Tuesday, May 31, 2011

ရက္ေပါင္း (၁၅၀) ၾကာျပီးေသာ သူတို႔စကားမ်ား (၄)

၂၀၁၁ ႏွစ္သစ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ဓမၼမိတ္ေဆြေမာင္ႏွမေတြကို 2011 New Year Resolution ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ Post ေရးဖို႔ Tag လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ဓမၼေမာင္ႏွမေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေရးေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု ရက္ေပါင္း (၁၅၀) ျဖတ္သန္းျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေရးထားတာေလးေတြ အမွတ္တရျပန္ျဖစ္ေအာင္ ႏွင့္ က်န္တဲ့စာဖတ္သူေတြလည္း ဖတ္႐ႈႏိုင္ဖို႔ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

---------------------------------------------

2011 New Year Resolution


ဓမၼမိတ္ေဆြ ကို၀ိမုတၱိသုခ က တဂ္ပိုစ့္အေနနဲ႔ ၂၀၁၁ ခုနွစ္မွာ ဘာလုပ္ေနမလဲ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အခ်ိန္ေပးနိုင္ရင္ ေရးေပးပါအုံး လုိ႔ ေတာင္းဆုိထားတာ ၾကာေနပါၿပီ၊ အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ပါတယ္၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိခဲ့တယ္၊ ေကာ္နက္ရွင္ မေကာင္းတာရယ္၊ အခ်ိန္အား မေပးနိုင္တာရယ္၊ ေနရာတုိင္းမွာ အင္တာနက္ မသုံးႏိုင္တာရယ္ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးလို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္ --

အစိႏၱိတမၸိ ဘ၀တိ၊ ( ေလာကမွာ မၾကံစည္တာေတြလဲ ျဖစ္လာတတ္တယ္ )

စိႏၱိတမၸိ ၀ိနႆတိ ( ႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားတာေတြလဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ပ်က္စီးသြားတတ္တယ္ )

လို႔ ျမတ္စြာဗုဒၶက ေဟာၾကားထားတာကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ဘယ္အရာကိုမွ ကိုယ္ပိုင္တယ္ ကိုယ့္ လက္ထဲမွာလို႔ မေတြးျဖစ္ျပန္ဘူး၊

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ လေက်ာ္ေလာက္က ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ေနရာေလးဆီကို ရက္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ နားခုိခဲ့ၿပီး ေနာက္မွာ ျမင္သမွ် ၾကားရသမွ် အရာအားလုံးကို ၿငီးေငြ႕တဲ့ စိတ္ေတြပဲ ျဖစ္ေနမိတယ္၊ တဆက္ တည္းမွာ ေလာကဓံတရားေတြကို ဓမၼနဲ႔ ျမင္တတ္ၾကည့္တတ္ လာတယ္ေပါ့၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ကို၀ိမုတၱိက ေဆာင္းပါးေရးခိုင္းတယ္ ဆုိေတာ့ ျမင္တဲ့ ခံစားမိတဲ့အတိုင္း ေရးရရင္ အရာအားလုံးကို အပ်က္ေတြဘက္ကပဲ ျမင္ေနမိတယ္၊ အပ်က္ဆုိလို႔ ႀကည္ႏူးစရာ အာရုံတစ္ခုကို အဆိုးျမင္၀ါဒီ အေနနဲ႔ ျမင္တတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ အာရုံေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ထပ္တည္း မက်ပဲ ၿငီးေငြ႔ေနတာ မေပ်ာ္ရြင္တာေတြကို ဆုိလိုတာပါ။ အထူးသျဖင့္ စာေရးသူက ပတ္စပို႔ နဲ႔ ဗီဇာကိစၥေတြကို ရုံး႒ာနေတြမွာ ႀကိဳးစားေနရျပန္ေတာ့ ဘာကိုမွ ကိုယ္ပိုင္ အစိုးမရျခင္း အနတၱေတြနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ဒုကၡေတြကိုေတာ့ မျမင္ခ်င္မွ အဆုံး လို႔ ဆုိရလိမ့္မယ္ --

