Wednesday, January 19, 2011

ေတာင္းသည့္ဆုမ်ား ျပည့္ေစသတည္း (အပိုင္း ၃)

(၃)

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတြင္ ဘာသာေရးအသိနွင့္ ပတ္သက္ျပီး ပထမဦးဆံုးေဝခဲြမရျဖစ္ခဲ့သည့္ ကိစၥမွာ ‘ဆုေတာင္းျခင္း’ ကိစၥပင္ျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္း ေကာင္းသည္၊ ဆုမေတာင္းေကာင္းဘူး ဆိုသည့္ ကိစၥ။ ဆုေတာင္းျခင္းျပဳလွ်င္ ျပည့္ဝတတ္သည္၊ ဆုေတာင္းျခင္းျပဳလည္း ျပည့္ဝတတ္သည္မဟုတ္။ စသည့္ျပႆနာတို ့သည္ ကြ်န္ေတာ့္အသိဉာဏ္ထဲတြင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ပဋိပကၡျဖစ္ေနခဲ့ၾကေလသည္။ ကိုယ္ပိုင္အသိဉာဏ္ျဖင့္ ေဝခဲြနိုင္စြမ္း မရိွေအာင္လည္း ဒိြဟျဖစ္ေနခဲ့ဖူးေလသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၁၅ နွစ္သားအရြယ္ေလာက္ကဟုထင္သည္။ ထိုဆုေတာင္းျခင္းကိစၥကို ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးထံ ခ်ဥ္းကပ္ကာေမးေလွ်ာက္ မိခဲ့ဖူးေလသည္။ ေမးေလွ်ာက္သည္ ဆိုရာမွာလည္း ရဟန္းသံဃာေတာ္အပါးေပါင္း ၂ဝေလာက္ၾကားမွာ ေမးေလွ်ာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုဘုန္းၾကီးသည္ က်မ္းတတ္ေပတတ္ရဟန္းေတာ္ တစ္ပါးလည္းျဖစ္သည္။ အေတြးအျမင္ေခတ္မီသည့္ ရဟန္းတစ္ပါးလည္း ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေမးေလွ်ာက္သည့္ ေမးခြန္းကို ဘုရားေဟာ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ေတြနွင့္ အကိုးအကားျပဳကာ သဘာဝက်က်သံုးသပ္ျပီး နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ အက်ယ္တဝင့္ ရွင္းျပခဲ့ေလသည္။ (ထိုဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားခဲ့သည္တို ့ကို သီးျခား ေရးသားတင္ျပပါဦးမည္။)

ထိုစဥ္က ထိုရဟန္းေတာ္၏ အဆံုးအမ ညႊန္ျပမႈ၏ အနွစ္ခ်ဳပ္မွာ ‘မိမိျပဳသည့္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈ၏ အဖို ့ဘာဂကိုမိမိအလိုရိွသည့္ ေကာင္းကိ်ဳးဆႏၵအတြက္ ေတာင္းဆုျပဳလိုပါက ျပဳနိုင္သည္’ ဟူ၍ ျဖစ္၏။ ဆုေတာင္းခြင့္ရိွသည္ဆိုသည့္အေျဖ ကို အတိအက်မိန္ ့ဟေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

ထို ့ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ စာေပ က်မ္းဂန္တို ့ကို ပိုျပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ျပန္ ့ ဖတ္ရႈ ေလ့လာရင္း ေတာင္းဆုျပဳသည့္ကိစၥတို႔နွင့္ ပတ္သက္ျပီး ပိုမိုရွင္းလင္းလာခဲ့ျပန္ေတာ့သည္။ တစ္ခါကမူ လြန္ခဲ့သည့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ထုတ္ေဝခဲ့သည္ စာေစာင္အေဟာင္းေလး တစ္ခုတြင္ ‘ဆုေတာင္းတိုင္း ျပည့္ဝနည္း’ ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။ ထိုေဆာင္းပါးကိုဖတ္ျပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးတို ့ ပိုမိုရွင္းလင္းသြားရျပန္သည္။ (ထိုစာေစာင္ေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္မူလတန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္ကတည္းက ထြက္ခဲ့သည့္ စာေစာင္ျဖစ္ျပီး စာေစာင္အမည္၊ စာေရးသူအမည္တို ့ကို လံုးဝမမွတ္မိေတာ့ပါ။ ထိုေဆာင္းပါးေလး၏ အနွစ္ခ်ဳပ္အဓိပၸါယ္ကိုသာ စဲြျမဲစြာမွတ္မိေနျခင္းျဖစ္သည္။)

ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္မူ ေတာင္းဆုျပဳနိုင္သည္ ဆိုသည့္အခ်က္ကို ပိုမိုျပီးရွင္းလင္းစြာ လက္ခံလာနိုင္ရံုသာမက ‘ေတာင္းဆုျပည့္ဝေစမည့္ အေၾကာင္း တရားမ်ား’ ကိုလည္း ေတာ္ေတာ္စံုစံုလင္လင္ သိရိွလာခဲ့ရျပန္သည္။ ယခု ဤေဆာင္းပါးတြင္မူ ေတာင္းသည့္ဆုတို ့ ျပည့္ဝေစမည့္ အေျခခံအခ်က္တခ်ိဳ ႔ကိုသာ (ကြ်န္ေတာ္မွတ္သားထားသည့္အတိုင္း) တင္ျပလိုက္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ရွာေဖြေတြ ့ရိွထားသေလာက္တြင္ ဆုေတာင္းတိုင္း ျပည့္ဝေစမည့္ အဓိကအခ်က္မွာ ‘ကိုယ္က်င့္သီလ’ ကို အတတ္နိုင္ဆံုးျဖည့္က်င့္ဖို ့လိုအပ္သည္ဆိုသည့္အခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္က်င့္ သီလနွင့္ျပည့္စံုသူ အတြက္ လိုအင္ဆႏၵတို ့အလိုအေလွ်ာက္ ျပည့္ဝေစ နိုင္သည္ဟု မိန္ ့ဆို ခ်က္မ်ား အတိအက် ရိွပါသည္။

ထို ့ေၾကာင့္ ေတာင္းဆုျပည့္ရန္အတြက္ ငါးပါးေသာ လူ ့အက်င့္ လူ ့သီလတို ့ကိုေတာ့ အတတ္နိုင္ဆံုး ထိမ္းသိမ္းဖို ့လိုအပ္ပါသည္။ ထို ့အျပင္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုခုကိုလည္း ျဖည့္က်င့္၊ ျပဳလုပ္ေပးဖို ့လိုအပ္ပါသည္။ ဥပမာ အလွဴဒါနတစ္ခုခုျပဳလုပ္ျခင္း၊ စရဏဘာဝနာတစ္ခုခု ျဖည့္က်င့္ျခင္းတို ့ကို ျပဳေပးသင့္ပါသည္။

