Sunday, August 21, 2011

ရေဝႏြယ္အသစ္


ေဆးရိုးသည္ရဲ ႔ နိဒါန္း

ဘုန္းဘုန္းရေ၀ႏြယ္က ဒီေဆာင္းပါးကို ပို႔ရင္း ဇင္ပံုျပင္ေလးရွာေပးရပံုအေၾကာင္း နိဒါန္းေရးပါဆိုလို႔ စာေရးဖို႔ပ်င္းေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ ျခစ္ကုတ္ျပီး နိဒါန္းေရးလိုက္ပါသည္။

မႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ဆိုဒ္မွာ ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ စိတ္ညစ္ရင္ေရခ်ိဳးပါ ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက က်န္ရွိေနတဲ့သက္တမ္းကို ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ကူးျပီးပို႔စ္တင္ျဖစ္ပါတယ္။ ပို႔စ္အေပၚမွာ ဇင္ပံုျပင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ နိဒါန္းေလးနဲနဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို အေမရိကားၾကြလားရင္း ဘုန္းဘုန္းကိုယ္တိုင္က ဖတ္မိသြားရာကေန ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ေဆာင္းပါးေရးခ်င္တာရွိလို႔ ဇင္ပံုျပင္ရွာေပးပါလို႔ ေျပာလာပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက သူမွတ္ထားဖူးတဲ့ ပံုျပင္အေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပျပီး အဲဒါကို မူရင္း ရွာေပးဖို႔ပါ။

တကယ္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိ၊ ပါ၀င္တဲ့အေၾကာင္းအရာလည္း အတိအက်မသိတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကိုု အြန္လိုင္းမွာရွာရတာ သိပ္မလြယ္လွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိမယ့္ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြ လိုက္ရိုက္ၾကည့္ျပီးရွာတာရယ္၊ ေနာက္ ဇင္ပံုုျပင္ေတြရွိတတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ေခါင္းစဥ္ေတြလိုက္ဖတ္ၾကည့္ျပီး ရွာလိုက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းရွာခိုင္းတဲ့ ပံုျပင္ကို ေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ေတြ႔ျပန္ေတာ့လည္း Version ေတြက နဲနဲစီကြဲေနတာမို႔ ဘုန္းဘုန္းဆီကို ေလးပုဒ္ေလာက္ ေရြးျပီး သင့္ေလွ်ာ္ရာကို သံုးဖို႔ ပို႔ေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဆိုဒ္မွာ တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္း ဘုန္းဘုန္းသာ အေမရိကားကျပန္သာၾကြသြားတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေဆာင္းပါးအေၾကာင္း ဘာမွမၾကားရေတာ့လို႔ ေမ့သလိုေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ။ တစ္ေန႔က ဘုန္းဘုန္းက အြန္လိုင္းကေန ေဆာင္းပါးေရးျပီးျပီ၊ စာရိုက္ျပီးရင္ ပို႔လိုက္မယ္လို႔ ေျပာမွ မႏွစ္က ကိစၥ ေခါင္းထဲျပန္သတိရမိပါေတာ့တယ္။

ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ေဆာင္းပါး ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရတာကေတာ့ တကယ့္ကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ အခုတေလာ အကုသိုလ္အေတြးေတြႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနလို႔ ေကာင္းႏိုးရာရာတရားေတာ္ေတြ လိုက္ရွာနာေနရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ေနခ်ိန္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဘုန္းဘုန္းေဆာင္းပါးက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

အခုလို ေဆာင္းပါးကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ားဖတ္ခြင့္ျပဳ၊ ျပန္လည္ေ၀မွ်ခြင့္ျပဳတဲ့ ဘုန္းဘုန္းရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ) ႏွင့္ စာမ်က္ႏွာေတြအမ်ားၾကီးကို ေမတၱာေတြအမ်ားၾကီးႏွင့္ရိုက္ေပးတဲ့ ဘုန္းဘုန္းဦးသီရိႏၵ (http://www.ashinsirinda.com/) တို႔ကို တပည့္ေတာ္ ရိုေသေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ေျခေတာ္ဦးခိုက္ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ အရွင္ျမတ္တို႔ဘုရား။

ရိုေသစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
21.08.2011

*********************************************

“ရေဝႏြယ္အသစ္”

      တစ္ခါတုန္းက လူသုံးေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း  ေတာင္ကုန္းထိပ္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္  ရပ္ေနတာကုိ လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ သုံးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က“သူ  ရႈခင္းေတြ ၾကည့္ေနတာ ထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္က “မဟုတ္ပါဘူး၊ တုိ႔ကို ေစာင့္ေနတာ ထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ တတိယ  တစ္ေယာက္က “မဟုတ္ဘူး၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ ရႈေနတာ ထင္တယ္”လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အေျဖမညီၾကဘဲ ေတာင္ကုန္းေပၚ သုံးေယာက္ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာင္ကုန္းေပၚ ေရာက္ေတာ့ ပထမ တစ္ေယာက္က စၿပီေမးပါတယ္။

