Friday, July 29, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၃)




ေဆာင္းပါးဦး အမွာ

ဒီေဆာင္းပါးကို မဖတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ ့ စာဖတ္သူမ်ားကို ၾကိဳတင္ အသိေပးခ်င္တာေလးေတြ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနစဥ္ အခ်ိန္အတြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပေရာက္ရွိေနစဥ္ ကာလအတြင္းမွာေရာ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ျမင္ခဲ့ ၾကားခဲ့ ၾကံဳေတြ ့ရတာေလးေတြေပၚမွာ အေျခခံမူတည္ျပီး ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့သာသနာေတာ္ကို အရည္အေသြးျပည့္မီစြာႏွင့္ ထာ၀ရ ရွင္သန္ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေနေအာင္ ေထာက္ပံ့ကူညီေစာင့္ေရွာက္လိုတဲ့ ဆႏၵအမွန္ႏွင့္ ဉာဏ္မွီသေလာက္ သံုးသပ္ေရးသား အၾကံျပဳေဆြးေႏြးထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးကို အေျခခံျပီး သာသနာေတာ္ သန္ ့ရွင္းစင္ၾကယ္ေရးႏွင့္ ေခတ္ႏွင့္လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာနဲ ့တိုးတက္ထြန္းကားေရးကို အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာနိဳင္ဖို ့အတြက္ Discussion Topic တစ္ခုသေဘာမ်ိဳး ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္းပါတယ္။
တခ်ိဳ ့ဖတ္ျပီးသူမ်ားက ဒီေဆာင္းပါးကို သေဘာက်အားေပးျပီး အျပဳသေဘာေ၀ဖန္ေပးၾကသလို တခ်ိဳ ့ကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး မေရးသင့္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္အၾကံျပဳၾကပါတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးအေပၚ အၾကံျပဳေပးၾကသူမ်ားအားလံုးကို ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ျဖစ္နိဳင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးကေနတဆင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာအတြက္ သင့္ေတာ္မယ့္ အေျဖကို ဆက္လက္ျပီး အားလံုး၀ိုင္းကူ စဥ္းစားေဆြးေႏြးေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

မိတ္ေဆြမ်ားရဲ ့ေဆာင္းပါးအေပၚကြန္မန္ ့မ်ားကို ပို ့စ္မ်ားအျဖစ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးကို ေလးစား ေက်းဇူးတင္လ်က္
၀ိမုတၱိသုခ

----------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီလိုေလး လုပ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား?


ေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားေတာင္းပန္ျခင္း

ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ အမ်ားဆံုး ေရးၾက ဖတ္ၾကတဲ့ ဒီလို မဂၢဇင္းမ်ိဳးမွာ တပည့္ေတာ္ လူ၀တ္ေၾကာင္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ မဆီမဆိုင္ ေဆာင္းပါးလာေရးတဲ့အတြက္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရန္ႏွင့္ တကယ္လို ့မ်ား အမွားအယြင္းတစ္စံုတရာမ်ားရွိခဲ့ပါလ်င္လည္း ေမတၱာ ကရုဏာေရွ ့ထားျပီး အမိုက္အမဲအျဖစ္ ေဗြမယူဘဲ သည္းျငီးခံေတာ္မူပါရန္ တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ အရွင္သူျမတ္အေပါင္းတို ့ဘုရား။

နိဒါန္း

၂၀၀၉ ခု။ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ တစ္ရက္ေတာ့ အားအားရွိတာႏွင့္ ျမိဳ ့ထဲက ဘုန္းဘုန္း တစ္ပါးဆီ အလည္သြားရင္း စကားစျမည္ ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့က အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဦးဇင္းႏွင့္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး Brain Storming ေတြလည္း လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ျပည္တြင္းက သံဃာေတာ္ေတြ အေရးလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ဒီလိုမ်ိဳးေလး လုပ္ၾကည့္ေကာင္းမလား ဆိုျပီး ႏွစ္ဦးသား ဆင္ၾကံၾကံမိခဲ့ၾကပါတယ္။

ေရးျဖစ္ဖို ့ဖန္လာျခင္း

ဟိုးတစ္ပတ္က အယ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဓမၼဂဂၤါႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ ့ေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ ့ပညာေရးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ကိုယ္ေတာ္က သူပို ့စ္တင္ေနတဲ့ ေနရဥၹရာမွတ္တမ္းေတြကို သြားဖတ္ၾကည့္ဖို ့ေျပာပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒီကဦးဇင္းေလးတို ့ေျပာျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြျပန္ပါေနတာကို ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ မမေ၀ (MMWAI) အေၾကာင္းကိုပါ သိလုိက္ရပါတယ္။ အရင္က ဒီလို မမေ၀ လိုအဖြဲ ့အစည္းမ်ိဳး ရွိေနလိမ့္မယ္လို ့ မသိထားခဲ့ပါဘူး။ အခု ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ တယ္ဟုတ္ပါလားလို ့ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။

ဒါနဲ ့ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ အားလံုးစပ္ဆက္ျပီး ပို ့စ္တစ္ခုေတာ့ေရးတင္အံုးမယ္စိတ္ကူးေနတုန္း မမေ၀ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းအတြက္ စာမူေတာင္းေနတာေတြ ့လိုက္ေတာ့ ငါလည္း ၀င္ႏွမ္းျဖဴးလိုက္မဟဲ့လို ့ အယ္ခ်ဳပ္ကိုယ္ေတာ္ အားကိုးႏွင့္ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ယတ္လား ပတ္လား

ျမန္မာျပည္မွာ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ ေလးသိန္းပတ္ခ်ာလည္ေလာက္ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူေနၾကတယ္လို ့သိရပါတယ္။ အဲဒီေလးသိန္းေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအားလံုးဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ သံုးရပ္ေသာ သာသနာေတာ္ကို မိမိတို ့ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ရြက္ေဆာင္ေတာ္ မူေနၾကပါသလားလို ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကေမးလာခဲ့လ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေျဖသင့္ပါသလဲ။

သံဃာေတာ္မ်ားအေနႏွင့္ စာသင္စာခ်တဲ့ ပရိယတၱိလုပ္ငန္းကို လုပ္ခ်င္လုပ္၊ သို ့မဟုတ္ သံသရာမွ မိမိေရာ သူတစ္ပါးပါ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ပဋိပတၱိကိုု လုပ္ခ်င္လုပ္။ ဒီႏွစ္မ်ိဳးကို မျဖစ္မေနလုပ္ရမယ္လို ့ဆိုထားေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္း အဖံုဖံုေတြေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကင္းကြာေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ဒီေလးသိန္းေသာ သံဃာထုထဲမွာမ်ား ရွိမေနနိဳင္ဘူးလား။ တကယ္လို ့မ်ား ရွိေနခဲ့ရင္ သူတို ့မွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး အခက္အခဲ၊ အဆင္မေျပမႈေတြရွိေနလို ့လဲ။ ဘယ္လိုမ်ိဳး အဆင္ေျပသြားေအာင္ ဒီသံဃာေတာ္ေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးနိဳင္မလဲ။ ေနာက္ျပီး ပရိယတ္ ပဋိပတ္မလုပ္တိုင္းေကာ ဒီသံဃာေတာ္ေတြကို သာသနာေတာ္အတြက္ ေလာကအတြက္ အခ်ည္းႏွီးလို ့ ေျပာရေတာ့မလား။

ဒီေမးခြန္းေတြႏွင့္ စလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ၾကရာ၀ယ္

သံဃာေတာ္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္သို ့ ၀င္ေရာက္လာၾကရာမွာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ Background ေတြ မတူညီၾကသလို၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ခံယူခ်က္ေတြလည္း မတူညီနိဳင္ၾကပါဘူး။

ပထမတန္းစား အေနႏွင့္ကေတာ့ သာသနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳလို ့၊ တကယ္ကို သဒၶါတရားထက္သန္အားေကာင္းျပီး ၀င္လာၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြပါ။ ဒီသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ အေထြအထူးေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဘုန္းၾကီးလုပ္ခ်င္လို ့ကို လုပ္တာဆိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ရင္ ဘုန္းၾကီးအလုပ္ကို လုပ္ကို လုပ္ေတာ့မွာပါ။

ဒုတိယတစ္မ်ိဳးက ေအာက္တန္းအဆင့္အေနႏွင့္ သာသနာေတာ္မွာ အေနေခ်ာင္လို ့ (ဒါကသူ ့အထင္ေပါ့) ၀င္လာတဲ့ သံဃာေတြပါ။ သူတို ့ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင့္ဘဲ ေနလို ့ရသေလာက္ သံဃာ့အဖြဲ ့အစည္းထဲမွာ ေနေနၾကမယ့္ သူေတြပါဘဲ။

ေနာက္တတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ သာသနာထဲမွာေနရတာလည္းေပ်ာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိယတ္ႏွင့္ပဋိပတ္ကို ဒီေလာက္ၾကီးအားမသန္ဘဲ လူမႈအက်ိဳးျပဳႏွင့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြအထူးျပင္းျပေနၾကတဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အေၾကာင္းမညီညြတ္မႈႏွင့္ အခြင့္အလမ္းမေပၚလာမႈေတြေၾကာင့္ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါနိဳင္ဘဲ ပရိယတ္လိုလို၊ ပဋိပတ္လိုလိုႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေအာင္ ေနေနၾကရတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္စတုတၳတစ္မ်ိဳးကက်ေတာ့ မိဘႏွင့္မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းက စီမံလို ့ ဘုမသိဘမသိႏွင့္ သာသနာေတာ္ထဲေရာက္လာၾကတဲ့သံဃာေတြပါ။ ဒီအမ်ိဳးအစား သံဃာေတာ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတြ ့ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ တခ်ိဳ ့လည္း စိတ္ပါသြားျပီး ပထမတန္းစားအုပ္စုထဲ ၀င္သြားၾကတာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သာသနာမွာလည္းမေပ်ာ္၊ လူလည္းထြက္လို ့မရႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္မေျပျဖစ္ၾကရတဲ့ အုပ္စုပါ။

