြားတတ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမွဳကိုပဲ ၾကည့္ေနပါ.....။


ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)


Credit to: http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82168#comments


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, December 8, 2011

သူ႔အလုပ္သူလုပ္... ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္...

တခါက ကၽြန္ေတာ့္အသိ ဘာသာေရးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူကိုးကြယ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို သူ႔ဇနီးသည္အေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္တယ္တဲ့။

ဘာေလွ်ာက္သလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ရဲ ႔ဇနီးက ည ည ဆို ဘုရားစင္ေရွ ႔သြားျပီး တရားသြားထိုင္တယ္ဘုရား။ အျပင္မွာ ျခင္ေတြက ဒီေလာက္ကိုက္တာ။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ အိပ္ယာေပၚမွာ ျခင္ေထာင္ထဲေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ျပီး အားထုတ္ရင္လည္း ရတာပဲမဟုတ္လားဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကေတာ့ ျခင္ကိုက္ေတာ့မခံႏိုင္ဘူး။ ျခင္ေထာင္ထဲမွာပဲ တရားထိုင္တယ္ဘုရား။” လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ဟဲ့...ဒကာ။ သူ ႔ဖာသာ သူ႔သဒၶါႏွင့္ သူ လုပ္တာ။ သြားအျပစ္ေျပာမေနနဲ႔။ သူ ဘုရားစင္ေရွ ႔အားထုတ္တာလည္း အျပစ္မျဖစ္ဘူး။ ဒကာ ျခင္ေထာင္ထဲ အားထုတ္တာလည္း အျပစ္မျဖစ္ဘူး။ သူ႔သဒၶါတရားကို သြားကဲ့ရဲ ႔ေတာ့မွ ဒကာအျပစ္ျဖစ္မယ္။ သူ႔အလုပ္သူလုပ္၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္။ အလကားေနရင္း အကုသိုလ္လိုက္မယူနဲ ႔။” တဲ့။

လူေတြမွာ စရိုက္အသီးသီးရွိၾကေတာ့ သဒၶါစရိုက္အားၾကီးတဲ့လူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႔ေနျမင္ေနရတတ္ပါတယ္။ သဒၶါအားၾကီးတဲ့သူေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈအပိုင္း အားနည္းေနတတ္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဘာသာေရးလိုကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ သဒၶါစရိုက္အားၾကီးတဲ့သူေတြကလည္း မ်ားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္လာတာပါဘဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ ကာလာမသုတ္ ကိုေဟာျပီး အရာရာကို အတည္မယူဖို႔၊ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာဆန္းစစ္ျပီး တကယ္အက်ိဳးရွိျပီ၊ ဟုတ္မွန္ျပီဆိုမွ ယံုၾကည္လက္ခံဖို႔ ေဟာခဲ့ေပမယ့္လည္း ဒီသုတ္ေတာ္ဟာ သဒၶါစရိုက္သမားေတြအတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ျပီး ေဟာခဲ့တဲ့ တရားအမ်ိဳးအစား မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။

တျခားေသာ အယူ၀ါဒေတြကို မ်က္ကန္းယံုၾကည္တာ၊ သဒၶါလြန္တာေတြထက္စာရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ အယံုအၾကည္လြန္တာက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ အက်ိဳးေတာ့ မယုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အကုသိုလ္မျဖစ္ပဲ ကုသိုလ္ေတြသာ ျဖစ္ေစမွာမို႔လို႔ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ အသိဉာဏ္ေတြ တစတစရင့္က်က္လာျပီး အဆံုးစြန္မွာေတာ့ ကုသိုလ္အကုသိုလ္တို႔ကေနလြတ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ေရာက္ေအာင္ လမ္းျပသြန္သင္ခဲ့၊ သြားေစခ်င္ခဲ့ေပမယ့္လို႔ ေလာေလာဆယ္ လူေတြ အဲေလာက္ထိ ေရာက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ အကုသိုလ္မျဖစ္ပဲ၊ ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာပါပဲေလ။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးပါးကို အၾကည္ညိဳလြန္တာတို႔၊ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းအျဖစ္အပ်က္ေတြမွာ စိတ္၀င္စားၾကတာ၊ အယံုအၾကည္လြန္တာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရရင္ ခုန အေပၚက ဆရာေတာ္ၾကီး ဆံုးမသလို သူမ်ားသဒၶါတရားကို မကဲ့ရဲ ့မိေအာင္ အထူးသတိထားျပီး ကိုယ့္အလုပ္သာ ကိုယ္ဆက္လုပ္ဖို႔ ႏွလံုးသြင္းမိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

စိတ္ထဲ ရိပ္ခနဲ လင္းလက္သြားတဲ့ အလင္းေရာင္ေလးေတြ အေၾကာင္း


Time

The foolish call for the unchangeable past,

While life walks toward the future;

They simply lose their present and future.

(Chai Na Pol Akarasupaset)

...