“ ရႈခင္းေတြၾကည့္ေနတာလား?”
“ မဟုတ္ပါဘူး”
ဒုတိယတစ္ေယာက္ ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“တုိ႔ကုိ ေစာင့္ေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
တတိယတစ္ေယာက္က ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္
“ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႈေနတာလား?”
“မဟုတ္ပါဘူး”
ဒီေတာ့သုံးေယာက္သားၿပိဳင္တူေမးလုိက္ပါတယ္။
“ဒါျဖင့္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ?”
“ရပ္ေနတာပါ”
(ဇင္ပုံဝတၳဳ)
သူေျပာတဲ့ စကားေလးက ရုိးရုိးေလးပါပဲ၊ “ရပ္ေနတာပါ”တဲ့။ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာသူ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး  ေတြ႔ၾကရင္လည္း ပုံဝတၳဳထဲက သုံးေယာက္နည္းတူ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳးစုံ ေပးေနၾကဦးမွာပါ။ ရပ္ေနတာကုိ  သိသူက နည္းနည္း ရယ္ပါ။ ရပ္ေနတာကုိ သိလုိက္သူဟာ နိဗၺာန္ကုိ ဦးတည္ေနသလုိ လက္ရွိမွာလည္း  အကုသုိလ္ကင္းေနတာပါ။
     ျမတ္စြာဘုရားက ဘေဒၵကရတၱသုတ္မွာ “အတိတ္ေဟာင္းကုိ လည္းမျပန္နဲ႔၊ အနာဂတ္ သစ္ကုိလည္း မႀကံနဲ႔၊ ျဖစ္ခုိက္ရုပ္နာမ္ ပစၥဳပၸန္၊ အမွန္ မလြတ္ေအာင္ ရႈမွတ္ပါ”လုိ႔ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ အတိတ္ဆုိတာ ၿပီးခဲ့ၿပီးပါၿပီ၊ ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အနာဂတ္ ဆုိတာလည္း ေရာက္မလာေသးတဲ့  အတြက္ အသုံးခ်လုိ႔ မရျပန္ပါဘူး။ တကယ္ အလုပ္လုပ္ရမွာက ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ပါ။ စာေရးသူရဲ့အသိ မိသားစုထဲက ေခြ်းမေလး တစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေနစိတ္ထား လည္းေကာင္း၊ ေယာကၡမေတြ အေပၚမွာ လည္းေကာင္း၊ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ လည္းရွိ၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေတြမွားၿပီး  အထဲကုိဝင္သြားရပါတယ္။ သမီးတစ္ေယာက္လုိ ခ်စ္ရတဲ့ေခြ်းမ အထဲကုိဝင္သြားရေတာ့  အားလုံးက စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ထမင္းစားဝုိင္းမွာ တစ္ေယာက္လုိေနေတာ့ ပုိသတိရၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ  တစ္ေယာက္ ၾကည့္ၿပီး ထမင္းကုိလည္း ဆက္မစားႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္  နွစ္ရက္ လည္းမဟုတ္ ရက္ဆက္ေတြ မ်ားလာေတာ့ တူတစ္ေယာက္လုပ္တဲ့သူက “ဘုရားေဟာ အတုိင္း  ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ရႈစားၾက တာေပါ့”လုိ႔ ထေျပာပါသတဲ့။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း  ထမင္းဝုိင္း ထုိင္လုိက္တာနဲ႔ “ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္”လုိ႔ သတိေပးစားၾကပါသတဲ့။ တကယ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ အတိတ္၊ အနာဂတ္က ဘာမွလက္ေတြ႔လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာ ထမင္းစားေနတာ ဆုိေတာ့ ထမင္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါပဲ။
     မနက္ အိပ္ရာထႏုိးရင္ ႏုိးတဲ့အခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ မ်က္ႏွာသစ္ရင္ မ်က္ႏွာသစ္ခ်ိန္ဟာ အေရးႀကီး ဆုံးပါ၊ သြားတုိက္ရင္ သြားတုိက္ခ်ိန္ဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ ေရအိမ္ဝင္ရင္ ေရအိမ္ဝင္ခ်ိန္ဟာ  အေရးအႀကီးဆုံး ပါပဲ။ သတိကုိ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္မွာ ပဲထားတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ ကိေလသာ  စိတ္ေတြ ကင္းေနသလုိ ဘာေသာကမွလည္း ဝင္မလာေတာ့ပါဘူး။ ဝိပႆနာ မွာေတာ့  သမၸဇညအမွတ္=အေထြေထြအမွတ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တရား အားထုတ္ဖူးသူတုိင္း သိပါတယ္။ ဒီလုိပါပဲ  ရႏုိင္သေလာက္ ေလ့က်င့္ယူရမွာပါပဲ။
    ဒါေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ကုိ လက္ကုိင္ယူထားရပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အတိတ္ အေတြး ေတြကေတာ့ ဝင္ေနမွာပါပဲ။ အတိတ္ အေတြး ေတြထဲမွာ ပုထုဇဥ္အားေလွ်ာ္စြာ မွားခဲ့တဲ့အမွား ေတြလည္းပါမွာပါ။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ့ ဝိပႆနာရႈနည္း ပထမတြဲ စာမ်က္နွာ ၃၂ မွာ--- “လူတုိ႔၏ ေ႕ရွအဖုိ႔က သီလပ်က္မႈသည္ ပဥၥာနႏၲရိယကံ၊ ဘိကၡဳနီဒူသနကံ၊ အရိယူပဝါဒကံမ်ား မဟုတ္လွ်င္ မဂ္ဖုိလ္ကုိ တားျမစ္တတ္ေသာ အႏၱရာယ္ မျဖစ္သည္သာတည္း။ ပဥၥာနႏၱရိယကံ၊ ဘိကၡနီဒူသနကံ၊  အရိယူပဝါဒကံ ျဖစ္လွ်င္ကား လူျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းျဖစ္ေစ၊ ဤဘဝ၌ မဂ္ဖုိလ္ကုိ မရႏုိင္ေတာ့ၿပီ ” လုိ႔  မိန္႔မွာထားပါတယ္။
     ျမန္မာလုိရွင္းရွင္းေျပာရရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေ႕ရွပုိင္းမွာ သီလမစင္ၾကယ္ ခဲ့ေပမယ့္ ပဥၥာနႏၱရိယ ကံငါးပါးရယ္၊ ဘိကၡဳနီဒူသန ကံရယ္ (ဘိကၡဳနီဒူသန ကံဆုိတာ ဘိကၡဳနီမကုိ ဖ်က္ဆီးတာပါ။ ဒီေခတ္ မွာေတာ့  ဘိကၡဳနီဆုိတာ မရွိေတာ့ပါဘူး၊  အဆက္ျပတ္သြားပါၿပီ) အရိယူပဝါဒကံရယ္ (အရိယူပဝါဒကံဆုိတာ  အရိယာကုိ ျပစ္မွားတဲ့ကံပါ) ဒီကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ပါဘူးတဲ့။
    ဒါကုိေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ပုိၿပီးခုိင္မာသြားေအာင္  ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ ေယာဂီေတြကုိ  အားေပးထားပါတယ္။ အားလုံးၾကားဖူး တဲ့ဝတၳဳေတြပါ။ အာရုံႏိႈးတဲ့အေနနဲ႔ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ျပန္ေျပာျပရေအာင္ပါ။
     ၁။ သႏၲတိအမတ္ႀကီး စစ္ပြဲႏုိင္လုိ႔ ပေသနဒီေကာသလ မင္းႀကီးက ခုႏွစ္ရက္ မင္းစည္းစိမ္ ေပးထားပါတယ္။ ခုႏွစ္ရက္ပတ္လုံး မူးေပေတေနပါတယ္။  သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလး ေဖ်ာ္ေျဖရင္း ရုတ္တရက္ ေသသြားတဲ့ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားဆီက ဂါထာတစ္ပုဒ္နာၾကားၿပီး ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သႏၱတိအမတ္ႀကီးလည္း ေ႕ရွအဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ ုသတိထားရမွာက ဂါထာတစ္ပုဒ္ နာၾကားၿပီး ရဟႏၱာ ျဖစ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ရုပ္နာမ္ေတြကုိ မရႈမွတ္ဘဲ သတိပ႒ာန္ေလးပါးကုိ မရႈမွတ္ဘဲ မဂ္ဖုိလ္ ရသြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားနာစဥ္မွာပဲ ရုပ္  နာမ္ေတြကုိ ရႈမွတ္ၿပီး ဝိပႆနာဉာဏ္၊ မဂ္ဉာဏ္၊ ဖုိလ္ဉာဏ္ အဆင့္ဆင့္ ျဖစ္သြားတယ္ ဆုိတာကုိ  ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ေသခ်ာ မွာထားပါတယ္။ ဆုိလုိတာက ရႈမွတ္မႈ မပါဘဲနဲ႔ တရားထူး ရသြားၾကတာ  မဟုတ္ပါဘူး။ ရႈမွတ္ၿပီးမွ တရားထူး ရသြားၾကတာပါ။
    ၂။ အရိယဆုိတဲ့ ဒကာတစ္ေယာက္ဟာ ငါးမွ်ားေနပါတယ္။       ျမတ္စြာဘုရား ၾကြလာတာျမင္ေတာ့ ငါးမွ်ားတံေလး ခ်ထားလုိက္ပါတယ္။   ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္နာမည္ ဘယ္လုိေခၚသလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့  “အရိယ”လုိ႔ ေခၚပါတယ္”လုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက “သင့္လုိ သူတစ္ပါး ညွင္းဆဲတဲ့သူကုိ အရိယလုိ႔ မေခၚဘူး၊ အရိယာဆုိတာ သူတစ္ပါးကုိ မညွင္းဆဲဘူး”လုိ႔ ေဟာၿပီး ဂါထာေလး တစ္ပုဒ္ေဟာျပပါတယ္။ ဂါထာကုိ နာၾကားၿပီး ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။ အရိယလည္း ေ႕ရွအဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
    ၃။ တစ္ေန႔မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေဇတဝန္ ေက်ာင္းေတာ္မွာ တရားေဟာေနပါတယ္။ ပရိသတ္ထဲမွာ ခါးပုိက္ႏွဳိက္ ႏွစ္ေယာက္လည္း ပါပါတယ္။ တစ္ေယာက္က တရားကုိ ရုိရုိေသေသနာၿပီး  ေသာတာပန္ တည္သြား ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ တရားနာ ပရိသတ္ဆီက ခါးပုိက္ႏွဳိက္လုိက္ပါတယ္။ ေသာတာပန္ တည္သူခါးပုိက္ နွဳိက္လည္း ေ႕ရွအဖုိ႔မွာ သီလမစင္ၾကယ္ခဲ့ပါဘူး။
    ၄။ သရဏာနိဥပသကာလည္း မူးေပေတေနပါတယ္။ သူလည္း ျမတ္စြာဘုရား တရားနာၾကားၿပီး ေသာတာပန္ တည္သြားပါတယ္။
    ၅။ အားလုံးသိတဲ့ လူသတ္ဗုိလ္ႀကီး တမၻဒါ႒ိက ၅၅-နွစ္ပတ္လုံး ဘုရင့္အတြက္ သတ္မိန္႔က်တဲ့ သူေတြကုိ သတ္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ သူလည္း အရွင္သာရိပုတၱရာဆီက တရားနာၾကားၿပီး အႏုေလာမိကခႏၱီေခၚ  သခၤါရုေပကၡာ ဉာဏ္အထိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ ဘီလူးမက ႏြားမေယာင္   ေဆာင္ခတ္လုိ႔ေသၿပီး တုသိတာနတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ဒီဝတၳဳငါးပုဒ္ကုိ သာဓကျပၿပီး လူေတြ အေနနဲ႔ ေစာေစာကကံ(၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့အႏၱရာယ္ကုိ မျပဳပါဘူးတဲ့။       တရားအားထုတ္ရင္ သီလျဖဴစင္ဖုိ႔အဓိက လုိအပ္ပါတယ္။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက လူေတြ  အေနနဲ႔ ငါးပါး သီလ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အာဇီဝ႒မက သီလ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဆာက္တည္ လုိက္ရင္  သီလဝိသုဒၶိ=သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။ အာဇီဝ႒မကသီလထဲမွာ ဝိကာလေဘာဇန=  ညစာေရွာင္ရတာမပါ ပါဘူး။ က်န္းမာေရးအရ ညစာ မစားဘဲ မေနႏုိင္သူေတြ အတြက္  အထူးအားတက္ အာရုံျပဳစရာပါ။ ဆုိလုိတာက ညစာစားၿပီးလည္း  သီလဝိသုဒၶိ= သီလျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ တရားအားထုတ္လုိ႔ လည္းရပါတယ္။
      ေနာက္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ျပထားတာ ရွိပါေသးတယ္။ အထက္က ဝတၳဳငါးပုဒ္နဲ႔ စပ္ၿပီး “ဒီလုိမေကာင္း မႈမ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ လည္း သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါတယ္တဲ့။ “ကဲ…. လူတစ္ေယာက္ သီလ ျဖဴစင္ဖုိ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္ လြယ္သလဲ” ေနာက္ဆုံး “ဒီလုိ မေကာင္းမႈမ်ိဳးေတြ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ရဟန္းေတာ္ ေတြက်ေတာ့ အဲဒီလုိမရပါဘူး။ အျပစ္အာပတ္ သင့္ရင္ ေဒသနာ ၾကားစရာရွိရင္ၾကား၊ ပစၥည္းစြန္႔စရာရွိရင္စြန္႔၊ ဝတ္ေဆာက္တည္စရာရွိ ရင္ေဆာက္တည္ စသည္ျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ျပဳလုပ္မွ သီလစင္ၾကယ္တာပါ။ ဒါတင္မကပါဘူး။ သာမန္အျပစ္ အာပတ္ ကေလးကအစ ရဟန္းေတြအေနနဲ႔ စ်ာန္မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ တားျမစ္ပါတယ္။  ရဟန္းသီလနဲ႔ လူသီလ သိပ္ကြာပါတယ္။ “လူသီလ”က ေျပာခဲ့တဲ့ (၇)မ်ိဳးကုိ မက်ဴးလြန္ရ ေသးဘူးဆုိရင္ မဂ္ဖုိလ္ရဲ့ အႏၱရာယ္ကုိ မတားျမစ္ပါဘူး။ ေနာက္ဆုံး လူေတြအေနနဲ႔ သီလယူခ်ိန္မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆင္ျခင္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားၿပီ ဆုိေတာ့ လူေတြအေနနဲ႔ သီလဝိသုဒၶိျဖစ္ဖုိ႔ သိပ္လြယ္ ပါတယ္။
     တကယ္လုိ႔မ်ား “ဖြ… လြဲပါေစ၊ ဖယ္ပါေစ” ခုတင္ေပၚမွာ ေသရေတာ့မယ္ဆုိရင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မျပဳေတာ့ပါဘူး” လုိ႔ဆင္ျခင္လုိက္တာနဲ႔ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ အဲဒီသီလျဖဴစင္မႈကုိ အေျခခံၿပီး ကုိယ္ပြါးမ်ား အားထုတ္ေနက် ကမၼ႒ာန္းေလးကုိ ပြားရင္းေသသြားရင္ ေကာင္းရာသုဂတိကုိ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အားထုတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္က နဂုိကတည္းက ရွိထားမွပါ။ ရဟန္းက်ေတာ့ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ ဆင္ျခင္ရုံနဲ႔ သီလ ျဖဴစင္သူ မျဖစ္ပါဘူး။ ရဟန္းတစ္ပါးပါး နဲ႔ ေဒသနာၾကားပါမွ ေပ်ာက္မွာပါ။ ဆုိုိလုိတာက အာပတ္သင့္ရင္ တစ္ပါးတည္း သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ အနည္းဆုံး ရဟန္းတစ္ပါးပါးကုိ အကူအညီယူၿပီး ေဒသနာၾကားပါမွ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္မွာပါ။ လူနဲ႔ ရဟန္းက အဲဒီလုိ ကြာတာပါ။
     သီလျဖဴစင္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ လူနဲ႔ရဟန္းမွာ လူကပုိလြယ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လုိ႔ ရသလုိ ေနာက္ဆုံးေသခါနီး ခုတင္ေပၚမွာ သီလယူခ်ိန္ မရရင္ေတာင္ “ဒီလုိ အကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ  မလုပ္ေတာ့ပါဘူး”လုိ႔ စိတ္အဓိ႒ာန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရုံပါ။ သီလျဖဴစင္သူ ျဖစ္သြားတာနဲ႔ ကုိယ္အားထုတ္ေနက် သတိပ႒ာန္ တရားကုိ ဆက္အားထုတ္သြားရုံပါပဲ။ ဒါေတြကုိ ေထာက္ၿပီး ဘာမွ အားငယ္စိတ္ဓါတ္ က်ေနစရာမလုိပါဘူး။ သီလျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ဆက္အားထုတ္ သြားရုံပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ကာလမွာ အကုသိုလ္ေတြကေတာ့ အာရုံေတြေတြ႔တုိင္း ေတြးတုိင္း ဝင္လာေနမွာပါ။ ဝင္လာသမွ် အကုသုိလ္ကုိ ပယ္လုိ႔ရတဲ့ နည္းေတြနဲ႔ ပယ္သြားရမွာပါပဲ။ အကုသုိလ္ပယ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ဆင္ျခင္းၿပီး ပယ္တာရယ္၊ ပြါးမ်ားၿပီး ပယ္တာရယ္ကေတာ့  အထင္ရွားဆုံးပါပဲ။ အဲဒီနွစ္နည္းကုိ ေရွ႔စာအုပ္ေတြ ထဲမွာလည္း အသင့္အတင့္ ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒီမွာေတာ့ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပဲ ေရးျပရေအာင္ပါ။
    အကုသိုလ္စိတ္ ရင္ထဲဝင္လာတဲ့အခါ “ဒီအကုသုိလ္ေတြဟာ အျပစ္ႏွင့္တကြ မေကာင္းက်ိဳးကုိ ေပးျခင္း လကၡဏာရွိတယ္။ အပါယ္ငရဲကုိလည္း က်ေစတယ္။ ဘဝကုိလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေစတယ္” စသည္ျဖင့္ စိတ္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသံထြက္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆင္ျခင္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါက ဆင္ျခင္ၿပီး ပယ္တာပါ။
    အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ သတိနဲ႔ သိလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဥပမာ- ဣႆာမစၦရိယ စိတ္ျဖစ္ရင္ အဲဒီဣႆာမစၦရိယ စိတ္ကေလးကုိ တည့္တည့္ စုိက္ၾကည့္ၿပီး “ဣႆာမစၦရိယ စိတ္ကေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ၊ ဘယ္လုိ သေဘာေလး ျဖစ္ေနတာလဲ” စသည္ျဖင့္ သေဘာေလးအထိ သိေအာင္ သတိကပ္ၿပီး “ဣႆာမစၦရိယ စိတ္ျဖစ္တယ္ ျဖစ္တယ္”ဆိုၿပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။ ဒီလုိပါပဲ မေကာင္းတဲ့ အေတြး၊ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစတဲ့ အေတြးကုိ ေတြးမိျပန္ရင္လည္း ေတြးတာကုိ ခ်က္ျခင္းသိၿပီး “ေတြးတယ္ ေတြးတယ္ ေတြး တယ္ ေတြးတယ္”လုိ႔ ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါ။ မနက္ျဖန္အားမွပဲ မွတ္မယ္လုိ႔ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းသိ ခ်က္ခ်င္းမွတ္တဲ့ အေလ့ေလးကုိ စြဲေနေအာင္ ေလ့က်င့္ ထုံထားရပါမယ္။ ထုံထားရင္ စြဲသြားတာမ်ားပါတယ္။
     စိတ္ကုိရႈတာဆုိေတာ့ စိတၱာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒါကုိ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက “စိတ္အမူအရာ၊ ျဖစ္တုိင္းမွာ၊ မွန္စြာသိရမည္”လုိ႔ လုိရင္းအဓိပၸါယ္ ထိထိမိမိနဲ႔ လကၤာ စီေပးထားပါတယ္။ စိတ္အမူအရာ ျဖစ္တုိင္းျဖစ္တုိင္း သိသိေနပါတဲ့။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေယာဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ “ ေ႕ရွစိတ္ျဖစ္ဘိ၊ ေနာက္စိတ္သိ၊ သိတုိင္း အပူစင္”လုိ႔ မၾကာခဏ မိန္႔ၾကားေလ့ရွိပါတယ္။   ေ႕ရွစိတ္ျဖစ္ေနတာ ေလးကုိ ေနာက္စိတ္က လုိက္လုိက္သိေနပါတဲ့။ အဲဒီလုိ သိသိေနရင္ အပူေတြကင္းစင္ျပီး ေအးခ်မ္းေနပါလိမ့္မယ္ လုိ႔ ေဟာျပထားပါတယ္။
     ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကေတာ့ “ အေသစိတ္ကုိ အရွင္စိတ္နဲ႔ လုိက္မွတ္ တာ”လုိ႔ မိန္႔ေပးပါတယ္။ ေ႕ရွျဖစ္လုိက္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္က ျဖစ္ၿပီးတာနဲ႔ ေသသြားပါၿပီ ၊ ေနာက္က လုိက္မွတ္တဲ့ စိတ္က အရွင္စိတ္ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ မွတ္သိစိတ္ တၿပိဳင္နက္ မွတ္လုိ႔မရေတာ့ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက အေသစိတ္ အရွင္စိတ္ဆုိၿပီး ခြဲျပေပးထားပါတယ္။
    ပ႒ာန္းသေဘာ အရဆုိရင္ ခုလုိမွတ္လုိက္တာဟာ အကုသိုလ္ကေန ကုသိုလ္ျဖစ္သြားတာပါ။ ျဖစ္တုန္းက အကုသုိလ္ပါ၊ မွတ္လုိက္ေတာ့ ဘာဝနာကုသိုလ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ရႈမွတ္လုိက္လုိ႔ အကုသုိလ္စိတ္က ဆက္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္၊ ရပ္ခ်င္လည္းရပ္သြားမယ္။ ဆက္ျဖစ္တာ မျဖစ္တာ သူ႔အလုပ္၊ မွတ္ရမွာကေတာ့ ကုိယ့္အလုပ္ပါ။ သူ႔အလုပ္၊ ကုိယ့္အလုပ္ ခြဲထားရမွာပါ။ ေရးျပရတာ သာလြယ္တာ က်င့္သုံးဖုိ႔က်ေတာ့ ခက္ေနျပန္ေရာ။ ခက္တာကုိ ခက္တဲ့အတုိင္း ထားရင္ ေတာ့ခက္ၿပီးရင္း ခက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ ဒီလုိပါပဲ ေလ့က်င့္ရင္းနဲ႔ ခက္တာကုိ လြယ္ေအာင္ လုပ္ယူရမွာပါပဲ။
     ခ်မ္းေျမ့ ဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ “ေရမ်ားေရႏုိင္ မီးမ်ားမီးႏုိင္”လုိ႔ မိန္႔ထားပါတယ္။ ရႈမွတ္စိတ္က အားေကာင္းရင္ ရႈမွတ္စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါ။ အကုသုိလ္္ ျဖစ္တဲ့စိတ္က အားေကာင္းရင္ အကုသိုလ္စိတ္က ႏုိင္သြားမွာပါပဲ။ ျဖစ္တဲ့ အကုသုိလ္စိတ္ကုိ မရႈဘဲ ဒီအတုိင္းထားရင္ အကုသုိလ္စိတ္ကပဲ အၿမဲႏုိင္ေနေတာ့မွာပါ။ ဒီေနရာမွာ လူႏွစ္ေယာက္ကုိ ခြဲျခားပစ္ရမွာပါ။ ပထမတစ္ေယာက္က ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္တာကုိ ျဖစ္မွန္း မသိဘဲ ျဖစ္ေၾကာရွည္ၿပီး ဆက္ကာဆက္ကာ ျဖစ္ေနတဲ့သူပါ။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပုထုဇဥ္အားေလ်ာ္စြာ မနွစ္သက္တဲ့ အာရုံကုိေတြ႔ၿပီး အကုသုိလ္ေတာ့ ျဖစ္လုိက္တာ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ဖူးထားတဲ့အတုိင္း၊ နာၾကားဖူးထားတဲ့ အတုိင္း ျဖစ္တဲ့အကုသုိလ္ကုိ ျဖစ္တဲ့အတုိင္း ခ်က္ခ်င္းသိၿပီး ရႈမွတ္ပစ္တဲ့သူပါ။
     ဒီေတာ့ ဒီလူႏွစ္ေယာက္မွာ ကုိယ္ဟာ ဘယ္ထဲပါမလဲဆုိတာ ကုိယ္တုိင္ ဆုံးျဖတ္ရမွာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အက်ိဳးကေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ၿပီ ဆုိရင္ ျဖစ္တဲ့သူက အရင္စိတ္ဆင္းရဲရ ေတာ့တာပါ။ ဒါတင္မကပါဘူး။ အကုသိုလ္ စိတ္ျဖစ္တဲ့သူနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ မိဘ ညီအစ္ကုိ ေမာင္နွမ မိတ္ေဆြ ဆရာသမား ရဟန္းစသည္ေတြပါ အကုန္ စိတ္ဆင္းရဲရေတာ့တာပါ။ ျဖစ္သူတစ္ေယာက္ထဲတင္ စိတ္ဆင္းရဲရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆက္စပ္သူမွန္သမွ် အကုန္လုိက္ ေလာင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္အားေလွ်ာ္စြာ ျဖစ္ဦးေတာ့ ျဖစ္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိၿပီး ရႈမွတ္ပစ္တဲ့ သူထဲမွာပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါ။
     တစ္ခါတေလ စာေရးသူက ေယာဆရာေတာ္ဘုရားဆီ အေဖၚမေခၚဘဲ တစ္ပါးတည္း သြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ပါးတည္း သြားတယ္ဆုိတာက ဆရာေတာ္ကုိ ကုိယ္ေမးခ်င္တာ ေမးလုိ႔ရသလုိ ကုိယ့္မွာ အားနည္းခ်က္ရွိလုိ႔ ဆရာေတာ္ ဆုံးမရင္လည္း ေဘးလူမသိေစခ်င္လုိ႔ပါ။ တစ္ခါမွာေတာ့ ေနာက္မွာလည္း လူရွိမရွိၾကည့္ၿပီး လူမရွိတာ ေသခ်ာၿပီဆိုိမွ “ဆရာေတာ္ဘုရား…. တပည့္ေတာ္မွာ တစ္ခါတေလ ကုိယ္မလုိခ်င္တဲ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိပါတယ္ဘုရား။ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲရ ပါတယ္ဘုရား။ ဘယ္လုိပယ္ရပါမလဲ”လုိ႔ ေမးေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားက…. “ျဖစ္တဲ့အကုသိုလ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္ေပါ့၊ သာသနာမွာ အကုသိုလ္ကိေလသာရွိလုိ႔ အလုပ္လုပ္စရာရွိေနတာ၊ အကုသိုလ္ ကိေလသာစိတ္မရွိရင္ ရဟန္းတစ္ပါးအေနနဲ႔ သာသနာမွာဘာမွလုပ္စရာအလုပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ရဟန္း အလုပ္က ကိေလသာပယ္ဖုိ႔ပဲ၊ သာသနာမွာ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ေတာ္တယ္ ေတာ္တယ္ဆုိတာ အကုသိုလ္ ကိေလသာကုိ ပယ္ႏုိင္လုိ႔ ေတာ္တာ။ အဲဒီမွာ သတိပါ ေနဖုိ႔ပဲ။ သတိပါေနရင္ ကိေလသာ ဆယ္ခ်က္ျဖစ္ရမွာ ႏွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္နဲ႔ ရပ္သြားတယ္။ ေျပာလုိက္ေပါ့ “အကုသိုလ္ရယ္ ပုထုဇဥ္ပဲျဖစ္ပါ၊ မျဖစ္ရဘူးလုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး၊ ျဖစ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ နွစ္ခ်က္ သုံးခ်က္ ျဖစ္ရရင္ ေတာ္ေရာေပါ့ကြာ”လုိ႔ ေျပာလုိက္ေပါ့”လုိ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။
     ဆရာေတာ္ဘုရားက အကုသိုလ္ျဖစ္တာ စိတ္ညစ္စရာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ အကုသိုလ္ကုိ ကုိယ့္ရဲ့ၿပိဳင္ဘက္ လ႔ုိ သေဘာထား ရပါမယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္ဘုရားက ဥပမာနဲ႔ မိန္႔ျပပါတယ္။ လက္ေဝွ႔ထုိးတဲ့အခါ စင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းထုိးေနရင္ ၾကည့္လုိ႔မေကာင္းဘူးတဲ့။ အားေပးမယ့္ သူလည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း ထုိးေနရင္ အရူးျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ၿပိဳင္ဘက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ထုိးမွ ေအာက္က ပရိသတ္က လက္ခုပ္တီးၿပီး အားေပးေတာ့တာပါ။ ဒါမွလည္း လက္ေဝွ႔ပြဲကုိ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းတာပါတဲ့။  ဒီလုိပါပဲ ဆရာေတာ္ရဲ့ ၾသဝါဒအရဆုိရင္ အကုသုိလ္စိတ္ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘာမွစိတ္ညစ္မေနပါနဲ႔၊ အကုသိုလ္စိတ္ကုိ ၿပိဳင္ဘက္လုိ႔ နွလုံးသြင္းၿပီး ရႈမွတ္ပစ္ရမွာပါပဲ။  အကုသိုလ္ စိတ္ရယ္၊ ရႈမွတ္စိတ္ရယ္ ၿပိဳင္ရေတာ့မွာပါ။
     ဒီေတာ့ဆရာေတာ့္ ၾသဝါဒအတုိင္း အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာရင္ “ကဲ..ကုိေရႊအကုသိုလ္ေရ မင္းနဲ႔ငါၿပိဳင္ ရေအာင္၊ မင္းကပဲႏုိင္မလား၊  ငါကပဲႏုိင္မလား ၿပိဳင္ၾကတာေပါ့”ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းၿပိဳင္ရမွာပါ။ တကယ္လည္း တစ္ေယာက္ခ်င္းပါပဲ၊ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ ဣႆာမစၦရိယစတဲ့ အကုသိုလ္တရားေတြဟာ နွစ္စိတ္သုံးစိတ္ ၿပိဳင္္ျဖစ္လုိ႔မရပါဘူး။ တစ္စိတ္စီပဲျဖစ္ၾကရတာပါ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းခ်င္း သူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ ေပွ်ာ္စရာ ႀကီးပါ။ ၿပိဳင္ၿပီဆုိကတည္းက အႏုိင္၊ အရႈံး၊ သေရဆုိတာ ရွိမွာပါ။ အၿမဲတမ္းေတာ့ ႏုိင္မေနႏုိင္ပါဘူး။ ႏုိင္တဲ့ အခါရွိသလုိ ရႈံးတဲ့အခါလည္း ရွိမွာပါပဲ။ ရႈံးလည္း ဆက္ၿပိဳင္ေနရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္ကုိ ရႈမွတ္ပစ္တာဟာ ပါရမီျဖည့္ေနတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ေတြဟာ ကုိယ့္အတြက္ ပါရမီျဖည့္ဖုိ႔ ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္လုိ အကုသုိလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ “လာစမ္း အကုသုိလ္ ပါရမီျဖည့္ပစ္မယ္”ဆုိၿပီ စိန္ေခၚရမွာပါ။ ဣႆာမစၦရိယစိတ္ျဖစ္လည္း ဘာျဖစ္လဲ “လာစမ္း ဣႆာမစၦရိယ … ပါရမီျဖည့္ပစ္မည္”ဆုိၿပီး ရႈမွတ္ပစ္ရုံပါပဲ။
ဒါကေတာ့အကုသိုလ္ကုိ ပြါးမ်ားၿပီပယ္ပုံ အက်ဥ္းပါပဲ။

     ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အကုသိုလ္ကုိ ပယ္ပစ္ဖုိ႔က သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။  ဒီေနရာမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္ ဝိတကၠ သဏၭာနသုတ္ကလာတဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္း ငါးနည္းကုိ  အဓိကထား ေျပာသြားရေအာင္ပါ။
     ဝိတကၠသဏၭာန သုတ္ဆုိတာ ကုိယ့္ရင္ထဲကုိ အကုသိုလ္ တရားေတြ ဝင္လာရင္ အေၾကာင္းငါးပါးနဲ႔ ပယ္ပုံကုိ ေဟာျပထားတဲ့သုတ္ပါ။ ရာဂ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟ၊ ဣႆာမစၦရိယစတဲ့ အကုသိုလ္ အညစ္အေၾကးေတြ ဝင္လာရင္ အေၾကာင္းတရားငါးပါးကုိ နွလုံးသြင္းၿပီး ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္ရမွာပါ။ အဲဒီ အေၾကာင္းငါးပါးနဲ႔ ပယ္ပုံကုိ ေရးျပသြားရေအာင္ပါ။
၁။ ကုသိုလ္တရားကုိ ဆင္ျခင္ပါ။
     ၁။ ရာဂ ေဒါသ ေမာဟ နဲ႔စပ္ယွဥ္တဲ့ အကုသိုလ္ေတြ ဝင္လာတဲ့အခါ ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ္တာေတြ ေျပာင္းၿပီး ႏွလုံးသြင္းလုိက္ပါတဲ့။ ပါဠိေတာ္မွာေတာ့ ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ္တာေတြေျပာင္းၿပီး ေဖ်ာက္ပါလုိ႔ပဲ ဆုိထားပါတယ္။ ဘယ္လုိ ကုသိုလ္ေတြ ဆုိတာေတာ့ ျပမထားပါဘူး။ ဒါကုိ အ႒ကထာက ကုသိုလ္နဲ႔ စပ္ယွဥ္တာေတြကုိ ဖြင့္ျပေပးပါတယ္။ ရာဂျဖစ္လာရင္ အသုဘဘာဝနာ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ေဒါသျဖစ္လာရင္ ေမတၱာပြါးၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ဒီက႑မွာပဲ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက “ဘယ္ကိေလသာမဆုိ ျဖစ္ေပၚလာရင္ သမထတစ္ခုခုကုိ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေဖ်ာက္ရပါမယ္”လုိ႔ မိန္႔ထားပါတယ္။ ပယ္လည္း ပယ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထပ္မိန္႔ပါတယ္။
     ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး မိန္႔မွာတာကုိ အာရုံျပဳၿပီး အကုသိုလ္ ကိေလသာ စိတ္တစ္ခုခု ဝင္လာတဲ့အခါ ကုိယ္အားသန္ရာ သမထကုသိုလ္ တစ္ခုခုကုိ ပြါးၿပီး ပယ္လုိက္ လုိ႔လည္း ရပါတယ္။ ဥပမာ- အကုသိုလ္စိတ္ တစ္ခုခုဝင္လာတာနဲ႔ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပြါးေနလုိက္ရင္လည္း ေပ်ာက္သြားတာမ်ားပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ “ ငါသည္ မုခ်ဧကန္ ေသရမည္။ ငါ၏ ရွင္ျခင္းသည္ မၿမဲ၊ ငါ၏ ေသျခင္း သည္ျမဲ၏”လုိ႔ မရဏာႏုႆတိကုိ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ပြါးေနလုိက္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသျခင္း တရားအေၾကာင္းကုိ ေတြးလုိက္ရင္ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ခ်င္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။
၂။ အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္ပါ။
     ၂။ ကုသိုလ္တရားေတြ ႏွလုံးသြင္းလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အကုသိုလ္ရဲ့အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္ၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ရင္ထဲမွာ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ “ဒီအကုသိုလ္ ေတြဟာ အပါယ္ေလးပါးကုိ က်သြားႏုိင္တယ္၊ စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ၿပိတၱာလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ သုဂတိဘဝကုိလည္း မေရာက္ႏုိင္ဘူး။ သံသရာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ဘဝကုိ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားႏုိင္တယ္” စသည္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ၿပီး ေဖ်ာက္ရပါမယ္။ လူေတြဟာ အကုသိုလ္လုပ္ရမွာသာ မေၾကာက္တာ၊ အကုသိုလ္ရဲ့ အျပစ္ခံရမွာေတာ့ လူတုိင္းေၾကာက္ၾက ပါတယ္။
     အသိတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ဘုရားရွိခုိးၿပီးတုိင္း “ငရဲႏွင့္ဆင္းရဲ ကင္းလြတ္ ရပါလုိ၏”လုိ႔ အၿမဲ ဆုေတာင္း ပါသတဲ့။ ရင္းနွီးေနတာနဲ႔ စာေရးသူက ျပန္ေျပာ လုိက္ပါတယ္။ “ညညက်ေတာ့ ျခင္ရုိက္တဲ့  လွ်ပ္စစ္ဘက္တံႀကီး နဲ႔ ျခင္ေတြ သတ္သတ္ေနၿပီးေတာ့ လြတ္ပါလိမ့္မယ္ ငရဲနဲ႔ ဆင္းရဲ”လုိ႔ ေျပာမိပါတယ္။ ငရဲနဲ႔ ဆင္းရဲကုိေတာ့ လူတုိင္းေၾကာက္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ငရဲကုိေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ ေၾကာက္ၾက ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ လာရင္ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္လုိက္လုိ႔လည္းရပါတယ္။ ငရဲကုိဆင္ျခင္၊ သံေဝဂျဖစ္ၿပီး ဝိပႆနာ ရႈမွတ္လုိက္တာ ရဟႏၱာျဖစ္သြားတဲ့ သီဟုိဠ္ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ကုိ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။
     တခါတုန္းက သီဟုိဠ္ကြ်န္းမွာ မိလကၡဆုိတဲ့ မုဆုိးႀကီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူကမိသားစု အတြက္မုဆုိးလုပ္ၿပီး ေကြ်းပါတယ္။ ဒါတင္မက ပါဘူး ေတာထဲသြားတဲ့အခါ ေတာထဲမွာပဲရတဲ့ သားေကာင္ေတြကုိ ဖုတ္ကင္ စားေသာက္ေလ့ရွိပါတယ္။
     တစ္ေန႔ေတာ့ သားေကာင္ေတြ ဖုတ္ကင္စားေသက္ၿပီး ေရဆာလုိ႔အနီးမွာရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ကုိဝင္ပါတယ္။ ေရအုိးကုိဖြင့္ လုိက္ေတာ့ ေရက တစ္စက္မွ မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ မုဆုိးႀကီးက ဘာေျပာလုိက္သလဲ ဆုိေတာ့ “ ရဟန္းေတြက ခရီးသြားေတြအတြက္ ေရေလးေတာင္ ထည့္မထားၾကဘူး။ ပ်င္းလုိက္ၾကတာ၊ ဒကာ ဒကာမ လွဴတာစားၿပီး အိပ္ေနၾကတာပဲ”လုိ႔ အသံထြက္ ကဲ့ရဲ့လုိက္ပါတယ္။ ဒါကုိ ေက်ာင္းထုိင္ မေထရ္က ၾကားၿပီး ေရအုိးကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရအုိးထဲမွာ ေရေတြ အျပည့္ ရွိေနပါသတဲ့။ မေထရ္က “အင္း… လူစင္စစ္က ၿပိတၱာ ျဖစ္ေနၿပီ” ဆုိၿပီး ေရကုိ ကုိယ္တုိင္ တုိက္ေပး ပါတယ္။
     အကုသိုလ္ကံေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ဆင့္ၾကားဖူးတာပါ။ တစ္ခါတုန္းက အင္းသူႀကီး တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကုိ လာရင္း ေရႊတိဂုံေစတီကုိ တက္ဖူးပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ရင္ျပင္ေပၚေရာက္ ေတာ့ ေရႊတိဂုံကုိ မျမင္ရပါဘူးတဲ့။ ဒီေတာ့ အင္းသူႀကီးက နယ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါ ေခ်ာင္းထဲက သူ႔အင္းတုိင္ ေတြကုိ “ဒီ အင္းတုိင္ေတြက ငါတုိ႔ မိသားစုကုိ ထမင္းေကြ်းတာပဲ”ဆုိၿပီး အင္းတုိင္ေတြကုိ ေရႊခ်ထားပါသတဲ့။ အကုသိုလ္ကံေတြ  သိပ္္မ်ားလာရင္  သဘာဝတရား ေတြက  ပုံမွန္အတုိင္း ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔အတြက္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေန တတ္ပါတယ္။ အျပင္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးေနေအးေန သူတုိ႔အတြက္ ပူခ်င္ပူေနတာပါ။ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း ေတြက တရားစကားေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲေဖးမ ေဖးမ၊ မတရားစကားလုိ႔ပဲ ထင္ေနေတာ့တာပါ။ ဘယ္သူ႔ ကုိမွလည္း အေကာင္းမျမင္ ေတာ့ပါဘူး။ ကုိယ့္မွာ တရားနဲ႔ေဖးမ ေပးတဲ့ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း လည္း သိပ္လုိအပ္ပါတယ္။ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းဆုိတာ ေငြထက္တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ အခ်ိန္မီသိၿပီး အခ်ိန္မီကုစားႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ အကုသုိလ္ႏြံနစ္သြားရင္ ကယ္ဖုိ႔ခက္သြားပါၿပီ။ ေဘးကေန ဒီအတုိင္း ထုိင္ၾကည့္ေနရေတာ့တာပါ။
     ေက်ာင္းထုိင္မေထရ္က မုဆုိးႀကီးကုိ ေရတုိက္ၿပီး “ဒကာ… သင္လုပ္ထားတဲ့ အကုသုိလ္ႀကီးက ေၾကာက္စရာႀကီး၊ သင္လူစင္စစ္က ၿပိတၱာျဖစ္ေနၿပီ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စဥ္းစားေပေတာ့”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ မုဆုိးႀကီးလည္း ေၾကာက္လန္႔သြားၿပီး ေတာထဲမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ေက်ာ့ကြင္းေတြကုိ ဖ်က္ဆီး ပစ္လုိက္ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာလည္း မိထား ေလွာင္ထားတဲ့ သားေကာင္ေတြကို ျပန္လႊတ္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိသားစုထံ ရဟန္းဝတ္ဖုိ႔ ခြင့္ပန္ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ရတာနဲ႔ တရားေဟာလုိက္တဲ့ မေထရ္ဆီျပန္လာၿပီး ရဟန္းဝတ္လုိက္ပါတယ္။ ရဟန္းဝတ္ၿပီး ဝိပႆနာတရားကုိ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား အားထုတ္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားထုိင္တဲ့အခါ မုဆုိးဘဝက သတ္ခဲ့ျဖတ္ခဲ့တာေတြ အကုန္ျပန္ေပၚေနလုိ႔ တရားကုိဘယ္လုိမွ အားထုတ္လုိ႔ မရဘူးျဖစ္ေန ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး လူထြက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆုိၿပီး မေထရ္ထံ လူျပန္ထြက္ေပးဖုိ႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့မေထရ္က မုဆုိးဦးဇင္းႀကီးကုိ ငရဲအေၾကာင္း ေဟာျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “သင္လူထြက္ရင္ အဲဒီငရဲမွာ ခံရလိမ့္မယ္”လုိ႔ ေဟာလုိက္ပါတယ္။
     မုဆုိးဦးဇင္းႀကီး ကလည္း “အဲဒီငရဲကုိ ၾကည့္လုိ႔ မရဘူးလား”လုိ႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ မေထရ္က “ငရဲေတာ့ ၾကည့္လုိ႔မရဘူး၊ တျခား တစ္နည္း နဲ႔ ျပတာေပါ့”ဆုိျပီး ကုိရင္ေတြကုိ သစ္သားထင္းအစိုေတြ အမ်ားႀကီး ရွားခုိင္းျပီး ေက်ာက္ဖ်ာေပၚမွာ ပုံခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ တန္ခုိးနဲ ႔ငရဲကေန မီးပြါးေလး တစ္ခုယူျပီး ထင္းအစုိပုံႀကီးေပၚ ပစ္ခ်လုိက္တာ တစ္ခါတည္းထင္းအစုိပုံႀကီး ျပာျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ့ မုဆုိး ဦးဇင္းႀကီး ငရဲကုိ ပုိေၾကာက္သြားပါတယ္။ လူမထြက္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီး တရားကုိ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ျပန္အားထုတ္ ပါေတာ့တယ္။ ညပုိင္းမွာ သိပ္အိပ္ငုိက္လာရင္ ေကာက္ရုိး ကရြတ္ေခြႀကီးလုပ္ၿပီး အဲဒီ ေကာက္ရုိးကရြတ္ေခြႀကီးကုိ ေရစိမ္၊ ေရေတြ တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ကရြတ္ေခြႀကီးကုိ ေခါင္းေပၚ တင္ထားလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္ ေတြ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး အားထုတ္လုိက္တာ ရဟႏၱာျဖစ္ သြားပါေတာ့တယ္။ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္လုိက္လုိ႔ ရဟႏၱာျဖစ္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ “ဝိပႆနာအစ သံေဝဂက” ဆုိတဲ့အတုိင္း ငရဲကုိ ဆင္ျခင္၊ ဆင္ျခင္မႈကတဆင့္ သံေဝဂျဖစ္။ သံေဝဂကုိ အေျခခံၿပီး  ဝိပႆနာ ရႈမွတ္လုိက္တာ တရားထူး ရသြားတဲ့ သာဓကတစ္ခုပါ။ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္လုိက္တာနဲ႔ သံေဝဂျဖစ္၊ ရဟႏၱာေတာင္ ျဖစ္သြားေသးတာ ဆုိေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ ေပ်ာက္ဖုိ႔ေလာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အကူအညီ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ဒီသာဓကကုိ ေထာက္ၿပီး အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ ငရဲကုိ ဆင္ျခင္ၿပီး ေဖ်ာက္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။
၃။ ႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔
     နံပါတ္(၃)က အကုသိုလ္အျပစ္ကုိ ဆင္ျခင္လုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အဲဒီ အကုသိုလ္စိတ္ကုိ နွလုံးမသြင္း ပါနဲ႔တဲ့။ နွလုံးမသြင္းပါနဲ႔ရဲ့ ေနာက္မွာ အ႒ကထာက တစ္ျခားအာရုံကုိ ျဖစ္ေစလုိက္ပါတဲ့။ တခ်ိဳ႕ အေတြးေတြဟာ ေတြးလုိက္ရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ အေတြးေတြ က်ေတာ့ ေတြးလုိက္ရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ ျဖစ္တဲ့အေတြးကုိ မွတ္ထားၿပီး မေတြးမိေအာင္ေနရမွာပါ။ နွလုံးမသြင္းပါနဲ႔၊ မေတြးပါနဲ႔ ဆုိေပမယ့္ ေတြးခ်င္ေတြးေနမွာပါ။ စိတ္ကုိထိန္းခ်ဳပ္ဖုိ႔ သိပ္ခက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့အကုသိုလ္အေတြးကို တျခားအာရုံ တစ္ခုနဲ႔ အစားထုိးေပးရမွာပါ။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့လည္း မေက်နပ္တဲ့အာရုံကုိ ေသခ်ာပုံေဖၚ ေသခ်ာႏွလုံးသြင္းၿပီး အကုသိုလ္ျဖစ္ေနတာပါ။ ႏွလုံးသြင္းေလ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ေလပါပဲ။ နွလုံးမသြင္းရင္ အကုသိုလ္စိတ္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒီႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔ က႑ကုိအ႒ကထာမွာ အဆင့္ဆင့္ အက်ယ္ဖြင့္ျပထားတာ အကုသိုလ္စိတ္ ပယ္ခ်င္ သူေတြအတြက္ သိပ္စိတ္ဝင္စားဖုိ႔  ေကာင္းတာပါ။ ႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔တဲ့။ အဲဒီလုိမွမေပ်ာက္ရင္ ကမၼ႒ာန္း အေပၚေက်းဇူး မ်ားတဲ့ ပါဠိကုိ အသံခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ပစ္လုိက္ပါတဲ့။ ခပ္တုိးတုိးေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ရမွာပါ။ ဒါကုိေထာက္ၿပီး အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာရင္ ရထားတဲ့ပါဠိကုိ လမ္းကုိေ႕ရွေနာက္ အျပန္ျပန္ ေလွ်ာက္ၿပီး ရြတ္ေနလုိက္ရုံပါပဲ။ ဥပမာ… ဒိဝါတပတိ ဂါထာ ရြတ္ေနက် ဆုိရင္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း အေခါက္တစ္ရာေလာက္ ရြတ္ပစ္လုိက္ေပါ့။ စာမွာ ျပထားတဲ့အတုိင္း အသံ က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ရြတ္ေပးရမွာပါ။ အေခါက္တစ္ရာ ျပည့္သြားတဲ့အခါ အကုသုိလ္ လည္းေပ်ာက္၊ ကုသုိလ္လည္း ေရာက္ပါပဲ။ အက်ိဳးနွစ္ခုရေတာ့တာပါ။
     အဲဒီလုိမွ မေပ်ာက္ရင္ ဘုရားဂုဏ္၊ တရားဂုဏ္ အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္လုိက္ပါတဲ့။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိဝံသရဲ႕ “ရတနာ့ဂုဏ္ရည္”၊ “ကုိယ္က်င့္အဘိဓမၼာ” ၊ ဦဇင္းအရွင္ ဆႏၵာဓိကရဲ့ “လုိတရႏွလုံးသား”စသည္ျဖင့္ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စိတ္ကစာထဲ ေရာက္သြားတာနဲ႔ အကုသိုလ္က ေပ်ာက္သြားတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ဆုိ စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ၿပီး ဘဝတစ္ခုလုံး ေတာင္ေျပာင္းသြား ေသးတာဆုိေတာ့ အကုသုိလ္စိတ္ ေပ်ာက္ ဖုိ႔ ေလာက္ေတာ့ မခက္ပါဘူး။ ဒီေတာ့အကုသုိလ္ဝင္လာရင္ စာဖတ္လုိက္ပါ။ ဒီေနရာမွာ အ႒ကထာဆရာက အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာတဲ့အခါ ေဝယ်ာဝစၥတစ္ခုခုကုိ ထလုပ္လုိက္လုိ႔ အကုသိုလ္စိတ္ ေပ်ာက္သြားပုံေလးကုိ သီဟုိဠ္ဝတၱဳေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ သာဓက ျပထားပါေသးတယ္။ အဲဒီဝတၳဳေလးက စာေရးသူရဲ့ “ကုသိုလ္ျဖစ္ေအာင္ေတြးမယ္” စာအုပ္ထဲမွာ ပါၿပီး သားဆုိေတာ့ ခပ္က်ဥ္း က်ဥ္းပဲ ေရးျပရေအာင္ပါ။
     တစ္ခါတုန္းက သီဟုိဠ္ကြ်န္းမွာ ကုိရင္တိႆဆုိတဲ့ ကုိရင္တစ္ပါးရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကုိရင္တိႆဟာ အကုသိုလ္ ကာမဝိတက္ေတြ ဝင္လာၿပီး လူထြက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာဥပဇၥ်ာယ္ကုိ လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဆရာက “ကုိရင္တိႆရယ္ သင္လူထြက္ လုိက္ပါ။ တုိ႔မတားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တုိ႔ေနတဲ့အရပ္ဟာ ခ်ိဳးေရရွားတယ္။ ေရေပါတဲ့စိတၱရေတာင္ဘက္ကုိ ပုိ႔ေပးပါဦး”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ ကုိရင္တိႆလည္း ေရေပါတဲ့ စိတၱရေတာင္ဘက္ကုိ ပုိ႔ေပးပါတယ္။ စိတၱရေတာင္ေရာက္ေတာ့ ဆရာက တစ္ခါ “ဒီစိတၱရေတာင္မွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြဟာ အမ်ားပုိင္ေက်ာင္း ေတြ၊ သံဃိကေက်ာင္းေတြ ဆုိေတာ့ အစစ အရာရာဆင္ျခင္ေနရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ပုိင္ေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းေတာ့ လုိခ်င္တယ္။ လူမထြက္ခင္ ေဆာက္ေပးခဲ့ပါဦး”လုိ႔ ထပ္မိန္႔ေတာ့ ကုိရင္တိႆလည္း ဆရာကုိ ေနာက္ဆုံး ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဆုိၿပီး ေက်ာင္းငယ္ေလးကုိ ကုိယ္တုိင္ေဆာက္ေပးပါတယ္။
     ေက်ာင္းေဆာက္ရင္း ေတေဇာကသုိဏ္း လည္းပြါး၊ သံယုတၱနိကာယ္ကုိလည္း ရြတ္ဖတ္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ဆရာကုိ ေခၚျပပါတယ္။ ဆရာက “ကုိရင္တိႆရယ္ သင့္ေက်ာင္းေလးက သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ ဒီတစ္ညေတာ့ သင္ေဆာက္တဲ့ ေက်ာင္းေလးမွာ သင္ပဲအိပ္လုိက္ပါဦး၊ ၿပီးေတာ့ လူမထြက္ ခင္ ဝိပႆနာ တရားကုိလည္း ေက်ာင္းေလးထဲမွာ ပြါးမ်ားလုိက္ပါဦး”လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။ ကုိရင္တိႆလည္း တရားေတြပြါးမ်ား လုိက္တာ ေနာက္ဆုံး ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အ႒ကထာဆရာက အကုသိုလ္ဝိတက္ေတြ ဝင္လာတဲ့အခါ ေဝယ်ာဝစၥ ေက်ာင္းေဆာက္မႈကုိ လုပ္လုိက္ တာ အကုသိုလ္ ဝိတက္ေတြ ေပ်ာက္ၿပီး ရဟႏၲာျဖစ္သြားပုံကုိ ျပထားတာပါ။ ကုိယ္ကဒီသာဓကေလးကုိ ေထာက္ၿပီး အကုသိုလ္စိတ္ဝင္လာတဲ့အခါ ေဝယ်ာဝစၥတစ္ခုခုကုိ ထလုပ္လုိက္ဖုိ႔ပါ။ အဝတ္ေလွ်ာ္တာ၊ တံျမက္စည္း လွည္းတာ၊ ဘုရားပန္းအုိးလဲတာ စသည္ျဖင့္ေပါ့။
     မႏၲေလးက ဒကာမတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ဆုိး ေဒါသထြက္လာရင္ ဘီဒုိထဲမွာ ေခါက္ထားတဲ့ အဝတ္ ေတြကုိ အကုန္ဆြဲခ် လုိက္ပါသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဖြပစ္လုိက္ပါသတဲ့။ ၿပီးမွ တစ္ထည္ခ်င္း ျပန္ေခါက္ပါသတဲ့။ ဘီဒုိ တစ္လုံးစာ ေခါက္ၿပီးသြားရင္ စိတ္ဆုိး ေဒါသေတြ ေျပသြားပါသတဲ့။ သူရဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းကလည္း မွတ္သားစရာပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ ေပ်ာက္သြားဖုိ႔ပါပဲ။ ကုိယ္ႀကိဳက္ရာ ႏွစ္သက္ရာ အလုပ္တစ္ခုကို ထလုပ္လုိက္ ဖုိ႔ပါ။ အကုသိုလ္ အာရုံေနရာမွာ တျခားအာရုံတစ္ခုနဲ႔ အစားထုိးလုိက္တဲ့ သေဘာပါ။ ဒီႏွလုံးမသြင္းပါနဲ႔ဆုိတဲ့က႑မွာပဲ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက-ရႈမွတ္မႈကုိ ခဏရပ္ထားၿပီး ႏွစ္နာရီ သုံးနာရီ ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔ဝက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ အတူတူ ေနပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ အလြတ္စကား ေျပာေနလုိက္ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္ဝင္လာရင္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္ လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြတ္စကားေတြ ေအးေအး ေဆးေဆးေျပာေနလုိက္ေပါ့။ စိတ္က စကားထဲမွာပဲ ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အကုသုိလ္ကုိ အာရုံမေရာက္ ေတာ့ပါဘူး။
     ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေစတီကုိသြားဖူးလုိက္ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ ေရႊတိဂုံေစတီပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆူးေလေစတီပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မဟာျမတ္ မုနိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ့္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ေစတီတစ္ဆူဆူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သြားဖူးလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ေနာက္ဆရာေတာ္ႀကီးက ေရခ်ိဳးပါ၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ပါတဲ့။ ေနာက္ဆုံး အိပ္လုိက မရႈမွတ္ေတာ့ဘဲ အိပ္ပစ္ လုိက္ပါတဲ့။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက အကုသိုလ္ကုိ ရႈမွတ္မႈနဲ႔ မပယ္ႏုိင္ရင္ေတာင္ တစ္ျခားရတဲ့ နည္းတစ္ခုခုနဲ႔ ပယ္ပစ္ႏုိင္ဖုိ႔ မိန္႔ျပထားတာပါ။ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးရဲ့ ေမတၱာကရုဏာ ေတာ္ပါပဲ။ အကုသိုလ္ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ပယ္ပစ္ႏုိင္ဖုိ႔ပါပဲ။ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ပုံျခင္းကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူညီႏုိင္ပါဘူး။ အကုသုိလ္ ပယ္နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေပမယ့္ ပယ္တဲ့ေနရာမွာလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သပၸါယ သင့္ပုံျခင္း မတူႏုိင္ပါဘူး။ ဘယ္လုိပုံစံနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အရေကာက္လုိက္ေတာ့ အကုသိုလ္ကေတာ့ အကုသိုလ္ပါပဲ။
     အကုသိုလ္စိတ္ တစ္ခုဝင္လာရင္ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဂါထာရြတ္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေဝယ်ာဝစၥတစ္ခုခု လုပ္လုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘုရား ေစတီ သြားဖူးလုိက္ရင္ ေပ်ာက္သြား ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သပၸါယသင့္ပုံျခင္း မတူေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ သပၸါယ သင့္တဲ့နည္းနဲ႔  ပယ္ရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ သပၸါယ သင့္တဲ့နည္းကုိ သိထားဖုိ႔ သိပ္အေရးႀကီး ပါတယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာတဲ့အခါ နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ စမ္းၾကည့္ေပါ့။ ကုိယ္နဲ႔အဆင္ေျပတဲ့ နည္းကို မွတ္ထားလုိက္ဖုိ႔ပါ။ နွလုံးမသြင္းပါနဲ႔ ဆုိတဲ့က႑မွာေတာ့ အ႒ကထာမွာေကာ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကေကာ အက်ယ္ဖြင့္ျပထားပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ လူနဲ႔ဆုိင္ တာေတြေလာက္ပဲ  ခပ္သင့္သင့္ ေရးျပလုိက္ပါတယ္။