တခ်ိဳ ့ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ငယ္ငယ္က မိဘက ခ်ိဳ ့တဲ့ႏြမ္းပါးတဲ့အတြက္ သားသမီးကို ေက်ာင္းလည္း မထားနိဳင္၊ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ဖို ့လည္း ခက္ေတာ့ နီးစပ္ရာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကိုရင္၀တ္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ မိမိသားလည္း စာတတ္၊ စားဖို ့ေသာက္ဖို ့ ေနဖို ့အတြက္လည္း မစိုးရိမ္ရေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ဒီသားေလးဟာ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ဘုန္းၾကီးစာေတြသင္ရင္း ကိုရင္ဘ၀ကေန ရဟန္းဘ၀တက္၊ စာေမးပြဲေတြအဆင့္ဆင့္ေျဖရင္း ေအာင္တာလည္းရွိ၊ မေအာင္တာလည္းရွိႏွင့္ သာသနာ့၀န္ကို မနိဳင္မနင္း ထမ္းရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဟန္းရဲ ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵက တစ္ခုျဖစ္ေနမွာပါ။

အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးခင္ေတာ့ သူကစိတ္ထဲရွိတာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဘဲေျပာတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား အခုအခ်ိန္မွာ တစ္ေနရာရာက ထီေသာ္လည္းေကာင္း အေမြလိုမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း ပစၥည္းဥစၥာေတာ္ေတာ္ေလးရခဲ့ရင္ေတာ့ လူထြက္မွာဘဲတဲ့။

တခါက ရန္ကုန္သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီကိုယ္ေတာ္က သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဟန္းတစ္ပါး ေက်ာင္းကိုလာလည္တဲ့ ဂ်ပန္မႏွင့္ေတြ ့ၾက၊ ၾကိဳက္ၾကျပီး လူထြက္လို ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ ဂ်ပန္လိုက္သြားရတဲ့အေၾကာင္းကို ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ ေျပာျပတာကို နားေထာင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒီေျပာေနတဲ့ ရဟန္းရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ားေတြးေနမလဲလို ့ စဥ္းစားၾကည့္မိခဲ့ဖူးပါတယ္။

တေလာကလည္း နိဳင္ငံျခားမွာ မဟာတန္းတက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး လူထြက္ခ်င္လို ့ အၾကံအိုက္ေနတာေလးကို ၾကားလိုက္မိပါေသးတယ္။ လူထြက္ျပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္လို ရပ္တည္ေနထိုင္မလဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဘယ္လို Dealing လုပ္မလဲ။ ဒီေမးခြန္းေတြႏွင့္ ေယာင္ခ်ာစိုင္းရင္းႏွင့္ဘဲ သာသနာထဲ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနမလဲဆိုတာ သုေတသနလုပ္ခ်င္စရာ အေၾကာင္းကိစၥရပ္တစ္ခုပါ။

Risk မယူရဲတာ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ

ဘုန္းၾကီးအျဖစ္ကေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြႏွင့္ လူ၀တ္လဲလိုက္ၾကျပီဆိုရင္ အဓိကရင္ဆိုင္ၾကရတာ ပတ္၀န္က်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့့လူ ့အဖြဲ ့အစည္းက လူေတြအမ်ားစုရဲ ့ mindset မွာလည္း ဘုန္းၾကီးလူထြက္ဆိုရင္ Look Down နဲနဲေလးလုပ္ခ်င္ၾကသလားလို ့။ လူ ့အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဒီလူထြက္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို ေႏြးေထြးတဲ့ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးႏွင့္ လက္ခံဆက္ဆံနိဳင္မႈအားနည္းတဲ့အခါ လူထြက္လာရတဲ့သူေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္နစ္နာမႈမ်ိဳး ျဖစ္စရာရွိသြားနိဳင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပႆနာက လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးကိစၥေတြ စတင္ရုန္းကန္ရေတာ့တဲ့အခါမွာ တစ္သက္လံုးက လူမႈကိစၥေတြႏွင့္ ကင္းကြာလာခဲ့ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခက္အခဲေတြ၊ အဆင္မေျပမႈေတြကေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္က ၾကံဳကိုၾကံဳၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာကေတာ့ စား၀တ္ေနေရးရပ္တည္မႈအတြက္ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာလိုအပ္မႈေတြ မျပည့္စံုေတာ့ ဘ၀ရပ္တည္မႈမွာ အခက္အခဲေတြ ့ၾကရေတာ့တာပါ။ အဲဒီထဲမွာမွ လူနည္းစု ရာခိုင္ႏႈန္းအနည္းငယ္ေလာက္ကေတာ့ သူတို ့ႏွင့္သင့္ေတာ္ဆီေလ်ာ္တဲ့ ေနရာဌာနမ်ိဳးမွာ အလုပ္ရရွိအဆင္ေျပသြားၾကတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီလူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ ေနထိုင္ရပ္တည္အသက္ေမြးရတဲ့ Risk ယူရမႈဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘာသာေရးစာေပေလ့လာဆည္းပူးအားထုတ္မႈေတြႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္လာခဲ့ၾကတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ကူတဲ့ စြန္ ့စားမႈတစ္ခုပါဘဲ။


တကယ္လို ့မ်ား

တကယ္လို ့မ်ား သံဃာေတာ္ေတြကို ကိုရင္ဘ၀ထဲမွာကတည္းက ပရိယတၱိစာေပသင္ယူေလ့လာျခင္းအျပင္ ေလာကီေက်ာင္းမ်ားမွာသင္ၾကားေနတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ ့အေရးၾကီးတဲ့ ဘာသာမ်ားကို အခ်ိန္နည္းနည္း ခြဲေပးျပီး သင္ၾကားပို ့ခ်လိုက္လ်င္ ဘယ္လိုျဖစ္နိဳင္မလဲ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဥပမာ ကိုရင္ငယ္ဘ၀မွာ သခ်ၤာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာကို နည္းနည္းစီ သင္ရိုးထဲထည့္ျပီး သင္ေပးလိုက္မယ္ဆိုပါစို ့။ ေနာက္အတန္းနဲနဲၾကီးလာတဲ့ ကိုရင္ၾကီးအရြယ္က်ေတာ့ ရူပေဗဒအေျခခံ၊ ဓါတုေဗဒအေျခခံ၊ ဇီ၀ေဗဒ၊ ပထ၀ီ၀င္အျခခံ ေလးေတြ ထည့္သင္ေပးထားလိုက္မယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ႏွစ္တိုင္းမွာ အျပင္ေလာကီစာကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ထည့္ထည့္သင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖင့္ ဒီကိုရင္ငယ္ဟာ ေလာကီဘာသာရပ္ေတြႏွင့္ စိမ္းမေနေတာ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းအတန္းၾကီးလာတာႏွင့္အမွ် အဆင့္ျမင့္အဂၤလိပ္စာေတြ၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ပညာရပ္ေတြ၊ စာရင္းအင္းပညာ အေျခခံေတြကိုပါ Minor ဘာသာရပ္ေတြအျဖစ္ႏွင့္ ေလ့လာခိုင္းမယ္။ ေနာက္ပိုင္း ပထမၾကီးလို၊ ဓမၼာစရိယလို ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ နိဳင္ငံေရး၊ စိတ္ပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာ၊ စီမံခန္ ့ခြဲမႈပညာရပ္ေတြကို ထည့္သြင္းေလ့လာေစမယ္။

ဒီလိုသာ လုပ္ေပးနိဳင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီသံဃာတစ္ပါးအေနႏွင့္ ကိုရင္ငယ္ဘ၀ကေန ရဟန္းပ်ိဳျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုးမွာတင္ကိုဘဲ သူ ့ဖာသာ သူ ခ်ိန္လို ့ရနိဳင္တယ္။ သူ ဘယ္ဘက္ကို အားသန္လဲ။ ေလာကီလား၊ ေလာကုတ္လား။ ေလာကီဘက္အားသန္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာကတည္းက ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာကို ဖိျပီးေလ့လာထားလို ့ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳး ဘာေကာင္းနိဳင္မလဲဆိုေတာ့ တကယ္သာသနာေတာ္မွာေပ်ာ္ျပီး သာသနာျပဳစိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ဆိုရင္လည္း သူ ့အေနႏွင့္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ရာမွာ လက္နက္ေတြျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာ၊ စိတ္ပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာ စတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ပရိယတၱိသင္ယူရင္း တခါတည္း ေလ့လာျပီးသားျဖစ္သြားနိဳင္ပါတယ္

ေနာက္ျပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြလုပ္ခ်င္ၾကတဲ့ သံဃာေတြအတြက္ဆိုရင္လည္း လိုအပ္တဲ့ စီမံခန္ ့ခြဲမႈပညာ၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာတို ့ဟာ သူတို ့လုပ္ခ်င္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ အေျခခံအေနႏွင့္ အေထာက္အကူျပဳေပးနိဳင္ျပန္ပါတယ္။

