Thursday, October 27, 2011

ရွင္သန္ျခင္း


ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္တာေတြခ်ည္းျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ရွင္တာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေျပာင္းေရးလိုက္အံုးမယ္လို႔ေတြးရင္း ဒီပို႔စ္ကို အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ (ဘုန္းဘုန္းပန္းကမၻာ) (http://www.dhammayaungchi.com) ေမြးေန႔အတြက္ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။

..........................


လူတိုင္းအသက္ရွည္ရွည္ေနခ်င္သလားလို႔ေမးၾကည့္ရင္ အားလံုးနီးပါးက ေနခ်င္ၾကတယ္လို႔ပဲ ျပန္ေျဖၾကမွာပါ။ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ ႔မွာ ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ့ အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာရွိပါတယ္။ ျမန္မာေတြေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ “ဘုန္းၾကီးလို႔ အသက္ရွည္တယ္” ဆိုတဲ့စကားပါ။ တခ်ိဳ ႔က အသက္ေတာ့ရွည္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းကံနည္းပါးၾကေတာ့ အသက္ေမြးေနထိုင္ရတာ ခက္ခဲပင္ပန္းဆင္းရဲၾကရတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ဘုန္းၾကီးေပမယ့္ အသက္ကေတာ့ မရွည္ၾကရွာဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူေတာ္ေတြ၊ ပါရမီရွင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား အဲဒီအမ်ိဳးအစားထဲ ပါ၀င္ေနၾကသလိုပဲ။ လူေကာင္းေတြဆို ေစာေစာစီးစီးေသလိုက္ၾကတာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႔။

ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတာက ဘုန္းၾကီးရံု၊ အသက္ရွည္ရံုႏွင့္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀မွာ အဓိပၸါယ္လံုေလာက္ျပည့္စံုျပီလားဆိုတာပါဘဲ။

ကမၻာေပၚမွာ အာဏာရွင္တခ်ိဳ ႔ဆို အသက္ေတြအရွည္ၾကီးေနျပီး ဘုန္းကံေတြကလည္း ၾကီးလိုက္ပါဘိသနဲ႔။ သူတို႔ဘ၀ေတြကိုပဲ ကိုယ္က အားက်ရေတာ့မလား။

တခ်ိဳ ႔လည္း ေငြေၾကးၾသဇာေတြေတာ့ ေတာင့္တင္းပါတယ္။ က်န္းမာေရးက ခ်ိဳ ႔တဲ့ျပီး လူေတြရဲ ႔အျပဳစုခံ အေစာင့္ေရွာက္ခံအျဖစ္ႏွင့္ အသက္ေတြအရွည္ၾကီးေနေနၾကတာမ်ိဳးေတြလည္း ေတြ႔မိတယ္။ သူတို႔လိုမ်ိဳးဆိုရင္ေရာ။

တခ်ိဳ ႔လည္း အစစအရာရာျပည့္စံု၊ က်န္းမာေရးကလည္း ေကာင္း၊ အသက္အရြယ္ေတြၾကီးရင့္တဲ့အခ်ိန္အထိ အေပ်ာ္အပါး၊ အေသာက္အစားေတြႏွင့္ ကာမဂုဏ္ေတြႏွင့္ အဆီရစ္ေနၾကဆဲ။ သူတို႔ဘ၀လိုမ်ိဳးေရာ။

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံကလူမ်ိဳးေတြလို ေမြးကတည္းက ဘ၀ႏွင့္အလုပ္ကို ထပ္တူျပဳထားျပီး အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ေန႔ဟာ ေသတဲ့ေန႔ပဲ ဆိုတာလိုမ်ိဳးေရာ။

အသက္ရွည္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုဘ၀ပံုစံမ်ိဳးေနထိုင္ရွင္သန္မလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းထုတ္မိပါတယ္။

......................................