၄။ အေၾကာင္းကုိရွာပါ
     ၄။ ႏွလုံးမသြင္းဘဲေနလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္ရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းရင္းကုိရွာၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ အ႒ကထာက အေၾကာင္းရင္းရွာပုံကုိ ဇာတ္ဝတၳဳေလးနဲ႔ ျပထားပါတယ္။ အားလုံးၾကားဖူးတဲ့ ဝတၳဳေလးပါ။ ထန္းပင္ေတြနဲ႔ ေရာေနတဲ့ဥသွ်စ္ ပင္ေအာက္ မွာ ယုန္တစ္ေကာင္ ဝပ္ေနတုန္း ဥသွ်စ္သီးေၾကြက်တာကုိ ေျမၿပိဳပါၿပီ ဆုိၿပီး ထြက္ေျပးၾကတဲ့ဝတၳဳပါ။ သတၱဝါေတြ အဆင့္ဆင့္ေျပး ရင္း ေနာက္ဆုံး ဘုရားအေလာင္း ျခေသၤ့မင္းက ဥသွ်စ္သီးကုိုျပၿပီး ေျမၿပိဳတာမဟုတ္ဘူး၊ ဥသွ်စ္သီး ေၾကြက်တာလုိ႔ ေျပာျပတဲ့ ဝတၳဳေလးပါ။ အ႒ကထာဆရာက ဘုရားအေလာင္းဟာ အေၾကာင္းရင္း ရွာျပလုိက္တဲ့အတြက္ သတၱဝါေတြ ခ်မ္းသာ သြားရသလုိ အကုသိုလ္ျဖစ္လာရင္ အေၾကာင္းရင္း ရွာေဖ်ာက္ပါလုိ႔ ဥပမာသာဓကနဲ႔ ရွင္းျပထားပါတယ္။
     တစ္ခါတေလ အကုသိုလ္ျဖစ္ရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ေသးေသးေလးပါ။ ကုိယ္က ပုံႀကီးခ်ဲ့ေတြးၿပီး ခံစားေနလုိ႔ အကုသိုလ္က ႀကီးသထက္ႀကီးေန တာပါ။ အေၾကာင္းရင္း သိရတဲ့အခါ ခပ္ပါးပါးေလးရယ္ပါ။ ခြင့္လႊတ္ မယ္ဆုိရင္ ခြင့္လႊတ္လုိ႔ရတဲ့ အရာေလးပါ။ တစ္ခါတေလ က်ေတာ့လည္း ကုိယ့္စိတ္ ကူးနဲ႔ကုိယ္ အထင္မွားေနတာ လည္းရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကုိယ္ထင္သလုိ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္း ရင္းကုိ သိလုိက္ရေတာ့ ဘာမွလည္း မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အကုသိုလ္ျဖစ္တာပဲ အဖတ္ တင္ပါတယ္။

၅။ သြားအံကုိႀကိတ္ပါ။
     ၅-က အေၾကာင္းရင္းရွာလုိ႔မွ မေပ်ာက္ရင္ သြားေတြ အံေတြႀကိတ္ၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ လွ်ာနဲ႔ အာေခါင္ကုိ ေထာက္ၿပီး ေဖ်ာက္ပါတဲ့။ ဒါေတြကေတာ့ ဝိတကၠသဏၭာနသုတ္ ကလာတဲ့ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြပါပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သပၸါယသင့္ပုံ ျခင္းမတူေတာ့ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့နည္းနဲ႔ ပယ္ရုံပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္တဲ့ သူဟာ အလုပ္ႏွစ္ခုကုိ လုပ္ရပါမယ္။ တစ္ဖက္က ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ေတြကုိ ပယ္ပစ္ရမွာျဖစ္သလုိ တစ္ဖက္ကလည္း ပုိက္ဆံမကုန္တဲ့ သိကၡာသုံးပါးကုိ ပြားမ်ား အားထုတ္ရမွာပါ။ အသစ္တည္ေဆာက္ဖုိ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေစာထပါ။ အထူးသျဖင့္ သိကၡာသုံးပါးကုိ ျဖည့္က်င့္ၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္ျပန္တည္ေဆာက္ရမွာပါ။
     သိကၡာသုံးပါး တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ မနက္အိပ္ရာထ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး တဲ့အခါ တည္ေဆာက္တာက အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ မနက္အိပ္ရာထစ ဆုိေတာ့ ဘာအာရုံမွ မေတြ႔ေသးပါဘူး။ ဒီေတာ့ အာရုံေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္ မဝင္ေသးပါဘူး။ အကုသိုလ္ ဝင္မလာ ေသးတဲ့အတြက္ စိတ္ကလည္း ၾကည္လင္ ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္လက္ သန္႔စင္ၿပီးရင္ ဘုရားခန္းထဲ တန္းဝင္လုိက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ အလုပ္ကုိယ္စီရွိၾကတဲ့အတြက္ မအားၾကပါဘူး။ မအားတဲ့ၾကားထဲက အခ်ိန္ယူဖုိ႔ ဆုိတာလည္း မလြယ္လွပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ပို တစ္ခုရဖုိ႔အတြက္ မနက္ကုိ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေစာထ လုိက္ပါ။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ အိပ္ခ်ိန္ထူးၿပီး မထိခုိက္ပါဘူး။ အိပ္ခ်ိန္မထိခုိက္သလုိ မိသားစုအလုပ္၊ ကုိယ္ပုိင္အလုပ္ကုိလည္း မထိခုိက္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေစာ အိပ္ရာဝင္ လုိက္ပါ။
     ဒီေတာ့ ကုိယ္လက္ သန္႔စင္ၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားခန္းထဲ တန္းသြားလုိက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားကုိ ဦးသုံးႀကိမ္ခ်ၿပီး ငါးပါးသီလ ယူလုိက္ပါ။ ဦးခ်တာ သီလ ယူတာက သုံးမိနစ္ေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆုိ သီလသိကၡာ တည္သြား သလုိ သီလဝိသုဒၶိ= သီလျဖဴစင္သူလည္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။
     ေနာက္ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ငါးမိနစ္၊ ေမတၱာကုိငါးမိနစ္၊ မရဏာႏုႆတိကုိ နွစ္မိနစ္၊ ဝိပႆနာကုိ ငါးမိနစ္ပြါးလုိက္ပါ။ ဒါဆုိအားလုံးေပါင္း မိနစ္္နွစ္ဆယ္ရွိပါလိမ့္မယ္။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ အခ်ိန္ေပးလုိက္တာနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အသစ္တည္ေဆာက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားသလုိ သီလျဖဴ စင္သူလည္းျဖစ္၊ သိကၡာသုံးပါး တည္သူလည္း ျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။ ဒီလုိပါပဲ။ မနက္မိနစ္ႏွစ္ ဆယ္ေစာထၿပီး သိကၡာသုံးပါး ေဆာက္တည္ တာေလးကုိ စြဲေနေအာင္လုပ္ထား လုိက္ပါ။ စြဲသြားရင္ စြဲသြားေတာ့တာပါပဲ။ ဘဝရဲ့တစ္ေန႔တာကုိ သိကၡာသုံးပါးနဲ႔ ဖြင့္လုိက္ရတာဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္ၾကည္ညိဳဖုိ႔ ေကာင္းတာပါ။ ကုိယ့္ဘဝ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ ေလးေတာ့ အခ်ိန္ေပးသင့္ပါတယ္။ သိကၡာသုံးပါး တည္ၿပီး တစ္ေန႔တာေနာက္ပုိင္း မႏွစ္သက္တဲ့ အာရုံေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊  ေတြးလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အကုသိုလ္ စိတ္ေလးေတြ ဝင္လာရင္လည္း အထက္က အကုသိုလ္ပယ္နည္း ေတြထဲက ကုိယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ နည္းကုိယူၿပီး ပယ္ပယ္သြားရမွာပါ။ လူငယ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ အုိေကမယ့္ နည္းကုိယူၿပီး ပယ္သြားဖုိ႔ပါ။
     တခ်ိဳ႔အကုသုိလ္ ေတြက်ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ မဟုတ္ဘဲ၊  မထင္မွတ္ဘဲ ျဖစ္သြားရတာ ေတြလည္းရွိပါတယ္။    ျဖစ္ျပီးခါမွ “ေၾသာ္ ဒီအကုသိုလ္ေတြ ငါျဖစ္သြားပါလား” ဆုိၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တအံ့တၾသ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒါေတြဟာ အတိတ္တိတ္က ပါလာတဲ့ အကုသိုလ္ အထုံဓာတ္ ေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္ကဒီဘဝမွာ တရားမ်ိဳးစုံနာ၊ တရားစာအုပ္မ်ိဳးစုံဖတ္၊ တရားေတြ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ထုိင္ေနေပမယ့္ အတိတ္အထုံဓာတ္ ဆုိးေတြေၾကာင့္ မထင္မွတ္ဘဲ ျဖစ္သြားရတာေတြပါ။ အတိတ္အထုံ ဓာတ္ဆုိးေတြဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္။ သူ႔ရဲ့လွ်ပ္တစ္ျပက္ရုိက္ ခ်က္ေၾကာင့္ ပုံကနဲ လဲက်သြား တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လဲက်သြားရင္ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ  ျပန္ထႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ ျပန္ထတဲ့အခါ သိကၡာသုံးပါးကုိ ကုိင္ၿပီးထရမွာပါ။ သိကၡာသုံးပါး ကလည္း ကုိယ့္ကုိ အဆင္သင့္ လက္ကမ္း ထားၿပီးသားပါ။ ကုိယ္က သူကမ္းတဲ့ လက္ကုိဆြဲယူ လုိက္ရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲက်ရင္   ကုိယ့္ကုိျပန္ ထူေပးမယ့္ သိကၡာသုံးပါး ကရွိၿပီးသားပါ။ ဒါကုိ ကုိယ္က သိထားဖုိ႔ပါ။ ဒီေတာ့ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိနဲ႔ ေနႏုိင္ မွေတာ္ကာက်တာပါ။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေလးေတြမွာလည္း တတ္ႏုိင္သမွ် အမွတ္သတိေလးေတြနဲ႔ ေနေနရမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းလုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေလးေတြမွာ အမွတ္သတိေလးေတြ ပါေနဖုိ႔ပါ။
     ဥပမာ - ေရေသာက္တယ္ဆုိတာ တစ္ေယာက္တည္း ေသာက္ရတာျဖစ္လုိ႔ အမွတ္သတိေလးနဲ႔ ခြက္ကုိလွမ္းယူတာ၊ ကုိင္တာ၊ ေရထည့္တာ၊ ျပန္ယူတာ၊ ခြက္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ထိတာ၊ ေသာက္တာ စသည္ေတြကုိ အမွတ္ သတိေလးေတြ ပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါပဲ။
     ဒီလုိပါပဲ အိမ္သာတက္တဲ့ ေနရာမွာလည္း တစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ့ အမွတ္သတိပါေအာင္ ႀကိဳးစား ရမွာပါပဲ။ တံခါးဖြင့္တာ ျပန္ပိတ္တာ လုံခ်ည္ ပင့္တာ ထုိင္တာ စြန္႔ခ်င္စိတ္ကုိ မွတ္တာ စြန္႔တာကုိ မွတ္တာ စသည္ျဖင့္ အမွတ္သတိနဲ႔ မွတ္သြားရုံပါ။ ဒီေတာ့ အိမ္သာထဲမွာတင္ ဘာဝနာ ကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ ကုသိုလ္က ယူမယ္ဆုိရင္ အိမ္သာ ထဲမွာေတာင္ သတိရွိရင္ ယူလုိ႔ရတာပါပဲ။ အက်ိဳးရလဒ္ကေတာ့ တစ္ခ်က္မွတ္ တစ္ခ်က္ ကုသိုလ္ရသလုိ တစ္ခ်က္မွတ္ တစ္ခ်က္ အကုသိုလ္ကုိ ပယ္လုိက္တာပါပဲ။ အမ်ားနဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာေတာ့ လုိက္မွတ္ဖုိ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ တစ္ေယာက္ထည္း လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ် အမွတ္ သတိေလးေတြပါေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။

“ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါတရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက”
     အမွန္ေျပာရရင္ စာေရးသူက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္မၾကည္ညိဳ လွပါဘူး။ ဒါတကယ္ေျပာတာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကုိယ့္ရင္ထဲ ကုိယ္မလုိခ်င္တဲ့ ကုိယ္သိပ္မုန္းတဲ့ အကုသိုလ္ စိတ္ေတြ ဝင္လာရင္ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲ ရပါတယ္။
     ရဟန္းလည္းျဖစ္ ဒါတင္မက ပရိသတ္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ စာေရးဆရာ ရဟန္းတစ္ပါးလည္းျဖစ္ၿပီး “ဒီအကုသိုလ္မ်ိဳးေတြ ဝင္လာရပါ့မလား”ဆုိၿပီး ေတြးရင္းေတြးရင္း စိတ္ဆင္းရဲ ရေတာ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြကုိ ရႏုိင္သမွ် စုထားတာပါ။ ေနာင္လည္း ဆက္စုေနဦးမွာပါ။ စုလုိ႔ရသမွ် ပယ္နည္း ေတြကုိလည္း ခ်စ္တဲ့ စာဖတ္သူေတြဆီကုိ ေရးပုိ႔ေနဦးမွာပါ။
     အဲဒီလုိ အကုသိုလ္စိတ္ ဝင္လာလုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲရၿပီ ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တရားျပန္ေဟာတဲ့ တရားေလး တစ္ပုဒ္ ရွိပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ “ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔အဓိက ဆုိတဲ့ စကားေလးပါ။ အဲဒီစကားေလးကုိ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ရြတ္ေနလုိက္ရင္ စိတ္က သက္သာသြားတာ မ်ားပါတယ္။

     အခုတေလာ တရားပြဲေတြမွာဆုိ တရားဆုံးခါနီးမွာ ဒါကုိပဲ ထပ္ကာထပ္ကာ ေဟာေနလုိက္တာပါ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ေဟာၿပီးသားျဖစ္၊ တရားနာ ပရိသတ္ကုိလည္း ေဟာၿပီးသားျဖစ္နဲ႔ သိပ္သေဘာ က်တာပါ။
     ဒါကုိပဲ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေဟာေနေတာ့ စာေရးသူရဲ့ ကပၸိယတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ လည္းျဖစ္တဲ့ ကုိေအာင္သိန္းက သူ႔ရဲ့ေမြးေန႔မွာ ဒီ “ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔အဓိက” ဆုိတဲ့ စာသားေလးကုိ ဆုိင္းဘုတ္ ကေလးလုပ္ၿပီး လာလွဴပါတယ္။ ေယာဂီေတြ တရားထုိင္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ခ်ိတ္ေပး ထားလုိက္ပါတယ္။
     “ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက”ဆုိတဲ့ ေနရာမွာ ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေနမွာ ႏွစ္ပုိင္း ရွိပါတယ္။ ကုိယ္ဘာပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက၊ သူမ်ား ဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါ။
     ကုိယ္ဘာပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေနမွာ ကုိယ့္ဘဝမွာ ေငြေၾကး အဆင္ေျပတာ လည္းရွိမယ္၊  မေျပတာလည္း ရွိမယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပတာလည္း ရွိမယ္၊ မေျပတာလည္း ရွိမယ္။ လူမႈေရး အဆင္ေျပတာ လည္းရွိမယ္၊ မေျပတာလည္း ရွိမယ္၊ အလုပ္ အဆင္ေျပတာလည္း ရွိမယ္၊ မေျပတာ လည္းရွိမယ္။  ရာထူးဌာနႏၲရ အဆင္ေျပတာ လည္းရွိမယ္၊  မေျပတာလည္းရွိမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန  ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက ကံနဲ႔လည္း ဆုိင္ပါတယ္။ သူ႔ဟာသူ ကံဆုိးခ်င္ ဆုိးေနပါေစ ကုိယ္တရား အားထုတ္ဖုိ႔က အဓိကပါပဲ။
     ေနာက္တစ္ပုိင္းက သူမ်ား ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကုိယ္တရားအားထုတ္ဖုိ႔က အဓိကပါ။ သူမ်ားေတြ ဘယ္လုိ အေျခအေန အေနအထားေတြပဲ ေရာက္ေနေရာက္ေန၊ ဥကၠ႒ေတြ အတြင္းေရးမႈးေတြပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ။
     ဒီေနရာမွာ သူမ်ားဘာပဲျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကုိယ္တရားအားထုတ္ဖုိ႔အဓိက ဆုိေတာ့“နည္းနည္းမ်ား အတၱဆန္ မေနဘူးလား” လုိ႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ “ ဒါနအရာ ဝမ္းေျမာက္တာ မွန္စြာ အဓိက ျဖစ္ေပသည္။ ဝိပႆနာအရာ ဥေပကၡာ မွန္စြာ အဓိက ျဖစ္ေပသည္” ဆုိတဲ့ အတုိင္း ဝိပႆနာတရား အားထုတ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ဥေပကၡာက အဓိကပါ။
     တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ကာလမွာ အားလုံးကုိ ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ ဒီေတာ့ ကုိယ္တရား အားထုတ္ေနစဥ္ ကာလမွာ ကုိယ့္ခင္ပြန္း ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ၊  ကုိယ့္ဇနီးကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ ကုိယ့္ သားသမီး ကုိလည္း ဥေပကၡာ ျပဳထားရမွာပါ။ ကုိယ့္ခ်စ္သူ ကုိလည္း ဥေပကၡာျပဳထားရမွာပါ။ အားလုံး အားလုံးကုိ ဥေပကၡာျပဳထားရမွာပါပဲ။
     ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန တရားအားထုတ္ေနရင္ ဘဝက အဓိပၸါယ္ ရွိေနတာပါပဲ။ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ မၾကည္ညိဳလုိ႔ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ သီလကုိအေျခခံၿပီး ဝိပႆနာတရားေတြ အားထုတ္ရင္းနဲ႔ ျပန္တည္ေဆာက္ ရမွာပါပဲ။ ဝိပႆနာတရား အားထုတ္တဲ့ ေနရာမွာ တခ်ိဳ႔က အားထုတ္လုိ႔ ေကာင္းတာလည္းရွိမယ္၊ အားထုတ္လုိ႔ မေကာင္း တာလည္းရွိမယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ပုဂၢိဳလ္ေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။
(၁) တရားရႈမွတ္တဲ့အခါမွာ  ၿငိဳၿငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလည္း ရႈမွတ္ရတယ္၊ တရားလည္း အေတြ႔ေႏွး တယ္၊ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ ဒုကၡပဋိပဒါဒႏၶာ ဘိညာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
(၂) တရားရႈမွတ္တဲ့အခါမွာ  ၿငိဳၿငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရႈမွတ္ရတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ တရားက်ေတာ့ အေတြ႔ျမန္တယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ ဒုကၡပဋိပဒါ ခိပၸါဘိညာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
(၃) တရားရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ ရႈမွတ္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားကေတာ့ အေတြ႔ေႏွးေနပါတယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိ သုခါပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။
(၄) တရားရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူလည္း ရႈမွတ္ရတယ္။ တရားလည္း ျမန္ျမန္ ေတြ႔တယ္။ ဒါက တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကုိက်ေတာ့ သုခါပဋိပဒါခိပၸါဘိညာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ တရားရႈမွတ္တဲ့ေနရာမွာ အဲဒီလုိ ေလးမ်ိဳး ဘာျဖစ္လုိ႔ ကြဲေနရတာလဲ ဆုိေတာ့ အတိတ္အတိတ္ ဘဝေတြနဲ႔ ဆုိင္ေနပါတယ္။
     ၁။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထလည္း အားမထုတ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဝိပႆနာ လည္းအားမထုတ္ခဲ့ ဖူးဘူး ဆုိရင္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ တရားရႈမွတ္တဲ့ အခါမွာ ၿငိဳၿငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလည္း ရႈမွတ္ရတယ္။ တရားလည္း အေတြ႔ေနွးပါတယ္။
     ၂။ အတိတ္တိတ္ဘဝေတြက ဝိပႆနာ တရားေတာ့ အားထုတ္ဖူးတယ္၊ သမထကိုေတာ့ အားမထုတ္ခဲ့ဖူး ဘူးဆုိရင္ တရားရႈမွတ္တဲ့အခါ ၿငိဳၿငိဳ ျငင္ျငင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းေတာ့ ရႈမွတ္ရတယ္၊ တရားေတြေတာ့ အေတြ႔ျမန္ပါ တယ္။
     ၃။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထကိုေတာ့ အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဝိပႆနာ တရားကိုေတာ့ အားမထုတ္ ခဲ့ဖူးဘူးဆုိရင္ တရားရႈမွတ္တဲ့ အခါ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ ကူကူေတာ့ ရႈမွတ္ရတယ္။ တရားက်ေတာ့ အေတြ႔ ေႏွးတတ္ပါတယ္။
     ၄။ အတိတ္တိတ္ ဘဝေတြက သမထလည္း အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဝိပႆနာ လည္း အားထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ တရားရႈမွတ္တဲ့အခါ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူလည္း ရႈမွတ္ရတယ္ တရားလည္း အေတြ႔ ျမန္ ပါတယ္။
     ဒီသေဘာေတြ သိထားေတာ့ တရားအားထုတ္တဲ့ အခါ အခက္အခဲ ေတြ႕ရေပမယ့္ဘာမွ စိတ္ပ်က္ အားငယ္စရာ မလုိေတာ့ပါဘူး။ ဒီဘဝမွာ တရားထူးရေအာင္ အားမထုတ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ ေနာက္ဘဝ ေနာက္ဘဝ ေတြမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လြယ္လြယ္ကူကူ အားထုတ္ဖုိ႔ တရားေတြ အေတြ႔ျမန္ဖုိ႔ အေထာက္အပံ့ေကာင္းေတြ ရသြားေတာ့ တာပါ။
     တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သမထတရားကုိ သိပ္အားထုတ္တာပါ။ ဘုရားေတြ၊ ေစတီေတြ၊ ေတာင္ေတြမွာ လုိက္ၿပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဝီရိယရွိရွိနဲ႔ အားထုတ္ၾကတာပါ။ သူမတူေအာင္ ဝီရိယ ရွိၾကတဲ့သူေတြပါ။ ေျပာရရင္ သမထနဲ႔ပဲ လမ္းဆုံးေနတာပါ။ အဲဒီဝီရိယ ေတြနဲ႔ သမထက တစ္ဆင့္ ဝိပႆနာ ဘက္ကူးသြားႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းတာပါ။ ဝီရိယကရွိၿပီးသား ဆုိေတာ့ ဝိပႆနာ တရားမွာလည္း အခက္အခဲမရွိ ေလာက္ေတာ့ပါဘူး။ အဓိက သမထနဲ႔ပဲ လမ္းဆုံးမေနဖုိ႔ပါ။
     ဒီလုိပါပဲ “တုိ႔ကေတာ့ ဝိပႆနာလုိင္းပဲ” ဆုိၿပီး သမထကုိ ေလွ်ာ့ခ်မထားရပါဘူး။ တရားအားထုတ္တဲ့ အခါ ဝိပႆနာ တရားကုိပဲ ဆက္ကာ ဆက္ကာ အားထုတ္ ေနရမယ္လုိ႔ မဆုိပါဘူး။ တရားအားထုတ္တယ္ ဆုိတာ အၿမဲတမ္းေတာ့ ေကာင္းမေနႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ခါတေလလည္း တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ပင္ပန္း ၿငီးေငြ႔မႈေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ စာမွာေတာ့ အဲဒီလုိ အခါမ်ိဳးမွာ ဝိပႆနာ တရားကုိ ခဏရပ္ထားျပီး သမထတရားကုိ ျပန္အားထုတ္ရမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စာမွာ ဥပမာ ေပးထားတာကေတာ့ စစ္သားတစ္ေယာက္ဟာ စစ္တုိက္လုိ႔ ေမာပန္းလာတဲ့အခါ ကတုတ္က်င္းထဲျပန္ဝင္၊ အေမာေျဖ၊ အစာေရစာစား၊ က်ည္ဆန္ျဖည့္၊ အေမာေျပတဲ့အခါ အားအင္ေတြ ျပည့္တဲ့အခါ ကတုတ္က်င္းထဲက ျပန္ထြက္ၿပီး စစ္ျပန္တုိက္ရသလုိ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီဟာလည္း ဝိပႆနာတရား အားထုတ္လုိ႔ စိတ္ပင္ပန္းၿငီးေငြ႔ လာရင္ စစ္သားဟာ ကတုတ္က်င္းထဲ ျပန္ဝင္ၿပီး အေမာေျဖ အနားယူရသလုိ ဝိပႆနာတရားကုိ ခဏရပ္ၿပီး သမထကုိ ျပန္အားထုတ္ပါတဲ့။ သမထ အားထုတ္လုိ႔ စိတ္ျပန္ၾကည္လင္ လာၿပီဆုိမွ ဝိပႆနာ တရားကုိ ျပန္အားထုတ္ပါတဲ့။
     ဒီအ႒ကထာ အဖြင့္ေလးကုိ မွတ္ထားၿပီး ဝိပႆနာ အားထုတ္လုိ႔  စိတ္ပင္ပန္း ၿငီးေငြ႔လာရင္ ဝိပႆနာကုိ ခဏ ရပ္ထားၿပီး သမထကုိ ျပန္အားထုတ္ဖုိ႔ပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ပဲပြါးပြါး၊ ေမတၱာပဲပြါးပြါး၊ ကုိယ္ႏွစ္သက္ရာ သမထ တစ္ခုခုကုိ ပြါးလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ပြါးလုိက္ရင္ စိတ္က ျပန္ၾကည္လင္ လာတာပါပဲ။ ကုိယ့္ဘဝကုိယ္ ၾကည္ညိဳ တာလည္း ရွိမယ္ မၾကည္ညိဳ တာလည္းရွိမယ္။ ၾကည္ညိဳျခင္း မၾကည္ညိဳျခင္းေတြဟာ အတိတ္ကာလက ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့ တာေတြနဲ႔လည္း ဆုိင္ေနပါတယ္။ အကုသိုလ္ ကုိေတြးရင္ အကုသိုလ္ပါ။ ကုသိုလ္ကုိေတြးရင္ ကုသိုလ္ပါ။ အကုသိုလ္ ကုိေတြးရင္ အကုသိုလ္ ဆုိေတာ့ ဘာျပဳလုိ႔ ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ေတြ ျပန္ေတြး ေနေတာ့မွာလဲ။ ေတြးခ်င္ရင္ ျပဳခဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကုိပဲ ေတြးေတာ့မွာေပါ့။
     ဘဝမွာ မွားခဲ့လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မၾကည္ညိဳ ဘူးဆုိရင္ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္ရုံပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဝိပႆနာ တရားနဲ႔ ျပန္တည္ေဆာက္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ ေလာကမွာ ဝိပႆနာ ထက္ေကာင္းတာ ဘာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဝိပႆနာ အားထုတ္ရင္ သီလကလည္း တြဲပါေနတာပါပဲ။ အကုသိုလ္ ပယ္နည္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၿပီဆုိေတာ့ ဝင္လာတဲ့ အကုသိုလ္ကုိလည္း ကုိယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ ပယ္နည္း တစ္ခုခု နဲ႔ ပယ္ပစ္ရုံပါပဲ။
     ကဲ….. စာဖတ္သူေကာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ၾကည္ညိဳရဲ့လား? မၾကည္ညိဳဘူးဆုိရင္ အသစ္ျပန္ တည္ေဆာက္ လုိက္ပါ။ ဒါဆုိရင္ အသစ္ျပန္ျဖစ္ သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန စာဖတ္သူရယ္ “ ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိက”ဆုိတဲ့အတုိင္း တရားသာ အားထုတ္ လုိက္ပါေတာ့။ ဒါကုိေတာ့ ရင္ထဲက ေျပာတာပါ။
ဒါဆုိရင္ စာေရးသူသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ စကားေလးနဲ႔ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္ၾကပါစုိ႔။
“ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ငါ တရားအားထုတ္ဖုိ႔ အဓိကပါပဲ ”
ရေဝႏြယ္(အင္းမ)   



New Yawainwe
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Sunday, August 14, 2011

တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ ေက်းဇူးတရားမ်ားအတြက္...


