Friday, August 27, 2010

CO2 ေကာက္ေၾကာင္း၌ စီးေျမာမိျခင္း


*ဤပို ့စ္ကို ရြံတတ္သူမ်ား ဖတ္႐ႈရန္ မသင့္ေၾကာင္း ၾကိဳတင္အသိေပးအပ္ပါသည္။*

နိဒါန္း

“ဥပဒၵဳတံ ၀တ ေဘာ, ဥပႆ႒ံ ၀တ ေဘာ

မနက္အလုပ္သြားဖို ့ ရထားစီးရင္း အျမဲလို သတိထားမိတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း(၂၅၀၀)ေက်ာ္ေလာက္က လူငယ္တစ္ဦး ညၾကီးမိုးခ်ဳပ္ တေရးႏိုးမွာ အလန္ ့တၾကားေရရြတ္လိုက္တဲ့ စကားေလးကို သတိရမိေစပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အခုေရာက္ေနတဲ့ျမိဳ ့က ေခတ္မီတိုးတက္တယ္လို ့သတ္မွတ္ထားတဲ့ အျခားႏိုင္ငံေတြမွာရွိတဲ့ ျမိဳ ့ၾကီးမ်ားနည္းတူ မနက္အလုပ္သြားခ်ိန္ႏွင့္ ညေနအလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ ရထားဘူတာေတြႏွင့္ ရထားေတြထဲမွာ ရံုးသမား၊ အလုပ္သမား အလႊာေပါင္းစံုက လူမ်ိဳးအသီးသီးေတြႏွင့္ ျပည့္က်ပ္ညွပ္ပိတ္ေနတတ္တာ ဓမၼတာပါဘဲ။ ရထားေတြကလည္း တစ္စီးျပီး တစ္စီးဆက္တိုက္ဆိုသလို တန္းစီဆြဲေပးေနေပမယ့္လို ့ ထူထပ္တဲ့လူဦးေရေၾကာင့္ အလုပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ရထားစီးတဲ့လူက ေလ်ာ့သြားျပီး ေခ်ာင္တယ္ရယ္လို ့မရွိတတ္ပါဘူး။ ဆင္းတဲ့သူက အတင္းတိုးဆင္း၊ တက္မယ့္သူက အတင္းတြန္းတက္ႏွင့္ ရထားရဲ ့တံခါးအေပါက္၀က်ဥ္းက်ဥ္းေတြဟာ ရထားထြက္ဖို ့တံခါးအလိုအေလ်ာက္ပိတ္ေတာ့မွဘဲ တိုးေနတာေတြ ရပ္သြားရတတ္ပါတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့လည္း ထိုင္ခံုေတြက အားလံုးျပည့္ေန၊ ရပ္ေနတဲ့လူေတြကလည္း အျပည့္။ အဲဒီမွာမွ သြားမယ့္ခရီးေ၀းေသးရင္ တံခါးေပါက္ကေန အတြင္းထဲေရာက္ေအာင္ အတင္းတိုး၀င္ရပ္ဖို ့ၾကိဳးစားရပါတယ္။ အင္း...ဘာပဲေျပာေျပာ ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပေလးပါဘဲ။


တခါတေလ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ေနရာ အေရွ ့ကထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူက ကိုယ္ သူ ့ေရွ ့ရပ္လို ့မွ သိပ္မၾကာခင္ ဆင္းဖို ့လုပ္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ကံထူးသူအျဖစ္ ထိုင္ခံု ေနရာရတတ္ပါတယ္။ ထိုင္လိုက္ရရင္ေတာ့ ရပ္ျပီးစီးရတာထက္ေတာ့ အမ်ားၾကီးသက္သာသြားတယ္လို ့ ဆိုရေပမေပါ့။ သို ့ေသာ္လည္း.........အဲဒီ သို ့ေသာ္လည္းက ဒီစာေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။

(၁)

ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္သေလာက္ေျပာၾကည့္ရရင္ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြရဲ ့ဘ၀ပံုစံက မနက္ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ မိုးခ်ဳပ္လို ့အလုပ္ျပီးရင္ အမ်ားအားျဖင့္ အိမ္ကိုေတာ့ တန္းမျပန္တတ္ၾကဘူး။ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုခုကို၀င္ျပီး ညေနစာ စားရင္း၊ ေသာက္ရင္း စကားစျမည္ေျပာၾကတယ္။ ညနက္မိုးခ်ဳပ္မွ အိမ္ျပန္ဖို ့လုပ္ၾကပါတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ေန ့လံုးအလုပ္လုပ္ထားလို ့ ပင္ပန္းေနတာေရာ၊ ေသာက္စားထားတာေတြေရာေပါင္းျပီး သူတို ့ေတြ အားအင္ကုန္ခန္းလို ့ ခ်ိနဲ ့ေနၾကပါျပီ၊ အခ်ိဳ ့လည္း အမူးလြန္ျပီး ဘူတာမွာ အန္တဲ့သူကအန္၊ ရထားထဲ အန္တဲ့သူက အန္ေပါ့။

ဒီလို ့နဲ ့မနက္ေရာက္လို ့ အလုပ္ျပန္သြားရမယ္ဆိုေတာ့ အိပ္ယာကေန အလုပ္ခ်ိန္နီးကပ္မွ ထျပီး ဘူတာကို အေျပးတစ္ပိုင္းသြားၾက၊ ရထားမီေအာင္ လုတက္ၾက၊ ဒီလိုနဲ ့ တစ္ေန ့တာ ျပန္စၾကတာပါဘဲ။ အခ်ိဳ ့ဆို ဘူတာသန္ ့စင္ခန္းထဲက လက္ေဆးေဘဇင္က်မွ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္လုပ္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ေတြ ့ရတတ္ပါတယ္။ သင္ဖူးတဲ့စာထဲက ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြက်င့္သံုးတဲ့ Just In Time စနစ္ဆိုတာကိုေတာင္ ေျပးျပီးသတိရမိပါတယ္။ အခုမွပဲ လက္ေတြ ့ျမင္ရေတာ့တာကိုး။


ဒီလိုနဲ ့ရထားထဲကို ေရာက္ၾကျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့....။
ရထားထဲမွာ ေလေအးေပးစက္က ဖြင့္ေတာ့ထားပါတယ္၊ ဒါေပမယ္လို ့ လူေတြတအားမ်ားေနေတာ့ သူလည္း ေအးသင့္သေလာက္ မေအးေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အထူးသျဖင့္ အခုလိုေႏြရာသီအခ်ိန္မွာဆို အပူခ်ိန္က အျပင္မွာ သိသိသာသာျမင့္ေနေတာ့ ရထားတြင္းမွာလည္း အေအးက အျပင္အပူကို ေက်ာ္ဖို ့မနဲကို ၾကိဳးစားေနရပံုပါ။

ထိုင္ခံုေနရာရျပီး စီးရတဲ့သူ (၁၀)ေယာက္မွာ (၇)ေယာက္ေလာက္က စထိုင္ျပီဆိုတာႏွင့္ ငိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ဒီျမိဳ ့ကလူေတြရဲ ့ဓေလ့ထံုးစံပါဘဲ။ အိပ္ေရးမ၀တဲ့ ေ၀ဒနာဟာ လူတိုင္းနီးပါးမွာ ရွိေနၾကပါတယ္။ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္လတ္လတ္ က်ားမ မေရြး ငိုက္ၾကပါတယ္။ ငိုက္ရင္းတခ်ိဳ ့ဆို ေဟာက္သံေတာင္ထြက္လာတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ့လည္း ေဘးကလူေပၚ ယိုင္က်လိုက်၊ ဒါမွမဟုတ္ ေခါင္းႏွင့္ အေနာက္ကျပဴတင္းေပါက္မွန္ႏွင့္ ေဆာင့္လို ေဆာင့္ေပါ့။

(၂)