လူမိုက္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ (ျပန္မရႏိုင္တဲ့) အတိတ္ကို တမ္းတတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အဲဒီလိုတမ္းတေနခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ အနာဂတ္ကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေနတယ္ ဆိုတာ သူတို႔မသိၾကဘူး။ဒါေၾကာင့္မို႔ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႔ အနာဂတ္ေတြကို အလြယ္တကူ ဆံုးရႈံးေနၾကတာပဲေပါ့။


ဓမၼအေတြးစမ်ား

အပိုင္း - ၁

ပစၥဳပၸန္မွာ အာရံုနဲ႔စိတ္ အဆင္ေျပေအာင္ေန

စာအုပ္စင္မွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြအမ်ားႀကီးထဲက ဒီစာအုပ္ကေလးကိုေတာ့ ခဏခဏဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖတ္ျဖစ္တိုင္းလည္း ဓမၼနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေတြးအမွ်င္ေတြက ရင္ထဲမွာ ဖြဲ႕သီလာတတ္ပါတယ္။

စာအုပ္အမည္က The Foolish, The Clever, The Wise ပါ။ မူရင္းစာရင္း စာေရးဆရာကေတာ့ Chai Na Pol Akarasupaset တဲ့။ ဒီစာအုပ္ကို ျမန္မာျပည္က စာေရးဆရာ လြတ္လပ္အိမ္က ဘာသာျပန္ထားပါတယ္။ လူမိုက္၊ လူလိမၼာႏွင့္ ပညာရွိလို႔ အမည္ေပးထားတဲ့ စာအုပ္ကေလးက အတြဲ(၂)တြဲေတာင္ ထုတ္ေ၀ၿပီးပါၿပီ။

ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရတာ ဒီစာအုပ္ကေလးကို အားေပးတဲ့သူ နည္းေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ခဏခဏရိုက္ရလြန္းလို႔ ကုန္သြားေလသလား မသိႏိုင္ပါဘူး။ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္ လွည့္ျဖစ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဒီစာအုပ္ကို အေတြ႕ရနည္းၿပီး အေတြ႕က်ဲေနတတ္လို႔ပါ။

ထားပါေတာ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အေရးႀကီးတာက ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ ဒီေတာ့ကာ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်င္းစီအလိုက္ ရင္ထဲကို ထိရွသြားသမွ်ေတြကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္။

ဒီစာပိုဒ္ေတြကို ဖတ္ရင္းက ကိုယ္ဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးထဲမွာ ပါေနသလဲဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဆန္းစစ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုးရိုးသားသား အမွတ္ေပးၾကည့္မိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္စိတ္ဟာ The Foolish (လူမိုက္) အုပ္စုထဲမွာ ေရာက္ေနတတ္ၿပီး တစ္ခါတေလမွာေတာ့လည္း The Clever (လူလိမၼာ) ထဲ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ေနျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းစာေရးဆရာ ၫႊန္းဆိုထားတဲ့ The Wise (ပညာရွိ) အုပ္စုထဲေရာက္ဖို႔ေတာ့ အေတာ္ႀကိဳးစားရဦးမွာပါလား ဆိုတာကိုလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားလည္ေနမိျပန္ပါတယ္။

ေလာကမွာ လူသားေတြအားလံုး တစ္ေန႔တာဆိုတဲ့ ေနထြက္ ေန၀င္ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုကို ၿပိဳင္တူရၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို အသံုးခ်ပံုခ်င္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း အခ်ိန္ကိုမူတည္ၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာက အုပ္စုသံုးစု ခြဲလိုက္ဟန္တူပါရဲ႕။

Time

The foolish call for the unchangeable past,

While life walks toward the future;

They simply lose their present and future.

လူမိုက္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲပစ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ (ျပန္မရႏိုင္တဲ့) အတိတ္ကို တမ္းတတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ အဲဒီလိုတမ္းတေနခ်ိန္မွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ အနာဂတ္ကို ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေနတယ္ ဆိုတာ သူတို႔မသိၾကဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႔ အနာဂတ္ေတြကို အလြယ္တကူ ဆံုးရႈံးေနၾကတာပဲေပါ့။

ေသခ်ာပါၿပီ။ ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ကို ကိုယ့္စိတ္ဟာ The foolish (လူမိုက္) အုပ္စု၀င္ ျဖစ္မွန္းမသိ၊ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရပါရဲ႕။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ အသာထား။ တရားထိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုသိသာတယ္။ စိတ္ဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္ဖို႔ ေပးထားတဲ့အာရံုျဖစ္တဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလအေပၚမွာ ၾကာၾကာ ေနေလ့မရွိဘူး။ အတိတ္မွာ က်က္စားခဲ့တဲ့ အာရံုေတြဆီကို ျပန္ျပန္ေရာက္သြားတာ။ ပစၥဳပၸန္အာရံုနဲ႔ ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ မနည္းႀကိဳးစားရတယ္။ ၀ီရိယကို တြန္းတင္ေပးရတယ္။

“ပါသၼိ ံ ရမတိ မေနာ” ဆိုတဲ့အတိုင္း စိတ္ဟာ မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္ေတာ့ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါဘဲ က်က္စားေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ အာရံုအေဟာင္းေတြဆီကိုပဲ တ၀ဲ၀ဲရယ္တဲ့ တလည္လည္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အညစ္အေၾကးစြန္းထင္းခဲ့တဲ့ အာရံုေတြကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ပစ္ေနတဲ့ ၀င္ေလထြက္ေလကို ႐ႈမွတ္ျခင္းဆိုတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ပစၥဳပၸန္အာရံုကို ဆံုးရႈံးသြားရပါေတာ့တယ္။ အာရံုအညစ္အေၾကးေတြကို ေဆးေၾကာဖို႔ရာ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ အနာဂတ္မွာ ရလာမယ့္ ရွင္းသန္႔တဲ့အာရံု သက္သက္နဲ႔ ထိေတြ႕ဖို႔ရာ အခြင့္အလမ္း နည္းသြားၿပီေပါ့။

ဒါေၾကာင့္မို႔ စာေရးဆရာကေျပာတာေပါ့။ လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ကို လြယ္လြယ္ကေလး ဆံုး႐ႈံးၾကတယ္ဆိုတဲ့ စကားဟာ မွန္လိုက္ေလေပါ့ေနာ္။

ေရွ႕တစ္ဆင့္ တိုးၾကည့္ရေအာင္ -

The clever dream of the unreal future, while life need something to live with now. They are usually dissatisfied with the present.