ဒီည အင္တာနက္ဖြင့္ျပီး သတင္းဖတ္လိုက္ခ်ိန္ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲနင့္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ ကြယ္လြန္ျပီတဲ့။

ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ဆရာ့စာအုပ္ေတြႏွင့္ပဲ ရင္းႏွီးခဲ့တာပါ။ ဆရာ့ကို တစ္ေန႔ေတာ့ ေတြ႔ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲက (ရည္မွန္း) ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာပါ။ ေတြ႔ခဲ့ရင္ ဘာေတြေျပာမယ္၊ ဘာေတြလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒါေတြ လုပ္လို႔၊ ေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။

“ခေရာင္းလမ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ႏွင့္ ဆရာ့ကို စျပီးသိခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၆)ႏွစ္ေက်ာ္ကာလဆီကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ (၁၉)ႏွစ္။ တကၠသိုလ္ First Year စတက္တဲ့အခ်ိန္။ နဂိုကတည္းက စာဖတ္၀ါသနာပါခဲ့တာမို႔ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြရဲ ႔ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က စာဖတ္တာႏွင့္ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကရတဲ့ မုန္႔ဖိုးကလည္း စာအုပ္၀ယ္တာႏွင့္ပဲကုန္တာ မ်ားပါတယ္။ စာအုပ္၀ယ္စုတဲ့၀ါသနာက အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းကေတာက္ေလွ်ာက္ပါလာခဲ့တာ အခုအခ်ိန္အထိပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ငယ္ငယ္လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက လူၾကီးမိဘေတြက သြန္သင္ဆံုးမခဲ့ၾကလို႔သာ ဘာသာတရားႏွင့္ ထိေတြ႔နီးစပ္ေနခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ထဲထဲ၀င္၀င္သိခဲ့တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မိရိုးဖလာယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈလို႔ ေျပာမယ္ဆို ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘုရားစာေတြရြတ္တတ္၊ ပုတီးစိပ္တတ္၊ တရားထိုင္တတ္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ မွန္တာကို ၀န္ခံရရင္ ျမတ္စြာဘုရားဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဆိုတာကို သဲသဲကြဲကြဲမသိခဲ့တာအမွန္ပါဘဲ။

တစ္ရက္ေတာ့ ဆရာ့ရဲ ႔ “ကုိယ္က်င့္တည္ၾကည္ျခင္းႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ခရီးစဥ္” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ရဲ ႔ အခန္းတစ္ခုမွာ ဥပါလိသူၾကြယ္ႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ အေမးအေျဖေတြ လုပ္တာကို ဆရာက အေသးစိတ္ေရးျပထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အဲဒီ၀တၳဳအေၾကာင္းအရာကို ဆရာ့စာအုပ္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ဖတ္ဖူးျခင္းပါ။ တရားအေမးအေျဖေတြလုပ္ျပီးေနာက္ဆံုး ဥပါလိသူၾကြယ္ ေသာတာပန္တည္သြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို တပည့္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေလွ်ာက္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က လက္မခံပဲ ျပန္စဥ္းစားပါအံုးလို႔ သတိေပးေတာ္မူတာကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ကို Shock ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္မဖတ္ခင္အခ်ိန္အထိ နားလည္ထားခဲ့တာက ျမတ္စြာဘုရားဟာ မိမိသိထားတဲ့တရားကို လူ၊ နတ္ သတၱ၀ါေတြကို သိေအာင္ ေဟာျပတယ္။ ဆံုးမတယ္။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီ လူ၊ နတ္ေတြက ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ Follower ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးပံုုစံႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားက သာသနာျပဳတယ္ရယ္လို႔ နားလည္ထားခဲ့မိတာပါ။

အခု ဥပါလိသူၾကြယ္ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္လိုက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီး ၀င္သြားပါေတာ့တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးပုဂၢိဳလ္လဲ။ လူတစ္ေယာက္က သူ႔တပည့္လုပ္ပါမယ္လို႔ ေျပာေနတာကိုေတာင္ လက္မခံပဲ စဥ္းစားပါအံုး၊ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္လုပ္ပါလို႔ ျပန္ေျပာတာဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳး စိတ္ထားေတာ္လဲ။ တျခားဘာသာေတြမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က သူ႔ေနာက္လိုက္လုပ္ပါရေစလို႔ ေျပာလာတဲ့သူကို ျငင္းတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေျပာလာရင္ လက္ခံၾကတာခ်ည္းဘဲ။ ဒါဆို ျမတ္စြာဘုရားက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ တရားေတြေဟာခဲ့တာလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေခါင္းထဲမွာ တန္းစီ၀င္လာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔အေၾကာင္းကို ထဲထဲ၀င္၀င္စျပီးေလ့လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြရွာေဖြဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္စတစ္စ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ စိတ္ထားေတာ္ေတြကို ပိုပိုနားလည္လာခဲ့သလို အဆံုးအမေတာ္ေတြအေပၚမွာလည္း ပိုလို႔ ၾကည္ညိဳသဒၶါတရားေတြတိုးလာခဲ့ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအဆံုးအမေတြကိုသိရရင္ ဘာလို႔ အဲဒီလိုဆံုးမရတယ္ဆိုတာကိုပါ သိရေအာင္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို တကယ္ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ႏွင့္ အဆံုးအမေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားျပီးလိုက္လုပ္ခဲ့မိပါေတာ့တယ္။ ေျပာရရင္ ျမတ္စြာဘုရားကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတဲ့စိတ္၊ ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္က ဆရာ့စာအုပ္ဖတ္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ စျပီးျဖစ္ခဲ့တာလို႔ ေျပာရင္ရပါတယ္။ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္ကေန မိမိသဒၶါတရားအေလွ်ာက္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္လက္ခံသူအျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ အသက္ (၁၉) ႏွစ္အရြယ္ကစခဲ့တဲ့ ဘာသာေရးအသိဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဥပါလိသူၾကြယ္ႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ စကားစစ္ထိုးတဲ့အေၾကာင္းကို တရားစာေပေတြမွာ ျပန္ဖတ္ရတိုင္း စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ အသက္(၁၉)ႏွစ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔စိတ္ဓာတ္ေတာ္အေပၚ အံ့ၾသၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ေတြ ျပန္ျပီးခံစားရသလို ဆရာ့ကိုလည္း အျမဲသတိရေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဥပါလိသူၾကြယ္၀တၴဳဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘ၀ေျပာင္းေပးခဲ့တာပါ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ဆရာ့ကို အဲဒီအေၾကာင္းေလးေျပာျပျပီး ေက်းဇူးတင္စြာႏွင့္ ရွိခိုးဂါရ၀ျပဳမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့လည္း အျပင္မွာ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားပါျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာ့ေက်းဇူးတရားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေသတဲ့အထိအမွတ္ရေနမွာပါ။ ဆရာ့ရဲ ႔စာေပေက်းဇူးဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သံသရာခ်ည္ျပီး ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေရ...ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ သြားႏွင့္ပါဆရာေရ...။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၄၊ ၀၈၊ ၂၀၁၁။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, August 12, 2011

အမ်ိဳးေတြဖတ္ဖို႔ေရးတဲ့ အမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း




ဂ်ပန္မွာ ဒီရက္ပိုင္းက ေႏြရာသီရံုးပိတ္ရက္ရွည္ပါ။ ေနာက္ ဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ သူတို႔ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေသဆံုးသြားၾကျပီျဖစ္တဲ့ သူတို႔ အမ်ိဳးအေဆြေတြႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ပြဲေတာ္လည္း က်င္းပၾကပါတယ္။

ဒီေန႔ညေနေတာ့ မေရာက္တာအေတာ္ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ တိုက်ိဳဒိုင္းဘုဆုဆင္းတုေတာ္ကို သြားဖူးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မေန႔ကေတာ့ ကာမာကူရဘုရားသြားဖူးလိုက္ပါေသးတယ္။ တိုက်ိဳဒိုင္းဘုဆုဘုရားဆီေရာက္ေတာ့ ဘုရား၀န္းပိတ္ခ်ိန္နီးေနျပီမို႔ အခ်ိန္သိပ္မရပဲ ျမန္ျမန္ဖူးျပီး ျပန္ထြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ အဲဒီဘုရားပုရ၀ုဏ္အတြင္းက ေရကန္ထဲကငါးေတြကို အစာစိမ္ေျပနေျပေကၽြးမလို႔ စိတ္ကူးထားတာ အခုေတာ့ မေကၽြးႏိုင္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားပါတယ္။

ဘုရားကထြက္လာျပီးအနားမွာ သစ္ေတာပန္းျခံတစ္ခုေတြ႔တာႏွင့္ ၀င္ၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အရင္က ဒီပန္းျခံက မဖြင့္ေသးတာလားမသိ။ သတိမထားမိပါဘူး။ အခုမွ သတိထားမိတာပါ။ အထဲေလွ်ာက္သြားရင္း ရန္ကုန္က ကန္ေတာ္ၾကီးပန္းျခံေတာင္သတိရမိပါတယ္။ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပီပဲ....။ အခုပန္းျခံကေတာ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အဓိကစိုက္ထားျပီး တျခားပ်ိဳးပင္အေသးေလးေတြကိုလည္း စနစ္တက်စိုက္ထားတာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာကေတာ့ ပန္းျခံထဲစ၀င္လိုက္ကတည္းက ၾကားရတဲ့ ပုရစ္ေအာ္သံပါဘဲ။ ဒီအသံႏွင့္ ေ၀းေနတာ အေတာ္ၾကာျပီမို႔ ေတာ္ေတာ္နား၀င္ပီယံရွိတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ သစ္ေတာေလးက ကုန္းျမင့္တစ္ခုကို ၀ိုင္းရံျပီး ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ထားတာမို႔ တကယ္ ေတာေတာင္ထဲ ေရာက္သြားတဲ့ ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။


အဲဒီသစ္ေတာေလးထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အာရံုက်သြားမိတာက လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အနားကသခ်ႋဳင္းပါဘဲ။ ဒီဘုရားပုရ၀ုဏ္ပတ္ခ်ာလည္မွာ သခ်ႋဳင္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဘုရား၀န္းႏွင့္ကပ္ေနတဲ့ေနရာမွာရွိတာက သခ်ႋဳင္းအေဟာင္းပါ။ အခုကၽြန္ေတာ္ေတြ႔တာကေတာ့ မႏွစ္ကမွ စလုပ္ထားတဲ့ အသစ္ပါ။ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ အဆင့္ဆင့္လုပ္ထားျပီး စနစ္က်ေသသပ္ပါတယ္။

ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ဆံုးသြားျပီးေနာက္ပိုင္းကစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သခ်ႋဳင္းႏွင့္က အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ဆံုးတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး အရင္က အေရာက္အေပါက္နဲခဲ့တဲ့ သခ်ႌဳင္းဆိုတဲ့ေနရာကို ခဏခဏေရာက္ျဖစ္ခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ရဲ ႔ စိတ္၀င္စားမႈကလည္း တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သခ်ႋဳင္းျမင္လို႔ ၀င္ၾကည့္ဖို႔အခ်ိန္ရရင္ မျဖစ္မေန၀င္ၾကည့္တတ္သလို၊ တခါတေလ တမင္တကာကို ေရာက္ေအာင္သြားၾကည့္တတ္ပါတယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ျမိဳ ႔မွာ ဘုရားရယ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရယ္၊ သခ်ႋဳင္းေျမရယ္က တြဲျပီးေတြ႔ရေလ့ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့့္အဖို႔ ဘုရားဖူးရင္း သခ်ႌဳင္းေတြထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒီကသခ်ႌဳင္းေတြအေၾကာင္း ပို႔စ္ေရးဖူးတာရွိပါတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာ သြားဖတ္ၾကည့္ၾကပါလို႔။ (http://www.vimuttisukha.com/2009/09/blog-post_13.html)

မႏွစ္က ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဂ်ပန္ကိုၾကြလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ထပ္ေလွ်ာက္ျပီး အကူအညီေတာင္းျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း စိတ္၀င္တစား ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင့္ေပးေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ဒီကိစၥကို အေတာ္ေလးစိတ္အားထက္သန္ေတာ္မူတာသတိထားမိပါတယ္။ တမလြန္ေရာက္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ပံုျပင္ေတြ၊ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဇာတ္လမ္းေတြကို အမ်ားၾကီး ေျပာျပေပးေတာ္မူပါတယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။


ဆရာေတာ္ၾကီးက “ငါလည္း အလွဴပါမယ္” ဆိုျပီး ကုန္က်စရိတ္မွာ မွ်၀င္က်ခံေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေမတၱာပို႔အမွ်ေ၀သြားမယ့္ေန႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္သံဃာေတာ္ေတြကို ကြယ္လြန္သူမ်ားအတြက္ရည္မွန္းျပီး လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားဆက္ကပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက အစားအစာပါေကၽြးခ်င္တယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတာႏွင့္ အဲဒီသြားမယ့္ညေနမွာ ထမင္းႏွင့္ အမဲဟင္းလ်ာေတြကို စီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ျပီး သယ္သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ သုႆန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကဦးေဆာင္ျပီး ေမတၱာပို႔၊ အမွ်ေ၀ျပီး ခ်က္ျပဳတ္လာတဲ့ အစားအစာမ်ားကို စနစ္တက် ေကၽြးေမြးၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ အတူတကြလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုမို႔ ဘ၀မွာ တကယ့္အမွတ္တရပါဘဲ။



ဒီေန႔ညေနလည္း ကၽြန္ေတာ္သုႆန္အသစ္ထဲ၀င္သြားေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ ႔ လည္း ရွိေနၾကပါတယ္။ အခုရက္ေတြက ေသဆံုးသူေတြအတြက္ပြဲေတာ္ရက္ဆိုေတာ့ အုတ္ဂူသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း သူတို႔ဓေလ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာေတြအတိုင္း ေသသူေတြအတြက္ ရည္းမွန္းလုပ္ေနၾကတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အထဲေရာက္တာႏွင့္ လုပ္ေနၾကအတိုင္း ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဆီ စိတ္ညႊတ္ရင္း အားလံုးကို သံသရာကေဆြမ်ိဳးေတြအျဖစ္ အာရံုျပဳရင္း ရတနာသံုးပါးဂုဏ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ေမတၱာသုတ္ေတာ္တို႔ကို အထပ္ထပ္ရြတ္ဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ္ ျပဳလုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အစုစုတို႔ကို သူတို႔အားလံုးအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြကို သူတို႔ နိမ့္ပါးေနခ်ိန္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေမတၱာေတြေပးလိုက္ရတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္လိုက္ရတယ္။ အကူအညီေပးလိုက္ရတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာစိတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သံသရာမွာ မေတာ္ဖူးတဲ့ ေဆြမ်ိဳးရယ္လို႔မွ မရွိမွ မရွိတာဘဲေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ စပ္ၾကည့္ရင္ အကုန္ အမ်ိဳးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနမွာပါဘဲေလ။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, August 1, 2011

အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္

ကို၀ိမုတၱိသုခ (http://www.vimuttisukha.com/) ရဲ႕ ခုနစ္လပိုင္း ၃၁-ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အတြက္ ရည္ရြယ္လို႔ ေရးဖြဲ႔မိသည္။

*အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္*

ဘာေရးလို႔ ေရးရမွန္း မသိေသးခင္ အရင္ဆံုး ေခါင္းထဲ၀င္လာတာက ညေနက (27.07.2011) ကိစၥ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကို၀ိ (၀ိမုတၱိသုခ) နဲ႔ ေထြရာေလးပါး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာအၿပီး.. အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ ပုတီး ဆယ္ပတ္စိပ္မယ္ဆိုၿပီး ဘုရားခန္းထဲ ဆင္းသြားပါတယ္..။ ျဖစ္ခ်င္တာကတစ္ျခား၊ ျဖစ္လာတာက တစ္ျခား..။ စစျခင္း ကို၀ိေျပာသလို ခင္ပြန္းႀကီး ၁၀-ပါး ကန္ေတာ့လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ့ လူက ပုတီးစိပ္ဖို႔ကို မစိပ္ေသးဘဲ ဓမၼစၾကာကို တစ္ေခါက္ရြတ္တယ္.. အဲ ၿပီးလည္းၿပီးေကာ အိပ္ငိုက္လာတာနဲ႔ ေမးကို လက္ေလးႏွစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး ခဏမွိန္းလိုက္တာ.. အဲ ေတာ္ေသးတာေပါ့.. ဘုရားခန္းထဲ တစ္ျခားသူေတြ ၀င္မလာလို႔.. ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္.. ထိုင္လ်က္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။ ျပန္ႏိုးေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆုိၿပီး ပုတီးစိပ္မယ္ျပင္.. ဒါလည္း မစိပ္ျဖစ္ဘဲ အနတၱလကၡဏသုတ္ တစ္ေခါက္ထပ္ရြတ္ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေမတၱသုတ္ကို ပါဠိလို ႏွစ္ေခါက္၊ ျမန္မာလို အနက္ျပန္ကို တစ္ေခါက္ရြတ္ၿပီး ဆုေတာင္း၊ အမွ်ေ၀၊ နတ္ေတြျပန္ပို႔ၿပီး ျပန္တက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

အင္း.. ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အရဟံ နဲ႔ ဆက္စပ္တာပါ။ ဒီလို ပုတီးစိပ္ဖို႔ကိုလည္း ကို၀ိေက်းဇူးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိသြားတာ..။ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ေဟာသြားတာေလ။ ဘာတဲ့ အရွင္ဉာဏိကာ ဘိ၀ံသ (http://www.mymudita.com/) ရဲ႕ မုဒိတာေရႊေက်ာင္း ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားမွာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး တရားနာၿပီးကတည္းက ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို ပုတီးစိပ္လိုက္ေသးတယ္..။ စစခ်င္းေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၁၀-ပါး (ဘုရားဂုဏ္ေတာ္က ကိုးပါးမဟုတ္ ၁၀-ပါးပါတဲ့၊ ဆရာေတာ္ႀကီး ေဟာတာပဲ) ကို တစ္ပါးကို တစ္ပတ္နဲ႔ ၁၀-ပတ္ စိပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူက အပ်င္းက်တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. အတိုကိုပဲ ႀကိဳက္တယ္ ေျပာရမလား.. အရဟံ ကိုပဲ ၁၀-ပတ္ စိပ္ေတာ့တယ္။ တစ္ခါတေလ အပတ္ ၂၀၊ တစ္ခါတေလ အပတ္ ၃၀၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဘယ္ႏွပတ္ရလို႔ ရသြားမွန္း မသိဘူး။ လက္ထဲ ပုတီး မရွိလည္း စိတ္ကေတာ့ ေအာ္တို ရြတ္ေနမိတယ္။

ေအာ္.. အရဟံ.. အရဟံ..။ အရဟံ မွာ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳး ရွိတာကိုေတာ့ သိထားတာ ၾကာပါၿပီ။ က်က္လည္း က်က္ထားတယ္။ ဒါကလည္း ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေက်းဇူးနဲ႔ပါ။ ဆရာေတာ့္ရဲ႕ အဲ.. ဘယ္စာအုပ္ပါလိမ့္.. “လိုတရ ႏွလံုးသား” ထင္တယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲကေန ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး (အဲဒီစာအုပ္ထဲေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကို ကိုးပါးနဲ႔ပဲ အနက္ဖြင့္ထားတယ္) အနက္ကို ကူးၿပီး က်က္ထားမိတာ။ ရြတ္လည္း ရြတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္…

အရဟံ ဆိုတဲ့ စကားလံုး သံုးလံုးကို ရြတ္ဆိုပံုအလိုက္ ေျပာင္းၿပီး အဓိပၸါယ္ ကြဲသြားတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ 2008 ေႏွာင္းပိုင္းမွ သိခဲ့တာ။ ဆိုလုိတာက အရဟံ မွာ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္။

၁) ကိေလသာကင္းစင္ေတာ္ မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၂) ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၃) ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား.. ဒီလို အနက္သံုးမ်ိဳး။

ဒါေပမယ့္ ဒီလို အနက္သံုးမ်ိဳး ထြက္သြားတာက ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ အရဟံကို ရြတ္ဆိုတဲ့ အသံထြက္ေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲသြားတာ။ ဘယ္လိုလဲ ဆိုေတာ့..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပံုမွန္ရြတ္ေနက် အရဟံ ဆိုတဲ့ စကားသံုးလံုးကို ပူးတြဲၿပီး အရဟံ လို႔ရြတ္လိုက္ရင္ ဒါသည္ “ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အနက္ထြက္တယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ..