ေနရာရလို ့ထိုင္စီးတဲ့အခါ မတ္တပ္ရပ္ေနရတာမဟုတ္ေတာ့လို ့ ခႏၶာကိုယ္သက္သာေသာ္လည္း ကိုယ့္ရဲ ့ေဘးက ငိုက္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ ့ေခါင္းမ်ား ကိုယ့္စီအရွိန္ႏွင့္ လာမေဆာင့္ေအာင္ သတိျပဳေနရတတ္သလို၊ တျခားဆိုးတဲ့ကိစၥတစ္ခုကေတာ့ အနံ ့အသက္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေလေအးေပးစက္ေတြ သိပ္မႏိုင္တာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုပါဘဲ။ ခုနကေျပာခဲ့သလို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အိပ္ယာက လူးလဲထလာၾကတာေတြဆိုေတာ့....။ သူတို ့ေတြရဲ ့ထြက္သက္တိုင္းဟာ ေလထုကို သက္ေရာက္မႈျဖစ္ေနေတာ့တာပါဘဲ။ အားလံုးနီးပါးကေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာကို ေရေမႊးေတြ၊ ေခါင္းလိမ္းဆီေတြ၊ ေပါင္ဒါေတြ လိမ္းက်ံခ်ယ္သလာၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ လိမ္းထားတဲ့နံ ့သာေတြရဲ ့အနံ ့က သက္သက္၊ ကိုယ္ခႏၶာထဲကထြက္ေပၚလာတဲ့အနံ ့က သက္သက္ဆိုတာ သတိျပဳမိသူ နည္းလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

ရထားစီးရင္းက ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ခရီးေ၀းသြားခဲ့တဲ့အေတြ ့အၾကံဳေတြကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ ေလေအးေပးစက္သိပ္မေကာင္းတဲ့၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆီေခၽြတာျပီး အေအးေလွ်ာ့ထားတတ္တဲ့ Express ကားေတြကို စီးရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြႏွင့္ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ ညဘက္အားလံုးအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ရုတ္တရတ္တေရးႏိုးလာမိျပီဆိုရင္ တစ္ကားလံုးမွာရွိတဲ့ ခရီးသည္ေတြရဲ ့ ထြက္သက္က ျဖစ္လာတဲ့ အနံ ့ကို ရွဴရိႈက္ရမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ေတာ္ေတာ္ကို ႏွာေခါင္းအဆင္မေျပမႈျဖစ္ျပီး အျမန္ဆံုးျပန္အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ဖို ့ကို ၾကိဳးစားရပါေတာ့တယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဒီေဒါမနႆေ၀ဒနာႏွင့္ မနက္ေရာက္တဲ့အထိ ႏွစ္ပါးသြားရပါေတာ့တယ္။

(၃)

ဒီျမိဳ ့မွာရွိတဲ့ အိမ္ခန္းေတြအားလံုးဟာ အလံုပိတ္ေတြမ်ားတယ္။ မွန္တံခါးထုၾကီးေတြ၊ သံတံခါးမၾကီးေတြႏွင့္ ဖြဲ ့စည္းထားပါတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း ေအးျပီဆို သုညေအာက္ေရာက္သြားတတ္သလို ပူျပီဆိုရင္လည္း မီးဖိုနားရပ္ေနရသလိုမ်ိဳးကိုး။ အဲဒီေတာ့ လူတိုင္း အခန္းထဲမွာ ေလေအးႏွင့္ ေလပူ ေပးလို ့ရတာတြဲပါတဲ့ စက္ေတြတပ္ဆင္ျပီး ေနၾကပါတယ္။ အခန္းေတြက ေလ၀င္ေပါက္ လံုး၀မရွိေတာ့ တခါတေလ မနက္ေစာေစာစီးစီး အခန္းထဲက သူမ်ားေတြအိပ္ေနခ်ိန္မ်ိဳး အျပင္ကေနျပန္လာမိရင္ အခန္းတံခါးမၾကီး ဆြဲဖြင့္လိုက္တာႏွင့္ ႏွာေခါင္းထဲကို အနံ ့တစ္ခုက တန္းခနဲ၀င္လာျပီး ၾကိဳဆိုတတ္ပါတယ္။ (အခုေတာ့ ေလသန္ ့စက္ေလး တစ္လံုး၀ယ္ျပီး အခန္းထဲဖြင့္ထားေတာ့ နဲနဲေတာ့ ေတာ္သြားပါတယ္။ ဒီလိုဘဲ နည္းပညာအေထာက္အကူယူရတာေပါ့ေလ။)