ဟိုတေန႔က ေတာ့ ေပၚလာမိတဲ့ ဓမၼအေတြးစမ်ား ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္ တစ္ေယာက္က အရွင္ဘုရား တရားထူးေတြ ရေနၿပီထင္တယ္၊ အရိယာျဖစ္ေနၿပီလား ဘုရား တဲ့၊ ခႏၶာကိုယ္ကို ထခုန္မိမတတ္ လန္႔ဖ်တ္သြားမိတယ္၊

ဦးဇင္းကို အဲဒီလို မထင္ပါနဲ႔၊ ဘာမွ မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ဘာတရားထူးမွလဲ မရေသးပါဘူး၊ သူလို ကိုယ္လို ပုထုဇဥ္အဆင့္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ - လို႔ မနည္းေျဖရွင္းလိုက္ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေရးသူကိုယ္တုိင္ ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေလးေတြကို အားလုံးကိုလဲ သိေစခ်င္၊ မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ခ်ေရးျပလိုက္တာပါ၊

အရင္ကေတာ့ လူ႔ဘ၀တစ္ခုကို ရည္မွန္းခ်က္ထားၿပီးႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ဒီစာေမးပြဲေတြကို ငါ ေအာင္ကို ေအာင္ရမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့သမွ် ရာခိုင္နွန္း ၈၀ နီးနီး ေအာင္ျမင္နိင္ခဲ့ပါတယ္၊ အခုလဲ သာမေဏေက်ာ္၊ သာသနဓဇဓမၼာစရိယ ၊ စတဲ့ ေလာကုတၱရာဘြဲ႔ဒီဂရီေတြ ၿပီးျပန္ေတာ့ ဘီေအ အမ္ေအ ေဒါက္တာဘြဲ႔ ဆုိတဲ့ ဂုဏ္ၿဒပ္ေေတြကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ပုံစံခြက္ထဲမွာ ထည့္ၿပီး ပန္းတိုင္မေရာက္ေသးသမွ် မနားဘူး ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ မရမေန ႀကိဳးစားေနခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနပါၿပီ၊ အဲဒါေတြ ၿပီးရင္ေတာ့ ဘ၀ဟာ ၿပီးျပည့္စုံၿပီလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီအေတြးေတြဟာ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲေနျပန္ေရာ။ ေျပာင္းျပန္လွန္ ပစ္လိုက္သလိုပဲ သူ႔အလိုလို စိတ္ဓာတ္ေတြ ေျပာင္းလာလိုက္တာ မယုံႀကည္နိုင္ေအာင္ပါပဲ --

ဘြဲ႔ေတြ ဒီဂရီေတြေနာက္ကို လိုက္ရတာ ေမာပမ္းေနသမွ် ဓမၼနဲ႔ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရတယ္၊ ဒါဆို အဲဒီ ဘြဲ႔ေတြကို ရေအာင္ မႀကိဳးစားေတာ့ဘူးလား လို႔ ေမးခဲ့ရင္ ႀကိဳးစားအုံးမွာပါ - ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေလ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ လမ္းစဥ္မုိ႔လို႔ ခရီးဆုံးကို ေရာက္ေအာင္ သြားပါအုံးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အရင္လို အျမင္မ်ိဳး အေတြးမ်ိဳးေတြေတာ့ မရွိေတာ့တာ ေသခ်ာတယ္ - ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အေကာင္းဆုံး အစားအစာ တစ္မ်ိဳးကို စားသုံးဖူးတဲ့ သူဟာ က်န္တဲ့ အစားအေသာက္မွန္သမွ်ကို မလိုခ်င္ေတာ့သလုိပါပဲ၊ နတ္သုဒၵါ ေကာင္းမွန္း လူတိုင္း သိၾကပါတယ္၊ ခံစားနိုင္ဖို႔ကိုေတာ့ မႀကိဳးစားတတ္ၾကဘူး၊ ဒီလိုပါပဲ ၀ိပႆနာတရား ေကာင္းမွန္း ေအးျမ ၿငိမ္းခ်မ္းမွန္း သိၾကေပမယ့္ အခ်ိန္အားေပးဖို႔ေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ေနတတ္ၾကတယ္။ ဓမၼအရသာကို ခံစားဖူးၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လူ႔ဘ၀ကို ဘယ္လို ေလ်ာက္လွမ္းရမယ္ ေလ်ာက္လွမ္းသင့္တယ္ ဆုိတာလဲ အလိုလို သိျမင္တတ္လာ တယ္။ ဒါဟာလဲ ဓမၼက ေပးတဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးပါပဲ --

လူေတြကို ၾသ၀ါဒေပးေနက် စကားေလးေတြကို ေဖာက္သယ္ခ် ျပခ်င္ပါတယ္ - လူမႈပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ မကင္းႏိုင္ၾကတဲ့ လူတုိင္း လူတိုင္းမွာ အေရးကိစၥေတြ ရွိတယ္ - လူမႈေရး စီးပြားေရး၊ ပညာေရး က်မၼာေရး အိမ္ေထာင္ေရး ဘာသာေရး စတာေတြေပါ့၊ တစ္ခုမွ လစ္လပ္သြားရင္ မေကာင္းဘူး၊ အားလုံး ျပည့္စုံေနမွ လူ႔ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ရွိတာ၊ တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္ၿပီး အဆင္မေျပေတာ့ရင္ က်န္တာေတြလဲ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု လြဲေတာ့တာပဲ --- ဒီအေရးေတြဟာ လူတုိင္း ျပည့္စုံသင့္တယ္လို႔ ဆုိရမယ္ -- မျပည့္စုံ ေသးရင္လဲ ျပည့္စုံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္--

သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာေတာ့ လူမႈေရး အနည္းငယ္ ရွိတတ္ေပမယ့္ ဖယ္ထားရင္လဲ ရပါ တယ္၊ စီးပြားေရးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဖယ္ထားနိုင္ၿပီး ပညာေရးကိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္ ႀကိဳးစားမွ ရလိမ့္ မယ္၊ က်မၼာေရးကို ဂရုစိုက္သင့္သလို ဘာသာေရး ဆုိတာကေတာ့ ဓမၼနဲ႔ အသိ အက်င့္တစ္ထပ္ တည္းက်ေအာင္ ေနနိုင္ၿပီ ဆိုရင္ လူ႔ဘ၀ဟာ သိပ္တန္ဖုိးရွိသြားပါၿပီ။

ၾကားဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္ သူေ႒းလင္မယား နွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကေန ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီး အေမရိကမွာ လင္မယားနွစ္္ေယာက္ တက္ညီ လက္ညီ ႀကိဳးစားၿပီး ေငြေတြ စုၾကတယ္။ အသက္ ၆၀ ေလာက္အထိ စုေဆာင္းလို႔ အၿပီးမွာေငြထုတ္ ပိုက္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳႈ႕ ေရႊေတာင္ၾကား အင္းလ်ားလမ္းမွာ တုိက္နဲ႔ ျခံနဲ႔ ကားနဲ႔ ေနလို႔ ေကာင္းဆဲ ေယာက်ား္ ျဖစ္သူ ဆရာ၀န္မွာ ကင္ဆာျဖစ္လို႔ အေမရိကကို ျပန္ၿပီး ကုတာ ေငြေတြ ကုန္ခါနီး ျဖစ္လာပါေရာ၊ ဒါေပမယ့္ ေငြေတြက မကယ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး၊ ဆရာ၀န္ႀကီးဟာ မထင္မွတ္ပဲ အသက္ဆုံးရႈံး သြားရရွာတယ္။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ မၾကာမီ ဆရာ၀န္မႀကီးဟာလဲ အိပ္ယာထဲ ဘုန္းဘုန္းလဲကာ တစ္လေလာက္သာ ျခားၿပီး ဆုံးသြားရျပန္တယ္၊ သူတို႔ နွစ္ေယာက္လုံးရဲ႕ ဘ၀ဟာ သိပ္ၿပီး သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္၊ ေလာကီစီးစိမ္ေတြ ျပည့္စုံခဲ့ပါတယ္၊ ဓမၼအသိေတြကိုေတာ့ မယူႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။

စာေပမွာ လာတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းရွိတယ္၊ " ဥဘေတာ ဘ႒ာ " တဲ့။ ေလာကီဘက္ေရာ ေလာကုတၱရာဓမၼဘက္ေရာ ႏွစ္ဖက္စလုံး ဆုံးရႈံးတယ္ေပါ့၊ ေလာကီ ေလာကုတ္ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး သိမ္းပိုက္ရယူႏိုင္သူကိုေတာ့ " ဥေဘာ အတၴာ ပရိဂၢဟိတာ "လုိ႔ သတ္မွတ္ရတယ္။ ကိုယ္လဲ အဲဒီ အထဲမွာ မပါဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

