Friday, September 24, 2010

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၃၃)

ေသျခင္းတရားကို မျမင္

သတၱ၀ါသည္ ေသရမည္ကို အလြန္ေၾကာက္၏။ လူလည္း ေၾကာက္၏။ တိရစၧာန္မ်ားလည္း ေၾကာက္၏။ ႏြားတစ္ေကာင္ကို သားသတ္ရံုသို႔ ဆြဲသြင္းသည့္အခါ၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ရုန္းကန္ရွာ၍ မ်က္ရည္မ်ား ေတြေတြက်စီးျခင္းကို ျမင္ရဖူး၏။ သို႔ဆိုလွ်င္ ေသျခင္းတရားကို ျမင္သည္ဟု ဆိုရမည္ေလာ။ လြန္ခဲ့ေသာ ကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္း၌ ဗံုးၾကဲေလယာဥ္မ်ား ပ်ံသန္းလာရာတြင္ လူမ်ားသည္ ဗံုးက်င္းမ်ားသို႔ ေျပးဆင္းကာ ပုန္းေအာင္းၾက၏။ အခ်ိဳ ႔က မိမိတို႔သည္ ေသျခင္းတရားကို ခဏခဏ သတင္းရ၍ ႏွလံုးသြင္းျပီး ျဖစ္ေတာ့သည္ဟုပင္ ေျပာ၏။ ဟုတ္ပါ၏ေလာ။ ေသမည့္ေဘးကိုလန္႔၍ ထြက္ေျပးျခင္းသည္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို သိျခင္း ဟုတ္ပါ၏ေလာ။ ခိုကိုးရာ ရွာၾကျခင္းသည္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို ႏွလံုးသြင္းျခင္း မည္ပါ၏ေလာ။ “နဂါးသည္ ေျမကိုမျမင္၊ ငွက္သည္ ေလကို မျမင္၊ သတၱ၀ါသည္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို မျမင္” ဟူေသာ စကားအဓိပၸါယ္ကို မည္သို ့ေကာက္ယူပါမည္နည္း။

အဖိုးတန္ေသာ ႏွလံုးသြင္းတရား

စင္စစ္ေသာ္ကား သတၱ၀ါသည္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို မျမင္ဟူေသာ စကားသည္ မွန္ကန္၏။ ေသေဘးကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ တိမ္းေရွာင္ထြက္ေျပးျခင္းသည္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို ျမင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟူေသာ စကားမူကား မမွန္ကန္ေခ်။ တစ္ေန႔ေန႔၌ ေသရမည္ဆိုျခင္းကို ဘယ္သူမွ မျငင္းေသာ္လည္း ဤနည္းျဖင့္ ေသျခင္းသေဘာတရားကို ျမင္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေခ်။ တစ္ေန႔ေန႔၌ ေသရမည္ဆိုျခင္းကို မျငင္းေသာ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေသရေတာ့မည္ကဲ့သို႔ ျပဳမူက်င့္ၾကံလ်က္ ရွိၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ၾကရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး ေတာက္ေလာင္ၾကရျခင္းမ်ားသည္ အခ်ိန္မေရြး ေသႏိုင္သည္ဟူေသာ မရဏသဘာ၀ကို မျမင္ၾကေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါေလာ။ နက္ျဖန္တြင္ ၾကိဳးစင္တက္ရမည္ဟု အမိန္႔ခ်ထားေသာ တရားခံသည္ ဤအရာ ထိုအရာမ်ားကို လိုခ်င္သည္၊ ပစၥည္းဥစၥာစုေဆာင္းခ်င္သည္ ဟူေသာ စိတ္မ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ မရဏသဘာ၀ကိုသိ၍ အခ်ိန္မေရြးေသႏိုင္သည္ဟု သတိျပဳေသာသူသည္ အထက္ပါတရားခံကဲ့သို႔ ပစၥည္းဥစၥာ လိုခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ိဳး ယုတ္ေလ်ာ့ရမည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ဤသို႔ဆိုျခင္းျဖင့္ တရားခံသည္ မရဏသဘာ၀ကို သိျမင္သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္။ မိမိေသရေတာ့မည့္အေရးကို ေတြး၍ပူပန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တန္ဖိုးမရွိေခ်။ တန္ဖိုးရွိေသာ ႏွလံုးသြင္းတရားမွာ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိစဥ္အခိုက္၌ပင္ အခ်ိန္မေရြး ေသတတ္ျခင္းတည္းဟူေသာ သဘာ၀ကို သတိျပဳတတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ေလာဘနည္းေစေသာ တရား