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူတိုင္း၊ သတၱ၀ါတိုင္းဟာ အပုပ္ေကာင္ရုပ္ေဆာင္ျပီး ေနၾကရတဲ့ သူေတြမဟုတ္ပါလားဗ်ာ။ ကိုယ္ကသူမ်ားေတြနံတာေလွ်ာက္ေျပာေနလို ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေရာ မနံဘူးလားဆိုေတာ့ နံတာပါဘဲ။ ဒါက သဘာ၀ေတြထဲက သဘာ၀တစ္ခုဘဲကိုး။ လူဆိုတာမ်ိဳးကလည္း တစ္ကိုယ္ရည္ သန္ ့ရွင္းေရး လုပ္ေပးေနလို ့သာပါ။ သန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္းမေနဘဲ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ပစ္ထားၾကည့္ရင္ မသာရဲ ့သဘာ၀ေတြ အထင္းသားေပၚလာေတာ့တာပါဘဲ။

ျမန္မာျပည္ နယ္ဘက္ေတြက သုႆန္ေတြကို သြားဖူးရင္ အသုဘကမၼ႒ာန္းကို အျမည္းအေနႏွင့္ တီးေခါက္ၾကည့္လို ့ရတတ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေသဆံုးလို ့ သုႆန္မွာ လာေျမျမွဳပ္သြားတဲ့အခါ တကယ္လို ့အဲဒီျမွဳပ္သြားတဲ့တြင္းကလည္း တိမ္မယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာလည္း ေျမမဖို ့ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ျမွဳပ္ျပီး ေနာက္တစ္ရက္ေရာက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ အနံ ့က လႈိင္ေနေအာင္ထြက္လာေတာ့တာပါဘဲ။ သက္ဆိုင္သူမိသားစုကေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္မလာေတာ့လို ့ သူတို ့ရဲ ့ေသဆံုးသြားတဲ့ ခ်စ္ခင္သူရဲ ့ေနာက္ဆက္တြဲအေျခအေနကို မသိႏိုင္ေလာက္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဂူသြင္းျပီး သျဂိဳလ္ရင္ေတာ့ ျမင္ကြင္းက ပိုရွင္းတတ္ပါတယ္။ ဂူသြင္းျပီး ေနာက္တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရင္ အုပ္ဂူေအာက္ေျခပိုင္းကေန အရည္စီးေၾကာင္းေတြ စိမ့္ထြက္လာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအရည္ႏွင့္အတူ အနံ ့ကလည္း ေရာပါလာတာေပါ့။ ေသဆံုးသြားသူရဲ ့ သက္ဆိုင္သူေတြသာ ဒီျမင္ကြင္းကို ျမင္ၾကရရင္ ဘယ္လိုခံစားၾကရမလဲေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ့ေဖာက္ျပန္မႈအေပၚ ထိတ္လန္ ့မႈေတြအစဥ္အတန္းၾကီး ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။


(၄)

“ဥပဒၵဳတံ ၀တ ေဘာ, ဥပႆ႒ံ ၀တ ေဘာ”