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ Role Model ေတြထဲအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ အဖြားၾကီးသားအမိႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေဆြမေတာ္၊ မ်ိဳးမစပ္ေပမယ့္ ဘယ္ဘ၀ကေရစက္ေတြေၾကာင့္လည္း မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ သူတို႔ဟာ ေျမးအဖြားေတြလိုမ်ိဳး သံေယာဇဥ္ေတြႏွင့္ ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။

အေမလုပ္တဲ့ အဖြားက သီေပါမင္းပါေတာ္မူတဲ့ႏွစ္မွာေမြးပါတယ္။ သူအသက္ငယ္ငယ္ အရြယ္ေကာင္းတုန္းမွာပဲ ခင္ပြန္းဆံုးပါးသြားျပီး သမီးတစ္ေယာက္္ႏွင့္ ဘ၀ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ သမီးလုပ္တဲ့ အဖြားကလည္း သူ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္အရြယ္မွာ ဖခင္ဆံုးသြားခဲ့ေတာ့ အေမကို ျပဳစုဖို႔ အိမ္ေထာင္သားေမြးကိစၥေတြကို မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့အရြယ္မွာ အေမျဖစ္သူ ဖြားဖြားၾကီးက အသက္ (၉၀) နားကပ္ေနျပီ။ သမီးလုပ္တဲ့သူက (၇၀)ေက်ာ္အရြယ္။ သမီးလုပ္တဲ့သူ အသက္ (၄၀)အရြယ္ေလာက္မွာပဲ သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုး တရားအလုပ္ကို ေဇာက္ခ်အားထုတ္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူတို႔ပိုင္ဆိုင္တာေတြ အားလံုးေရာင္းခ်ပစ္ျပီး ရိပ္သာတစ္ခုမွာ အျပီးေနထိုင္လိုက္ၾကတယ္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ထူးျခားခ်က္ေတြကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ အသက္အရြယ္ေတြသာၾကီးၾကတယ္။ က်န္းမာေရးက ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပါဘဲ။ ဘာေရာဂါမွ ၾကီးၾကီးမားမားမရွိဘူး။ အစားဆို ဘာမွ ေရွာင္ေနစရာမလိုဘူး။ နား၊ မ်က္စိေတြ အားလံုးေကာင္းတယ္။ သူတို႔ကို စကားေျပာရင္ ပံုမွန္ေလသံႏွင့္ပဲေျပာလို႔ရတယ္။ မ်က္စိကလည္း ဟိုးအေ၀းကလာေနတဲ့သူ ဘယ္သူဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းျမင္တယ္။ သြားေတြအစံုုမရွိေတာ့ေပမယ့္ ထမင္းကို ေကာင္းေကာင္းစားႏိုင္တယ္။ သူတို႔သားအမိစားဖို႔ ထမင္းဟင္းကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ပဲခ်က္တယ္။ ေစ်းကိုယ္တိုင္ မသြားႏိုင္ၾကေတာ့လို႔ သူမ်ားကို ဟင္းလ်ာမွာရေပမယ့္ ခ်က္တာျပဳတ္တာအားလံုးကို ကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္ၾကတယ္။ အေမလုပ္တဲ့ အဖြားက ကုလားထိုင္တစ္လံုးမွာထိုင္ျပီး ေဆးျပင္းလိပ္ၾကီးကိုခဲ၊ ကြမ္းကို၀ါးရင္း သတင္းစာဖတ္တယ္။ တခါတေလ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့သူ႔သမီးကို လွမ္းျပီး ဟိုလိုခ်က္၊ ဒီလိုခ်က္ဆိုျပီး လွမ္းေျပာလိုက္ေသးတယ္။ သမီးလုပ္တဲ့ အဖြားက ထင္းမီးဖိုတစ္လံုးႏွင့္ ထမင္းဟင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စာခ်က္တယ္။ မနက္တိုင္း ရိပ္သာက ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းလိုက္ေသးတယ္။ အ၀တ္ကို သမီးလုပ္တဲ့သူကေလွ်ာ္တယ္။ သူ႔အေမေရခ်ိဳးဖို႔ ေရ သူကိုယ္တိုင္ခပ္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေရခ်ိဳးေပးတယ္။ အေမလုပ္တဲ့သူရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥအားလံုးကို သမီးအဖြားၾကီးက အကုန္လံုးလုပ္ေပးတယ္။ သူတို႔ေတြမွာ ေဆြမ်ိဳးေတြရွိေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အကူအညီမေတာင္းဘူး။ တျခား တစိမ္းဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အကူအညီမေတာင္းဘူး။