အရဟံ ဆိုတဲ့ စာလံုးသံုးလံုးမွာ “အရ” ကို ပူးတြဲရြတ္ၿပီး (ရေကာက္ကို လွ်ာလိပ္သံထည့္တယ္။) “ဟံ” ကို သီးသန္႔ထားလို႔ “အရ-ဟံ” လို႔ရြတ္ရင္ “ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အနက္ထြက္သြားတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ေသးဘဲ..

ဒီ အရဟံ ဆိုတဲ့ စာလံုးသံုးလံုးကိုပဲ “အ” ကို သီးသန္႔ထားၿပီး “ရေကာက္” နဲ႔ “ဟံ” ကို ပူးတြဲလို႔ (ဒီေနရာမွာလည္း ရေကာက္ကို လွ်ာလိပ္သံထည့္ပါ။) “အ-ရဟံ” လို႔ရြတ္လိုက္ရင္ေတာ့ “ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ ျပန္ခ်ံဳ႕လိုက္ရင္..

၁) အရ-ဟံ ဆုိတာ = ကိေလသာကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၂) အ-ရဟံ က = ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၃) အရဟံ ဆိုတာကေတာ့ = ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္ မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဆိုၿပီး ရြတ္ဆိုပံုအလိုက္ အနက္အဓိပၸါယ္ အသီးသီး ကြဲသြားတယ္။ ဒါကေတာ့ ရြတ္ဆိုပံုေတြ..

ဒီလို ရြတ္ဆိုတဲ့ထဲမွာ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္သမႈနဲ႔ ရြတ္ဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ ပူေဇာ္ ရြတ္ဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ရြတ္ဆို ရြတ္ဆို ပူေဇာ္ ပူေဇာ္.. ဒီလို ပူေဇာ္နည္းမွာ သံုးဆင့္ ရွိေသးတယ္တဲ့..။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့..

၁) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိုးရိုးသာမန္ ဘုရားဂုဏ္ကို ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္တာရွိတယ္။

၂) ဒုတိယက ဘုရားကို အသက္၀င္ေလာက္ေအာင္ ပံုေဖာ္ၿပီး ၾကည္ညိဳ ပူေဇာ္တဲ့ အထူးပူေဇာ္ျခင္း ဆိုတာရွိတယ္။

၃) ေနာက္ဆံုး တိုက္႐ုိက္ ဘုရားပင့္ၿပီး ပူေဇာ္တာကေတာ့ ၀ိပႆနာ ပါတဲ့။ ဒါကေတာ့ အေကာင္းဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းေပါ့။ ဒီလို သံုးဆင့္ ဘုရားပူေဇာ္တာကလည္း ကသစ္၀ိုင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အဆံုးအမလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ အေၾကာင္းေျပာရင္း ဆက္စပ္မိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္သြားတာ။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေပးမိတဲ့ ေခါင္းစဥ္က “အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္” ဆုိေတာ့.. ဒီေခါင္းစဥ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းရပါေတာ့မယ္..။ ခုန အရဟံရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးကို ေအာက္ဆံုးကေန တစ္ခုခ်င္း ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္.။ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းအေနနဲ႔..

ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူထုိက္တယ္

ဒီအဓိပၸါယ္ကို ျမင္မွ သြားသတိရမိတာက ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလရဲ႕ ဘုရားအေပၚ ၾကည္ညိဳတဲ့ အဆံုးအမေလး..

“ပူေဇာ္ထိုက္သူတို႔က ပူေဇာ္ရေသာ ျမတ္စြာဘုရား” ဆိုတာ

ေလာကမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ပူေဇာ္ထုိက္တဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပါ.. မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ေနာက္ ကိုယ့္ထက္ သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္ ျမင့္တဲ့သူေတြ စသျဖင့္.. ဒီလို ပူေဇာ္ထိုက္တဲ့ သူေတြကေတာင္မွ ျမတ္စြာဘုရားကို ပူေဇာ္ရတယ္ဆိုၿပီး ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္သမႈနဲ႔ ဆရာေတာ္က ဂုဏ္ျမႇင့္လိုက္တာပါ။ တကယ္ပါ၊ ရြတ္ဆိုၾကည့္ရတာ တအားကို အရသာရွိပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုက ပူေဇာ္စရာ လူပုဂၢိဳလ္ မရွိေအာင္ ၿပိဳင္စံရွား ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပူေဇာ္ထုိက္ေအာင္ ဘယ္လိုေတြ လုပ္ၾကမလဲ.. အရဟံကို ရြတ္တာကလည္း ရြတ္တာေပါ့၊ ပူေဇာ္ထိုက္သူ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ပါးသူက ကိုယ့္ကို ေမာ္ၾကည့္ၿပီး ေလးစား ရတဲ့သူျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ..။ ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ ဆရာျမသန္းစံရဲ႕ “မေသမွီ မိမိကုိယ္ကို ၾကည္ညိဳသြားခဲ့ခ်င္သည္” ဆုိတဲ့ တရားအသံဖိုင္ေလးကို ေျပးသတိရလိုက္တယ္။ နာယူခ်င္သူမ်ား နာယူႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လင့္ခ္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

http://dhammadownload.com/MP3Library//MyaThanSan/MP3Disc02/012-MyaThanSan-OoPaDanErrYone-12.mp3

ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ တစ္ပါးသူက ကိုယ့္ကို ၾကည္ညိဳဖို႔ထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ လုပ္ႏိုင္ဖို႔လည္း တအားခက္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းက ကိုယ္အသိဆံုးေလ။ တစ္ပါးသူကိုသာ ညာလို႔ရမယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ေတာ့ ညာလို႔က ဘယ္လိုမွမရ.. အဲဒီေတာ့ မေကာင္းကြက္ေတြက မ်ားေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ဖို႔က.. ေတာ္ေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ကိစၥ..။ အဲ ဒီလို မလြယ္ မလြယ္ ေျပာလို႔.. ၾကည္ညိဳႏိုင္ေအာင္ မလုပ္ေတာ့ဘူးလား..။ ဒုကၡ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားကိုသာေမးတာ.. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ကေကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနပါလိမ့္။ ၾကည္ညိဳခဲ့ဖူးတာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ သႀကၤန္တရားစခန္း ၀င္တုန္းက။

ကၽြန္ေတာ့္ စကားေတြလည္း ဘယ္ေတြ ေရာက္လို႔ ေရာက္ကုန္တယ္မသိ..။ စိတ္ကူးတည့္ရာဆုိေတာ့..။ အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳထိုက္တဲ့ သူျဖစ္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ အေတြး၀င္လိုက္တာနဲ႔ ဘုရားေရွ႕သြားၿပီး သိကၡာသံုးပါးသာ တည္ေအာင္ လုပ္လုိက္ပါ။ ဒီေနရာမွာ သိကၡာသံုးပါးဆိုတာကို တစ္ခ်ိဳ႕ မသိတဲ့သူေတြ ရွိပါေသးတယ္။ သိကၡာသံုးပါးက (သီလရယ္၊ သမာဓိရယ္၊ ပညာရယ္) ပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳထိုက္ေအာင္၊ ပူေဇာ္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သိကၡာသံုးပါး တည္ေအာင္လုပ္နည္းကို အေသးစိတ္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလင့္ခ္ကို သြားဖတ္ေပးပါေနာ။

http://www.vimuttisukha.com/2010/02/blog-post_23.html

ဖတ္ၿပီးသြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ဆင့္ ဒုတိယ ေျခလွမ္းကို လွမ္းၾကည့္ရေအာင္..

---------------------------------------------------------------------------------------

ဒုတိယ ေျခလွမ္းက..

ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူ

ဘုရားရွင္ကေတာ့ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေကာင္းမႈကို တစ္စက္ကေလးမွ မေတြးမၾကံ၊ မေျပာ၊ မလုပ္ဘူးတဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေကာ..။ မလြယ္.. လူလစ္ရင္ လစ္သလို မေကာင္းတာကို လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြက နည္းတာမွ မဟုတ္။ ဘယ္လို လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ..။

ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ ဆံုးမတယ္။

“တကယ္သိတဲ့ ဘုရား သားသမီးမ်ားသည္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မဟုတ္တာ မေတြးရဲဘူး၊ ကိုယ္႐ႈံးမွာ သိတာကိုး” တဲ့..။

ဒါေပါ့ဗ်ာ.. ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. မဟုတ္တာ ေတြးၿပီဆိုကတည္းက ကိုယ္႐ႈံးေနၿပီ..။ ဒါေတာင္ ေတြးခ်င္ေနေသးတယ္ ဆုိေတာ့..။ ဒီေနရာမွာ ဆရာေတာ္က အေျခခံ က်င့္နည္းကို ဆက္ေဟာပါေသးတယ္။ ဒီလို မေကာင္းတ့ဲ အေတြးအၾကံ၊ အလုပ္၊ အေျပာေတြကို ဘယ္က စက်င့္ရင္း ပါးသထက္ပါးေအာင္ လုပ္ရမလဲဆိုေတာ့..

“ဘုရားက မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ေပသာေရွာင္ပါ။” ေပေရွာင္တာ မ်ားလာရင္ စိတ္က တကယ့္ကို မႀကိဳက္ဘဲ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္တဲ့။ ေနာက္

“ဘုရားက ေကာင္းတယ္ဆုိတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ မႀကိဳက္မႀကိဳက္ ေပသာလုပ္ပါ။” ေပၿပီး ေကာင္းတာေတြ လုပ္တာမ်ားလာရင္ အခ်ိန္ကုန္လာတာနဲ႔ အမွ် စိတ္မွာ အာေသ၀နသတၱိထံုလို႔ ေကာင္းတာကို ႀကိဳက္ကို ႀကိဳက္လာပါလိမ့္မယ္၊ မလုပ္ရ မေနႏိုင္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ လူတိုင္းအတြက္ အေျခခံ က်င့္စဥ္ပါ။

အဲ ဒီကေန တစ္ဆင့္မွ ခင့္ျမင့္ျမင့္ေလး မေကာင္းမႈကို ပယ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. သတိပ႒ာန္ကို ဦးစားေပးတဲ့ ဒီတရားေလးကို နာယူရင္း ႏွလံုးသြင္းၾကည့္ပါလို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ တရားေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ နာျဖစ္တဲ့ထဲက ေရြးၿပီး ေပးရတာဆုိေတာ့..။ ႀကိဳက္ရင္လည္းယူ၊ မႀကိဳက္လည္း ပယ္ေပါ့။ နာျဖစ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အ႐ံႈးေတာ့ မရိွပါဘူး။ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားထားတာပါ။ တရားေခါင္းစဥ္က “တပ္ထြက္ မိန္႔ခြန္းပမာ”

http://www.dhammaransi.net/Audio/Dhamma/MahabodhimyaingSayadaw-DhammaTalk-1.mp3

--------------------------------------------------------------------

ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေျခလွမ္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင့္သြားၿပီ။

ကိေလသာကင္းစင္မႈ

ကိေလသာကင္းစင္တာ.. ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ.. ေတာ္ေတာ္ ျမင့္ေနၿပီ။ ဒီလို ေျခလွမ္းကို လွမ္းဖို႔က..။ ဒါကို မဆိုနဲ႔ဦး.. အနိမ့္ဆံုး ေသာတာပန္ဉာဏ္ အဆင့္ကို ရဖို႔ေတာင္မွာ အေတာ္ အားထုတ္ရဦးမွာ.. ကၽြန္္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ကိေလသာကလည္း သံုးဆင့္ ရွိေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးသားပါပဲ။ အႏုစားရယ္၊ အလတ္စားရယ္၊ အၾကမ္းစားရယ္ ဆုိၿပီး။

ဒီေနရာမွာ အၾကမ္းစားကို သီလနဲ႔ ပယ္သတ္ရမယ္တဲ့။ အလတ္စားကိုေတာ့ သမာဓိနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အႏုစားကုိေတာ့ ၀ိပႆနာ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ၿဖိဳခြဲပစ္ရမယ္။ ခုန ဟိုးအေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို သိကၡာ သံုးပါးပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူပါ။ အႏုစားကို သီလန႔ဲ သြားပယ္ဖို႔ မလြယ္သလို၊ ကိေလသာ အၾကမ္းစား ၀င္လာရင္လည္း သမာဓိနဲ႔ ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔က ခက္ပါတယ္။ မလုပ္သင့္တာမလုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ ေစာင့္စည္းတဲ့ သီလနဲ႔သာ အၾကမ္းစားကို ပယ္ဖို႔အဆင္ေျပတာပါ။

ေနာက္တစ္ခု ကိေလသာကို အႏိုင္တိုက္ထုတ္လိုသူေတြ သတိထားရမွာက မာရ္စစ္သည္ ၁၀-ပါးပါ။ အျပင္ မာရ္နတ္ ရန္သူထက္ ဒီ အတြင္း မာရ္ ၁၀-ပါးက ပိုေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီ ၁၀-ပါးကို သမၺဳေဒၶ မိုးညႇင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ခုလို လကၤာေလး စီေပးထားပါတယ္။

“ကာမ, ပ်င္းရိ၊ မြတ္သိပ္ဘိႏွင့္၊ လိုရွိတဏွာ၊ အိပ္ငိုက္ကာျဖင့္၊ ဘယာဘီ႐ု၊ ယံုမႈကိစၦာ၊ ပယ္ခြါေက်းဇူး၊ ေပ်ာ္ျမဴးေႁခြရံ၊ အတၱဳကၠံသန၊ ဆယ္ပါးျပသည္၊ မွတ္ၾကမာရ္စစ္ ဆယ္ပါးတည္း။”

ဒီ ဆယ္ပါးကို ခုန ကိေလသာသံုးဆင့္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးရပါမယ္တဲ့..။ ဆိုလိုတာက အိပ္ငိုက္တယ္ဆိုရင္ အၾကမ္းစားလား၊ အႏုစားလား၊ အလတ္စားလား.. ဒီလို ခ်ိန္ထိုးၿပီး ခုန သိကၡာသံုးပါးနဲ႔ ျပန္ယွဥ္လို႔ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူ ပယ္ရပါမယ္၊ ပယ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္တဲ့။

ဒီ မာရ္စစ္သည္ ဆယ္ပါးကို တြန္းလွန္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္သားထားသေလာက္ နည္းနည္းေလး အက်ယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္ရင္..

၁) ကာမ = အေတြးေတြ ခ်ဲ႕တာ (ဒီအေတြးေတြကို ၀င္လာရင္ ၀င္လာမွန္းသိပါ။ မသိရင္ သံသရာမွာ အဖန္ဖန္ အသတ္ခံရေတာ့မယ္။ ဒီေနရာမွာ “မာရ္” ဆိုတာက သတ္တာ။)

၂) ပ်င္းရိ = လုပ္သင့္မွန္းသိလ်က္သားနဲ႔ မလုပ္တာ ပ်င္းတာ။ (ပ်င္းတာ ပ်င္းမွန္းသိၿပီး ေကာင္းတာေတြ ေပလုပ္ရတယ္။)

ေရႊက်င္ သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ဘုရား အဆံုးအမ

“ဟဲ့.. ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိက္ ေပသာလုပ္။ လုပ္ရင္းနဲ႔ သတၱိကိန္းၿပီး ၾကာလာရင္ အဲဒီအလုပ္မွာ ေပ်ာ္လာလိမ့္မယ္။”

  • ပ်င္းမေနနဲ႔ ေသခ်င္လို႔လား၊ ေသရမယ့္လမ္း ေရာက္လိမ့္မယ္ ဆိုၿပီး ပ်င္းစိတ္ေပၚလာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမပါ။

၃) မြတ္သိပ္ဘိ = ဆာေလာင္မြတ္သိပ္တဲ့ အခါမွာလည္း ေဒါသပါတတ္တယ္။ သီလယူထားရင္ေတာ့ ဒါကိုလည္း ၿငိမ္ၿပီး ေရနဲ႔ျဖည့္.. သည္းခံရမယ္။

၄) လိုရွိတဏွာ = ဥပါဒါန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီမံတာ၊ ပံုစံခ်တာကို ေျပာတာ။ ကိုယ့္ဥပါဒါန္ ဘယ္ေလာက္ ျပင္းလဲဆိုတာ သိရမယ္။ ဥပါဒါန္ ျပင္းတာနဲ႔ ေသခ်င္လို႔လား၊ ေသမယ့္လမ္းပဲ ဆိုၿပီး သံသရာကို ေၾကာက္ရမယ္။ သံသရာမွာ ပင္ပန္းခဲ့ၿပီ။

၅) အိပ္ငိုက္ကာျဖင့္ = ေမာဟမ်ားတာ။ (အိပ္ငိုက္တာကိုက်ေတာ့ ေရွာင္တုိက္ရမယ္။ အစားအစာကိုလည္း ခ်င့္ခ်ိန္စား၊ အလုတ္ေရမွတ္ထား.. ၀မယ့္အတိုင္းအတာထက္ သံုးေလးလုတ္ေလွ်ာ့စားၿပီး ေရနဲျဖည့္၊ ဒါဆို အိပ္ငိုက္ သက္သာတယ္။)

၆) ဘယာဘီ႐ု = ေၾကာက္စိတ္ေပၚတာ (ေဒါသပဲ)

၇) ယံုမႈကိစၦာ = လမ္းေပ်ာက္တာ (အေတြးေပၚတိုင္းမွာ အစုန္လမ္း၊ အဆန္လမ္း၊ နိဗၺာန္လမ္း ခြဲတတ္ရင္ ယံုမႈကိစၦာကို ပယ္ႏိုင္။)

၈) ပယ္ခြါေက်းဇူး = အတင္းေျပာတာ၊ ေက်းဇူးမျမင္တာ (တစ္ဘက္သားရဲ႕ ေက်းဇူးေပ်ာက္ၿပီး မေကာင္းျမင္တာ)

  • ေက်းဇူးေပ်ာက္လွ်င္ မာနေပၚသည္။ ေက်းဇူးျမင္လွ်င္ ေမတၱာေပၚသည္။

၉) ေပ်ာ္ျမဴးေႁခြရံ = အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာျခင္း (သတိထားပါ) ေျပာရင္လည္း အလိုနည္းေၾကာင္း၊ ေရာင့္ရဲေၾကာင္း၊ တရားနဲ႔ ပတ္သတ္တာေျပာ၊ မတရားတာ မေျပာနဲ႔။

၁၀) အတၱဳကၠံသန = သူမ်ားႏွိမ့္ခ်၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္တာ။ (ကိုယ္က တရားေလး နည္းနည္းလုပ္ၿပီး သူမ်ားကို ကိုယ့္လို မလုပ္ပါဘူးဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်ခ်င္တာ။ ျမင္ႏိုင္ခဲတယ္။ ၿပိဳင္တဲ့စိတ္။ သူမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး အထင္ေသးတဲ့စိတ္)

  • ဖိုးသူေတာ္ ငါးမွ်ားတာကို တီတူးတဲ့သူကျမင္ၿပီး အျပစ္ေျပာသလို..