လူလိမၼာေတြဟာ ျဖစ္မလာေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘ၀ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္က ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အတူေနဖို႔ပါ။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ရဲ႕ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို အၿမဲမေက်နပ္ဘူး ျဖစ္ေနၾကတယ္။

စိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္အာရံုနဲ႔ တည့္ဖို႔ဟာ ဘယ္ေလာက္အေရးႀကီးသလဲ ဆိုတာၾကည့္ေနာ္။ လူလိမၼာလို႔ အေခၚခံရသူေတြေတာင္ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္တတ္ၾကတာကို စာေရးဆရာက ေထာက္ျပထားတာ။

လူမိုက္ေတြက အတိတ္ကို တမ္းတေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လူလိမၼာေတြဟာလည္း မေရာက္ေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္တတ္ၾကတယ္။ အနာဂတ္ကို အိပ္မက္ မက္ေနၿပီဆိုကတည္းက ပစၥဳပၸန္အာရံုေပၚမွာ စိတ္ကိုတည့္ေအာင္ မထားႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ သူတို႔အိပ္မက္ထားတဲ့ ပံုစံအတိုင္း အနာဂတ္ကာလကို မေရာက္မခ်င္း ရင္ေမာေနရေတာ့တာေပါ့။ အနာဂတ္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္မွာ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္လာမွာပါ။ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္လာမွာခ်င္း အတူတူ လက္ရွိရထားတဲ့ ပစၥဳပၸန္ကာလကိုပဲ အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ ေလ့က်င့္ထားတဲ့စိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ခ်င္းဆက္သြားလို႔ အနာဂတ္ ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ အိပ္မက္ေတြဟာ လက္ေတြ႕ဘ၀ ျဖစ္လာမွာပါ။

သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါလိုခ်င္တဲ့ အနာဂတ္ ေရာက္မလာေသးဘူး။ ငါျဖစ္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔ အနာဂတ္ မေရာက္ေသးဘူးနဲ႔ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ကို မေက်နပ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အၿမဲရင္ဆိုင္ေနၾကမွာပါ။

ဒါဆိုရင္ မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အတိတ္နဲ႔ မေရာက္ေသးတဲ့ အနာဂတ္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို နားလည္ထားတဲ့ The Wise (ပညာရွိ)ေတြရဲ႕ ႏွလံုးသြင္းတတ္ပံုကို ေလ့လာၾကည့္ၾကရေအာင္ -

The wise stand in the real present, stretch the past, present and future into direction.

Their lives are powerful and directed towards success.

ပညာရွိကေတာ့ လက္ရွိပစၥဳပၸန္မွာပဲ ေနရတယ္။

အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္တို႔ကို လားရာတစ္ခုဆီ ဦးတည္ထားတယ္။

သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ စြမ္းအားေတြရွိၿပီး ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရရွိတယ္။

ဆိုလိုတာက အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ဆိုတဲ့ ကာလပညတ္ကို ႏွလံုးမသြင္းေတာ့ဘူး။ ေပၚဆဲအာရံုေပၚမွာပဲ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားတယ္။ ေပၚဆဲအာရံုေပၚမွာ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားေတာ့ ဘာေတြ႕ရမွာတံုးလို႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ေမးစရာရွိရင္ အေျဖလည္း ရွိရမွာေပါ့။ ေပၚဆဲအာရံုမွာသာ စိတ္ကို တည့္ေအာင္ထားၾကည့္။ အာရံုရဲ႕ မၿမဲတဲ့သဘာ၀ကို ဉာဏ္က သိလာပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီေတာ့ မၿမဲတဲ့သဘာ၀ကို သိၿပီဆိုရင္ ဘာကို စြဲလမ္းတပ္မက္ေနဦးေတာ့မွာလဲ။ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈကင္းတဲ့စိတ္ဟာ စြမ္းအားေတြ ျပည့္လာတယ္။ ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ေအာင္ျမင္ၿပီေပါ့။ ေအာင္ျမင္မႈေတြထဲမွာ အဆင့္အျမင့္ဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာင္ႏိုင္ျခင္းပါပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ကို အစိုးရ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းဟာ အဆင့္အျမင့္ဆံုး ေအာင္ျမင္မႈပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ တိပိဋကဓရ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ ‘လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ကာလ(လက္ငင္းအခ်ိန္)ကို နိဗၺာန္အထိ အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ပါ’ ဆိုတဲ့ အဆံုးအမအတိုင္း ပစၥဳပၸန္မွာ အာရံုနဲ႔ စိတ္ တည့္ေအာင္၊ အဆင္ေျပေအာင္ ေနႏိုင္ရင္ျဖင့္ လူမိုက္၊ လူလိမၼာေတြဘ၀က လြန္ေျမာက္ၿပီး ပညာရွိ (The Wise) ဘ၀ကို ေရာက္ႏိုင္မယ့္အေၾကာင္း၊ ဓမၼအေတြးစတစ္ခုကို ေရးျပလိုက္ရတာပါ။


စီးပြားရွာတဲ့နယ္ပယ္ျဖစ္ျဖစ္

အႏုပညာနယ္ပယ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊

ပညာေရးနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊

ဘယ္နယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊

ဘယ္နယ္ပယ္မွာမဆို

ေအာင္ျမင္မႈေတြအထြတ္အထိပ္ဆိုတာက

တစ္ေနရာတည္းရယ္။

ဒီအျမင့္ဆံုးကေနရာကိုရဖို႔

အံုလိုက္ က်င္းလိုက္ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး

အေပၚမေရာက္ ေရာက္ေအာင္တက္ေနၾကတဲ့

ျမင္ကြင္းက ရင္ေမာစရာပါ။

ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနသူရဲ႕

ေျခေထာက္ကို ဆြဲခ်၊

ကိုယ့္ေနာက္က တက္လာမယ့္သူရဲ႕

ေခါင္းကို နင္းခ်နဲ႔ဆိုေတာ့

လိုခ်င္တာတစ္ခုေၾကာင့္

မလိုခ်င္တာေတြကို

ဖယ္ရွားပစ္ေနရတဲ့ဒုကၡေတြက

မနည္းပါလား။


လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ . . . . .


“မေကာင္းမႈေရွာင္

ေကာင္းမႈေဆာင္

ျဖဴေအာင္စိတ္ကိုထား”

ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားအဆူဆူရဲ႕ အဆံုးအမပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၂)ႏွစ္ေက်ာ္က မိုင္းျပင္းၿမိဳ႕နယ္၊ သု၀ဏၰလွ်ံေတာင္ေပၚမွာ ဒီအဆံုးအမစကားကို ဆရာအရွင္ရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားကတစ္ဆင့္ ျပန္ၾကားခဲ့ပံုကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအဆံုးအမ စကားလံုးေတြဟာ ရင္ထဲကို တရားသားအျဖစ္ စီး၀င္သြားခဲ့လို႔ပါ။

အဲဒီကစလို႔ ဘ၀အျမင္ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အတိတ္ကအရိပ္ေတြကိုလည္း မၾကာခဏ အမွတ္ရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ(၁၂)ႏွစ္ရဲ႕ ေရွ႕ကာလေတြတုန္းကဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့သလဲ။

စာေရးဆရာ Chai Na Pol Akarasupaset ရဲ႕ Dealing with Badness (မေကာင္းမႈကို ေျဖရွင္းျခင္း) စာပိုဒ္ထဲက The Foolish ေတြရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္။

Dealing with Badness

မေကာင္းမႈကို ေျဖရွင္းျခင္း။

The foolish perform one bad deed to get rid of Badness, which doubles their troubles.

လူမိုက္ေတြဟာ မေကာင္းတာတစ္ခုကို မေကာင္းမႈနဲ႔ပဲ ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သူတို႔ရဲ႕ဒုကၡကို ႏွစ္ဆတိုးပြား လာေစပါတယ္။

အေျခခံအက်ဆံုး ဥပမာေပးရရင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖို႔ဆိုၿပီး ကြမ္းကိုစားတယ္။ ၾကာေတာ့ ေဆးလိပ္ေရာ၊ ကြမ္းေရာ စြဲသြားပါေလေရာ။ အရက္ျဖတ္ဖို႔ဆိုၿပီး မူးယစ္ေဆး၀ါး ေဆးျပားေတြသံုးတယ္။ အနံ႔မနံေတာ့ လူၾကားထဲမွာလည္း အမူးသမားလို႔ အထင္မခံရဘူးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲဒီေဆးျပားေတြရဲ႕ဒဏ္ကို အျပင္းအထန္ ခံရၿပီး အသက္ေပးသြားခဲ့ၾကသူေတြလည္း ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ စလုပ္ထားတဲ့အက်င့္ဆိုးက ကိုယ့္ကို ဒုကၡျဖစ္ေစတာကို မရိပ္မိေတာ့ ေနာက္ဒုကၡ တစ္ခုနဲ႔ အစားထိုးတဲ့အခါ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားၿပီး အသက္ပါ ေပးလိုက္ရတာေပါ့။

ဒါက အက်င့္ဆိုးကို က်င့္မိလို႔ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားတာ။

စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္ကို ေမြးမိလို႔ ဒုကၡႏွစ္ဆပြားတာကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွ်ဥ္းၿပီး သတ္ေနသလိုပါပဲ။

ဆိုပါေတာ့။ စီးပြားရွာတဲ့နယ္ပယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အႏုပညာနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာေရးနယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္နယ္ပယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္နယ္ပယ္မွာမဆို ေအာင္ျမင္မႈအထြတ္အထိပ္ဆိုတာက တစ္ေနရာတည္းရယ္။ ဒီ အျမင့္ဆံုးကေနရာကိုရဖို႔ အံုလိုက္ က်င္းလိုက္ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး အေပၚမေရာက္ ေရာက္ေအာင္ တက္ေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းက ရင္ေမာစရာပါ။

ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနသူရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ဆြဲခ်။ ကိုယ့္ေနာက္က တက္လာမယ့္သူရဲ႕ ေခါင္းကို နင္းခ်နဲ႔ဆိုေတာ့ လိုခ်င္တာ တစ္ခုေၾကာင့္ မလိုခ်င္တာေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ေနရတဲ့ ဒုကၡေတြက မနည္းပါလား။ လိုခ်င္တာက ေလာဘ၊ ေလာဘေစတသိက္ဟာ အကုသိုလ္ ေစတသိက္၊ တနည္းအားျဖင့္ မေကာင္းမႈ။ အဲဒီေလာဘေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္။ ေဒါသက မလိုခ်င္တာ။ ဒါလည္း အကုသိုလ္ ေစတသိက္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မေကာင္းမႈေပပဲ။

ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာက ေျပာတာေပါ့။ လူမိုက္ေတြဟာ မေကာင္းတာတစ္ခုကို မေကာင္းမႈနဲ႔ဘဲ ဖယ္ရွားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္တဲ့။ အဲဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ဒုကၡကိုပဲ ႏွစ္ဆတိုးပြားေစတယ္ ဆိုတာေလ။ မွန္လိုက္တာေနာ္။