ထြက္ခ်င္ထြက္ေပါ့

ဒီေတာ့ သာသနာ့ေဘာင္မွ မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အတြက္ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္း ၀င္ေရာက္ရပ္တည္ရွင္သန္ဖို ့အတြက္လိုအပ္မယ့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျခင္းဆိုင္ရာ ပညာရပ္မ်ား၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားအတြက္ Capacity Building သင္တန္းေတြစီစဥ္ျပီး နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ပညာရွင္မ်ားက ပို ့ခ်သင္ၾကားေပးမယ္။ လူထြက္ျပီး သင္တန္းကို အရင္မတက္မျဖစ္ တက္ၾက။ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ယူရမွာေပါ့။ ဒီသင္တန္းေတြကျပီးသြားတဲ့ သူေတြကို သက္ဆိုင္ရာ နိဳင္ငံပိုင္၊ ပုဂၢလိကပိုင္ ဌာနေတြက အလုပ္ေနရာေတြစီစဥ္ေပးမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို ့ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္ရင္လည္း လုပ္ၾကေပါ့။

ေနာက္ျပီး လူ ့အဖြဲ ့အစည္းက လူေတြကိုလည္း ဘုန္းၾကီးလူထြက္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေပၚ စာနာနားလည္မႈမ်ားႏွင့္ လက္တြဲေဖးမကူဖို ့အတြက္ Educate လုပ္ေပးမယ္။ နဲနဲေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခုယူရမွာေပါ့ေလ။

လူထြက္ခ်င္တဲ့ သံဃာေတြအေနႏွင့္ ဒီလိုသာစီစဥ္ေပးနိဳင္ခဲ့ရင္ ဘာဘဲေျပာေျပာ သူတို ့ေတြ ေတြးပူေနတဲ့ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပလည္သြားမွာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။ မိမိကိုယ္မိမိ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ႏွင့္ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္းကို ရဲရဲ တိုး၀င္နိဳင္သြားမယ္။

ပရ ဘုန္းဘုန္းမ်ား

ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ခ်င္တဲ့ သံဃာမ်ားအတြက္လည္း သူတို ့လုပ္ခ်င္တဲ့ လုပ္ငန္းႏွင့္ ပက္သတ္တဲ့ လိုအပ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္မႈႏွင့္ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ျဖည့္ဆည္းပံ့ပိုးမႈေတြကို ဆိုင္ရာလုပ္ငန္းအလိုက္ သီးျခားသင္တန္းမ်ား၊ Workshop မ်ား ျပဳလုပ္ေပးျပီး နည္းပညာျဖန္ ့ျဖဴးေပးမယ္။ Donor ေတြႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေပးမယ္ဆိုရင္ ဒီသံဃာမ်ားမွာလည္း သူတို ့ရဲ ့ ရင္ထဲက Talent ေတြကို ေျမေတာင္ေျမွာက္ခြင့္ ရသြားနိဳင္ပါတယ္။

ဘာရံွဳးနိဳင္လဲ

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ စဥ္းစားရမွာ သံဃာေတာ္ေတြ သာသနာ့ေဘာင္ထဲကေနထြက္တဲ့သူကထြက္၊ သံုးတန္ေသာသာသနာ့တာ၀န္ကို မထမ္းဘဲ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တဲ့သူကလုပ္ၾကေတာ့ သာသနာေတာ္အတြက္ ဆံုးရံႈးမႈျဖစ္နိဳင္၊ မျဖစ္နိဳင္ စဥ္းစားၾကရပါမယ္။

ဒါဆိုရင္ ယခုလက္ရွိအေနအထားအတိုင္းဆိုရင္ေကာ သာသနာေတာ္မွာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈမ်ားနိဳင္ပါသလား။ သံုးတန္ေသာ သာသနာကို စိတ္လက္ရႊင္ပ်စြာ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သံဃာအရည္အတြက္ ႏွင့္ သာသနာမွာအေျခအေနအရပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ဘဲ သာသနာ့၀န္လည္း မေဆာင္ဘဲ ေနေနၾကတဲ့ သံဃာအရည္အတြက္။ ဒီ ႏွစ္ခုကို ယွဥ္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ အေျဖတစ္ခု ေတာ့ ထြက္လာမွာပါ။

ဒီေတာ့ အရည္အတြက္မွသည္ အရည္အခ်င္းဆီသို ့သြားမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အရည္အခ်င္းမွသည္ အရည္အတြက္ဆီသို ့သြားမွာလား။ ဒါကို ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။

ေအာက္ထစ္ဆံုး အနာဂါမ္ျဖစ္ျပီးမွသာ သာသနာေတာ္မွာ စိတ္ခ်စြာျမဲနိဳင္တယ္။ ေအာက္အရိယာအဆင့္ေတြေတာင္ သာသနာေတာ္မွာ အျမဲမေပ်ာ္နိဳင္ဘူးလို ့ ဒီလို တရားစကားမွတ္သားမိတာရွိပါတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား ေသာတာပန္ သံဃာတစ္ပါး လူထြက္သြားတာဟာ သာသနာေတာ္အတြက္ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္သြားတယ္လို ့ဆိုနိဳင္ပါ့မလား။ သာသနာေတာ္ၾကီး ဆံုးရႈံးမႈ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ Criteria ေတြေပၚမွာ အေျခခံျပီး တြက္ခ်က္မွာလဲ။

သာသနာကို ခဏထားလို ့ နိဳင္ငံအတြက္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုပါေတာ့။ နိဳင္ငံအတြက္ လူသားအရင္းအျမစ္စြမ္းအားထဲက ေလးသိန္းေက်ာ္ကို သာသနာေတာ္အတြက္ အသံုးျပဳလွဴဒါန္းထားတယ္။ တကယ္လို ့ အဲဒီေလးသိန္းဆီက သာသနာေတာ္စည္ပင္ထြန္းကားျပန္ ့ပြားဖို ့အတြက္ လိုအပ္တဲ့လုပ္အား အရင္းအျမစ္ကိုလည္း အျပည့္အ၀မရသလို ဒီဘက္က နိဳင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္မွာလည္း စြမ္းအားလစ္ဟာမႈျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္..။

တကယ္လို ့သာသနာ့ေဘာင္မေပ်ာ္တဲ့ရဟန္း လူထြက္ျပီး နိဳင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးရဲ ့အခန္းက႑ထဲမွာ သူနိဳင္တဲ့တာ၀န္၀င္ထမ္းျပီဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ သာသနာဘက္မွာလည္း Quality Percentage တက္သြားသလို၊ နိဳင္ငံဘက္မွာလည္း HR Percentage အေပါင္းျဖစ္သြားနိဳင္ပါတယ္။ ပရဟိတလုပ္ငန္း လုပ္ၾကမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြဆိုရင္လည္း ဒီသေဘာအတိုင္းပါဘဲ။ သာသနာဘက္လည္း တန္ဖိုးတက္သလို၊ နိဳင္ငံအတြက္လည္း အက်ိဳးထြက္တယ္လို ့ယူဆလို ့ရနိဳင္ပါတယ္။

အဆံုးသပ္

ကၽြန္ေတာ္ အခုေရးခဲ့တာေတြအားလံုးကေတာ့ ဒီလိုလုပ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားဆိုျပီး စိတ္ကူးၾကည့္ရံုသက္သက္ပါ။ စိတ္ကူးတယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္တာဘဲ ေစာင္းေပးထားတာေပါ့။ တကယ့္လက္ေတြ ့မွာေတာ့ လုပ္ၾကည့္ရင္ လုပ္လို ့ရခ်င္မွလည္း ရမယ္။ ရရင္လည္း အခုလိုမ်ိဳးလြယ္လြယ္ကူကူခ်ည္းဘဲေတာ့ ဘယ္ျဖစ္လိမ့္မလဲေပါ့ေနာ္။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ကိစၥတစ္ခုကို မ်က္ႏွာစာေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ထဲက မ်က္ႏွာစာတစ္ဘက္ကေန ျမင္ၾကည့္လိုက္တဲ့သေဘာပါဘဲ။ တျခားလူေတြကလည္း ဒီကိစၥကို တျခားအျမင္ေတြႏွင့္ ျမင္ၾကည့္နိဳင္ၾကအံုးမွာပါဘဲ။ အားလံုးလြတ္လပ္စြာ ျမင္ၾကည့္ေတာ္ မူၾကပါကုန္။

ဒီေဆာင္းပါးေရးရင္း The Beatles အဖြဲ ့က John Lennon ရဲ ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ Imagine ထဲက သီခ်င္းစာသားေလးကို သတိရမိပါတယ္။

You may say that I am a dreamer.
But I'm not the only one.
I hope someday you'll join us.
And the world will be as one.

