Saturday, August 21, 2010

သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)

၁ဝ - စူဠသာေရာပမသုတ္

၃၁၂။ အကြ်နု္ပ္သည္ ဤသို ့ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္ -
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားသို ့ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားနွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ နႈတ္ဆက္ စကား ေျပာဆို၏၊ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆို ျပီးဆံုး ေစ၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ ပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤသို ့ ေလွ်ာက္၏-

''အသွ်င္ေဂါတမ တပည့္အေပါင္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းဆရာျဖစ္ကုန္ေသာ ထင္ရွား ကုန္ေသာ ေက်ာ္ေစာ ကုန္ေသာ အယူဝါဒကို တီထြင္သူ ျဖစ္ကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္း ဟု လူအမ်ားက သမုတ္ထားသူ ျဖစ္ကုန္ေသာ ပူရဏကႆပ, မကၡလိေဂါသလ, အဇိတေကသကမၺလ, ပကုဓကစၥာယန, ေဗလဋၭသား သဥၥယ, နာဋသား နိကဏၭ ဟူေသာ သမဏျဗာဟၼဏတို ့သည္ရိွကုန္၏။ ထိုသူ အားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္ အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို့သည္ပင္မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။

ပုဏၰား ''ထိုသူအားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို ့သည္ပင္လွ်င္ မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု ေမးေလွ်ာက္ျခင္းသည္ မသင့္ေလ်ာ္။ ရိွေစဦး ပုဏၰား သင့္အား တရား ေဟာအံ့၊ ထိုတရားကို နာေလာ့၊ ေကာင္းစြာ နာေလာ့၊ ေဟာၾကားအံ့ ဟု (မိန္ ့ေတာ္ မူ၏)။ ''အသွ်င္ ေကာင္းပါျပီ'' ဟုပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထားေလေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ (ဆိုလတၲံ့ေသာ) ဤတရားကို ေဟာေတာ္မူ၏ -

၃၁၃။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကိုလြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို့ ေျပာဆို ရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကိုရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ရိွ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။

၃၁၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။

၃၁၅။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။

၃၁၆။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကုိ လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။

၃၁၇။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟုသိလ်က္ ဖဲခြါသြား ရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို သိ၏၊ အကာကို သိ၏၊ အခံြကို သိ၏၊ အေပြးကို သိ၏၊ အခက္ အရြက္ကို သိ၏။ ထိုသို ့ သိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ အပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း ခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။

၃၁၈။ ပုဏၰား ဤအတူ ပင္လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲျခင္း အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ'ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ျပည့္စံုသူလည္း ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ ''ငါသည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မထင္ရွားကုန္၊ တန္ခိုး အာနုေဘာ္ နည္းကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩသယသာ ရိွ၍အဆံုးအမကို ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။

ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။

၃၁၉။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္းျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ အက်င့္သီလ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ေကာင္းေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါး ကုန္ေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား အက်င့္သီလ မရိွသူ ယုတ္ညံ့ေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍သူတစ္ပါး ကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာတစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယသာ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။

ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။

၃၂ဝ။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ အာရံုတစ္ခုတည္း၌ တည္တံ့ေသာ စိတ္ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို့သည္ကားတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ မရိွသူ တုန္လႈပ္ ပံ့်လြင့္ေသာ စိတ္ရိွသူတို ့ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္း လည္းမရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။

ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြား၏။ ထိုသူသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟုေဟာၾကား၏။

၃၂၁။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း။ပ။ ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုသူသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကိုမ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၏၊ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္တံ့ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ ''ငါသည္ သိျမင္လ်က္ ေန၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မသိမျမင္ဘဲ ေနကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း နိွမ့္ခ်ေပ၏။ ထိုဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ရိွ၏။

ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။

၃၂၂။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။

ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ကို စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္းမနိွမ့္ခ်ေပ။ ဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို့ကို မ်က္ေမွာက္ျပုျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။

၃၂၃။ ပုဏၰား အဘယ္ တရားတို ့သည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ကုန္သနည္း၊ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ အကုသိုလ္တရားတို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ပဌမဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ဝိတက္ ဝိစာရ ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ မိမိသနၲာန္၌ စိတ္ကိုၾကည္လင္ ေစတတ္ေသာ၊ စိတ္တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ'ကို ျဖစ္ပြား ေစတတ္ေသာ၊ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'မရိွေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ' မရိွေသာ၊ တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ' ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ဒုတိယဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ကို မတပ္မက္ျခင္းေၾကာင့္ ေအာက္ေမ့ျခင္း 'သတိ' ဆင္ျခင္ျခင္း 'သမၸဇဥ္' နွင့္ ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍ လ်စ္လ်ဴရႈလ်က္ ေန၏၊ ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ'ကိုလည္း ကိုယ္ျဖင့္ ခံစား၏၊ အၾကင္ တတိယဈာန္ေျကာင့္ ထိုသူကို ''လ်စ္လ်ဴရႈသူ သတိရိွသူ ခ်မ္းသာစြာ ေနေလ့ရိွသူ'' ဟု အရိယာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေျပာၾကား ကုန္၏၊ ထိုတတိယဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲကို ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဝမ္းသာျခင္း နွလံုး မသာျခင္းတို ့၏ ေရွးဦးက ပင္လွ်င္ ခ်ဳပ္နွင့္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မရိွေသာ ဥေပကၡာေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္း ရိွေသာ စတုတၴဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။


ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ရူပ သညာတို ့ကို လြန္ေျမာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈ 'ပဋိဃ' သညာတို ့ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ အမိ်ဳးမိ်ဳးေသာ သညာ 'နာနတၲသညာ' တို ့ကို နွလံုးမသြင္းျခင္းေၾကာင့္ ''ေကာင္းကင္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''ဝိညာဏ္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''တစ္စံုတစ္ခုမွ် မရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကိဥၥညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကိဥၥညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။

ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ မွတ္သိျခင္း ခံစားျခင္းတို့ ခ်ဳပ္ရာ (နိေရာဓသမာပတ္) ကို ျပည့္စံုေစ၍ ေန၏။ ထိုရဟန္းအားပညာျဖင့္လည္း ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါ တရားတို ့သည္ ကုန္ခန္း ကုန္၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ အထူးသျဖင့္လည္း သာလြန္၏၊ အထူးသျဖင့္လည္း မြန္ျမတ္၏။ ပုဏၰား ဤတရားတို ့သည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္၏။

၃၂၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကို ခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂိၢဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။

ပုဏၰား ဤသို ့လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္သည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈအတြက္ မဟုတ္ေပ၊ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ ဟူေသာအကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ။ ပုဏၰား အၾကင္ မပ်က္စီးေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ ရိွ၏၊ ဤသာသနာေတာ္သည္ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)အတြက္သာ ျဖစ္၏၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ အနွစ္ အသားေပတည္း၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)သည္ အဆံုး (ပန္းတိုင္) ေပတည္းဟု (မိန္ ့ေတာ္မူ၏)။

ဤသို့ မိန္ ့ေတာ္ မူေသာ္ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား- ''အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ ရိွပါေပ၏။ အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ရိွပါေပ၏။ပ။ အသွ်င္ ေဂါတမ အကြ်နု္ပ္ကို ယေန ့မွ စ၍ အသက္ထက္ဆံုး (ရတနာသံုးပါးကို) ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာ ဟု မွတ္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ၾကား၏။

ဆယ္ခုေျမာက္ စူဠသာေရာပမသုတ္ျပီး၏။
၃ - ၾသပမၼ၀ဂ္
မဇၥ်ိမနိကာယ္ - မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္ ျမန္မာျပန္

No comments:

Post a Comment