လူမိုက္ေတြထက္စာရင္ အသိဉာဏ္နည္းနည္း အဆင့္ျမင့္လာသူေတြကိုေတာ့ လူလိမၼာလို႔ ေခၚၾကတာေပါ့။ လူလိမၼာေတြဟာ အသိဉာဏ္ေလးရွိေတာ့ လူမိုက္ေတြလိုေတာ့ မေကာင္းမႈနဲ႔ မေပ်ာ္ပိုက္ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ မေကာင္းမႈကိုလည္း ေကာင္းမႈနဲ႔ အစားထိုးတတ္ၾကတယ္ေလ။ ဒါကလည္း ဆရာသမားေတြရဲ႕ အဆံုးအမကို ရထားၾကလို႔ေပါ့။ ဒါကို စာေရးဆရာက လူလိမၼာ (The Clever) ေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈေျဖရွင္းပံုကို ဒီလို ေရးသားထားေလရဲ႕။

The clever perform goodness to get rid of one badness, which creates uncountable conflicts of dualism.

လူလိမၼာက မေကာင္းတာကိုဖယ္ရွားဖို႔ ေကာင္းမႈကို ျပဳလုပ္ေပမယ့္ ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈတို႔ရဲ႕ၾကားမွာ မေရတြက္ႏိုင္တဲ့ ပဋိပကၡကို ဖန္တီးမိတယ္တဲ့။

မေကာင္းတာကို မလုပ္ဘူး။ ေကာင္းတာကို လုပ္ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုတာကေတာ့ ၀မ္းသာစရာပါ။ အက်င့္ေျပာင္းသြားၿပီကိုး။ အက်င့္ဆိုးကို ပစ္ပယ္ၿပီး အက်င့္ေကာင္းကို က်င့္ျဖစ္တာကေတာ့ မဂၤလာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လို အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းမလာေသးတဲ့သူေတြ အေပၚေတာ့ အျပစ္ျမင္တတ္ၾကေသးတယ္။ ငါေကာင္းၿပီ၊ သူတို႔ မေကာင္းၾကေသးဘူးေပါ့။ မေကာင္းေသးတဲ့ သူေတြကိုပဲ သနားစရာလိုလိုနဲ႔ အေပၚစီးက ငံု႔ၾကည့္တတ္ျပန္ပါတယ္။ ဒါကိုက ေကာင္းတာမွာ ‘ငါ’ ကပ္ၿပီး ငါေကာင္းတာ၊ ငါ့ေကာင္းမႈဆိုၿပီး ျပန္စြဲလမ္းေနေတာ့ မာနက စိတ္ထဲ ေနရာယူလို႔ ရသြားၿပီေပါ့။

ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကို ဓမၼလို႔မျမင္ဘဲ ‘ငါ’ တပ္ၿပီး စြဲလမ္းလိုက္ေတာ့ အျမင္မွားဒိ႒ိ၀င္ၿပီေလ။ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ကုသိုလ္အေပၚ ႏွစ္သက္ေနတာ၊ သာယာေနတာေတြဟာလည္း ရပ္တန္႔မႈတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ ကုသိုလ္အေထာက္အပံ့ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ေအးခ်မ္းမႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈေတြကို အရင္းျပဳၿပီး လြတ္ေျမာက္မႈလမ္းစကို ရွာရမွာ။

ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာက ေကာင္းမႈနဲ႔ မေကာင္းမႈၾကားမွာ ဗ်ာမ်ားေနတတ္တဲ့ လူလိမၼာေတြရဲ႕ ရင္ထဲက ပဋိပကၡကို အမိအရ ေဖာ္က်ဴးထားတာ . . . ဒါျဖင့္ရင္ စာေရးဆရာက ဘာကို ဆက္ေျပာခ်င္တာလဲ။ ဒီေခါင္းစဥ္တစ္ခုတည္း ေအာက္မွာပဲ အျမင္ခ်င္းမတူတဲ့ ပညာရွိ (The Wise) ေတြရဲ႕ အျမင္ရွင္းပံုကို ဒီလိုေရးဖြဲ႕ထားျပန္ပါတယ္။

The wise liberate themselves from all badness and goodness, which brings about eternal liberty after tiresome work.

ပညာရွိကေတာ့ သူတို႔ကိုယ္ကို မေကာင္းမႈ၊ ေကာင္းမႈကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ေနတယ္။ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ အလုပ္ေတြရဲ႕ေနာက္က ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္မႈကို ေဆာင္ယူတယ္။

ဟုတ္တယ္။ ပညာရွိစာရင္း၀င္သြားတဲ့ ဉာဏ္ႀကီးသူေတြကေတာ့ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြကို လံုး၀ မလုပ္ေတာ့တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကိုေတာ့ သူတို႔လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ကုသိုလ္လို႔ မစြဲလန္းေတာ့ပါဘူး။ ကုသိုလ္ရဲ႕ေရွ႕မွာ ‘ငါ’ မတပ္ေတာ့ဘူး။ ငါလုပ္တာေပါ့လို႔လည္း မာန မေထာင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ကာ သူတို႔ဟာ ကုသိုလ္တရားကေန ထပ္မံလြတ္ေျမာက္သြားတာေပါ့။

ဘယ္ေလာက္အထိ လြတ္ေျမာက္သြားသလဲ။

ကုသိုလ္ဆိုတာလည္း သခၤါရတရားပဲ။

အကုသိုလ္ဆိုတာလည္း သခၤါရတရားပဲ။

“ျပဳျပင္စီရင္အပ္တဲ့ သခၤါရတရားမွန္သမွ် ပ်က္စီးတတ္တဲ့ သေဘာရွိကုန္သည္။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆေသာ သတိတရားနဲ႔ ေနရစ္ၾကကုန္ေလာ့” ဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမိန္႔မွာခ်က္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္သြားေတာ့တယ္။