အားလံုး ခ်မ္းသာသုခႏွင့္ ျပည့္စံုနိဳင္ၾကပါေစ။

၀ိမုတၱိသုခ
တိုက်ိဳ၊ ဂ်ပန္။
၁၅၊ ၁၊ ၂၀၁၀။

(ဤေဆာင္းပါးေရးျဖစ္ရန္ အေတြးကုန္ၾကမ္းမ်ားေပးေတာ္မူေသာ တိုက်ိဳျမိဳ ့မွ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သံဃာ့ရံုးခန္းတာ၀န္ခံဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼေဇာတိ ႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းဓမၼဂဂၤါ (အယ္ခ်ဳပ္) တို ့အား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရိုေသစြာ ဦးႏွိမ္ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္ အရွင္ျမတ္တို ့ဘုရား။ )
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, July 23, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၂)




ငါသည္ မုခ်ေသရမည္။ အခ်ိန္ပိုင္းသာလုိေတာ့သည္။

ဒီေန ့အလုပ္လုပ္ရင္း ခဏနားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းထဲ၀င္လာတဲ့ စာေၾကာင္းေလးပါ။ ဘာသာေရးေလ့လာေနၾကသူတိုင္း ဒီ အဆံုးအမေလးကို ၾကားဖူးျမင္ဖူးၾကပါတယ္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ့ ၾသ၀ါဒ စကားေလး။

အင္း... ငါဟာ ေသရေတာ့မွာပဲ။ ေသဖို ့က က်ိန္းေသေနတာဘဲ။ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္သာ မသိတယ္။ ေသတာေတာ့ တကယ္ကို ေသရမွာပဲ။ ငါဘာလို ့ ဒါကို ေမ့ေမ့ေနတာပါလိမ့္။ ေသရမယ့္ဟာမ်ား အခု ငါဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာပါလိမ့္။ ေသဖို ့ျပင္မယ္ဆင္မယ္မရွိဘဲ အေရးမၾကီးတာေတြ လုပ္ေနမိျပီထင္တယ္။
ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ လုပ္ေနတာေတြအားလံုး အခုရပ္လိုက္ျပီး ေသရမယ့္ကိစၥ အရင္ ျပင္ဆင္ရင္ ေကာင္းမလား။
အင္း.....အဲ.... အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။

စိတ္ထဲက ေတာက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့ အေတြးအမွ်င္တန္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ နဲ ့ဆံုးသြားရွာပါတယ္။

“လူေတြက ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီရႈပ္ေနတာကို ျပန္ရွင္းဖို ့ၾကိဳးစားၾကတယ္ တဲ့။ ဘီးအီးဒီေအာင္သိုက္ ကရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ တို ့ေတြ အခု လူ ့ဘ၀ၾကီးရလာတယ္။ ေမြးလာျပီ။ ကဲ...ေမာင္မင္းေသရမယ္။ ေသဖို ့ျပင္ေတာ့။ ဒီလို ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္ညႊန္းအတိအက်ဆြဲထားျပီးသား။ အဲဒါကို ေသစရာရွိ ေသဖို ့မျပင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြက ေ၀့ျပီး ဟိုဟာေလးလုပ္လိုက္၊ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္၊ ဒီဟာေလးလုပ္လိုက္။ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္နဲ ့။ အသက္ေတြ ၾကီးၾကီးလာ၊ ေသဖို ့နီးနီးလာ။ ျပီးေတာ့ သတိမထားလိုက္မိခင္ဘဲ ေသၾကရေရာ။ ဘာမွ ေသဖို ့မျပင္လိုက္ၾကရဘူး။ လူနည္းစု တကယ့္ကို နဲနဲေလး တခ်ိဳ ့သာ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရျပီး ေသမင္းလာေခၚခ်ိန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္နိဳင္ၾကတာ။

ေမြးလာျပီး လူမွန္းစသိတတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ရႈပ္လုိက္တဲ့အလုပ္။ ငယ္တုန္းမွာဆို ဟိုဟာသင္ရ။ ဒီဟာသင္ရ။ သင္လို ့ကို မျပီး။ သင္လို ့ေတာ္ေတာ္တတ္လာေတာ့ အသက္ေမြးဖို ့ဆိုျပီး လုပ္ၾကျပန္ေရာ။ အသက္ေမြးလို ့အဆင္မေျပတဲ့သူကလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္။ အဆင္ေျပတဲ့သူကလည္း ေနာက္ထပ္အဆင္ေျပမယ္ထင္ျပီး ထပ္တိုးလုပ္။ ဒီၾကားထဲ လူဆိုတာ တကုိယ္တည္း အထီးတည္း မေနသင့္တဲ့ သတၱ၀ါ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုအေျချပဳလို ့ အထီးတည္းမျဖစ္ေအာင္ ဟိုလူနဲ ့ေပါင္း ဒီလူနဲ ့ေပါင္းရာကေန လင္မယားတို ့၊ မိသားစုတို ့၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းတို ့၊ အသင္းအဖြဲ ့တို ့ စတာ စတာေတြ တိုးပြားလာပါေရာ။ တစ္ခါ အဲဒီကိုယ္ပါ၀င္တဲ့ အဖြဲ ့အစည္းအတြက္ ကိုယ့္ရဲ ့ယူရမယ့္တာ၀န္ဆိုတာၾကီး ရွိလာျပန္တာနဲ ့ အဲဒီ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးကို ေက်ပြန္ဖို ့ လုပ္ၾကျပန္ပါေရာ။

တခါ အဲဒီလို ငယ္စဥ္ပညာသင္ရာကစ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ အေဆြခင္ပြန္း မိတ္ေဆြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ ့ ဆက္ဆံပတ္သက္ရာကေန လူ ့ရဲ ့ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ အသြင္အျပင္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈဆိုတာက ၀င္ပါလာျပန္ေရာ။ ကိုယ္ကခ်စ္ရတာနဲ ့၊ သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ရတာနဲ ့။ ကိုယ္က အျမင္ကပ္တာနဲ ့။ သူက ကိုယ့္ကို အဖက္လုပ္ မဆက္ဆံတာနဲ ့။ အားပါးပါး...အဲဒီမွာ ခံစားခ်က္ေပါင္း ကုေဋကုဋာေတြနဲ ့ လူ ့ဘ၀ကို ေန ့စဥ္ျဖတ္သန္းၾကရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လူသားေတြပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို တံု ့ျပန္ပံုေပၚမူတည္ျပီးပဲ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေနစဥ္းစားေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြ လုပ္မိ၊ ျပဳမိ၊ ရမိျပန္ပါေရာလား။ ရႈပ္လိုက္တဲ့ လူ ့ဘ၀။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကေတာ့ အရႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန လို ့ ဆိုထားေသာ္လည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ ေန ့စဥ္နဲ ့အမွ် တစ္ေန ့ျပီးတစ္ေန ့ပိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ အရႈပ္ထုပ္ေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရား အေၾကြးထုပ္ၾကီးေတြနဲ ့မို ့ ရွင္းေအာင္ေနဖို ့ရာက ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါလားေနာ္။

“အသက္တစ္ရာ မေနေပမယ့္ အခက္တစ္ရာ ေပြနိဳင္ေသးတယ္။ ဒီ့ထက္မကရင္လည္း ေတြ ့ရမယ္။ မေရနိဳင္ေတာ့ျပီပဲ” တဲ့။ ကိုတိုးၾကီး (ခင္ေမာင္တိုး) သီခ်င္းထဲက စာသားေလးပါ။ မွန္လိုက္တာ။ တိန္ကနဲန႔ဲ ့ကိုေနတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာေတာ့ လုပ္လိုက္တိုင္း ေကာင္းဖို ့ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးနဲ ့လုပ္ေတာ့လုပ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္မျပည့္စံုတာေတြ၊ ေမာဟဖုံးေနတာေတြ၊ အကြက္ေက်ာ္ မျမင္နိဳင္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးမိတာေတြ စတာစတာေတြေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြကို ခ်ခဲ့မိခဲ့တာ ေမြးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိဆို အၾကိမ္ေပါင္းကမနဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြရဲ ့ဒဏ္ကို ျပန္ခံရတာ၊ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာေတြကလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမေရနိဳင္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္း မွားေနတုန္း၊ အခုထိလည္း ေပးဆပ္ေနရတုန္း။ ေနာင္လည္း မွားအံုး၊ ေပးဆပ္ေနရအံုးမွာပါဘဲ။ “To err is human” မွားတတ္တာဟာ လူ ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ေရလဲသံုးရင္း ကိုယ္မွားတာေတြက လူပီသလို ့ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေက်နပ္စရာေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ ႔ေလ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အပၸကိေစၥာစ သလ ႅဟုက၀ုတၱိ။ သႏၲိႃႏိၵေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗာၻ ကုေလသြ နႏုဂိေဒၶါ။ စသည္ျဖင့္ ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။ အပၸကိေစၥာ တဲ့။ အမႈကိစၥနည္းေအာင္ေနရမယ္တဲ့။ နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ကို ေရာက္ဖို ့အတြက္ ျပည့္စံုရမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ အဂၤါတစ္ခုအေနႏွင့္ မွတ္သားမိခဲ့တာေလးေပါ့။ ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္ခ်င္တယ္လို ့ ခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါညီေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္းက ရွင္ေတာ္ဘုရားက အမႈကိစၥနည္းဖို ့အေရး ရဟန္းေတာ္ေတြကို အဓိကေရွ ့တန္းတင္ျပီး ေဟာထားတာဆိုေတာ့ တကယ္လို ့မ်ား ရဟန္း၀တ္လိုက္ရင္ ကိစၥတကယ္နဲသြားမွာလား။ အရႈပ္ေတြ ရွင္းသြားမွာလား။ အင္း သိတဲ့ အြန္လိုင္းကဘုန္းဘုန္းေတြ ဒီတစ္ခါ ေတြ ့မွ ေမးၾကည့္ရအံုးမယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို ့ေတြ ကိစၥတကယ္နည္းၾကရဲ ႔လားလို ့။