“ေတာင္းဆုျပည့္ေစရန္ အေျခခံက်င့္စဥ္”

(၁) ဘုရားတစ္ဆူဆူတြင္ျဖစ္ေစ၊ ေနအိမ္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္တြင္ျဖစ္ေစ ပန္း၊ ေရ၊ ဆီမီး၊ ဆြမ္း၊ ခဲဘြယ္ စသည့္ အလွဴဒါနကုသိုလ္အမႈတို ႔ ကို တတ္စြမ္းနိုင္သမွ် အတိုင္းအတာနွင့္ ေလးေလးနက္နက္ ကပ္လွဴေဆာင္ရြက္ေပးပါ။
(ဘုရား ေက်ာင္းေဆာင္သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ျခင္း၊ ေရာင္ေတာ္ ဖြင့္ျခင္း၊ ေစတီေတာ္မွာဆိုလွ်င္လည္း ေစတီပရဝုဏ္တြင္ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ျခင္းတို ့ကိုပါ တတ္နိုင္သေလာက္ ျကိုတင္ ေဆာင္ရြက္ထားသင့္ပါသည္။)
(၂) ျပီးလွ်င္ ကိုယ္တိုင္က အထူးသန္ ့ျပန္ ့ စြာျဖင့္ ဘုရားဝတ္ျပဳပါ။ ခင္ပြန္းၾကီးဆယ္ပါးကို ကန္ေတာ့ပါ။ အျပစ္ေတြရိွသမွ် ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ပါ။
(၃) ထို ့ေနာက္ သရဏဂံုေဆာက္တည္ကာ ငါးပါးေသာသီလကို က်က်နနေဆာက္တည္ပါ။ (ငါးပါးသီလကို တစ္ေန ့လံုး မေစာင့္ထိမ္းနိုင္လွ်င္ေတာင္ ထိုအခိ်န္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာေတာ့ အလံုျခံဳဆံုးေစာင့္ထိန္းပါမည္ဟု ေလးနက္စြာေဆာက္ တည္ပါ။)
(၄) ျပီးလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ ျမတ္ကိုးပါးကို ၾကည္ညိဳေသာစိတ္ သဒၶါစိတ္ျဖင့္ ေလးနက္စြာ ရြတ္ပြားပူေဇာ္ပါ။ ဘုရားရွင္ကို အလြန္ ယံုၾကည္ေသာ သဒၶါစိတ္ျဖင့္ ပူေဇာ္ပါ။ ၉ ေခါက္၊ ၁၈ ေခါက္၊ ၂၇ ေခါက္ စသည္ျဖင့္ ၁ဝ၈ ေခါက္ အထိ မိမိနိုင္သေလာက္ ပူေဇာ္နိုင္ပါသည္။
(၅) ထို ့ေနာက္ ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တို ့၏ အဖို ့ဘာဂကို လူ ့ဘံု၊ နတ္ဘံု၊ ျဗဟၼာဘံု၊ အပယ္ေလးဘံုပါမက်န္ (၃၁) ဘံုသားေတြကို အမွ် ေဝပါ။ ေနနတ္မင္း၊ လနတ္မင္း၊ မိုးနတ္မင္း၊ ေလနတ္မင္း၊ မဟာပထဝီေျမေစာင့္နတ္မင္းတို ့မွအစ ေလာကေစာင့္ၾကပ္ သိၾကား နတ္ ျဗဟၼာေတြကို အထူး အမွ်ေဝပါ။ ေမတၲာပို ့ပါ။
(၆) ျပီးလွ်င္ ‘တပည့္ေတာ္သည္ ယေန ့ယခု ဤေနရာမွေနကာ ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို ့ကို တတ္စြမ္းသမွ် ျပဳခဲ့ပါသည္။ ဤစကားသည္ မွန္ေသာသစၥာစကားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ဤကုသိုလ္ ေကာင္းမႈတို ့၏ အဖို ့ဘာဂေၾကာင့္လည္းေကာင္း ယခု တပည့္ေတာ္ အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနေသာ —– ကိစၥသည္ ရက္ပိုင္းလပိုင္းအတြင္း မုခ်မေသြ ရရိွပါေစ၊ ေအာင္ျမင္ပါေစသား အရွင္ဘုရား’ ဟု ေလးနက္စြာ သစၥာျပဳ၊ ေတာင္းဆုပန္ဆင္လိုက္ပါ။
(၇) ထိုအခိ်န္တြင္သင့္အာရံုထဲ၌္ လြန္စြာ သပၸါယ္ တင့္တယ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ၾကီးမားလွသည့္ မဟာကရုဏာေတာ္ မ်က္နွာထားျဖင့္ ‘ခ်စ္သား/ခ်စ္သမီး သင္၏ လိုအင္ဆႏၵ တစ္လံုးတစ္ဝတည္းနွင့္ ယခုပင္ျပည့္ဝေစသတည္း’ ဟုလြန္စြာ ေအးခ်မ္း ၾကည္လင္ေသာ အျပံဳးေတာ္ျဖင့္ မိန္ ့ဟေတာ္မူ လိုက္ပံုကို အာရံုတြင္ ထင္ဟပ္လာေအာင္ အာရံုျပဳလိုက္ပါ။ ျပီးက ‘ေပးသည့္ဆုနွင့္အျမန္ဆံုး ျပည့္ဝပါေစသား အရွင္ဘုရား’ ဟု ေလးနက္စြာ ရြတ္ဆိုျပီး ဦးသံုးၾကိမ္ ခ်လိုက္ရပါမည္။

ထိုသို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္အထပ္ထပ္ ကုသိုလ္ ျပဳကာ ဆုေတာင္းနိုင္ပါသည္။

ယခုတင္ျပခဲ့သည့္ ဆုေတာင္းနည္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ေလ့လာမွတ္သားခဲ့သည့္ နည္းစနစ္မ်ား၏ အနွစ္ခ်ဳပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ေကာင္းကိ်ဳးကိစၥတို ့အတြက္ ေတာင္းဆုျပဳလိုသူမ်ား၊ က်င့္သံုးလိုသူမ်ား က်င့္သံုးနိုင္ရန္ လက္ဆင့္ကမ္း မွ်ေဝတင္ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသတည္း။

(ဆက္လက္၍ ‘မိမိ၏ေကာင္းမႈကို အေၾကာင္းျပဳကာ မည္သို ့ မည္ပံု ေတာင္းဆုျပဳသင့္ေၾကာင္း’ ကို ေရးသားတင္ျပေပးပါဦးမည္။ )

