Thursday, September 30, 2010

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၃၇)

အထင္မွားပံုျခင္း တူလွသည္

အသက္၃၅ႏွစ္အရြယ္တြင္ မိမိ၏ အဇၥ်တၱသႏၱာန္၌ ‘ငါ’ ရွာေသာအလုပ္ျဖင့္ စမ္းသပ္အားထုတ္၏။

ဗုဒၶက ‘ငါ’ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ‘သူတစ္ပါး’ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ တကယ္ရွိသည္မဟုတ္။ အထင္မွားၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ေဟာေတာ္မူ၏။ ကၽြႏ္ုပ္စဥ္းစားသည္ကား ‘ငါ’ဟုထင္မွတ္ျခင္း၊ ‘သူတစ္ပါး’ဟု ထင္မွတ္ျခင္းတို႔သည္ အထင္မွားျခင္း၊ (ဒိ႒ိ)မွ်သာ ျဖစ္သည္ဆိုပါလွ်င္ အခ်ိဳ ႔က ‘ငါ’ဟူ၍ အထင္မွားသူမွား၊ အခ်ိဳ ႔က ‘သူတစ္ပါး’ဟူ၍ အထင္မွားသူ ျဖစ္သင့္သည္။ ယခုေသာ္ မိမိကိုယ္ကို ‘သူတစ္ပါး’ဟု အထင္မွားသူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ်မရွိဘဲ ‘ငါ’ ဟူ၍ အသီးသီး တညီတညြတ္တည္း အထင္မွားသူေတြခ်ည္း ေတြ႔ရသည္။ ဤအျခင္းအရာကို ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ အထင္မမွားၾကဘဲ ‘ငါ’ ဟူ၍ခ်ည္း တညီတညာတည္း အထင္မွားၾကျခင္းမွာ အထင္မွားေစေလာက္ေအာင္ လံုေလာက္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခု ဧကန္မုခ် ရွိရမည္။ ထိုကဲ့သို႔ အထင္မွားေစေအာင္ လွည့္စားေသာ အျခင္းအရာသည္ အဘယ္နည္းဟု မိမိကိုယ္ကိုေမး၏။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ထိုအျခင္းအရာကို စာထဲ၌လည္းမရွာ၊ မည္သူ႔အားမွ်လည္း မေမးဘဲ၊ မိမိ၏ စိတ္အတြင္း၌ ေတြ႔ေအာင္ရွာ၏။ ၆ရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ အေျဖေတြ႔၍ သကၤန္း၀တ္ခဲ့ဖူးေလသည္။ (အရိပ္အျမြက္ ေဖာ္ျပရေသာ္...သတၱ၀ါသည္ ေသတၱာၾကီးကို ေျမြထင္သည္မဟုတ္၊ ၾကိဳးကိုေျမြထင္မိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္၍ တညီတညြတ္တည္း အထင္မွားမည္ဆိုကလည္း မွားေလာက္ပါေပသည္။)

ကၽြႏ္ုပ္လမ္းေခ်ာ္ခဲ့ပံု

ထို႔ေနာက္ ဂ်ပန္ေခတ္၌ အသက္ ၅၀ေက်ာ္အရြယ္တြင္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ စိတၱာႏုပႆနာအလုပ္ကို (လက္ထပ္ဆရာမရွိဘဲ) သတိပ႒ာန္အရ အားထုတ္စမ္းၾကည့္၏။

တျဖည္းျဖည္း လမ္းေခ်ာ္သြား၍ စိတ္၏ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ႐ႈရမည့္အစား၊ တည္ျငိမ္လ်က္ရွိေသာ စိတ္ကို တ႐ႈတည္း႐ႈလ်က္ ရွိ၏။ အေတာ္ၾကီး သမာဓိေကာင္း၍ တစ္နာရီခြဲခန္႔ တည္ျငိမ္လ်က္ရွိေသာ စိတ္ကို (ကိုယ့္ဟာကိုယ္) ႐ႈၾကည့္ေနႏိုင္သည္အထိ တတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါတြင္ တန္ခိုးကေလးမ်ားပင္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိလာခဲ့ပါသည္။