“အို-အခ်င္းတို ့...အလံုးစံုေသာ ကိုယ္၏အျဖစ္သည္ ႏွစ္သက္ခင္မင္ဖြယ္ မရွိဘဲလ်က္ တပ္ျငိစြဲလန္းသျဖင့္ ပင္ပန္းႏွိပ္စက္ေလစြတကား၊ ဤခႏၶာငါးပါး၏ အျဖစ္သည္ အႏွစ္သာရမရွိ၊ တစီးတြင္း၌ တက္ေသာအျမွဳပ္ကဲ့သို ့ ယုတ္မာလွစြာလ်က္ တဏွာ၏အဟုန္ျဖင့္ စံုမက္ျခင္းျပင္း၍ ညွဥ္းဆဲပူေလာင္ေလစြတကား”

ဒီစကားကို ေရရြတ္လိုက္တဲ့သူကေတာ့ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက အားလံုးသိထားၾကတဲ့ ယသသူေဌးသားပါပဲ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပဥၥ၀ဂၢီငါးပါးကို ဓမၼစၾကာတရားဦးေဟာျပီး မိဂဒါ၀ုန္ေတာမွာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူတဲ့အခ်ိန္ ဗာရာဏသီျပည္ ေသနနိဂံုးက ႏို ့ဆြမ္းလွဴတဲ့ သုဇာတာရဲ ့သား ယသသူေဌးသားဟာ ျပႆဒ္သံုးေဆာင္မွာ ရာသီအလိုက္ တလွည့္စီ တစ္ေထာင့္ငါးရာေသာ ေမာင္းမမိႆံေတြႏွင့္ မိမိကလြဲ တျခားေသာ ေယာက်ာ္းမရွိပဲ ကာမဂုဏ္စည္းစိမ္းကို ခံစားေနပါတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ သတို ့သားဟာ ခပ္ေစာေစာအိပ္ေပ်ာ္သြားျပီး ညဥ့္နက္ပိုင္းမွာ တေရးႏိုးထလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ မိုးတြင္းကာလျဖစ္ေတာ့ (ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ ျပႆဒ္ရဲ ့ေလသာျပဴတင္းေတြကို မိုးေလမ၀င္ေအာင္လို ့ပိတ္ထားၾကမယ္ထင္တယ္) ညအေစာပိုင္းတုန္းကေတာ့ သူေဌးသားကို အလုပ္အေကၽြးေတြက ၀ိုင္းျပီး ယပ္ခပ္ေပးေနၾကမွာပါ။ မင္းသားလည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ၊ သူတို ့ေတြလည္း ယပ္ခပ္တာကို ရပ္နားၾကျပီး အိပ္ေမာက်ေနစဥ္ အခန္းဟာ ေလ၀င္ေလထြက္မရွိေတာ့ဘဲ ေလွာင္ပိတ္ေနဖို ့မ်ားပါတယ္။ သတို ့သားက အိုက္စပ္စပ္ႏွင့္ ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ မိမိရဲ ့ကိုယ္လုပ္ေမာင္းမေတြမွာ ေဟာက္တဲ့သူက ေဟာက္၊ အ၀တ္အစားဖရိုဖရဲႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့သူက ေပ်ာ္၊ လက္ကားယား ေျခကားယားေတြႏွင့္ အိပ္တဲ့သူကအိပ္၊ ဒီၾကားထဲ သူတို ့ေတြဆီကထြက္လာတဲ့ စက္ဆုပ္ဖြယ္အနံ ့ေတြကို ရတဲ့အခါ သတို ့သားဟာ စိတ္ႏွလံုးတုန္လႈပ္ျပီး အလန္ ့တၾကား ခုနက စကားကို ေရရြတ္မိတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒီလိုနဲ ့ပဲ ယသသတို႔သားဟာ ျပႆဒ္ကေနထြက္လာ၊ မိဂဒါ၀ုန္ေတာကို ေရာက္ျပီး စၾကံၤေလွ်ာက္ေတာ္မူေနတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ ဆံုေတြ႕ပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါမွာလည္း ယသဟာ “ဥပဒၵဳတံ” ကိုပဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေျပာၾကား ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက-