To know and not to do, is not yet to know နည္းလမ္းေတြကိုေတာ့ သိေနတယ္၊ လက္ေတြ႔မပါေသးဘူး ဆုိရင္ မသိေသးတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ တဲ့။ အားထုတ္ျခင္းေတြမွာ ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္၊ တမင္အားထုတ္ျခင္း နဲ႔ အစဥ္အားထုတ္ျခင္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာ ရိပ္သာေတြ ေတာေတာင္ေတြမွာ တကူးတက သြားေရာက္ၿပီး အားထုတ္တာကိုေတာ့ တမင္ အားထုတ္ျခင္းလို႔ ေခၚရမယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ေရာက္ေနပါေစ၊ ဘာအလုပ္ကိုပဲ လုပ္ေနရပါေစ၊ ဘယ္လုိ ပတ္၀နး္က်င္မွာပဲ ေနထုိင္ရပါေစ တရားႏွလုံးသြင္းကာ အစဥ္အၿမဲ အားထုတ္ႏိုင္တာကိုေတာ့ အစဥ္ အားထုတ္ျခင္း လို႔ ေခၚရပါမယ္၊

ရတနသုတ္မွာ လာတဲ႔ စရိယ သုံးပါးထဲက အတၱတၳစရိယ= ကိုယ့္ဘ၀ျပည့္စုံေအာင္ ႀကိဳးစားျခင္း၊( ဘုရားရွင္အတြက္ေတာ့ ဗုဒၶတၴစရိယ ေပါ့ ) ဥာတတၴစရိယ= ေဆြမ်ိဳးမိတ္ေဆြေတြကို ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ ေလာကတၴစရိယ= အမ်ားေကာင္းက်ိဳး အတြက္ ပရဟိတသက္သက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ႔ အက်င့္ေတြကို တတ္နိင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါအုံးမယ္။

" ေလာကဓံ ႀကဳံၿမဲမုိ႔ ၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ႕ရမယ္။ စိတ္အေန မတုန္လႈပ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ပါကြယ္ " လို႔ ေတာင္ၿမိဳ႕ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး စပ္ဆုိထားတာကို ၾကားဖူးတယ္။ ေလာကဓံ ဆုိတာကေတာ့ ခႏၶကိုယ္ႀကီး ရွိေနမွေတာ့ ဒုကၡခံၾကရတာ မဆန္းေတာ့ပါဘူး တဲ႔။ ဒီလိုပဲ ခံနိုင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ အသက္ေတြႀကီးလာၿပီး လူ႔ဘ၀က ထြက္ခြာသြားၾကရတာပါ --

ကို၀ိမုတၱိက ၂၀၁၁ ခုနွစ္အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ေတြ ေမးလိုက္တာေၾကာင့္ ရွိနိုင္တာက အိႏၵိယနိုင္ငံ မြန္ဘိုင္းမွာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ လုပ္ေနမွာက စာတမ္းအတြက္ ႀကိဳးစားေနျဖစ္လိမ့္မယ္။

ပရဟိတအတြက္ စာေရးသူရဲ႕ ဘ၀အေျခခ်ေေနထုိင္မႈကေတာ့ ျမန္မာျပည္တြင္း မွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ နိုင္ငံရပ္ျခား မွာပဲ ျဖစ္ေစ ကံ ျပစ္ခ်ရာ ေနရုံပဲ လို႔ ခံယူထားမိတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္လဲ ကမၼႆကာ ပဲလို႔ နွလုံးသြင္းမိပါတယ္။ ၂၀၁၁ မွ မဟုတ္ပဲ လာမယ့္ နစ္တုိင္း ႏွစ္တုိင္းမွာ က်မၼာေရး နဲ႔ အစဥ္အားထုတ္ျခင္း ေတြ ျပည့္စုံေအာင္ ေနနုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရပါအုံးမယ္ --

ဒါဆုိရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဘ၀ေနနည္းကို ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ပါၿပီ --

ေမတၱာျဖင့္ …….

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ ( M.A ) ( ပန္းကမၻာ )

http://www.dhammayaungchi.com

6.Feb. 2011


No comments:

Post a Comment