အားလံုးသတၲဝါခ်မ္းသာပါေစ
သက္နွင္းေဆြ-ပုပၸါး
၅.၁ဝ.၂ဝ၁ဝ အဂၤါနံနက္ ၁ဝး၃ဝ
ေနလဂ်ာနယ္။၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာလ၁၉ရက္ထုတ္။
www.aungnamate.com

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, January 18, 2011

ေတာင္းသည့္ဆုမ်ား ျပည့္ေစသတည္း (အပိုင္း ၂)

ထိုအခိ်န္တြင္ တံျမက္လွည္းျပီးသြားသည့္ ဆရာဘုန္းၾကီးသည္ ေရခ်ိဳးဖို ့အတြက္ ျပင္ဆင္ေနေလသည္။ ျပင္ဆင္ေနရင္းနွင့္ ျမစ္ညွာအရပ္တြင္ မိုးေတြ ညို ႔မိႈင္းအံု ့ဆိုင္းလာတာကိုလည္း သတိျပဳလိုက္မိျပန္၏။ ထို ့အျပင္ဂဂၤါျမစ္ထဲမွာ လိႈင္းတံပိုးေတြ ထန္လာသည့္ေရလိွုင္းသံေတြကိုလည္း သတိျပဳမိ သြားေလေတာ့သည္။

”ငါ့ကိုရင္ေလး အမိႈက္သြားပစ္တာ ၾကာလိုက္တာ။ ေရဆင္းခ်ိဳးရင္းနဲ ့ လိႈင္းလံုးေတြထဲမ်ား ျပဳတ္က်သြားရင္အခက္…”

ဆရာဘုန္းၾကီး၏စိတ္တြင္ တပည့္ကိုရင္ငယ္ အေပၚ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ဝင္လာေလ၏။ ထို ့ေၾကာင့္ ေရဆင္းခ်ိဳးဖို ့လည္း စိတ္ကူးရင္းနွင့္ ကိုရင္ေလး အေပၚတြင္လည္း စိတ္မခ်သည့္စိတ္ျဖင့္ ျမစ္ကမ္းဘက္သို ့ ခပ္သုတ္သုတ္ ဆင္းလာခဲ့မိေတာ့၏။

ျမစ္ကမ္းအနီးေရာက္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းနဖူးတြင္ ထိုင္ကာ ဆုေတာင္းေနသည့္ ကိုရင္ေလး၏ ဆုေတာင္းသံကို ၾကားသြားေလေတာ့သည္။ ကိုရင္ေလးကမူ သူ ့ေနာက္တြင္ ဆရာဘုန္းၾကီးေရာက္ေနတာကိုပင္ သတိမျပဳမိ။ သူ ့ဆုေတာင္းစကားကိုသာ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြနွင့္အျပိဳင္ ထပ္ျပန္တလဲလဲရြတ္ဆို ဆုေတာင္းေနေလသည္။

“ေၾသာ္…။ သူကေတာင္ ငါတပင္တပန္း လွည္းက်င္းထားတဲ့ အမိႈက္ေတြကို စြန္ ့ပစ္ရံုစြန္ ့ပစ္ေပးျပီး ဒီလိုဆုေတာင္းေသးရင္ ငါကပိုျပီးဆုေတာင္း သင့္ေသးတာေပါ့”

ထိုသို ့ေတြးမိသြားကာ ဆရာဘုန္းၾကီးကလည္း ဆုေတာင္းျပန္ေလေတာ့သည္။

“ငါသည္ေက်ာင္းတိုက္တစ္ခုလံုးကို အမိႈက္ရွင္းျခင္း၊ တံျမက္လွည္းျခင္းကုသိုလ္တို ့ ျပဳခဲ့ေပ၏။ ကုသိုလ္တို ့ေၾကာင့္ နိဗၺာန္မရေသးမီ စပ္ၾကား သံသရာတြင္ က်င္လည္ရသမွ် ဤဂဂၤါ ျမစ္တြင္းမွ ဤလိႈင္းတံပိုးတို ့ထက္ သာလြန္သည့္ ဉာဏ္ပညာ ၾကီးမားျခင္းနွင့္ အထူးျပည့္စံုရပါေစသတည္း။ အထူးသျဖင့္ ဤကိုရင္ငယ္ေမးသမွ် အေမးပုစၧာ ျပႆနာတိုင္းကို ‘ငွက္ေပ်ာပင္ကို ဓါးျဖင့္ခုတ္ပိုင္း လိုက္သကဲ့သို ့ တိခနဲ တိခနဲ ျဖစ္ေအာင္’ ရွင္းလင္းစြာ ထိုးထြင္းေျဖဆိုနိုင္စြမ္းရိွသည့္၊ ဤကိုရင္ငယ္၏ ပညာဉာဏ္တို ့ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၾကီးမားပါေစ သူ႔ပညာဉာဏ္ေတြကို လႊမ္းမိုး နိုင္စြမ္းသည့္ အသိဉာဏ္ ပညာစြမ္းအထူးတို ့နွင့္ ျပည့္စံုရပါေစ သတည္း”

ထိုဆရာဘုန္းၾကီး၏ သစၥာျပဳ၊ ေတာင္းဆု ဆိုစကားတို ့သည္ ဂဂၤါျမစ္တြင္းမွ ျပင္းထန္စြာ စီးဆင္းသြားေနသည့္ လိႈင္းတံပိုးတို ့ကိုပင္ ျခံဳလႊမ္း သြားခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

(၂)

ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ ‘ကႆပျမတ္စြာ ဘုရားရွင္’ ၏ သာသနာေတာ္ ေနာက္ပိုင္းကာလတြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ ျဖစ္စဥ္ေလးျဖစ္ေလသည္။ ထို ျဖစ္စဥ္ထဲမွ ဆရာဘုန္းၾကီးနွင့္ တပည့္သာမေဏငယ္တို ့သည္ ထိုဘဝမွ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကံအဟုန္တို ့ျဖင့္ လူ့ဘဝ၊ နတ္ဘဝစသည့္ ေကာင္းသည့္ ဘံုဘဝတို ့တြင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ လွည့္လည္ခံစား စံစားခဲ့ၾကရေလ၏။ ထို ့ေနာက္ ‘ေဂါတမ ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရားရွင္’ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး ပရိနိဗၺာန္ ျပဳျပီးေနာက္ပိုင္း နွစ္ေပါင္းငါးရာခန္ ့အခိ်န္တြင္ အလြန္ေက်ာ္ၾကားသည့္ ပုဂၢိဳလ္နွစ္ပါးအျဖစ္ ထင္ရွားစြာ ေပၚထြန္းလာရျပန္ေတာ့သည္။