ထိုကဲ့သို႔ စူးစူးစိုက္စိုက္ ႐ႈလ်က္ရွိစဥ္ ဉာဏ္အျမင္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာသည္မွာ သိတတ္ေသာ ၀ိညာဥ္စိတ္ဟူသည္မွာ သူတစ္ခု၊ ငါတစ္ခု ရရွိေနသည္မဟုတ္။ အားလံုးေပါင္းပါမွ ၀ိညာဥ္တစ္ခုတည္းသာရွိသည္။ ပမာဆိုေသာ္ သမုဒၵရာေရျပင္ထဲ၌ ၀တၴဳပစၥည္းမ်ားရွိေနရာတြင္ တစ္ခုစီတည္သည္ဟု ဆိုရေသာ္လည္း သူ႔ေရ ငါ့ေရ ရွိေနသည္မဟုတ္။ တစ္ဆက္တည္းေသာ ေရျပင္ၾကီးသာရွိ၍ ထိုေရျဖင့္ ဆက္သြယ္လ်က္ ရွိသကဲ့သို႔ သတၱ၀ါဟူသမွ်မွာလည္း ရုပ္တရားတစ္ခုစီ ရွိေစကာမူ၊ ၀ိညာဥ္တည္းဟူေသာ အသိတရားတစ္ခုတည္းသာ ဆက္သြယ္လ်က္ရွိသည္ဟု ျမင္လာပါသည္။ ပထမ၌ ေတာ္ေတာ္နက္ေသာ အျမင္ဟု ထိမိ၍ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေက်နပ္မိ၏။ သို႔ရာတြင္ တရားအားထုတ္ထားေသာ ကၽြႏ္ုပ္အဖို႔မူကား၊ ဤအျမင္သည္ (အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ တည္းဟူေသာ) လကၡဏာမပါသည့္ အျမင္မ်ိဳးမွ်သာျဖစ္၍ ‘၀ိညာဏံ၊ အနႏၱံ၊ ၀ိညာဥ္ အဆံုးမရွိ’ ဟူေသာ အရူပကမၼ႒ာန္း အေျခမ်ိဳးသို႔ ဆိုက္ေရာက္သြားေလျပီဟု ဆင္ျခင္သံုးသပ္မိသည္ႏွင့္ လက္လႊတ္ပစ္လိုက္ခဲ့ဖူးပါသည္။

အရူပကမၼ႒ာန္း

ဤေနရာ၌ ရွင္းလင္းရန္ တစ္ခုရွိေနသည္မွာ မဂ္ဖိုလ္အတြက္ အားထုတ္ရာတြင္ ‘လမ္းေခ်ာ္’၍ သြားသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း လကၡဏာမထင္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္သာလွ်င္ ‘လမ္းေခ်ာ္သည္’ ဟု ဆိုရျခင္းျဖစ္သည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ၀ိညာဏံအနႏၲံဟူေသာ အရူပကမၼ႒ာန္းသည္ မိစၧာဒိ႒ိတို႔၏ ကမၼ႒ာန္းမဟုတ္။ ပဥၥမစ်ာန္ ကမၼ႒ာန္းတစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္ေပသည္။ ၀ိညာဥ္အဆံုးမရွိဟူေသာ ဉာဏ္အျမင္သည္ လကၡဏာမဆိုက္သျဖင့္ ပရမတ္အျမင္ မဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း သမုတိသစၥာနယ္တြင္ အေတာ္ အဆင့္အတန္းျမင့္ေသာ ဉာဏ္အျမင္ျဖစ္သည္ဟု နားလည္သင့္ၾက၏။ (ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ ထိုကမၼ႒ာန္း ေပါက္ဖူးသည္ဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္။ ထိုနယ္ထဲသို႔ ေရာက္သြားဖူးျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။) အရူပကမၼ႒ာန္းမ်ား၏ အဆင့္အတန္းျမင့္ပံုကို သာဓကတင္ျပရေသာ္၊ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူခါနီး၌ ပထမစ်ာန္မွစ၍ အထက္ဆံုး အရူပစ်ာန္တိုင္ေအာင္ အဆင့္ဆင့္ ၀င္စားေတာ္မူသည္ဟု က်မ္းဂန္၌ဆိုပါသည္။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္သည္ ေနာက္ဆံုးေသာအခ်ိန္တြင္ မိစၧာဒိ႒ိအလုပ္မ်ိဳးကို ျပဳေတာ္မူမည္ မဟုတ္ဟု နားလည္းသင့္ၾကပါသည္။ ဤအေၾကာင္းကို ေရးသားရျခင္းမွာ စ်ာန္အလုပ္ကို အလြန္အထင္ၾကီးသူမ်ားလည္းရွိ၍၊ အလြန္အမင္း အထင္ေသးတတ္သူမ်ားလည္း ရွိတတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ျငိမ္းေအးျခင္းတစ္မ်ိဳး

ကၽြႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ ‘လမ္းေခ်ာ္’ ဖူးျခင္းကို ေဖာ္ျပျပီးေနာက္၊ ကၽြႏ္ုပ္၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို သေဘာက်၍ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ က်င့္စဥ္အရ အားထုတ္သူမ်ား၏ ‘လမ္းေခ်ာ္’ပံုကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ထိုသို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးႏွင့္ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ေတြ႔ဆံုမိၾက၍ သူ၏ တရားအားထုတ္ပံု အျခင္းအရာႏွင့္ ဆိုက္ေရာက္ေသာ အေျခအေနတို႔ကို ရွင္းလင္းေျပာျပျခင္းအားျဖင့္ သိရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံက်င့္စဥ္ကို အားထုတ္၍ ကာလအတန္ၾကာေသာအခါတြင္ ျမင္ျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ နံျခင္း၊ ခ်ိဳခ်ဥ္ငန္စပ္ အစရွိေသာ ရသာရံုေပၚျခင္း၊ ထိေတြ႔ျခင္း စေသာ ပဥၥာရံုမ်ားလည္း ခ်ဳပ္ျငိမ္း၍ ၾကံစည္ေတြးေတာျခင္းတည္းဟူေသာ ေလာကီ ဓမၼာရံုမ်ားလည္း အလ်ဥ္းရပ္စဲလ်က္ရွိေသာ ကာလအပိုင္းအျခားမ်ိဳးကို (အားထုတ္သည့္အခါတိုင္း) မၾကာမၾကာ ၾကံဳရဖူးေၾကာင္း၊ ဆိတ္ျငိမ္ေသာ ေနရာမ်ိဳးတို႔၌ အေတာ္အတန္ၾကာရွည္စြာ ‘ခ်ဳပ္ျငိမ္း’၍ သာမန္ေနရာမ်ိဳးတို႔တြင္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ အခ်ိန္ကာလမွ်ေလာက္သာ ‘ခ်ဳပ္ျငိမ္း’ေၾကာင္း၊ ပဥၥာရံုမ်ား အားလံုးႏွင့္ ေလာကီ ဓမၼာရံုအမ်ိဳးမ်ိဳး ရပ္စဲလ်က္ရွိေသာ ကာလအပိုင္းအျခားအတြင္း ရွိသည့္ ‘စိတ္’ကို မည္သို႔ေသာ စိတ္မ်ိဳးဟူ၍ ေခၚသင့္ပါသနည္းဟု ကၽြႏ္ုပ္အား ေမးေလသည္။

မဂ္၏သေဘာ

ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ က်မ္းဂန္တတ္ၾကီး တစ္ေယာက္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း စာေပက်မ္းဂန္မ်ားကို ကၽြႏ္ုပ္ထက္ အခ်ိန္ေပး၍ ဖတ္႐ႈေလ့လာထားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ကၽြႏ္ုပ္ရိပ္မိသည္ကား စိတ္မည္သည္ အာရံုႏွင့္ကင္း၍ မေနစေကာင္း ဟူေသာ စာဆိုရွိသည္ျဖစ္၍၊ ေလာကီအာရံု အားလံုးႏွင့္ ကင္းစင္လ်က္ရွိေသာ အခိုက္အတန္႔ဆိုပါက ေလာကုတၱရာ (နိဗၺာန္) အာရံုျဖစ္ရမည္ဟု ယူဆထားဟန္ ထူေပသည္။ နိဗၺာန္အာရံုဟူသည္မွာ မဂ္ဆိုက္ျပီးေသာ ပုုဂၢိဳလ္တို႔၌သာလွ်င္ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ေပရာ၊ မဂ္စိတ္ဟူသည္မွာလည္း အလြန္ထင္ရွားေသာ အျခင္းအရာၾကီးတစ္ခုျဖစ္၍ ‘မသိမသာ’ သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ မဂ္ဆိုက္သြားသည္ဟု မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ကၽြႏ္ုပ္သိ၏။

ထိုပုဂၢိဳလ္ေျပာျပေသာ အျခင္းအရာ၌ ထိုကဲ့သို႔ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ၾကံဳေတြ႔လိုက္ရသည့္ ကိစၥမ်ိဳးဟူ၍ မရွိပါေခ်။ ဤတြင္ မည္ကဲ့သို႔ ေျဖဆိုရမည္ကို အၾကံယူကာ ရုတ္တရက္ မေျဖပါရေစႏွင့္ဟု ခြင့္ေတာင္းရေပေသးသည္။

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

4 comments:

  1. ဘစ္ကက္April 24, 2011 at 10:36 PM

    ဆရာဝိမုတၱိသုခ
    ဤစာအုပ္အတြက္ လြန္စြာေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။ ကုိစုိးဝင္းထြဋ္ကုိလည္း ေက်းဇူးအလြန္တင္ပါသည္။ သဲအင္းဂူဆရာေတာ္၏ ဆရာၾကီးေရြဥေဒါင္း အရင္းခံတရားအသံဖုိင္ကုိ တနည္းနည္းျဖင့္ သုံးလုိပါကသုံးႏုိင္ရန္ လင့္ခ္ေပးလုိက္ပါသည္။ http://www.mediafire.com/?1muxizxxwiy

    ေလးစားစြာျဖင့္
    ဘစ္ကက္

    ReplyDelete
  2. အခုလို လင့္ခ္ေပးခဲ့တာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    ReplyDelete
  3. ဘစ္ကက္May 6, 2011 at 7:48 PM

    ဆက္ေတာ့ဘူးလားဗ်...

    ReplyDelete
  4. ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံကို ဆက္ျပီး တင္ေပးေနပါျပီခင္ဗ်ား။

    ReplyDelete