သခၤါရမွန္သမွ် ပ်က္စီးတတ္တာကို ဉာဏ္ႀကီးတဲ့ ပညာရွိေတြက သိၿပီးသားျဖစ္ေနေတာ့ ကုသိုလ္သခၤါရကို ဆုပ္ကိုင္ထားျခင္း မရွိေတာ့ဘူး။ (အကုသိုလ္ကေတာ့ လႊင့္ပစ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ)။ ဒါေၾကာင့္ လက္လႊတ္လိုက္တယ္။ လက္လႊတ္လိုက္ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ။ သခၤါရ နယ္ပယ္က လြတ္ေျမာက္သြားၿပီး အသခၤါရနယ္ပယ္ကို ကူးသြားၿပီ။ ျပဳျပင္စီရင္ျခင္းမရွိတဲ့ နယ္ပယ္ကို ေရာက္သြားၿပီ။ ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျပဳျပင္စီရင္အပ္တဲ့ သခၤါရတရားထဲမွာ အက်ံဳး၀င္ေနတဲ့ ကုသိုလ္တရားကိုပင္ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာလို႔ျမင္ေနၿပီ။ ပ်က္ျခင္းရဲ႕ အနိစၥတရားကို နားလည္သူဟာ ျဖစ္ျခင္းရဲ႕ ဒုကၡကိုပါ တြဲျမင္သြားၿပီ။

ပညာရွိေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ေနတတ္တဲ့ စိတ္ရဲ႕ အေျခအေနသဘာ၀ကို ေရးဖြဲ႕တင္ျပႏိုင္တဲ့ မူရင္းစာေရးဆရာကိုလည္း စိတ္ထဲကေန တေလးတစား ခ်ီးမြမ္းရင္းနဲ႔ အားက်လိုက္မိပါရဲ႕။


ပုထုဇဥ္ဆိုတာကလည္း

အလြယ္တကူျပစ္မွားတတ္တဲ့

အက်င့္စရိုက္ရွိသူေတြမဟုတ္လား။

အေပၚယံရွပ္ျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔

ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ေနခဲ့တာ

ၾကာၿပီဆိုေတာ့

ကိုယ့္ရဲ႕ျပစ္မွားလြယ္တဲ့

ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမႈေတြေၾကာင့္

တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆပ္ရမယ့္

၀ဋ္ေႂကြးနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ကို

မသိရွာၾကဘူး။

ဒါကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက

မဟာကရုဏာဉာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔

ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။


စိတ္ထားသန္႔စင္ ႐ႈျမင္လွ်င္ . . .

ငယ္ငယ္တုန္းက သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

“လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဆိုတာ အဲဒီလူ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေခတ္ကာလႀကီးက သူ႔ပခံုးေပၚတင္ေပးလိုက္တဲ့ သမိုင္းေပးတာ၀န္ကို သူ ဘယ္ေလာက္အထိ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမွာပဲ”

စာေရးဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။ ဒီစကားက ရင္ၾကားထဲ စိမ့္၀င္သြားေတာ့ လူငယ္သဘာ၀ သမိုင္းေပး တာ၀န္ဆိုတာကို ႏိုင္သေလာက္ ထမ္းၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျပင္းထန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးရတာ လြယ္သေလာက္ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ရုန္းကန္ရတာ ခက္ခဲလွပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အသက္အရြယ္က ႀကီးလာ၊ အေတြ႕အႀကံဳက အသင့္အတင့္ ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ ျပန္ကိုးကားၿပီး ေလာကႀကီးကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

“ကၽြႏ္ုပ္ကေရာ ေနာက္ထပ္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါဦးေတာ့မည္နည္း”

အေတြ႕အႀကံဳေရစီးေၾကာင္းေပၚမွာ ေတြ႕ခဲ့ရသမွ်လူေတြကို ျပန္သတိရျဖစ္တဲ့အခါ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို တိုင္းတာဆံုးျဖတ္တဲ့သူေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္အျပဳအမူ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ေနၾကတာပါလား ဆိုတာကို သိျမင္လာပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီ အျမင္ဟာ အေပၚယံအျမင္ပဲ ရွိေတာ့မွာေပါ့။

စာေရးဆရာ Chai Na Pol Akarasupaset က Real Values (စစ္မွန္တဲ့တန္ဖိုး) ဆိုတဲ့ စာပိုဒ္ထဲမွာ The Foolish (လူမိုက္)ေတြရဲ႕ လူ႔တန္ဖိုးျဖတ္အျမင္ကို ဒီလိုေရးသားထားပါတယ္။

The foolish perceive man’s value by his conduct, they understand only the exterior.

လူမိုက္ေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူတို႔ရဲ႕ အျပဳအမူ၊ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ပဲ ႐ႈျမင္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ အေပၚယံကိုပဲ နားလည္တယ္။

လူေတြထဲက လူေတြမေျပာနဲ႔။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္တုန္းကေတာင္ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြရဲ႕ အေပၚယံ ႐ႈျမင္တတ္ပံုႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ သာဓကတစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သာသနာေတာ္မွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ရ ရဟႏၱာမေထရ္ ျမတ္ႀကီးေတြ (၄၁)ပါး ေပၚထြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အရွင္လကု႑ကဘဒၵိယမေထရ္ျမတ္ႀကီးလည္း တစ္ပါးအပါအ၀င္ပါ။ မေထရ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ အသံေတာ္ဟာ သာယာခ်ိဳၿမိန္ ေအးခ်မ္းလွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးဟာ အဆင္းေတာ့ မလွပရွာပါဘူး။ ပုပုကြကြနဲ႔ အၾကည့္ရဆိုးတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သီတင္းသံုးေဖာ္ ရဟန္းေတြက အခ်ိဳးမက်တဲ့ ခႏၶာပိုင္ရွင္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးကို ေလွာင္ေျပာင္ၾကပါတယ္။