ဒီလိုႏွင့္ အေမလုပ္တဲ့ ဖြားဖြားက အသက္(၁၀၄)ႏွစ္မွာ လူၾကီးေရာဂါႏွင့္ဆံုးပါတယ္။ လူၾကီးေရာဂါဆိုတာ အရင္က ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွန္းမသိဘူး။ အဲဒီအဖြားဆံုးမွပဲ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ဘာေရာဂါမွ မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး။ သက္တမ္းေစ့ေတာ့ ဘယ္လိုမွခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေတြက ဆက္အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ဆရာ၀န္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီတုန္းက ေျပာတာ မွတ္မိေသးတယ္။ အဖြားရဲ ႔ internal organs ေတြအားလံုးက over ripe ျဖစ္ေနျပီတဲ့။ ဘာမွ လုပ္ေပးလို႔ မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဆံုးတဲ့အခ်ိန္အထိ သတိတစ္ခ်က္မလြတ္ပါဘူး။ သူငယ္တစ္ခ်က္မျပန္ခဲ့ဘူး။ အားလံုးကိုသိတယ္။ မွတ္မိတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ကို ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္တယ္။

အေမဆံုးသြားေတာ့ သမီးလုပ္တဲ့အဖြားက အဲဒီဇရပ္မွာပဲ သူတစ္ေယာက္တည္း ဆက္ေနတယ္။ အရင္အတိုင္းပဲ သူ႔ထမင္းသူခ်က္၊ သူ႔အ၀တ္သူေလွ်ာ္၊ ေန႔စဥ္၀တၱရားမပ်က္ ဆြမ္း၀တ္မပ်က္ ပံုမွန္အတိုင္းပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ဆီသြားလည္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုက္တယ္။ အသက္ (၉၀)ေက်ာ္ အဖြားၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုက္တာ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႔ အဆင္မေျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မလုပ္ပါႏွင့္ဆိုျပီး ကိုယ္တိုင္၀င္လုပ္ရင္ သူက ျငိမ္ျငိမ္ထိုင္ေနစမ္းပါ ဆိုျပီး ေဟာက္တတ္တယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေဘးကေနတြဲေပးတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ သူ႔ေတာင္ေ၀ွးႏွင့္သူအားျပဳျပီးေလွ်ာက္တယ္။ အထိုင္အထေတြမွာ သူမ်ားကို အားမကိုးခ်င္ေတာ့ ကိုင္စရာရွိတဲ့ နံရံတစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ တိုင္တစ္ခုခုေဘးမွာပဲ ေရြးျပီးထိုင္တယ္။ ထတဲ့အခါ အဲဒီ ကိုင္စရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ တိုင္ကို ကိုင္ျပီးထတယ္။ စကားေျပာရင္ အျမဲအားမာန္အျပည့္ႏွင့္ေျပာတယ္။ တခါတေလစကားေျပာေနရင္း လူတစ္ေယာက္ေယာက္နာမည္ သူစဥ္းစားလို႔မရေတာ့တဲ့အခါက်ရင္ “ဒီဦးေႏွာက္ကလည္း ေမ့တတ္လိုက္တာ” ဆိုျပီး အဲဒီနာမည္ကို မရ ရေအာင္ စဥ္းစားတယ္။ ဘုရားရွိခိုးစာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ရြတ္ဖို႔ဆိုျပီး သူကိုယ္တိုင္စာရြက္ႏွင့္ေရးေပးတာ လက္ေရးက ညီေနတာပဲ။ အသက္ (၉၀) ေက်ာ္ရဲ ႔လက္ေရးပါလို႔ ဘုရားစူးၾကိမ္ေျပာရမွာမ်ိဳး။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း လန္းဆန္းေနတတ္တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ အဲဒီဖြားဖြားလည္း အသက္ (၁၀၀)ျပည့္တဲ့ႏွစ္မွာ လူၾကီးေရာဂါႏွင့္ပဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူဆံုးခါနီး ရက္ပိုင္းေလာက္အလိုမွပဲ တျခားလူရဲ ႔အျပဳအစုကို စျပီးခံပါေတာ့တယ္။ မခံလို႔လဲမရေတာ့ဘူး။ အိပ္ယာထဲက မထႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနျဖစ္သြားျပီကိုး။ သူ႔ေနာက္ဆံုးကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ သတိက အားေကာင္းေနဆဲရွိတုန္းပါ။ ခႏၶာကိုယ္သက္တမ္းကုန္လို႔သာ တစ္ဘ၀ကုန္လိုက္ရတဲ့သေဘာပါပဲ။

သူတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုးမွာ သီလလံုျခံဳတာကေတာ့ အထင္အရွားေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အမွတ္္သတိအားေကာင္းတာကေတာ့ သူတို႔ အႏွစ္ (၆၀)ေက်ာ္ အားထုတ္ထားတဲ့ ၀ိပႆနာတရားရဲ ႔ေက်းဇူးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သက္တမ္းေစ့ေနသြားတာမွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဒုကၡမျဖစ္ေစခဲ့ပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အားမကိုးခဲ့ဘူး။ ရုပ္ေရာ၊ စိတ္ေရာ မွာ အားမာန္ေတြႏွင့္။ တကယ့္ အာဂအဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကယ္လို႔မ်ား အသက္ရွည္ရွည္ေနရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအဖြားႏွစ္ေယာက္လိုမ်ိဳးေနႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။

.................................

အသက္မေသေနဘူး၊ အသက္ရွဴေနတာေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ရွင္သန္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရႏိုင္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္နားလည္မိပါတယ္။ ရွင္သန္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကမၻာေပၚက ပညာရွင္အသီးသီးက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆိုထားၾကတာရွိသလို အႏုပညာရွင္ေတြကလည္း ရွင္သန္ျခင္းကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးဖြဲ႔ဆိုေရးသားၾက၊ တင္ဆက္ကျပထားၾကတာေတြရွိပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြႏွင့္တြဲဖက္ျပီးဖြင့္ဆိုၾကတယ္။ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြလုပ္တာေတြႏွင့္ တြဲဖက္ျပီးဖြင့္ဆိုၾကတယ္။ ဘာသာေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တာေတြႏွင့္ တြဲဖက္ျပီး ဖြင့္ဆိုၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ဆည္းကပ္ရာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေရာ ရွင္သန္ျခင္းကို ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခဲ့ပါသလဲ။

ဓမၼပဒ၊ အပၸမာဒ၀ဂ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က....

အပၸမာေဒါ အမတပဒံ၊ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ။
အပၸမတၱာ န မီယႏၲိ၊ ေယ ပမတၱာ ယထာ မတာ။

လို႔ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က
“မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းသည္ နိဗၺာန္၏အေၾကာင္းတည္း၊ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္း၏အေၾကာင္းတည္း၊ မေမ့မေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္မမည္ကုန္၊ ေမ့ေလ်ာ့ေသာသူတို႔သည္ ေသသည္ မည္ကုန္၏။” တဲ့။

အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲရွည္ရွည္ေနခြင့္ရေနပါေစ၊ သတိတရားမရွိပဲ ေနေနၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီလူရဲ ႔ ဘ၀ကို ရွင္သန္ေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ လံုး၀မရႏိုင္ဘူးဆိုတာကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အတိအလင္းေဟာၾကားထားခဲ့တာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ရွင္သန္ျခင္း အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ေမြးတဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ ယေန႔တိုင္ေအာင္ ႏွစ္ေတြဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းေနထိုင္ခဲ့ၾကျပီးပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ တကယ္ရွင္သန္ေနတာေရာဟုတ္ရဲ ႔လား၊ အသက္ရွင္လ်က္ ေသေနၾကတာမ်ားလားဆိုတာကိုကေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာပဲ သိႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

(ဘုန္းဘုန္းပန္းကမၻာရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၃)ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔မွသည္ သက္တမ္းျပည့္ သက္တမ္းေစ့ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သရင္း ဒီပို႔စ္ကို ေရးသားပူေဇာ္အပ္ပါတယ္ဘုရား။ )

ရိုေသေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
(27.10.2011)


No comments:

Post a Comment