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားၿပီ။ အေပၚက ကိေလသာ သံုးဆင့္နဲ႔ မာရ္စစ္သည္ ၁၀-ပါး အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္သားထားသေလာက္ ေရးလိုက္တာပါ။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္ရတာ အားရသူေတြအတြက္ ေရးေပးတာပါ။ ဒါကိုမွ စာလည္းဖတ္ခ်င္ တရားလည္း နာခ်င္ေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. ဒီလင့္ခ္ကို သြားၿပီး ေဒါင္းေပးပါ။ ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ “ကိေလသာသံုးဆင့္” တရားေဒသနာပါ။

http://www.dhammaonline.net/tl_files/dhammaonline/tapes/Pilot-Sayardaw/02-Pilot-Sayardaw%28ki-lay-thar-thone-sint-2004.12.10%29.mp3

အညႊန္းေတြ မ်ားလို႔ေတာ့ စိတ္မညစ္ၾကပါနဲ႔.. ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။

ကဲ အစ္ကိုေရ ကၽြန္ေတာ္လည္း အကို႔ေမြးေန႔အတြက္ မေရးမေရးဘူးနဲ႔ ေရးလိုက္ေတာ့လည္း အေတာ္မ်ားသြားသလိုပဲ..။ ဒီ အရဟံ ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးထဲက ညီ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ “ကိေလသာ ကင္းစင္ျခင္း” ဆိုတဲ့ စာသားပါ။ ႀကိဳက္ေတာ့ႀကိဳက္တယ္၊ လုပ္ဖို႔ခက္တယ္မ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညီ ဟိုတစ္ခါ ေျပာခဲ့ဘူးသလို ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္မွာ ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္သလို အစ္ကိုလည္း အစ္ကို႔ရဲ႕ အသက္ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ညီေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ကို၀ိတစ္ေယာက္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာေတာင္ မေကာင္းမႈေတြ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ပါေစ။ မိမိကိုယ္ကို ပူေဇာ္ႏိုင္သူ ၾကည္ညိဳႏိုင္သူလည္း ျဖစ္ပါေစ။ ကိေလသာကင္းတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ား (သို႔တည္းမဟုတ္) အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္လည္း ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ရင္းးးးးးးးးးးး..

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္

ညီ

ျပည့္စံုေအာင္ (ဖိုးသား)

7/28/2011, THU:, 12:49:15 AM

--------------------------------------------------------------

ကို၀ိရဲ႕ ေမြးေန႔ ၃၁-ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမိေျမကို ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ေမြးေန႔ေဆာင္းပါးကို ႀကိဳတင္ ေရးသား မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိေသာ၊ မသိေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကိုလည္း ဒီေမြးေန႔ ေဆာင္းပါးနဲ႔အတူ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရေစ။ အားလံုးပဲ ကိေလသာ ကင္းစင္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေမြးေန႔ သံေ၀ဂမွတ္တုိင္



( ဘ၀သံသရာ … ရွည္လ်ား ေထြျပား မေနမနား တသြားတည္းသြားၾကတာ ….

ခရီးပန္းတုိင္ မေရာက္မခ်င္း တစ္ေယာက္ဆင္း တစ္ေယာက္တက္ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာ …

ေလာဘရယ္ ေဒါသရယ္ ေမာဟရယ္ . အ၀ိဇၨာ ပစၥယာ သခၤါရာ တဲ့ …. ေပ်ာ္လိုက္ ရႊင္လိုက္ ငိုကာ ရယ္ကာ .. ဘယ္ဟာမတည္ၿမဲ ေဖာက္လြဲ ေဖာက္ျပန္ အေၾကာင္းကံ ကမၼႆကာ ..

ေတြ႔ .. ႀကဳံ..ဆုံ.. ကြဲ… ခရီးခဲ … ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာ… ၀ိပလႅာ ..

ျဖစ္ခ်င္တာလဲ မျဖစ္ရပါ၊ မျဖစ္ခ်င္ပါလဲ ျဖစ္ရမွာ . ေအာ္ … ျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ မျဖစ္ရပါ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ ျဖစ္ရမွာ … သုံးဆယ့္တစ္ဘုံ ၀ဋ္အတြင္းက ကရြတ္ ကင္း ေလ်ာက္တဲ့ .. ေတဘုမၼာ .. အဲဒါ အဲဒါ အဲဒါ .. ဘ၀သံသရာ …. )

မသိတတ္ေသးခင္ ကေလးဘ၀ကတည္းက နားယဥ္ေနခဲ့တဲ့ ဘ၀သံသရာ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကုိ ကို၀ိမုတိၱအတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေရးဖုိ႔ ရည္ရြယ္လိုက္ပါတယ္၊ ငယ္ငယ္က ခဏတုိင္း ၾကားဖူးေပမယ့္ ကြ်ဲပါး ေစာင္းတီး ဆုိတာလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေသခ်ာနားေထာင္ေလ ပုိေလးနက္ၿပီး လူေတြရဲ႕သေဘာ၊ ေလာကႀကီးရဲ႕သေဘာ၊ ေလာက ဓံေတြရဲ႕ သေဘာ၊ တရားသေဘာေတြ အားလုံးပါ၀င္ေနတာ သတိထားမိတယ္၊ ေမြးေန႔ကို ေရာက္တုိင္း ေရာက္ တုိင္း Non profits ဆုိတဲ့ သုံးျခင္း ၿဖဳံးျခင္းကုိ လုပ္မလား .. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိတာ တစ္ခုခုကို ရေအာင္ သဒၶါစြမ္းအား ၀ီရိယစြမ္းအားေတြထည့္ၿပီး tranquility (stability) ဆိုတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ယူမလား … ဆုိတာကို ေစတနာစကားနဲ႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ေမြးေန႔ဆုိတာ ယူတတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ သံေ၀ဂရေစဖုိ႔ သတိေပးတတ္တဲ့ မွတ္တုိင္ reminding point လို႔ ဆုိရပါမယ္၊ လူအားလုံးဟာ ဘတ္စ္ကားစီးေနခ်ိန္ ကိုယ္ဆင္းမယ့္ မွတ္တုိင္မေရာက္ခင္မွာ သတိလက္ လြတ္ စိတ္ႀကိဳက္ေနႏိုင္ေပမယ့္ မွတ္တိုင္ ေရာက္ခါနီးရင္ ေတာ့ သတိနဲ႔ ေစာင့္ေနရပါတယ္၊ မွတ္တုိင္ေ၀းေသး ရင္ျဖစ္ေစ မွတ္တိုင္ကို ေက်ာ္လြန္သြားရင္ျဖစ္ေစ လူ႔စိတ္က အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေန တတ္ျပန္ေရာ၊ ဆုိေတာ့ မွတ္တုိင္ ဆိုတာ လူသားရဲ႕ သတိကို ႏႈိးဆြေပးတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ဆုိႏိုင္တာေပါ့။

အဲဒီလိုပဲ လူ႔ဘ၀ေရာက္လာခိုက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ့အထဲက ( ပိုပိုသာသာေလးတြက္ပါမွ အလြန္ဆုံး နွစ္ ေပါင္း ၉၀ ေပါ့ေလ ) တႏွစ္ၿပီး တနွစ္ ေမြးေန႔ေတြ ျဖတ္သန္းလာၾကတာ တခါတေလလဲ အမွတ္တမဲ့ ၿပီးဆုံးသြား ၾကတာကို ကုိယ္တုိင္ ႀကဳံဖူးပါရဲ႕၊ တခါတေလလဲ ေအာ္ … ငါ တစ္ႏွစ္အသက္ႀကီး သြားျပန္ပါ ပေကာ .. လို႔ သတိ သံေ၀ဂစိတ္ကေလး ျဖစ္မိျပန္တယ္၊

ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ သဘာ၀အတုိင္း ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ အသိ သတိေလး ရွိေနတတ္ေပမယ့္ ေမြးေန႔လဲ ၿပီးဆုံးသြားေရာ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေပ်ာ္ေန ေမ့ေနၾကျပန္ေရာ … တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာခိုက္ေလးမွာ ႏွစ္တုိင္းႏွစ္တုိင္း ေမြးေန႔ေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ စစ္ေဆး သင့္ၾကပါတယ္၊

ငါ့မွာ ဒီတႏွစ္အတြက္ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားခဲ့သလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းမႈေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ခဲ့မိသလား ” လို႔ စစ္ေမးၿပီး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို balance ျဖစ္ေနေအာင္ ကုသိုလ္ န႔ဲ အကုသုိလ္ကံမ်ားကို ခ်ိန္ထိုးၾကည့္သင့္ပါတယ္၊ တကယ္လို႔ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားေနခဲ့ရင္ေတာ့ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာက တဖက္ေစာင္းနင္း ျဖစ္ေနမွာပါ၊ အဲဒါဆုိရင္ ေတာ့ မေကာင္းက်ိဳးေတြလဲ ဆက္လိုက္လာေတာ့မွာ ေသခ်ာၿပီေပါ့။

တကယ္ဆုိုရင္ ေမြးေန႔မွ မဟုတ္ပဲ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ုသင့္တာပါ၊ ေရမ်ား ေရႏိုင္၊ မီးမ်ား မီးႏိုင္ ဆုိတာလို ကုသိုလ္ေတြ မ်ားေနရင္ လုပ္သမွ် အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ကာ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး အကုသိုလ္ မ်ားေနလ်င္ေတာ့ ကံနိမ့္ေနၿပီမို႔ လုပ္သမွ် အရာမထင္ပဲ မေအာင္မျမင္ ျဖစ္တတ္တာ ကံရဲ႕ သေဘာတရားပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ ဆုိတာႀကီးကို ဘတ္စ္ကားစီးရသလို ဥပမာေပးၿပီး ကိုယ္သြားမယ့္ မွတ္တိုင္ မေရာက္မခ်င္း ဆင္းသူက ဆင္းလိုက္၊ တက္သူက တက္လိုက္နဲ႔ ကားကေတာ့ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာရသလို သံသရာထဲမွာလဲ ကိုယ့္က လူ႔ဘ၀ကိုေရာက္လာလိုက္၊ သူမ်ားက ေသသြားလိုက္၊ ကိုယ္က ေသသြားလိုက္၊ သူမ်ားက ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ ကိုယ္လိုရာ နိဗၺာန္ပန္းတိုင္ ကို မေရာက္မခ်င္း ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေနၾကရတာ သတိထားမိဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ ျမက္ကရြတ္ေခြ ေပၚ ေလ်ာက္ပတ္ေျပးေနတဲ့ ကင္းသတၱ၀ါလို ဘယ္ေတာ့မွ မဆုံးနိုင္ပဲ ၀ိုင္းႀကီးပတ္လည္ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္လိုက္ ပါးလိုက္၊ ငိုလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ ၀မ္းနည္းလိုက္ ၀မ္းသာလိုက္ ခံစားၾကျပန္တယ္၊ ေတြ႕ ႀကဳံ ဆုံ ကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ ဆုိတာေတြနဲ႔ suffering ဒုကၡလကၡဏာ ကိုေဖာ္ျပေနတယ္၊ ဒါေတြကလည္း အၿမဲရွိေနတာမဟုတ္တဲ့ impermanence သေဘာပါတဲ့။ သီခ်င္းဆို ေပမယ့္ လကၡဏာေရးသုံးပါးလုံးကို ရေအာင္ ပုံေဖာ္သြားတာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။

ေအာ္ … ျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ မျဖစ္ရပါ၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ ျဖစ္ရတာ . ဆုိတာကေတာ့ လူတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ စာသားလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ ဒီေနရာကေတာ့ Non self အနတၱ သေဘာကို ေဖာ္ျပတာေပါ့။

ဘယ္ဟာ မတည္ၿမဲ ေဖာက္လြဲ ေဖာက္ျပန္ အေၾကာင္းကံ ကမၼႆကာ .. ဆုိၿပီး အနတၱနဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္ျပန္ေတာ့ သူ႔ထက္ျပည့္စုံတာေတာင္ သူ႔ေလာက္ မျပည့္စုံႏိုင္ဘူး လို႔ တင္စားရမလိုပင္။ ဒီလို ဓမၼသေဘာေလးေတြ ပါတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကုိ ျမတ္ဘုရားကလဲ ေက်ာင္းအမ ၀ိသာခါႀကီးရဲ႕ ပုဗၺာရုံေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲႀကီးမွာ ေက်ာင္းအမႀကီး ေပ်ာ္လြန္းလို႔ သီခ်င္းဆုိ ကေနတာကို နားလည္ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့တာ အံ့ၾသစရာပဲ။

အခုလည္း ေမြးေန႔ဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတုန္း အေပါင္းလကၡဏာ ျပေစဖို႔ သတိသံေ၀ဂ ရေစဖို႔ ဘ၀သံသရာ သီခ်င္းကို တိုင္တည္ၿပီး သတိေပးႏိႈးေဆာ္လိုက္တယ္၊ ေမြးေန႔မွတ္တုိင္ေလးကို ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ဘ၀ဘတ္စ္ကားႀကီးက ေျမ ေရ ေလ မီးဆိုတဲ့ four elements ဓာတ္ႀကီးေတြ မကုန္ေသး သမွ် ကမၼဇရုပ္( အတိတ္ကံေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) စိတၱဇရုပ္ ( စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) ဥတုဇရုပ္ ( ရာသီဥတု ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) အာဟာရဇရုပ္ ( စားလိုက္တဲ့ အစာအာဟာရေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ရုပ္ ) ေတြ မခ်ဳပ္ၿငိမ္း ေသးသမွ် သြားေပေတာ့ ခံေပေတာ့ run ေပေတာ့။ ၃၁ ဘုံမွာ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ၾကရအုံးမယ္ေပါ့

အဲဒီလိုလဲ မွတ္တုိင္ေက်ာ္လာေရာ စာေရးသူ အပါအ၀င္ လူအားလုံးလဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ အိပ္သူက အိပ္၊ ေပ်ာ္သူက ေပ်ာ္၊ ေအာ္သူက ေအာ္၊ ငုိသူက ငုိ၊ ေဆြးသူက ေဆြး၊ ရမ္းသူက ရမ္း ၾကမ္းသူက ၾကမ္းနဲ႔ ကားေပၚမွာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ၾကအုံးမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါပဲ …. ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ အားလုံးက ဘ၀သံသရာ ခရီးသည္ေတြပဲ မဟုတ္လား … သတိသံေ၀ဂေလးရလိုက္၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနလိုက္နဲ႔ ဘ၀ေတြ ကုန္ဆုံး အသက္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္တန္လို႔ ျဖစ္ေစ အခ်ိန္မတန္ေသးပဲ ( ဥပေစၦဒကကံတစ္ခုခုေၾကာင့္ ) ျဖစ္ေစ လူ႔ဘ၀က ထြက္ခြာသြားၾကရတာဟာ natural law သဘာ၀တရား တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ၊

မွတ္တုိင္ပဲ ေရာက္ေရာက္ ၊ မွတ္တိုင္ပဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ သတိေလးကိုယ္စီထားၿပီး ဘ၀ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္း ႏို္င္ပါမွ ေနာင္ေရးစိတ္ေအးရမယ္ လို႔ ဆိုထားသကိုး။

31.July .2011 တြင္ က်ေရာက္ေသာ ေမြးေန႔ရွင္ ကို၀ိမုတၱိသုခအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္၊ ဖတ္ဖူးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံက ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာအုပ္ေလးထဲမွာ သူ႔ဘ၀တေလ်ာက္လုံး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ေဗဒင္တြက္ ေပးရတာ ဦးေႏွာက္ေျခာက္တယ္၊ မွန္ႏိုင္ခဲတယ္လို႔ ညည္းတြားပါသတဲ့၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ တိုးတက္တဲ့ နိင္ငံေတြမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးသကၠရာဇ္ကို အမွန္အတိုင္းေျပာၾက ေရးၾကၿပီး ဘာမွ ဖုံးကြယ္မထားဘူးဆိုပဲ၊

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ က်င္းပလိုက္ၾကတဲ့ ေမြးေန႔ပြဲ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ ပြဲသာ ၿပီးသြားတယ္၊ ေမြးေန႔ရွင္ကို အသက္ဘယ္ေလာက္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ရပါဘူးတဲ့၊ သတိထားစရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ကိုတြယ္တာေန ေသးတဲ့ ဘ၀နိကႏၱိက တဏွာ အေသးစားေလးေတြေပါ့။ အခုလဲ ေမြးေန႔ရွင္က ( ၃၅ )ႏွစ္ဆုိေတာ့ ပုလဲရတုကို ေက်ာ္လာတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေကာ ….

အခ်ဳပ္အေနနဲ႔ inner peace ရွိေနသူ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေလာကဓံဆုိတဲ့ external flame ေတြကို ပူပန္ေန စရာမလိုပဲ အလြယ္တကူ ေက်ာ္လႊားႏိုင္လိမ့္မည္ ဟု ယုံၾကည္ အားေပးရင္း …

ေမတၱာျဖင့္ …

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ M.A ( ပန္းကမၻာ )

http://www.dhammayaungchi.com/

Date . 30. July. 2011


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္