အသံခ်ိဳၿမိန္လြန္းလို႔ အသံသာတဲ့အရာမွာ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ ရထားေပမယ့္ အဆင္းမလွျပန္ေတာ့ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြအတြက္ ကဲ့ရဲ႕စရာ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။

ပုထုဇဥ္ဆိုတာကလည္း အလြယ္တကူ ျပစ္မွားတတ္တဲ့ အက်င့္စရိုက္ ရွိသူေတြ မဟုတ္လား။ အေပၚယံရွပ္ျမင္တဲ့ အျမင္နဲ႔ ေလာကႀကီးကို ၾကည့္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ျပစ္မွားလြယ္တဲ့ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံမႈေတြေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ဆပ္ရမယ့္ ၀ဋ္ေႂကြးနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ကို မသိၾကရွာဘူး။ ဒါကို ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက မဟာကရုဏာဉာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ျမင္ေတာ္မူပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ရဟန္းပရိသတ္ေတြ စံုညီတဲ့အခ်ိန္မွာ အရွင္လကု႑ကဘဒၵိယ မေထရ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ စင္ၾကယ္ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဖာ္ထုတ္ခ်ီးမြမ္းေတာ္ မူခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ပုထုဇဥ္ရဟန္းေတြရဲ႕ ျပစ္မွား ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုမႈေတြဟာ ရပ္တန္႔သြားပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ပုထုဇဥ္ဘ၀ဆိုတာ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဉာဏ္အလင္းက မပြင့္ေသးေတာ့ စိတ္က အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ ေနေနရသလိုပါပဲ။ ဒီေတာ့ကာ အႏၱရာယ္ေတြကို ေပြ႕ပိုက္ထားသူေတြနဲ႔ တူေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေတြ၊ ေပေတြထဲမွာ ဗာလာနံ - လူမိုက္လို႔ သံုးတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာကိုက ဗာလာနံ - လူမိုက္ေတြ အမ်ားစုပါပဲ။

လူလိမၼာကေတာ့ အသိဉာဏ္ျမင့္လာသူပီပီ လူမိုက္ေတြေလာက္ေတာ့ မရမ္းေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနဆဲပါပဲ။ စာေရးဆရာက လူလိမၼာေတြရဲ႕ လူ႕တန္ဖိုးအျမင္ သတ္မွတ္ခ်က္ကို ဒီလို ေရးဖြဲ႕ထားေလရဲ႕။

The clever perceive man’s value by his power, they understand only half.

လူလိမၼာေတြက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုး အာဏာ စြမ္းပကားနဲ႔ ႐ႈျမင္တယ္။ သူတို႔ဟာ တစ္၀က္ေလာက္ပဲ နားလည္တယ္။

ဒီစာပိုဒ္ကို ဖတ္ရေတာ့ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ကို ခ်က္ခ်င္း ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ ပါရမီဓာတ္ခံ ေကာင္းခဲ့သူဆိုေတာ့ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ဟာ သမထစြမ္းအားနဲ႔ ေလာကီအဘိညာဥ္ကို ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သစၥာတရားကို သူ မျမင္ဘူး။ သူ႔တန္ခိုးစြမ္းအားေလာက္နဲ႔ ဘုရားကိုၿပိဳင္ဖို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဘုရား သာသနာေတာ္မွာ ရွိတဲ့ လက္၀ဲရံ၊ လက္ယာရံ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးေတြကိုေတာင္ သူ႔လက္ေအာက္မွာ ထားခ်င္တယ္။ ဘုရားထံပါး ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေတာ့လည္း ဘုရားရဲ႕တပည့္တပန္းေတြကို သူ႔ကိုေပးဖို႔ သြားေတာင္းေသးတယ္။ မရတဲ့အျပင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ျပစ္တင္ေမာင္းမဲတာ ခံရေတာ့ အရွက္ႀကီးရွက္ၿပီး ဘုရားရွင္ကို လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ဖို႔အထိ ႀကံစည္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

တစ္၀က္အျမင္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ငါးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ကြက္လပ္ျဖစ္ေနေသးတဲ့ အျမင္ပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ က်ပ္မျပည့္တဲ့ အျမင္ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ေ၀ါဟာရအေနနဲ႔သာ လူလိမၼာျဖစ္ေနတာ။ စိတ္ကေတာ့ မိုက္တဲ့ဘက္ကို ဦးလွည့္ေနတုန္းပဲ။ ရထားတဲ့ တန္ခိုးစြမ္းအားဟာ သာသနာျပဳရာမွာ လ်င္ျမန္ဖို႔၊ အမ်ားအက်ိဳးကို အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သစၥာတရားကို သိျမင္ဖို႔အတြက္ ဆက္ၿပီး ႀကိဳးစားသြားရဦးမွာပါလားလို႔ ဉာဏ္မသြင္းတတ္ေတာ့ ေလာကီအဘိညာဥ္ ရလ်က္သားနဲ႔ လူမိုက္စာရင္း၀င္ၿပီး ဇတ္သိမ္းမလွ ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ တန္ခိုးအာဏာ၊ ပါ၀ါ၊ စြမ္းအားဆိုတာေတြဟာ ဉာဏ္မျပည့္စံုေသးတဲ့ (ဉာဏ္ တစ္၀က္ ျဖစ္ေနေသးတဲ့) လူေတြရဲ႕လက္ထဲေရာက္ရင္ အင္မတန္ကို အႏၱရာယ္မ်ားလွပါတယ္။

ဒီအေတြးျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္မွာပဲ မွတ္စုစာအုပ္ထဲက အလြတ္ရလုနီးပါးျဖစ္ေနတဲ့ စာပုိဒ္အခ်ိဳ႕ကိုလည္း တစ္ဆက္တည္း သတိရမိပါတယ္။

ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာ သူမ်ားထက္သာသြားတာကို မဆိုလိုပါဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမရတာ၊ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႔ ေနႏိုင္တာ၊ ရာထူး အျမင့္ဆံုးရတာ၊ ဘြဲ႕ထူးႀကီးႀကီး ရထားတာ၊ ဂုဏ္ျပဳတာေတြ ခံရတာေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈအစစ္ မဟုတ္ဘူး။

ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္တကယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္၀ါသနာစရိုက္ ပါရမီနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူ႕သဘာ၀မွာ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူမွ်မသိၾကလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့သူပဲ။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ျမင့္မားေစရန္ စာအုပ္ထဲကပါ။

ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ခန္႔မွန္းရခက္တဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ သူ႔အျမင္၊ သူ႔ေထာက္ခံခ်က္ ရဖို႔ထက္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ့္သႏၱာန္မွာ စင္ၾကယ္ေနဖို႔ အဓိကပါ။ အထင္ဆိုတာကိုက အျမင္ေလာက္ မတိက်ပါဘူး။ ခန္႔မွန္းတယ္ဆိုကတည္းက မွန္ခ်င္မွလည္း မွန္မယ္ဆိုတာ သိထားၿပီးရင္ ကိုယ္လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုး ဆက္လုပ္ေနၿဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ကိစၥဟာ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္မႈနဲ႔ စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္မႈရွိ မရွိကိုေတာ့ စင္ၾကယ္သူေတြ၊ စိတ္သန္႔စင္သူေတြက သိႏိုင္ၾကပါတယ္။ ေလာကမွာ သိစရာမွန္သမွ်ကို စိတ္နဲ႔သိရတာပါ။ စိတ္စင္ၾကယ္သူဟာ သိစရာမွန္သမွ်ကို အကုန္သိျမင္ပါတယ္။ စိတ္စင္ၾကယ္တဲ့သူဟာ ကိုယ့္စိတ္ကိုလည္း အေသအခ်ာသိသလို သူတစ္ပါး စိတ္ကိုလည္း သိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုသိႏိုင္မွသာ ပညာရွိစာရင္း၀င္မွာပါ။

စာေရးဆရာေရးသားထားတဲ့ ပညာရွိေတြရဲ႕ လူ႔တန္ဖိုးျဖတ္အျမင္ဟာ အေတာ့္ကိုေလးနက္ ပါတယ္။

The wise perceive man’s value by his purity, they touch the inner most core of life.

ပညာရွိကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို သူ႔ရဲ႕ သန္႔စင္မႈနဲ႔ ႐ႈျမင္တယ္။ သူတို႔ဟာ ဘ၀ရဲ႕ အတြင္းအက်ဆံုးအရာကို ထိေတြ႕ၾကတယ္။

ဖုန္ေတြ အလူးလူးေပက်ံေနတဲ့ ေၾကးမံုျပင္တို႔၊ ေရခိုးေရေငြ႕ေတြ ရိုက္ခတ္ထားတဲ့ မွန္မ်က္ႏွာျပင္တို႔မွာ ပံုရိပ္ေတြ ထင္ထင္ရွားရွား မေပၚႏိုင္သလိုပါပဲ။ ႐ႈပ္ေထြးေနတဲ့စိတ္၊ အညစ္အေၾကးေတြ ထူေျပာေနတဲ့ စိတ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္ေတြမွာလည္း လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို အမွန္အတိုင္း ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့အျမင္ ေပၚႏိုင္ဖို႔ခက္လွပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေနတဲ့စိတ္၊ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ အမွန္အတိုင္း အတိအက် ေပၚႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို အမွန္အတိုင္း႐ႈျမင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို အရင္သန္႔စင္ေအာင္ လုပ္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒါမွသာ “စိတ္သန္႔စင္သူသည္ စိတ္မသန္႔စင္သူကိုလည္း သိသည္။ စိတ္သန္႔စင္သူကိုလည္း သိသည္” ဆိုတဲ့ စကားရပ္အတိုင္း ျဖစ္ေတာ့မွာေပါ့။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ဟာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးေပြလိမ္ၿပီး မသန္႔မစင္ ျဖစ္ေနေသးရင္ေတာ့ “စိတ္မသန္႔စင္ေသးသူသည္ စိတ္္မသန္႔စင္သူကိုလည္း မသိ၊ စိတ္သန္႔စင္သူကိုလည္း မသိ” ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရေတာ့မွာပါပဲ . . . . .

ျမသန္းစံ

၁၅-၉-၂၀၀၇။

http://www.facebook.com/messages/?action=read&tid=id.198419873567813#!/notes/momo-aung/%E1%80%85%E1%80%AD%E1%80%90%E1%80%B9%E1%80%91%E1%80%B2-%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%95%E1%80%B9%E1%80%81%E1%80%94%E1%80%B2-%E1%80%9C%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%80%E1%80%B9%E1%80%9E%E1%80%BC%E1%80%AC%E1%80%B8%E1%80%90%E1%80%B2%E1%80%B7-%E1%80%A1%E1%80%9C%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%9B%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%9C%E1%80%B8%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%BC-%E1%80%A1%E1%80%B1%E1%81%BE%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8-%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%B6/284071864961740

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္