ထိုျဖစ္စဥ္ထဲမွ ကိုရင္ငယ္ေလးသည္ ‘မိလိႏၵမင္းၾကီး’ ဟု ဘုန္းတန္ခိုးၾသဇာနွင့္ ဉာဏ္ပညာတို ့ အထူးထက္ျမက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးအျဖစ္ ေပၚထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ထိုျဖစ္စဥ္ထဲမွ ဆရာဘုန္းၾကီးကမူ ‘အရွင္နာဂေသန’ အမည္ျဖင့္ ဉာဏ္ပညာ အလြန္ၾကီးမားသည့္ ရဟန္းျမတ္အျဖစ္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ေလသည္။ ရဟန္းပညာရိွ၊ လူပညာရိွအေပါင္းတို ့ အေပၚ တြင္ အလြန္ၾသဇာထက္ျမက္စြာ လႊမ္းမိုး နိုင္ခဲ့သည့္၊ ဉာဏ္ပညာ အလြန္ထက္ျမက္သည့္၊ ပညာမာန္ၾကီးမားသည္ဟု ေက်ာ္ၾကားေနသည့္ မိလိႏၵမင္းၾကီးသည္ ‘အရွင္နာဂေသန’ ရဟန္းျမတ္ကို စတင္ေတြ႔သည့္ေန ့တြင္ (အတိတ္ဘဝမ်ားစြာက ဆရာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ ပါရမီဓာတ္ခံေစ့ေဆာ္ကာ) ေကသရာဇာ ျခေသၤ့မင္း၏ ေရွ့သို ့ေရာက္သြားသည့္ သိုးငယ္ကဲ့သို ့ က်ိဳးႏြံသြားခဲ့ရေလေတာ့သည္။

“အရွင္ဘုရားက အရွင္နာဂေသန ဆိုတာ ပါလားဘုရား”
”ဟုတ္တယ္ ဒကာေတာ္၊ ငါကနာဂေသနပဲ”
”ဒါဆို တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုရားကို ပုစၧာေမးေလွ်ာက္မလို ့ပါဘုရား”
”ေမးပါဒကာေတာ္။ သင့္စိတ္ၾကိဳက္ ေမးနိုင္ပါတယ္”
”အရွင္ဘုရား …။ တပည့္ေတာ္ ေမးေလွ်ာက္ျပီးပါျပီဘုရား”
”ဟုတ္လား။ ဒါဆို ငါကလည္း ေျဖဆို ျပီးသြားပါျပီ ဒကာေတာ္..”

ထိုသို ့ျဖင့္ မိလိႏၵမင္းၾကီးကလည္း ၾကီးမားလွသည့္ သူ၏ ဉာဏ္ပညာျဖင့္ သူသိလိုသမွ်၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔ သိသင့္သမွ်တို ့ကို နိႈက္နိႈက္ခြ်တ္ခြ်တ္ ေမးေလွ်ာက္ခဲ့ေလ၏။ အရွင္နာဂေသနမေထရ္ သူျမတ္ၾကီးကလည္း အလြန္ၾကီးက်ယ္ ျမင့္မား လွသည့္ ဉာဏ္ပညာေတာ္တို ့ျဖင့္ မိလိႏၵေမးသမွ်ကို အၾကြင္းအက်န္ မရိွေအာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျဖဆိုေပးနိုင္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။

ထိုအရွင္နွစ္ပါးတို ့၏ ဘဝတစ္ခုမွ ဆုေတာင္းတို ့သည္ ထူးျခားစြာပင္ ျပည့္ခဲ့ၾကေလ၏။

အားလံုးသတၲဝါခ်မ္းသာပါေစ
သက္နွင္းေဆြ-ပုပၸါး


(ေဆာင္းပါးကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, January 17, 2011

ေတာင္းသည့္ဆုမ်ား ျပည့္ေစသတည္း (အပိုင္း ၁)

(၁)
ဂဂၤါျမစ္ၾကီး၏အနီး ျမစ္ကမ္းနဖူးတစ္ေနရာတြင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို ့ သီတင္းသံုးေတာ္မူရာ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရိွခဲ့ဖူးေလသည္။ တစ္ေန ့တြင္ ထိုေက်ာင္းမွ ဆရာဘုန္းႀကီးသည္ ေက်ာင္းတြင္းသန္ ့ရွင္းေရး တံျမက္လွည္းျခင္းအမႈကို ျပဳေနခဲ့ေလသည္။

ထိုဆရာဘုန္းၾကီး၏ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ကိုရင္ငယ္တစ္ပါးသည္ ငယ္ရြယ္သူတို ့၏ သဘာဝ ေဆာ့ကစားေနေလ၏။

“ကိုရင္… ဒီမွာ အမိႈက္ေတြပံုထားတယ္။ အမိႈက္လာက်ံဳးေတာ့…”

ဆရာဘုန္းၾကီးသည္ အမိႈက္သရိုက္မ်ားကို တံျမက္စည္းျဖင့္လွည္းက်င္းျပီး အမိႈက္ပံုေလးေတြ စုပံုထားရင္း တပည့္ငယ္ကိုရင္ေလးကို လွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။ သို ့ေသာ္ အေဆာ့မက္ေနသည့္ ကိုရင္ေလးက ဘုန္းၾကီး၏စကားကို မၾကားေယာင္ ျပဳကာ ဆက္လက္ေဆာ့ကစားျမဲ ေဆာ့ကစားေနေလ၏။

“ဟဲ့ ကိုရင္ …။ အမိႈက္က်ံဳး”

ဆရာဘုန္းၾကီး၏ေလသံတြင္ ေဒါသအေငြ ့ အသက္တို ့ပါလာသည္။ သို ့ေသာ္ ကိုရင္ငယ္က ထိုအခ်က္ကို အေလးမမူ။ ကိုရင္ေလး၏အျပဳအမူေႀကာင့္ ဆရာဘုန္းႀကီးသည္ စိတ္တိုလာကာ ကိုရင္ေလးအနီးသို ့ျဖဳန္းခနဲ ေရာက္သြားေလေတာ့၏။

“ဒီကိုရင္။ အမိႈက္က်ံဳးဆိုတာကို မၾကား သလိုလုပ္ေနတယ္။ ကဲ … ေပကပ္ကပ္လုပ္ေန ဦး..”