“ဣဒံ ေခါ ယသ အႏုပဒၵဳတံ အႏုပႆ႒ံ၊ ဧဟိ ယသ နိသီဒ၊ ဓမၼံ ေတ ေဒေသႆာမိ”

“ခ်စ္သား ယသ.... ငါ ရအပ္ေသာ အျမိဳက္နိဗၺာန္သည္ ရြံ႕ရွာစက္ဆုပ္အပ္ေသာ သေဘာမရွိ၊ ထိပါးႏွိပ္စက္ျခင္းလည္း ကင္း၏၊ သန္ ့ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ခ်မ္းသာ တကာတို ့၏ အထြတ္လည္းျဖစ္၏၊ ယုတ္ညံ့ေသာ သတၱ၀ါတို ့ ေရာက္ျခင္းငွာမထိုက္၊ ၾကီးျမတ္ေသာ ပုညသမၻာရ ရွိေသာသူတို ့၏ ေနရာသာလွ်င္ျဖစ္၏၊ အႏွစ္သာရႏွင့္ျပည့္စံု၍ ဂုဏ္အေပါင္းတို ့၏ တည္ရာလည္းျဖစ္၏၊ ခ်စ္သား ယသ.... စင္ၾကယ္လွေသာ သုခကို သင္အလိုရွိမူကား လ်င္စြာလာေလာ့၊ ခ်မ္းသာေၾကာင္းျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္တရားကို သင့္အား ငါေဟာအ့ံ”


လို ့မိန္ ့ေတာ္မူျပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့ပဲ ယသလုလင္တစ္ေယာက္ ဘ၀ေတြရဲ ့ကုန္ဆံုးရာဆီသို႔ ဆိုက္ေရာက္ခိုလႈံသြားခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

နိဂံုး

ကၽြန္ေတာ္အခုေရာက္ေနတဲ့ ျမိဳ ့မွာေတာ့ တီဗြီေတြထဲမွာ အိပ္ယာထ ပါးစပ္မနံေအာင္ဆိုျပီး ေသာက္ဖို ့ေဆးျပားေလးေတြ ေၾကာ္ျငာေနတာေတာ့ ေတြ ့ေနရပါတယ္။ သြားတိုက္ေဆးေၾကာ္ျငာေတြ၊ ခံတြင္းသန္ ့ေဆးေၾကာ္ျငာေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ စားသံုးသူေတြ ၀ယ္ခ်င္စိတ္တဖြားဖြားေပၚလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေနၾကေလရဲ ့။

ေခတ္မီနည္းပညာေတြႏွင့္ေတာ့ လူေတြရဲ ့အမွန္သရုပ္ကို ဟန္လုပ္ဖုံးကြယ္ဖို ့ နည္းေပါင္းစံုႏွင့္ ၾကိဳးစားေနၾကတာ တိုးတက္ဖြံ ့ျဖိဳးမႈရဲ ့လကၡဏာတစ္ခုအေနႏွင့္ေတာ့ ခ်ီးက်ဴးရမွာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္....ခႏၶာရဲ ့တကယ့္အရွိတရားက အပုပ္ေကာင္ရုပ္ေဆာင္ေနတာသာမို ့ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကိဳးစားျပဳျပင္ ဖုံးကြယ္ထားတာေတြ အားလံုးရပ္ဆဲျပီး အရွိ အရွိအတိုင္း ျဖစ္မယ့္၊ က်န္ခဲ့မယ့္ အခ်ိန္ ေရာက္လာၾကမွာပါဘဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မတိုင္မီ ဒီအပုပ္ခႏၶာကိုယ္ကို အရင္းျပဳျပီး အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာထြက္ေအာင္ လုပ္ထားႏိုင္မွသာ ေတာ္ေပေတာ့မယ္လို ့ ရထားေပၚမွာ ႏိုးတစ္၀က္ ငိုက္တစ္၀က္ႏွင့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ႏွလံုးသြင္းမိရင္း.....

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ


က်မ္းကိုး
ဇိနတၳပကာသနီက်မ္း



No comments:

Post a Comment