ေသဖို ့အေရးေမ့ေမ့ေနတတ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသို္လ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္ျပီး တရားနဲ ့မေ၀းေအာင္ေနအံုးမွလို ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိေတာ့။ အင္း....ဒါလည္း ရႈပ္ျပန္တာပါဘဲ။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ့ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္လို အလွျပင္ရပါ့။ ပို ့စ္အသစ္ ဘာတင္ရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးရ။ စီေဘာက္စ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာေရးသြားလဲစစ္ရ။ ကြန္မန္႔ေတြ ဘာေပးလဲ ဖတ္ရ။ ဘေလာ့ဂ္ကေနခင္တဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ခ်က္တင္ပစ္ရ။ ဒါလည္းဘဲ ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့ ဇာတ္ထုပ္တစ္ခုပါဘဲ။ ကိုယ္ဇာတ္နဲ ့ကိုယ္၊ က,သာက, ေပေတာ့ ဇာတ္ဆရာေရ..လို ့ ကိုယ့္ဖာသာ ၾသဘာေပးရံုရွိေတာ့တာေပါ့ေလ။

“တာ၀န္ကိုသိတဲ့သူမွာ တာ၀န္ရွိသည္” တဲ့။
ဒီစကားအရ ကိုယ္က တာ၀န္မယူရင္ တာ၀န္ကို မသိတတ္ရာ၊ အသံုးမက်ရာ၊ ထမင္းရည္ပူ လွ်ာလႊဲလုပ္ရာ၊ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္လုပ္ရာ က်ေတာ့မယ္ဆိုတာမ်ိဳး။ တာ၀န္ေတြဆိုတာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ သမိုင္းေပးတာ၀န္တို ့၊ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တို ့ကေနစလို ့ မိသားစုတာ၀န္တို ့၊ ရည္းစားကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ မယားေပးတာ၀န္တို ့၊ သမီးေပးတာ၀န္တို ့၊ ေျမးေပးတာ၀န္တို ့၊ အလုပ္ကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ ေဘာ္ဒါကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ စသည္ စသည္ျဖင့္ မေရမတြက္နိဳင္ေအာင္မ်ားတယ္။ ဒီၾကားထဲကမွ ကိုယ့္ဟာကို မလုပ္ဘဲေနရင္ရရဲ ့သားနဲ႔ မေနနိဳင္မထိုင္နိဳင္သြားလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူထားတဲ့တာ၀န္ဆိုတာမ်ိဳးေတြက ရွိေသး။ လူမႈေရးအသင္းေတြ၊ ဘာသာေရးအသင္းေတြမွာ ၀င္ပါျပီး ယူထားတဲ့တာ၀န္မ်ိဳးေတြလည္း အဲဒီထဲမွာပါတာပဲဲေပါ့။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနတာပဲလို႔ ဆိုဦးေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါေတြကလည္း အရႈပ္သံသရာလည္ေစတာပါပဲေလ။

မနက္မိုးလင္းလို ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္၊ အိပ္ယာကနိဳးျပီဆိုတာနဲ ့ ယေန ့လုပ္စရာဆိုတာေတြက ကြန္ပ်ဴတာမွာ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကို File Transfer လုပ္သလို ဘယ္ေနရာကမွန္း မသိတဲ့ဆီကေန ေခါင္းထဲကို အစီအရီ၀င္လာပါေရာ။ ခဏေနပါဦး။ ဆရာသမားေတြက မိုးလင္းလင္းခ်င္း တရားသတိနဲ ့ တစ္ေန ့တာစရမယ္လို ့ မွာထားတယ္လို ့ ေျပာလည္း မရ။ အတင္းကာေရာကို ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေလး မျဖစ္စေလာက္ကို စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖစ္ေအာင္ ျခစ္ကုပ္ၾကိဳးစားျပီး ေဇာကပ္ေနတဲ့ စိတ္ခႏၶာအစဥ္နဲ ့ တစ္ေန ့တာအတြက္ အရႈပ္ဇာတ္ေတြ စခင္းရျပန္ပါေရာလား။ ဒီလိုနဲ ့ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေဇာကပ္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္စက္ကို တစ္စခ်င္း တစ္စခ်င္း အရွိန္သပ္ ရပ္နိဳင္ဖို ့ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ခႏၶာကလည္း ေညာင္း စိတ္အင္ဂ်င္ကလည္း ေဒါင္းျပီမို ့ မယ္မယ္ရရ သိပ္မစဥ္းစားနိဳင္၊ အိပ္ကြင္း အိပ္ကြက္ သာဖို ့ကိုသာ ေခ်ာင္းရပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန ့သာကုန္ေရာ။ ေသျခင္းတရားဆိုတာၾကီး ငါဘယ္နား ေမ့ထားမိပါလိမ့္။ စိတ္ကူးထဲ အေတြးထဲကို လမ္းေခ်ာ္ျပီးမ်ားေတာင္ ၀င္မလာပါလားေနာ္။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ေတြရႈပ္တာလား အရႈပ္ေတြလုပ္တာလား။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း မသဲကြဲေတာ့။ အင္း....လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ လို ့ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ လို ညဥ္းရေတာ့မွာပါဘဲ။

အဓိကႏွင့္ သာမညကို ခြဲသိပါ။ အေရးၾကီးတာကို အရင္ဆံုးလုပ္ပါ။ စသည္ျဖင့္ ပညာရွင္ေတြ သူေတာ္စင္ေတြက ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့သတိေပးဆံုးမေနၾကေပမယ့္လည္း အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေျခအေနေတြက သာမညကို အဓိကေနရာထားဖို ့က ျဖစ္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ စိတ္ထားခိုင္ခိုင္မာမာနဲ ့ငါ ဒီအေရးမၾကီးတာေတြ တန္ဖိုးမရွိတာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာပဲ လုပ္ေတာ့မယ္လို ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မခ်နိဳင္တာက မ်ားေနေတာ့ ၾကံဳရာက်ပမ္း ေပၚလာသမွ် ကိစၥေတြကို အေရးၾကီးတာေကာ အေရးမၾကီးတာေကာ လုပ္ရင္းနဲ ့ နဂိုက ရွင္းေနတဲ့ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းရႈပ္လာ၊ ရႈပ္တာေတြကို ျပန္ရွင္းရင္းက အခ်ိန္ေတြကကုန္၊ အသက္ေတြက ၾကီး။ ဒီလိုနဲ ့ဘဲဲ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးေတာ့ ျဖစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ ကိုယ္က ရႈပ္ခ်င္ေနေသးတာကိုး။ ထြန္းအိျႏၵာဗိုရဲ ့ သီခ်င္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ျပင္ဆိုရင္းက ေတြးလက္စ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာကလြဲလို ့... ၊ ကိုယ္ မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာက လြဲလို ့....


(စကားခ်ပ္။ ။ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာေရးေဆာင္းပါးလို ့ မယူဆေစလိုပါ။ ကိုယ္ေတြးခ်င္ရာေတြးမိတာကို စိတ္ကူးတည့္သလို ေရးမိေရးရာ ေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း..ခင္ဗ်ား။)


ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ
22.03.2010

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, July 22, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၁)

ခင္မင္ရတဲ့ ဓမၼညီအကိုေမာင္ႏွမတို႔ခင္ဗ်ာ...

ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔ဆိုရင္ ၀ိမုတၱိသုခ ဆိုတဲ့ နာမည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုျပဳလုပ္ျပီး ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ဂါအျဖစ္ ရပ္တည္လာတာ (၃)ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ပါေတာ့မယ္။ ဒီသံုးႏွစ္အတြင္း ဓမၼပို႔စ္ေပါင္း ေလးရာေက်ာ္ကို စုစည္းျပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ့္ဖာသာ လက္ေဆာ့ျပီး ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ေတြလည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ပို႔စ္ေတြကို ျပန္ဖတ္ရင္း အဲဒီထဲက ကိုယ့္ဖာသာကို ၾကိဳက္တဲ့ပို႔စ္တခ်ိဳ ႔ကို လူတကာေပးဖတ္ျပီး ႏွိပ္စက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာမို႔ သံုးႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရအျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္ႏွင့္ Facebook ကေန ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

************************************************************************

ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြကို အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းျပီးေအာင္လုပ္၊ က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြက်က္။ အားလံုးျပီးသြားတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငါလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြအားလံုး ျပီးသြားျပီေပါ့။ တာ၀န္ေက်ျပီေပါ့။

ေက်ာင္းသားဘ၀ စာေမးပြဲေတြအမ်ားၾကီးေျဖခဲ့ဘူးပါတယ္။ စာအကုန္ရထားတဲ့ဘာသာမ်ိဳး သြားေျဖရမယ့္ေန ့ဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ဘာထိတ္လန္ ့စိုးရိမ္စိတ္မွ မရွိဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဘဲ စာေမးပြဲခန္းထဲ၀င္၊ ေမးခြန္းလႊာကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ေမးထားသမွ်ေတြေျဖျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္လည္ သတိရမိပါတယ္။


ေက်ာင္းေတြျပီးလို ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားပိုင္းကို ကၽြမ္းက်င္လာျပီးတဲ့ေနာက္ အမွားအယြင္းမရွိလုပ္နိဳင္လာေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ လြတ္လပ္မႈတစ္မ်ိဳးကို ခံစားရျပန္တာပါဘဲ။ အလုပ္အေပၚမွာ စိတ္တင္းက်ပ္မႈမရွိ လုပ္နိဳင္သြားခဲ့ျပန္တာကိုး။