အခ်ိဳ ႔က ေသျခင္းတရားကို မစဥ္းစားေလႏွင့္၊ စိတ္ပူတတ္သည္၊ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ေနျခင္းျဖင့္သာလွ်င္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ေျပာတတ္ၾကသည္။ ထိုလူမ်ိဳးကား ဗုဒၶ၏ၾသ၀ါဒကို ေက်ာခိုင္းေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ရံုသာမက အလြန္မြန္ျမတ္ေသာ ‘သႏၲိသုခ’ အေၾကာင္းကို အလ်ဥ္းနားမလည္သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေလသည္။ ေလာက၌ လိုခ်င္စရာေတြ အလြန္ေပါမ်ား၍ လိုခ်င္ေသာအရာကို ရပါမွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ စိတ္ခ်မ္းသာသည္ဟု ယူဆေသာ လူမ်ားအဖို႔မွာ လိုခ်င္တတ္ေသာ ေလာဘတရား ေခါင္းပါးေလ်ာ့နည္းသြားမည္ကိုပင္ စိုးရိမ္ရွာၾက၏။ ေလ်ာ့နည္းေအာင္ ၾကိဳးစားစေကာင္းသည္ ဟူ၍လည္း သေဘာမေပါက္၊ နားမလည္ၾကေခ်။ ထိုလူမ်ားအဖို႔ကား (သႏၲိသုချဖစ္ေသာ) နိဗၺာန္တရားသည္ ေ၀းလွေသး၏။ မတတ္ႏိုင္၍သာ ေလာဘရွိေနသည္။ ေလာဘနည္းလွ်င္ ေကာင္းေလစြဟု သေဘာေပါက္ေသာလူ အနည္းငယ္အဖို႔သာ ဗုဒၶ၏ၾသ၀ါဒသည္ သင့္ေလ်ာ္ေပလိမ့္မည္။ ေလာဘအတြက္မွာ မရဏသေဘာသည္ ‘ေဆး’ မည္၏ဟု ဗုဒၶေဟာေတာ္မူ၏။ ေသတတ္သည့္သဘာ၀ကို ႏွလံုးသြင္းလိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္၊ လိုခ်င္မႈ ေလ်ာ့က်သြားသည္ကို ေတြ႔ၾကရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ေဆးနည္းကို ယံုမွားစရာ ဘာမွ်မရွိေခ်။ သို႔ရာတြင္ လိုခ်င္ေသာအရာကိုရမွ ေပ်ာ္ႏိုင္သည္ဆိုကာ ေလာဘေလွ်ာ့နည္းရန္ အလိုမရွိေသာ လူမ်ားအဖို႔မူကား မရဏ သေဘာတရားကို ႏွလံုးသြင္းဖို႔ မလို ဆိုျခင္းမွာ ဟုတ္ပါေပလိမ့္မည္။

ဗုဒၶ၏ အာမခံခ်က္

သတၱ၀ါသည္ ေသျခင္းတရားကို ျမင္ႏိုင္ခဲေသာေၾကာင့္ သိလွ်င္ကိစၥျပီးသည္ဆိုေသာ ‘တရားသမား’မ်ားသည္ တစ္ေန႔ေန႔တြင္ ေသရမည္ဟု ‘သိ’သည္ဆို၍ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲေနၾကကာမူ၊ တန္ဖိုးရွိေသာ အသိဉာဏ္မ်ိဳးမဟုတ္။ သူလိုငါလို သိပံုသိနည္းမွ်သာျဖစ္၍ တကယ့္ေဘးႏွင့္ ေတြ႔ၾကံဳသည့္အခါ မ်က္လံုး၀ိုင္းၾကေပလိမ့္မည္။ ေသျခင္း၏ အျခင္းအရာကို အထပ္ထပ္ အဖန္ဖန္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္၍ မရဏသဘာ၀ကို အဟုတ္တကယ္ သိျမင္ထားေသာ ေယာဂီအဖို႔မူကား (အာသေ၀ါကင္းျပီးေသာ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္ကဲ့သို႔ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ျခင္း လံုး၀မရွိဟု မဆိုႏိုင္ေစကာမူ) သူလိုငါလို လူမ်ားထက္ သက္သာရာရႏိုင္သည္ ဆိုျခင္းမွာ ဗုဒၶ၏ အာမခံခ်က္ ျဖစ္ေလသည္။