ဆရာဘုန္းၾကီးက ကိုရင္ေလး၏ ဦးေခါင္းကို တံျမက္စည္းရိုးျဖင့္ ‘ေဒါင္’ ခနဲေခါက္ထည့္လိုက္ေလ၏။ သည္ေတာ့မွ ကိုရင္ငယ္သည္ နာက်င္သြားသည့္ သူ ့ဦးေခါင္းကေလးကို ပြတ္ကာ ပြတ္ကာျဖင့္ အမိႈက္က်ံဳးေလေတာ့သည္။ တံျမက္စည္းရိုးျဖင့္ အေခါက္ခံရ၍ နာက်င္သြားသည့္အတြက္ မ်က္ရည္ ေလးမ်ားပင္ ဝဲလာကာ ရံွဳ ႔မဲ့ရွံဳ ႔မဲ့နွင့္ အမိႈက္မ်ားကို သိမ္းဆည္းေနရွာေလေတာ့သည္။ သို ့ေသာ္ ကိုရင္ ေလးသည္ ဦးေခါင္းမွာ နာက်င္သည့္ဒဏ္ရာထက္ ရင္ထဲတြင္ မခံခ်င္စိတ္က ပို၍ ထၾကြေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

“ငါက သူ ့တပည့္ ကိုရင္ေလးျဖစ္ေနလို ့ေပါ့ကြာ။ သူက ဆရာဘုန္းၾကီးဆိုေတာ့ .. ငါ့ေခါင္းကို တံျမက္စည္းရိုးနဲ ့ေတာင္ ေခါက္ရက္တယ္။ နိုင္ထက္စီးနင္း”

ကိုရင္ေလး၏စိတ္တြင္ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။ နံနက္ပိုင္း ‘တက္ေနျခည္’ က စူးစူးရွရွ ပူျပင္းလာသည္။ ကိုရင္ေလးသည္ ေခြ်း တစ္လံုးလံုးနွင့္ အမိႈက္ေတြကို တစ္ပံုျပီးတစ္ပံု က်ံဳးေနေလသည္။ တစ္ေတာင္းျပီးတစ္ေတာင္း သယ္ယူကာ ျမစ္ကမ္းေဘး အမိႈက္ပံုတြင္ စြန္ ့ပစ္ ေနေလသည္။

သို ့ေသာ္ ေစာေစာက ဆရာဘုန္းၾကီး၏အရိုက္ကို ခံထားရသည့္အတြက္ မ်က္နွာက မၾကည္မလင္နွင့္ အံု ့မိႈင္း၍ ေန၏။ ဆရာဘုန္းၾကီးအေပၚ မေက်နပ္သည့္စိတ္နွင့္ အမိႈက္က်ံဳးရသည့္အတြက္ ပင္ပန္းေနသည့္ စိတ္တို ့က ညိႈးႏႊမ္းေန၏။

ထိုအခိ်န္မွာပင္ ကိုရင္ေလး၏အသိဉာဏ္တြင္ တစ္စံုတစ္ရာကို ေတြးမိသြားျပန္ေလသည္။ ထို ့ေၾကာင့္…

“ငါသည္ ….ဤအမိႈက္သရိုက္မ်ားကို စြန္႔ ပစ္ရသည့္ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ နိဗၺာန္မရေသးမီစပ္ၾကား သံသရာတြင္ က်င္လည္ရသမွ် ‘မြန္းတည့္’ ေနကဲ့ သို ့ ထက္ျမက္ေသာ ဘုန္းတန္ခိုးတို ့နွင့္ ျပည့္စံု ရပါေစသတည္း။ သူတစ္ပါးက နိွပ္စက္ကလူ ျပဳ ျခင္းမွ အစဥ္ကင္းလြတ္ေအာင္ ဘုန္းတန္ခိုးၾကီးမားသူ ျဖစ္ရပါေစသတည္း”


ကိုရင္ေလးသည္ အမိႈက္မ်ားကို စြန္႔ပစ္ ေနရင္း ထိုသို ့ဆုေတာင္းမိေလေတာ့သည္။ ထိုအခိ်န္မွာပင္ ဂဂၤါျမစ္ၾကီး၏ အထက္ျမစ္ညွာအရပ္တြင္ မိုးသား တိမ္လိပ္တို ့ အံု ့ဆိုင္းလာေလ၏။ ျမစ္ညွာတြင္ မိုးေတြရြာေနေလျပီ။

ကိုရင္ေလးသည္ ေနာက္ဆံုးအမိႈက္ပံုကို က်ံဳးကာ အမိႈက္ေတာင္းကို ျမစ္ကမ္းစပ္တြင္ သြန္လိုက္ေလသည္။ အထက္ဘက္ ျမစ္ညွာအရပ္တြင္ မိုးေတြ အံု႔မႈိင္းညို႔ဆိုင္းလာသည္နွင့္ ဂဂၤါျမစ္ထဲတြင္ ေရစီးကပိုသန္လာ၏။ ျမစ္ညွာမွာ မိုးသည္းေနသျဖင့္ ဂဂၤါျမစ္ေရတြင္ လိႈင္းတံပိုးတို ့ ထလာေလေတာ့သည္။

ကိုရင္ေလးသည္ ေစာေစာက ေခြ်းသံရဲႊ ရဲႊနွင့္ အမိႈက္ကံ်ဳးေနခဲ့ရ၍ ပင္ပန္းခဲ့ရတာေတြကို ေမ့သြားေလသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ျမစ္ကမ္းစပ္ေရဆိပ္တြင္ ေရခ်ိဳးရဦးမည့္ ကိစၥကိုပင္ သတိမရေတာ့။ အမိႈက္က်ံဳးသည့္ေတာင္းေလးကို ေဘးမွာခ်ကာ ျမစ္ကမ္းမွ ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုထက္တြင္ ထိုင္လိုက္၏။ ေျခနွစ္ဖက္ကို ေရစီးတြင္ခ်ကာ ျမစ္ေရျပင္ကို တို ့ထိေဆာ့ကစားရင္း ျမစ္ထဲမွ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြကို သေဘာက်စြာ ၾကည့္ေနမိျပန္ေလသည္။

ဂဂၤါျမစ္၏ အထက္အရပ္တြင္ မိုးေတြက ပိုျပီး ညိႈ ႔ဆိုင္းလာသည္။ ဂဂၤါျမစ္တြင္းမွ ေရလိႈင္း တို ့က တဝုန္းဝုန္းျပိဳဆင္းလာၾကျပန္သည္။ ကိုရင္ေလးသည္ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြကို သေဘာက်စြာ ၾကည့္ေနမိ၏။ ၾကည့္ေနရင္းမွပင္ ေစာေစာက ဆရာဘုန္းၾကီး၏ တံျမက္စည္းရိုးနွင့္ ေခါက္လိုက္သည့္ ကိစၥကို ျပန္လည္သတိရသြားျပန္သည္။ ေခါင္းကိုပင္ ေယာင္ရမ္းကာ ပြတ္လိုက္မိေသး၏။ ထို ့အတူ ဆရာဘုန္းၾကီးအေပၚတြင္ မေက်နပ္သည့္ စိတ္ကလည္း ေပၚလာျပန္၏။