ဒီလိုနဲ ့အခ်ိန္က်လို ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ စီးပြားဥစၥာရွာျပီး ေလာက ၀တၱရားေတြ ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ အလွည့္ေရာက္လာ ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္က အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေပးလိုက္နိဳင္လို ့ အစစအဆင္ေျပသြားတာ မ်ိဳးေတြႏွင့္ တခါတေလ ေတြ ့ၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ေလာကလူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀ရဲ ့ျပီးျပည့္စံုမႈလို ့ဆိုလာရင္ ဇနီး၊ မယား၊ သမီး၊ သား၊ ဥစၥာစီးပြား၊ အျခံအရံ ႏွင့္ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနထိုင္နိဳင္မႈကိုဘဲ တန္ဖိုးထား ေျပာၾကမွာ ကမၻာ့လူသားတိုင္းရဲ ့ (၉၀) ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ လို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းဘဲ ဒီပန္းတိုင္ေတြအတြက္ပဲ ဘ၀ရဲ ့အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းအသံုးခ် ခဲ့ျပီးပါျပီ။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိလည္း ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြကို ရရွိ ပိုင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းဖူး ခဲ့ပါျပီ။

တစ္ေန ့ကနာလိုက္ရတဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဆရာေတာ္က “မေက်နပ္ရင္ ေအာက္ၾကည့္၊ ေက်နပ္ရင္ အထက္ၾကည့္” တဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ဘ၀ကို အလိုမက်၊ စိတ္တိုင္းမက်၊ အားမရ ေတြျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ေလာက္ အဆင္မေျပ၊ အေျခအေနမလွၾကတဲ့ သူေတြကို သတိရပါေပါ့၊ ဒါဆိုရင္ ေဒါသထြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေတြ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွျပီလို ့အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ အစစသာသူေတြကို သတိရလိုက္ပါေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနတာ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြကို အြန္လိုင္းမွာရွာဖတ္ရင္းႏွင့္ ဘုရားလက္ထက္ကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာကီ၀တၱရားေတြေက်ပြန္လို ့ အားရေက်နပ္ျပီး ပါးစပ္ကကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ေနတဲ့ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလး ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူက ဘယ္လိုေတြ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာသလဲဆိုေတာ့

၁။ “ငါသည္ ထမင္းခ်က္ၿပီးသူ ႏြားနို႔ညႇစ္ယူၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ အျခံအရံႏွင့္တကြ ေနသူျဖစ္၏၊ (ငါ၏) အိမ္ကိုလည္း မိုးၿပီးေလၿပီ၊ မီးကိုလည္း ထြန္းညႇိၿပီးေလၿပီ၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုပါမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


မိုးကို တိုင္တည္ျပီး ေျပာလိုက္ပံုေလးပါ....

ေနာက္ သူက ဆက္ေျပာပါေသးတယ္

၂။ “(ဤအရပ္၌)မွက္ ျခင္ မရွိကုန္၊ ျမက္တို႔ေပါက္ရာ ျမစ္ဝွမ္း၌ ႏြားတို႔ က်က္ စားကုန္၏၊ ထုိႏြားတို႔သည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးႀကီးကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိၾကကုန္၏၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


သူက ႏြားေက်ာင္းသား သူေဌးတစ္ဦးပါ။

၃။ “(ငါ၏ အိမ္ရွင္မ) ေဂါပီသည္ လင့္အလိုသို႔ လိုက္တတ္၏၊ ေလာ္လည္မႈ မရွိ၊ ကာလရွည္စြာက ေပါင္းသင္းခဲ့ေသာ မယားျဖစ္ခဲ့၏၊ ငါ့ကို ျမတ္ႏိုး၏၊ ထုိမယား၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ့် ငါမၾကားစဖူး၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ကဲ....သူ ့မိန္းမေကာင္းေၾကာင္းေလးကို ၾကြားၾကြားေလးေျပာထားတာပါ။

၄။ “ငါသည္ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ျဖင့္သာ အသက္ေမြးျမဴ၏၊ ငါ၏ သားသမီးတို႔သည္လည္း ငါႏွင့္အတူတကြ ေနထုိင္ၾကကုန္၏၊ အနာေရာဂါ မရွိၾကကုန္၊ ထုိသားသမီးတို႔၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ် ငါမၾကားစဖူး၊ (မိုးနတ္မင္း) အကယ္၍ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ႏွင့္ သားသမီးေတြ ေကာင္းေၾကာင္းဗ်။

၅။ “ဤအရပ္၌ ငါ့အား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏို႔စို႔ ႏြားငယ္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ အရြယ္ ေရာက္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလား (ဥသဘ) လည္း ရွိ၏၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ ပါေလာ့။”


ဒါကေတာ့ သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈကို ၾကြားတာေပါ့ဗ်ာ။

၆။ “ႏြားခ်ည္တုိင္တို႔ကို မတုန္လႈပ္ေစကုန္မူ၍ ျမဲစြာ စိုက္ထားအပ္ကုန္ၿပီ၊ ျဖဴဆန္ျမက္ ျဖင့္ ျပဳအပ္ကုန္ေသာ ႀကိဳးအသစ္တို႔ကို ေကာင္းစြာ က်စ္ထားကုန္ၿပီ၊ (ထုိႀကိဳး တို႔ကို) ႏြားငယ္တို႔သည္လည္း ျဖတ္ျခင္းငွါ မတတ္ႏိုင္ကုန္၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါကက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ကိစၥေတြမွာ ျပဳလုပ္စရာတာ၀န္ေတြကို လုပ္ျပီးျပီဆိုတာ ေျပာျပန္ေရာ။


သူေျပာလိုက္တာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုဏၰားကို ေတာ္ေတာ္အားက်ဖို ့ေကာင္းေနပါတယ္။ တယ္ဟုတ္တဲ့ လူဘဲ။ ဇနီးေကာင္းလည္း ရွိတယ္။ သားသမီးေတြႏွင့္ တေပ်ာ္တပါး။ ဥစၥာပစၥည္းကလည္း ၾကႊယ္၀ခ်မ္းသာတယ္။ သူလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားေတြလည္း အကုန္လုပ္ျပီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘယ္ေလာက္အားက်ဖို ့ေကာင္းလဲ။ ကိုယ္ေတြမ်ား သူ ့လိုေျပာခ်င္လိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ။

အဲဒီမွာဘဲ သူထက္သာတဲ့သူတစ္ဦးက ေပၚလာပါေရာဗ်ား။ ဘယ္သူမ်ားလည္းဆိုေတာ့.........“ဗုဒၶ” ေပါ့။

ပုဏၰားက တစ္ခြန္းထုတ္ေျပာလိုက္တာႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ခ်က္ခ်င္း တစ္ခြန္းျပန္ျပီးေျပာတယ္။ မသိရင္ (ေခတ္စကားႏွင့္ေျပာရရင္ေတာ့) ဗုဒၶက ပုဏၰားကို ဖဲ့ ေနသလိုပါဘဲ။

၁။ “ငါသည္ အမ်က္မထြက္သူ စိတ္၌ စူးဝင္တတ္ေသာ ေျငာင့္တံသင္း ကင္းၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ တစ္ညဥ့္သာ ေနသူျဖစ္၏၊ ငါ၏ (ခႏၶာ) အိမ္ကို (ကိေလသာ) အမိုး ဖြင့္လွစ္ထားၿပီ၊ မီး (တစ္ဆယ့္တစ္ပါး) ၿငိမ္းေအး ေလၿပီ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ျမတ္စြာဘုရားရဲ ့မိုးသို ့တိုင္တည္ပံုေလးပါ။


ပုဏၰားက ႏြားေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုေလး ျပန္ေျပာတယ္။

၂။ “ငါဘုရားသည္ (အရိယမဂ္တည္းဟူေသာ) ေဖာင္ကို (ဉာဏ္ျဖင့္) ဖြဲ႕ထားၿပီး ေကာင္းစြာ စီရင္ထားၿပီး ျဖစ္ခဲ့၏၊ (ငါသည္) ၾသဃေလးပါးဟူေသာ ေရအလ်ဥ္ကို တြန္းလွန္ပယ္ ေဖ်ာက္ကူးေျမာက္ၿပီးလွ်င္ နိဗၺာန္ဟူေသာ ကမ္းတစ္ဘက္သို႔ ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ရကား (ငါ့အား) ေဖာင္ျဖင့္ အက်ဳိး မရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူ ေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့မိန္းမအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုျပန္ဆိုျပန္ေရာ။

၃။ “ငါ၏ စိတ္သည္ (ငါ့) အလိုသို႔ လိုက္၏၊ ကိေလသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္၏၊ ကာလရွည္ၾကာစြာ ထက္ဝန္းက်င္ ပြါးေစအပ္ၿပီးသည္ျဖစ္၍ ေကာင္းစြာ ယဥ္ေက်း ၿပီးျဖစ္ရကား ငါ့အား မေကာင္းမႈ မရွိေတာ့ေခ်၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့အလုပ္အေၾကာင္း၊ သားသမီးေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း အခုလို

၄။ “ငါသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ၏ အခစားမဟုတ္၊ ေလာကအားလံုး၌ သဗၺညဳတဉာဏ္ ေလာကုတၱရာ သမာဓိ ခ်မ္းသာျဖင့္ လွည့္လည္ႏိုင္သူ ျဖစ္၍ အဖိုးအချဖင့္ ငါ့အား အက်ဳိးမရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ၾကြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုဆိုပါတယ္။