ျမင္သင့္ပါလ်က္ မျမင္ၾကလွ်င္

ဤေနရာ၌ လွမ္းလိုက္ေသာေျခေထာက္သည္ ခ်လိုက္ေသာအခါ၌ မရွိေတာ့၊ ေပ်ာက္ပ်က္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေလျပီဟူေသာ ႏွလံုးသြင္းတရားမ်ိဳး အေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ တဖန္ ျပန္ေကာက္ရေပဦးမည္။

စင္စစ္အားျဖင့္ ေသျခင္းသေဘာတရားသည္ အေတာ္ထင္ရွားေသာ သေဘာတရားၾကီးျဖစ္၏။ ဘိုးေဘးဘီဘင္မ်ား ေသဆံုးကုန္ၾကျခင္းကိုလည္း သိၾကျပီးျဖစ္၏။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမႏွင့္ မိဘမ်ား ေသဆံုးျခင္းကို မ်က္စိေအာက္တြင္ ေတြ႔ျမင္ၾကသူမ်ားလည္း ရွိၾက၏။ စစ္ၾကီးအတြင္း၌ ဤျပည္၊ ထိုျပည္မ်ားမွ အေျမာက္အျမား ေသေၾကပ်က္စီးၾကျခင္းအေၾကာင္းလည္း ၾကားၾကရ၏။ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား ေသေၾကျခင္း၊ တစ္ရြာတည္း တစ္ျမိဳ ႔တည္း အတူေနၾကသူမ်ား ေသေၾကျခင္းကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေတြ႔ျမင္ၾကရ၏။ ဤမွ်ေလာက္ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ေသေၾကပ်က္စီးေနၾကေသာ အျခင္းအရာကို ေန႔ရွိသမွ် ျမင္ေတြ႔ေနၾကရပါလ်က္ႏွင့္ပင္ မရဏသဘာ၀ကို မဟုတ္တကယ္ မျမင္ႏိုင္ၾက၊ မသိႏိုင္ၾကေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ျပီျဖစ္ရာ၊ ကိုယ္တိုင္မျမင္ႏိုင္ဘဲ ျမင္ျပီးသားပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အေျပာစကားကို မွတ္သားကာျဖင့္ “ၾကြလိုက္ေသာေျခေထာက္သည္ ခ်လိုက္ေသာအခါ၌ မရွိေတာ့၊ ေပ်ာက္ပ်က္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေလျပီ” ဟူေသာ “အေျဖမွန္” ကို ႏွလံုးသြင္းျခင္းအားျဖင့္ မည္မွ်ေလာက္ ခရီးေရာက္ႏိုင္မည္ကို စဥ္းစားခ်င့္္ခ်ိန္ၾကဖို႔ ေကာင္းလွသည္။ ခဏခဏျမင္ၾကေသာ မရဏသဘာ၀ကိုပင္ ထိုးထြင္း၍ မျမင္တတ္ၾကပါဘဲလ်က္၊ ဘယ္ေတာ့ကမွ မျမင္ဖူးသည့္ လွမ္းျပီးရင္း ေပ်ာက္သည္ဆိုေသာ ေျခေထာက္အခ်င္းအရာကို ျမင္ႏိုင္ဖို႔ အဆမ်ားစြာ ခဲယဥ္းလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ေဟာ၍သာ ေဟာတတ္ၾကသည္။ ဗုဒၶသာသနာ ၀င္ေရာက္လာသည္မွစ၍ ယေန႔တိုင္ ထိုနည္းမ်ိဳးျဖင့္ ေပါက္ေရာက္သူမ်ားဟူ၍ ပီပီသသ မၾကားရဖူးေခ်။

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

No comments:

Post a Comment