“ငါက ကိုရင္ေလးျဖစ္ေနလို ့ေပါ့ကြာ …။ သူက ဆရာ ငါကတပည့္ဆိုေတာ့ သူခိုင္းတာကိုလည္း လုပ္ရေသး၊ သူရိုက္တာကိုလည္း ခံေနရေသးတာေပါ့ …”

ကိုရင္ေလး၏မ်က္နွာက ျမစ္ညွာအရပ္ က မိုးေကာင္းကင္လို အံု ့မိႈင္းသြားရျပန္၏။ ထို ့အတူ ကိုရင္ငယ္၏နႈတ္မွ
ဆုေတာင္းစကားတို ့ ထြက္ေပၚ လာျပန္ေတာ့၏။

“ငါသည္ ေက်ာင္းဝင္းတြင္းမွ အမိႈက္သရိုက္ တို ့ကို ကံ်ဳးျပီး စြန္ ့ပစ္ျခင္းတည္းဟူေသာ ကုသိုလ္ အလုပ္ကို ျပဳခဲ့ပါသည္။ ဤကုသိုလ္ေၾကာင့္ နိဗၺာန္ မရေသးမီစပ္ၾကား သံသရာတြင္ က်င္လည္ရသမွ် ကာလပတ္လံုး ဤဂဂၤါျမစ္တြင္းမွလိႈင္းတံပိုးတို ့ကဲ့သို ့ ၾကီးက်ယ္ေသာ အသိဉာဏ္ပညာတို ့နွင့္ ျပည့္စံုရပါေစသတည္း။ ဂဂၤါျမစ္၏လိႈင္းတံပိုးတို ့ ကဲ့သို ့ ဉာဏ္ပညာ ထက္ျမက္ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ရပါေစသတည္း..”


ကိုရင္ေလးသည္ ထိုသို ့ဆုေတာင္းမိလိုက္ ျပန္ေလေတာ့သည္။
ဆုေတာင္းရင္းနွင့္ပင္ လိႈင္းလံုးေတြကို ၾကည့္ေနမိ၏။
ဆုေတာင္းရင္းနွင့္ပင္ အရိုက္ခံရသည့္ကိစၥကို မေက်မနပ္နိုင္ျဖစ္ေနမိ၏။

ကိုရင္ေလးသည္ ျမစ္ေရျပင္ကို ေျချဖင့္ပုတ္၍ ေဆာ့ကစားရင္း ထိုဆုေတာင္းကို ထပ္ကာထပ္ကာ ရြတ္ ဆိုေနေလေတာ့သည္။


အားလံုးသတၲဝါခ်မ္းသာပါေစ
သက္နွင္းေဆြ-ပုပၸါး


(ေဆာင္းပါးကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Ethics In Early Buddhism

Ethics In Early Buddhism
By
David J. Kalupahana



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

The Buddha And His Teachings

The Buddha And His Teachings
By
Narada Mahathera


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Why Buddhist Economics Is Needed?

Why Buddhist Economics is needed

As a new paradigm


For a better understanding of happiness (wellness)



By



Professor Dr. Apichai Puntasen



Why Buddhist Economics Is Needed
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, January 4, 2011

2011 New Year Resolution

2011 New Year Resolution


Prelude

ျပကၡဒိန္စာမ်က္ႏွာတြင္ ႏွစ္တစ္ခု၏ ဒီဇင္ဘာလ (၃၁)ရက္ေန႔ မွ အျခားႏွစ္တစ္ခု၏ ဇႏၷ၀ါရီလ (၁) ရက္ေန႔သို႔ ကူးေျပာင္းသြားျခင္းကို ႏွစ္သစ္ကူးသည္ဟုဆိုၾကသည္။ ႏွစ္သစ္ကူးျခင္း၏ ထူးျခားေသာအခ်က္မွာ အျခားေသာ ကူးေျပာင္းျခင္းမ်ားတြင္ ထင္ရွားေသာ လကၡဏာရပ္မ်ား ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚခံစားရတတ္ေသာ္လည္း ႏွစ္သစ္ေျပာင္းခ်ိန္တြင္မူ မည္သို႔မွ် ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္မသြားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ အရပ္ေဒသတစ္ခုမွ ေနာက္တစ္ခုသို႔ ခရီးသြားေသာသူတစ္ဦးသည္ အရပ္ေဒသသစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားပါက ရာသီဥတုေျပာင္းသြားျခင္း၊ ရႈခင္းမ်ားေျပာင္းသြားျခင္း၊ အခ်ိန္နာရီမ်ား ေျပာင္းသြားျခင္းမ်ားကို ျဖစ္ေပၚခံစားရမည္ ျဖစ္သည္။ လူဘ၀မွ ရဟန္းဘ၀သို႔ေျပာင္းလိုက္ေသာသူသည္ အ၀တ္အစားအသြင္အျပင္ႏွင့္ ေနပံုထိုင္ပံု အေျပာအဆိုအမူအရာမ်ား ေျပာင္းလဲသြားမည္ျဖစ္သည္။ အယူ၀ါဒတစ္ခုမွ အျခားေသာအယူ၀ါဒတစ္ခုသို႔ ေျပာင္းလဲလိုက္သူသည္လည္း မိမိေရွးယခင္က လက္ခံက်င့္သံုးလိုက္နာခဲ့ေသာ ယံုၾကည္မႈမ်ားအားလံုးကို ခ၀ါခ်၍ အသစ္အသစ္ေသာ ယံုၾကည္မႈမ်ားျဖင့္ အစားထိုးလိုက္ရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏွစ္ေဟာင္းမွ ႏွစ္သစ္သို႔ ေျပာင္းသြားေသာ သူတစ္ဦးအတြက္မွာမူ ဤသို႔ေသာ ထူးျခားလကၡဏာျဖစ္စဥ္မ်ား မျဖစ္ေပၚ မခံစားလိုက္ရဘဲ အမ်ားက ေျပာင္းသြားျပီဟု တညီတညြတ္တည္း ေျပာဆိုေရးသားလိုက္ၾကျခင္းကို လက္ခံလိုက္ရံုမွ်ျဖင့္ ကိစၥျပီးေလသည္။