၅။ “ဤသာသနာေတာ္၌ ငါဘုရားအား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္ (ပရိယု-႒ာနကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ႏို႔စို႔ႏြားငယ္ (အႏုသယကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမ (ပုညာဘိသခၤါရ) စသည္တို႔သည္ လည္းေကာင္း အရြယ္ေရာက္ႏြားမ (တဏွာ) တို႔သည္လည္းေကာင္း မရွိကုန္၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလားဥႆဘ (အဘိသခၤါရဝိညာဥ္)သည္လည္း မရွိ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက ေနာက္ဆံုး သူ ့တာ၀န္ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ျပီးတဲ့အေၾကာင္းေျပာခ်ိန္မွာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကလည္း ဒီလိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။


၆။ “ႏြားလားဥသဘသည္ ႀကိဳးအေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ အထက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဆင္ေျပာင္ႀကီးသည္ ဆင္တံုးမႏြယ္ႀကိဳးကို ခ်ဳိးျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ ေအာက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း အမိဝမ္းတုိက္၌ ကိန္းေနျခင္းသို႔ တစ္ဖန္ ကပ္ေရာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ (ကိေလသာ ဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”



ဒီတရားေတာ္ကို ဖတ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွလံုးေတြ တကယ္ကို တုန္လႈပ္ျပီး မ်က္ရည္က်တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ေလာကီျပည့္စံုမႈေတြအတြက္ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ပုဏၰားလိုမ်ိဳးလည္း မၾကံဳး၀ါးနိဳင္။ ျမတ္စြာဘုရားလိုမ်ိဳး ဥဒါန္းက်ဴးဖို ့ကေတာ့ ေ၀းလိုက္သည္မ်ား။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အခ်ိန္ေပးလုပ္ကိုင္ရွာေဖြေနၾကတာေတြကေရာ။ တကယ္ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အာမခံခ်က္ေပးနိဳင္မွာလဲ။ ေသၾကျပီေဟ့ဆိုရင္ ဘာေတြက၊ ဘယ္သူေတြက ကိုယ့္ေနာက္ကို ပါလာမွာလဲ။

ဒါဆို တစ္ဘ၀လံုး တာ၀န္၀တၱရားေတြေက်ေအာင္လုပ္ေနတာေတြ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိစၥေတြမွာ တာ၀န္ ေက်တယ္လို ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္ေနမႈေတြဟာ တကယ္ဟုတ္လို ့လား။ ကိုယ့္အတြက္ တကယ္အသံုးတည့္တဲ့ အရာေတြလား။ ကိုယ့္ သံသရာခရီးအတြက္ ကိုယ္ဘာမ်ားတာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္ထားျပီးခဲ့ျပီလဲ။

ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီသုတ္ေတာ္မွာ ဆက္လက္ျပီး ေဟာထားတာက-

“သားသမီးရွိသူသည္ သားသမီးတို႔ျဖင့္ စိုးရိမ္ရ၏၊ ႏြားရွိသူသည္ ႏြားတို႔ျဖင့္ စုိးရိမ္ရ၏၊ မွန္၏- ဥပဓိတို႔သည္ လူတို႔ကို စုိးရိမ္ေစကုန္၏၊ ဥပဓိမရွိသူသည္ မစိုးရိမ္ရ။”


ကၽြန္ေတာ္တို ့ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတာေတြက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ စိုးရိမ္မႈကိုဘဲ ျဖစ္ေစတာ တကယ္အမွန္ပါ။ ဒီပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေပၚမွာ ျငိတြယ္မႈေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈေတြဘဲ ျဖစ္ေစခဲ့တာပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ တဒဂၤ၊ ခဏ အခ်ိန္ေလးမွ်ပါ။ ကိုယ္ေတြက မျငိေအာင္လည္းဘဲ ေနမွ မေနနိဳင္ၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း “သမုဒယေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ တရားစကားႏွင့္က ကြက္တိကိုက်လို ့။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့တကယ္ေက်ရမယ့္တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြႏွင့္ တစ္သံသရာလံုး အျမဲလိုက္ပါေနတဲ့ ကိေလသာေတြကို ကုန္ေအာင္လုပ္ၾကဖို ့ပါ။ ဒီဟာေတြေၾကာင့္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာ ဘ၀ဇာတ္ခံု အဖုံဖုံကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ကေနၾကရတာပါ။

ဒီကိေလသာေတြက ဆြဲခ်ခဲ့လို ့စုတ္ျပတ္စြာ က်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေျခအေနေတြ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာရွိခဲ့ပါျပီ။ ေနာင္လည္း သူတို ့ေတြက ကိုယ့္ကို ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို အေနနိမ့္ေအာင္ လုပ္ေနၾကအံုးမွာပါ။ ဒုကၡေပါင္းစံုခံစားခုိင္းၾကအံုးမွာပါ။

ဒါေတြကို ဘာလို ့ကၽြန္ေတာ္သိရက္နဲ ့ သံေ၀ဂ မရနိဳင္ရတာလဲ။ ဘာေတြမ်ားေကာင္းေနလို ့သာယာေနရတာလဲ။ ေမးခြန္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိပါတယ္။

“ငါသည္ အရိယာမဂ္တည္းဟူေသာ ေဖာင္ကုိ ေကာင္းစြာဖဲြ႔ထားျပီးေလျပီ ၊ ဩဃတည္းဟူေသာ ေရအလ်င္ကုိ ကူးေျမာက္၍ နိဗၺာန္ဟူေသာ တဖက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ျပီးျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့အားေဖာင္ျဖင္အက်ိဳးမရွိေတာ့ ၊ အုိ… ကိေလသာတည္းဟူေသာ မုိးပဇၨဳန္.. သင္ရြာလုိက ရြာသြန္းေလေလာ့…….။”


ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့ ရင္ထဲကထြက္လာတဲ့ ဒီႏွဳတ္ထြက္စကား။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ျပီး ေရရြတ္မိပါတယ္။


ေၾသာ္...ငါ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာနိဳင္မွာပါလိမ့္ မိုးရယ္...။


ကၽြန္ေတာ့္အာရံုျမင္ကြင္းထဲကို ညပိုင္းတာ၀န္ျပီးဆံုးလို ့ ခရီးသည္မတင္ေတာ့ဘဲ ဒီအတိုင္းေမာင္းသြားတဲ့ ဘက္စ္ ကား တစ္စီး၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားရဲ ့အျပင္က အေရွ ့ဘက္အေပၚ Display Screen မွာ “OUT OF SERVICE” တဲ့။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၃၊ ၅၊ ၂၀၀၉။

(ဘုန္းဘုန္း ဦး တိကၡဉာဏရဲ ့ဘေလာ့ဂ္က
မဟီျမစ္ကမ္းမွ က်ဴးရင့္သံ ကိုဖတ္ျပီး မူရင္း တရားေတာ္ ဓနိယသုတ္၊ ဥရဂ၀ဂ္၊ သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္ ကို ဦးေလာကနာထ၏ အကူအညီျဖင့္ ထပ္ဆင့္ရွာေဖြဖတ္ရင္းက ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္ပါသည္။)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, July 20, 2011

Daruma၊ ဓမၼႏွင့္ ပစ္တိုင္းေထာင္ အေတြးမ်ား


ဒီတစ္ေခါက္ အမေမြးေန႔ကိုေတာ့ ဓမၼႏွင့္စပ္ဆက္ျပီး ေတြးမိေတြးရာေလးေတြ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။

တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ Personal ေမးလ္အေကာင့္ရဲ ႔ Gtalk Message က စာတန္းကို ဖတ္ျပီး တူမလုပ္တဲ့သူကေမးပါတယ္။ ဦးဦး....ဘာအဓိပၸါယ္လဲ ဆိုျပီးေတာ့။ Message က 七転び八起き” လို႔ ေရးထားတာပါ။ အသံထြက္က Nana Korobi Ya Oki” လို႔ အသံထြက္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က “ခုႏွစ္ၾကိမ္လဲရင္ ရွစ္ၾကိမ္ထမယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြသံုးတတ္ၾကတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးတစ္ခုေပါ့။ သူတို႔ေတြ ဒီေဆာင္ပုဒ္ေလးႏွင့္ ဆင္းရဲျပီး သယံဇာတမရွိတဲ့ တိုင္းျပည္အဆင့္ကေန အခုလို ကမၻာ့အဆင့္မီတိုင္းျပည္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားထူေထာင္လာႏိုင္ခဲ့ၾကတာ။ တူမလုပ္တဲ့သူကို အဲဒီေဆာင္ပုဒ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး နည္းနည္းေလး သူနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