ႏွစ္ေဟာင္းတစ္ခုမွ ႏွစ္သစ္သို႔ကူးေျပာင္းလိုက္သျဖင့္ ေရာက္လာမည့္ႏွစ္သစ္တြင္ အစစအရာရာ အေကာင္းဆံုးမ်ားျဖင့္ အလွ်ံပယ္ျပည့္စံုေနျပီး လိုတိုင္းတ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္ရေတာ့မည္ဟု လူအမ်ားစုက ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တတတ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ေတာင့္တေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ စိတ္ပညာရႈေထာင့္ကၾကည့္လွ်င္ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း အသိတရားၾကီးၾကီးျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားအေပၚ ဆင္ျခင္စဥ္းစားၾကည့္တတ္မည္ဆိုပါက ၄င္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားသည္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ထဲကလို လကိုေရာက္ဖို႔ ေလွကားေဆာက္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသူမ်ားပမာ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရားတရားေတာ္အရဆိုလွ်င္ ”အေၾကာင္းေကာင္းမွ အက်ိဳးေကာင္းႏိုင္မည္” ျဖစ္သည္။ ထိုအဆိုကို မည္သူေစာဒကတက္ ျငင္းလိုပါသနည္း။ သိုးေဆာင္းစကားပံု၌လည္း "You will get what you deserve" ဆိုေသာ စကားက ရွိေနျပီးျဖစ္သည္။ ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းျပီးသြားခဲ့ေသာ ႏွစ္အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေကာင္းစြာအသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့သူမွသာ Happy New Year ဟူေသာ စကားသည္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္။ ထိုစကားရာႏႈန္းျပည့္မွန္ကန္ဖို႔ရန္တြင္ေတာင္မွ ကာယကံရွင္၏ လာမည့္ႏွစ္သစ္အတြင္းျပဳလုပ္မည့္ အလုပ္ကံမ်ားေပၚတြင္ အမ်ားၾကီး ခိုမွီေနေသးသည္။ အျခားတစ္ဘက္မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္လည္း အကယ္၍ ေရွးယခင္ကုန္ဆံုးခဲ့ျပီးေသာ ႏွစ္မ်ားက အေၾကာင္းေကာင္းမ်ား မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသးလွ်င္ေတာင္မွ ယခုလာမည့္ႏွစ္အတြင္း အေၾကာင္းေကာင္းမ်ားကို ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္သြားႏိုင္ခဲ့လွ်င္လည္း အဆိုးထဲမွ အေကာင္း ျဖစ္လာႏိုင္ျပီး အဖက္ဆယ္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့မက်ေသးဟု ဆို၍ရႏိုင္ေကာင္းသည္။


Verse

ႏွစ္ေဟာင္းကုန္၍ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္၌ လမ္းတြင္ေတြ႔သမွ် လူျဖဴမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ လူမည္းမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ လူ၀ါမ်ားကိုလည္းေကာင္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ ဟု လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားကလည္း မိမိကို ျပန္၍ ထိုနည္းလည္းေကာင္းျပန္၍ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ထိုတဒဂၤအခ်ိန္အတြင္းေတာ့ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းသည္။ က်န္သည့္အခ်ိန္တြင္ အားလံုးတစ္စိမ္းျပင္ျပင္ေနတတ္ၾကေသာ္လည္း ဒီအခ်ိန္ခဏေလးမွာေတာ့ ေတြ႔သမွ် လူအားလံုးသည္ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ ေဆြးမ်ိဳးသားခ်င္း ညီရင္းအကိုမ်ားပမာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္သူကဆက္၊ ေပြ႔ဖက္သူကဖက္၊ ပါးခ်င္းကပ္နမ္းတဲ့သူကနမ္း။ ထိုအခ်ိန္ခဏသည္ အားလံုးရင္ထဲ၌ ေမတၱာဓာတ္တို႔စီးဆင္းေနၾကသည္။


ႏွစ္သစ္တစ္ခု၏ ပထမဆံုးရက္ အိပ္ရာမွ ႏိုးထျခင္းသည္ ႏွစ္ေဟာင္းတုန္းကေန႔ရက္မ်ား အတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ ႏိုးႏိုးခ်င္း ၀င္ေနက်အေတြးမ်ားသာ၀င္လာသည္။ အိပ္ရာမွ ထထခ်င္း လုပ္ေနက်အတိုင္း အလုပ္မ်ားသာ လုပ္ျဖစ္သည္။ မနက္စာကလည္း စားေနက်အတိုင္းပဲစားျဖစ္သည္။ ေနာက္ သြားေနက်လမ္းအတိုင္းဘဲ သြားေနက်ေနရာကို သြားသည္။ ေတြ႔ေနက်လူေတြႏွင့္ေတြ႔သည္။ ျပန္လာေနက် အခ်ိန္မွာ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီႏွစ္သစ္ဆိုတာ အရင္ႏွစ္ႏွင့္ ဘာမွလည္း မကြာဟု စိတ္ထဲေတြးမိသည္။


ျပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၀ အေစာပိုင္းကာလမ်ားက တစ္ႏွစ္အတြင္းလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားစိတ္ကူးထားခဲ့သည္မ်ားရွိခဲ့သည္။ ႏွစ္ကုန္ခ်ိန္တြင္ စာရင္းခ်ဳပ္ၾကည့္ေတာ့ စိတ္ကူးထားသည္မ်ား၏ ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ လုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုလုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္မ်ား၏ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ အေကာင္အထည္ေပၚသည္ဟု ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို႔အတြက္ တစ္ႏွစ္စာမွန္းထားသည္မ်ားမွ အလုပ္မည္၍မည္မွ်ျပီးစီးလုပ္ကိုင္ ႏိုင္ခဲ့သနည္းဟု ငယ္ငယ္က တြက္ခဲ့ရသည့္ သခ်ၤာပုစၦာေမးခြန္းအတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္ျဖစ္သည္။

ျပီးခဲ့ေသာႏွစ္အတြင္း အခ်ိန္ပိုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ပိုမ်ားတြင္ ပညာရပ္အသစ္အခ်ိဳ႔ကို ေလ့လာဆည္းပူးျဖစ္ခဲ့သည္။ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္အခ်ိဳ ႔ကို ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့သည္။ မိတ္ေဆြသစ္အခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ခင္မင္ခြင့္ ရလိုက္သည္။ မိတ္ေဆြေဟာင္းအခ်ိဳ ႔ႏွင့္ေတာ့ ဆက္ဆံေရး သိပ္အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့တာရွိသည္။ မလုပ္ဖူးေသးသည့္ကိစၥအခ်ိဳ ႔ လုပ္ျဖစ္လိုက္သည္။ ကုသိုလ္ေရးကို မဆိုစေလာက္ လုပ္ျဖစ္သည္။ အကုသိုလ္ေရးကေတာ့ ေန႔တိုင္းနီးပါး ဆိုသလိုပင္။

တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ မသိမသာ မသိမသာျဖင့္ အိုမင္းယိုယြင္းလာခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ စိတ္ကေကာ ႏွစ္ေတြေျပာင္းသြားသည္ႏွင့္အမွ် ပို၍ အိုမင္းသြားလား၊ ပို၍ ႏုပ်ိဳလာလား၊ အရင္အတိုင္းပဲလား ဆိုသည္မွာ မျမင္ရသည့္အရာမို႔ ေျပာဖို႔ရန္ အေတာ္ေလးေတာ့ခက္သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာအေတြးေတြေတြးျပီး ဘာအာရံုေတြမွာ ေမြ႔ေလွ်ာ္ေပ်ာ္ပါးေနလဲဆိုတာႏွင့္ေတာ့ မွန္းၾကည့္လို႔ရႏိုင္ေကာင္းသည္။ ဆရာေတာ္တစ္ပါးက တရားတစ္ပုဒ္၌ လူသည္ အသက္အရြယ္ၾကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် (သို႔) အသိဉာဏ္ရင့္က်က္လာသည္ႏွင့္အမွ် အာရံုငါးပါးတြင္ ဓမၼာရံုကို ပို၍ခံစားႏွစ္သက္လာတတ္ေၾကာင္း ေဟာထားသည္ကို နာခဲ့ဖူးသည္။ တရားစာေပမ်ား၌လည္း ဘုရားရွင္ႏွင့္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းၾကီးမ်ားသည္ မိမိတို႔ အသီးသီးဆီ၌ ရရွိထားေသာ တရားအသိဉာဏ္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီထိုက္တန္သည့္ တရားခ်မ္းသာအေတြ႔ထူးကို ခံစားရင္း သီတင္းသံုးေမြ႔ေလ်ာ္ေနတတ္ၾကေၾကာင္း ဆိုထားသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ မိမိအေနျဖင့္ေရာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ မည္သည့္အာရံု၌ က်င္လည္က်က္စားေမြ႔ေလွ်ာ္ေပ်ာ္ပါးေနတတ္သနည္းဟု ေမးခြန္းထုတ္ရန္သာ ရွိေတာ့သည္။


က်ိန္းေသသည္ကေတာ့ မႏွစ္ကေတြးေနခဲ့သည့္အေတြးမ်ားႏွင့္ ယင္းအေတြးမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ခံစားမႈမ်ား သည္ ယခုႏွစ္သစ္မွာျဖစ္ေနသည့့္ အေတြးမ်ား ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ သိပ္ျပီး ကြာဟမႈမရွိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အရင္အတိုင္းပဲ ဟု ဆို၍ ရႏိုင္ေကာင္းသည္။ ဤအတိုင္းဆိုလွ်င္ မႏွစ္ကထက္ ထူးျပီး ေျပာင္းလဲမႈမရွိ ျဖစ္ေနျပီ ဆိုသည္မွာ က်ိန္းေသသေလာက္ ျဖစ္သည္။ ျပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၀ က Happy New Year တကယ္ျဖစ္ခဲ့ရဲ ႔လားဟု ေမးလွ်င္ ထြက္ေပၚလာေသာ အလုပ္ျပီးေျမာက္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားက အေျဖကိုေပးသည္။ လာမည့္ယခုႏွစ္တြင္လည္း အကယ္၍ ဒီအတိုင္းဆက္သြားလွ်င္ ဒီအေျဖကိုပင္ ဆက္၍ ေပးေနလိမ့္အံုးမည္ျဖစ္သည္။ လူသည္ စိတ္ထားႏွင့္တန္သည့္ဘ၀ကို ရသည္ ဟု ပညာရွိမ်ားကဆိုသည္။ စိတ္ႏွင့္ဘ၀သည္ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်သည္။ စိတ္ထားကို မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ပါက ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု ဆိုလိုရင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ ယခုလာမည့္ႏွစ္တြင္ အေျပာင္းအလဲမ်ားျဖစ္ေစရန္ စိတ္ကို စတင္ျပီး ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ အထူးလိုအပ္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္တစ္ခု မိမိဖာသာ ဇြတ္အတင္းခ်ျဖစ္လိုက္သည္။


Epilude

ယခုေရာက္ေနသည့္ ႏွစ္သစ္အတြက္ သႏၷိ႒ာန္အသစ္မ်ား ဆံုးျဖတ္ခ်က္အသစ္မ်ားျဖင့္ ခရီးဆက္ဖို႔အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာအကဲခတ္ျဖစ္သည္။ နာမည္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္မ်ားကေတာ့ ၂၀၁၁အတြက္ သူတို႔ေရွ ႔ဆက္လုပ္မည့္ အစီအစဥ္မ်ားကို ထုတ္ျပန္ေၾကျငာမႈေတြ ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။ တခ်ိဳ ႔ကလည္း လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္မည္ဟု ေျပာၾကသည္။ တခ်ိဳ ႔ကလည္း ေျပာဖို႔ရန္ ေစာေနေသးသည္ဟု ဆိုၾကျပန္သည္။

မိမိအေနျဖင့္ေတာ့ ယခုႏွစ္သစ္တြင္ ျပီးခဲ့ေသာႏွစ္က အလုပ္အေၾကြးမ်ားကို အရင္ေက်လည္ေအာင္ဆပ္ဖို႔ရွိေနသည္။ ၄င္းအေၾကြးမ်ားကုန္၍ အခ်ိန္ထပ္ရေသးခဲ့လွ်င္ေတာ့ မိမိအတြက္ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္သီးျခားရေအာင္ ရွာယူျပီး ၀ါသနာပါေသာ ကိစၥအခ်ိဳ ႔အတြက္ အခ်ိန္ေပးခ်င္သည္။ ကိုယ့္ဖာသာေပးထားေသာ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္လည္း လြတ္ေျမာက္မႈခ်မ္းသာကို ရွာရေပအံုးမည္။ အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ယခုႏွစ္ကို အတၱ ပရ မွ်တေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။ ေနာက္ ဘုရားရွင္အဆံုးအမေတာ္အတိုင္း ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေန႔တိုင္း ရႏိုင္ေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းေနထိုင္ဖို႔ သတိကို အားကိုးတစ္ခု ျပဳရေပလိမ့္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား ႏွစ္သစ္တြင္ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္သည့္ဓေလ့ထံုးစံအတိုင္း “မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္ပါ။ ဒီႏွစ္ကိုလည္း ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေဖးမေပးပါအံုး။ ဟု အားလံုးကို ဂါရ၀ျပဳ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါသည္။

ေမတၱာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
04.01.2011
Tue.

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္