တေလာက မိတ္ေဆြဂ်ပန္ဆရာမႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြရဲ ႔ ယံုၾကည္မႈေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ့ အရုပ္တစ္ခုအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီအရုပ္ကို ဂ်ပန္လို “Daruma” လို႔ေခၚပါတယ္။ စကားလံုးအရင္းအျမစ္ကို လိုက္ရင္ေတာ့ အိႏၵိယကေန ေမြးစားထားတဲ့စကားလံုးျဖစ္ေနျပီး မူရင္းစာလံုးက ျမန္မာလိုအသံထြက္ရမယ္ဆို “ဓမၼ” ပါတဲ့။ (http://en.wikipedia.org/wiki/Daruma_doll) ဘယ္လိုအရုပ္မ်ားလဲလို႔ ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က ပစ္တိုင္းေထာင္ အရုပ္လိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ သြားေတြ႔ပါတယ္။ ဘယ္လို ပစ္ပစ္ ျပန္ျပန္ေထာင္တယ္။ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ဒီအရုပ္ကို အလုပ္တစ္ခုမလုပ္မီမွာ၀ယ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဆိုင္က ၀ယ္၀ယ္လာခ်င္း အရုပ္မွာ မ်က္လံုးေတြပါမလာဘဲ မ်က္လံုးေနရာက အျဖဴေရာင္အျဖစ္ လြတ္ေနပါတယ္။ အဲဒီလြတ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးတစ္လံုးကို ၀ယ္လာတဲ့သူက အနက္ေရာင္ႏွင့္ သူ႔ဖာသာသူ ဆြဲျခယ္ရပါတယ္။ က်န္တဲ့မ်က္လံုး တစ္ဘက္ကိုေတာ့ မိမိရည္ရြယ္ထားတဲ့အလုပ္ျပီးေျမာက္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ထပ္ျပီးဆြဲရပါတယ္တဲ့။ မ်က္လံုးတစ္ဘက္မရွိပဲ ျဖဴေနတဲ့အရုပ္ကို ျမင္တိုင္း မိမိရဲ ႔မျပီးျပတ္ေသးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္းကို သတိရေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ တရားအားထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ရိပ္သာတစ္ခုမွာ စစအားထုတ္ခ်င္းရက္ေတြမွာ သမထကို အားထုတ္ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ ႔ သံုးေလးရက္အားထုတ္လို႔ သမာဓိ အေတာ္အတန္ေကာင္းလာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ၀ိပႆနာကို ကူးေပးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တရားျပတဲ့ဆရာေတာ္က ၾသ၀ါဒေပးတာက “အခုအခ်ိန္ကေနစျပီးေတာ့ ပစ္တိုင္းေထာင္လိုမ်ိဳး မိမိကိုယ္ကို သေဘာထားရပါမယ္”တဲ့။ “ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ဟာ ဘယ္လိုပစ္ပစ္ ျပန္ျပန္ေထာင္လာႏိုင္သလို ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ဟာလည္း ဘယ္အာရံုကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မျငီးမညဴတန္း မလြတ္တမ္းလက္ခံမွတ္ရင္းႏွင့္ အျမဲစိတ္ကသတိဆက္ျပီး ေထာင္မတ္ေနႏိုင္ရမယ္” လို႔ ဆံုးမပါတယ္။ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္ေနခ်ိန္အတြင္း ဣရိယာပုဒ္ကို မေျပာင္းေတာ့ဘူးလို႔ အခ်ိန္ႏွင့္ သတ္မွတ္ျပီး အဓိ႒ာန္ႏွင့္ ထိုင္လိုက္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္အတြင္း ေတြ႔ၾကံဳလာသမွ် ကိုယ္ကာယ ဒုကၡေတြကိုလည္း အရႈခံအာရံုေတြအျဖစ္ႏွင့္ သိေပးျပီး သည္းခံရပါေတာ့တယ္။ ခႏၶာကို လာတိုက္သမွ် အာရံုေတြကို ၾကိဳးစားသည္းခံမွတ္ရင္း ႏွလံုးသြင္းမွန္သြားတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အာရံုအေကာင္းအဆိုး အားလံုးအေပၚ မွ်တစြာ လက္ခံႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအေလ့အက်င့္ဟာ ေနာက္ပိုင္း တရားရိပ္သာျပင္ပ လူမႈဘ၀ထဲေနထိုင္သြားလာတဲ့အခါေတြမွာလည္း အသံုးတည့္တာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ တစ္ခါတေလ ကိုယ္က ေကာင္းတာလုပ္ေနလည္းပဲ အဆိုးေတြကေတာ့ ၾကံဳရတတ္တာပါဘဲ။ ကံႏွင့္ကံရဲ ႔အက်ိဳးေပးကို နားမလည္ရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး မ်က္စိလည္ခ်င္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဖန္ဆင္းရွင္ တစ္ဦးဦးကပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကို စီမံျခယ္လည္ေနတယ္လို႔ ယံုၾကည္သြားေလာက္ေအာင္ကိုပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေလာကမွာ လူေတြ ဖန္ဆင္းရွင္၀ါဒကို လက္ခံယံုၾကည္ေနၾကတာ အံ့ၾသဖို႔ေတာ့မရွိပါဘူး။ တခါတေလက်ျပန္ေတာ့လည္း အေကာင္းေတြက ေမွ်ာ္လင့္မထားပဲ လိုတာထက္ပိုလို႔ ေတြ႔ၾကံဳၾကရျပန္ပါေရာ။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြျဖစ္တတ္တာက သတိလက္လြတ္ႏွင့္ သာယာတတ္ၾကတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မာနေတြတက္ျပီး ငါမွငါ ျဖစ္မိတတ္ျပန္ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ေလာကဓံအဆိုးအေကာင္းဆိုတာေတြဟာ ပစ္တိုင္းေထာင္ကို ပစ္လွဲဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ တြန္းလွဲခ်က္ေတြဆိုတာကို သေဘာေပါက္နားလည္ထားဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ အသိဉာဏ္ခြန္အား ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ရွိထားဖို႔ လိုပါတယ္။

ဘုရားရွင္ႏွင့္ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္ၾကီးမ်ားဟာ ဘယ္လိုပဲ ေလာကဓံ အေကာင္းအဆိုးေတြၾကံဳေတြ႔ေနပါေစ မွ်တတဲ့ႏွလံုးသြင္းႏွင့္ပဲေနၾကေတာ့တယ္ဆိုတာကို ဟိုးအသက္ငယ္ငယ္ စာထဲမွာဖတ္ရေတာ့ နားသိပ္မလည္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႔ႏွင့္ယွဥ္လာေတာ့မွ အရွင္ျမတ္ၾကီးေတြရဲ ႔ စိတ္ဓါတ္ေတာ္ေတြကို မွန္းဆၾကည္ညိဳႏိုင္လာပါေတာ့တယ္။ Fight and Flight ဆိုတာ ႏွစ္ခုလံုးက တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရံုေတြအေပၚမွာ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါပဲ ဗီဇစိတ္ေတြႏွင့္ ျပန္လည္တံု႔ျပန္မႈေတြပါဘဲ။ ေလာကဓံအထိုးအႏွက္ကို အရႈံးေပးလိုက္ရတဲ့သေဘာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ တကယ္ အသိဉာဏ္ပါလာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အာရံုေတြအေပၚမွာ React မလုပ္ေတာ့ပဲ Response အျဖစ္ ေျပာင္းသြားႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ လူေတြမွာက ကိုယ္မလိုခ်င္တဲ့ အာရံု၀င္လာျပီဆိုရင္ ျငင္းထုတ္ပစ္လိုက္ဖို႔၊ တြန္းဖယ္လိုက္ဖို႔ကို အျမဲၾကိဳးစားခ်င္ေနတာဆိုေတာ့ အဲဒီအက်င့္ၾကီးကို ၾကိဳးစားေဖ်ာက္ပစ္ျပီး ဘာအာရံုလာလာ ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံမယ္ (Accept) လုပ္မယ္၊ ျပီးေတာ့မွ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို တံု႔ျပန္မယ္ (Response) လုပ္မယ္လ႔ို စိတ္ကို ျပဳျပင္ယူဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ ပစ္တိုင္းေထာင္ က်င့္စဥ္ရဲ ႔အေျခခံပါဘဲ။

ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ေလာကီအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားသစ္ျဖစ္ေစဖို႔ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ကို အသံုးခ်ၾကပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ေတာ့ ပစ္တိုင္ေထာင္အရုပ္ဆိုတာ ကေလးေတြေဆာ့စရာ၊ လူၾကီးေတြ ဧည့္ခန္းထဲ အလွထားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ေလးမွာ အင္မတန္နက္ရိႈင္းသိမ္ေမြ႔တဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အျပည့္ႏွင့္ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ေလာကီထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း က်င့္ၾကံေနသူမ်ား၊ ထြက္ေျမာက္သြားျပီးသူမ်ားကေတာ့ သိေနေလရဲ ႔အမေရ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ေလးကို “ဓမၼ” လို႔ အမည္ေပးထားတာကို အေတာ္ေလး သေဘာက်မိပါရဲ ႔။

အမရဲ ့ ေရႊရတုအၾကိဳေမြးေန႔မွာ အမက ပင္လယ္၀ေရာက္ေနျပီလို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေကာ ဘယ္နားေလာက္ေရာက္ေနပါလိမ့္၊ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ အစပ္နားေလာက္ေတာ့ ေရာက္ေနျပီ ထင္တယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ "Growing Old" မျဖစ္ပဲ "Growing Up" ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမွာပဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ သတိေပးမိပါတယ္။

အမလည္း တရားသတိႏွင့္ ရည္မွန္းရာ ပန္းတိုင္ေပါက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစ။ သာသနာေတာ္ျပန္႔ပြားစည္ပင္ေရးအတြက္လည္း ဆထပ္တိုးၾကိဳးပမ္းႏိုင္ပါေစလို႔ (၄၉)ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ အမွတ္တရ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ အမေရ...။

ခင္မင္စြာျဖင့္
Bliss
20.07.2011 (Wed.)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္