Wednesday, February 24, 2010

ေဒါသကုိ ဘယ္လုိပယ္မလဲ

ေဒါသကုိ ဘယ္လုိပယ္မလဲ


ေဒါသကုိ ဘယ္လုိပယ္မလဲ?

ဒီေမးခြန္းရဲ့ အေျဖကုိ စာေရးသူ ကုိ္ယ္တုိင္လည္း သိပ္သိခ်င္ေနတာပါ။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ ေဒါသ ျဖစ္မိတဲ့အခါ ရင္ထဲက "ဒုတ္. ဒုတ္" “ဒုတ္. ဒုတ္"နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ ေဒါသျဖစ္တာထက္ အိပ္မေပ်ာ္တာက ပုိေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲရပါတယ္။ အဲဒီ အိပ္မေပ်ာ္ တာ တစ္ခ်က္နဲ့တင္ ေဒါသမျဖစ္ခ်င္ တာပါ။ မျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ျဖစ္ေနရတုန္းပါ။ အနာဂါမ္ မျဖစ္ သေရြ႔ေတာ့ ျဖစ္ေနရဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒါသကုိ ဘယ္လုိ ပယ္ရမလဲ ဆုိတာကုိ သိပ္သိခ်င္တာပါ။

မဟာစည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ေဒါသနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၀မၼိကသုတ္တရားေတာ္မွာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ တကယ့္ျဖစ္စဥ္ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ထည့္ေဟာထားဖူးပါတယ္။

ေဟာစဥ္တရားေတာ္က ဒီလုိပါ။

“တစ္ခါက.. သုဓမၼ၀တီပုံႏွိပ္တုိက္က တုိက္အုပ္ ဦးပန္းေမာင္ဆုိတဲ့ ဒကာႀကီးက မွတ္ဖြယ္ ၀တၳဳကေလး တစ္ခုကုိ ေျပာပါတယ္။ ဦးပန္းေမာင္ဆုိတာ ဒကာလူ ၾကားေကာင္း ၾကားဖူးပါ လိမ့္ မယ္။ အဲဒီ ဦးပန္းေမာင္က ေရဒီယုိထဲက ေနျပီးေတာ့ "မျဖစ္စေလာက္တရားေတာ္" ေဟာမယ္ဆုိလုိ႔ "ဘာမ်ား ေဟာမွာ ပါလိမ့္မတုန္း"လုိ႔ ဘုန္းႀကီးက နားေထာင္ေနတယ္။ သူ ေျပာပုံက မျဖစ္စေလာက္ကေလးနဲ႔လည္း ဒုကၡျဖစ္တတ္တယ္၊ မျဖစ္စေလာက္ကေလးပဲ ဆုိ ျပီးေတာ့ မရုိမေသ မလုပ္လုိက္ပါနဲ႔တဲ့။ ဒကာလူေရာ အဲဒီတုန္းက မၾကားလုိက္ဘူးလား၊ မၾကားဖူးတဲ့သူေတြကပဲ မ်ားပါလိမ့္မယ္။ မျဖစ္စေလာက္ တရားေတာ္တဲ့၊ သူ ့ ဥစၥာေကာင္း တယ္၊ အမည္ေပးပုံကေလးကိုက သိပ္ေကာင္းေနတယ္။ ျဖစ္ပုံကလည္း ဆန္းတယ္၊ ဘယ္လုိ လဲဆုိေတာ့ တစ္ခါက အင္မတန္ ရင္းရင္းႏွီးနွီး အတူေနၾကတဲ့ ဦးပဥၥင္း ႏွစ္ပါး ရွိပါသတဲ့ ။ တစ္ပါးက ေရခ်ိဳးေနတယ္။ အဲဒီလုိ ေရခ်ိဳးေနတုန္း သူ့ဖိနပ္ကုိ တစ္ပါးက က်ီစယ္လုိတဲ့အေနနဲ႔ ၀ွက္ထားတယ္။ ဟုိေရခ်ိဳးေနတဲ့ ဦးပဥၥင္းက ေရးခ်ိဳးျပီးတဲ့အခါ ဖိနပ္ စီးမယ္လုိ႔ ၾကည့္လုိက္ ေတာ့ သူဖိနပ္ ကို မေတြ႔ရဘူး။ မေတြ႔ရေတာ့ အဲဒီ ဦးပဥၥင္းကလည္း သူ႔ဖိနပ္၀ွက္ထားမွန္းသိလုိ႔ ရယ္စရာအေနနဲ႔ သူက ေျပာတယ္။ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေျပာလုိက္တာပါပဲ။ " ေဟ့… ငါ့ဖိနပ္ကုိ ဘယ္ေခြးခ်ီသြားမွန္း မသိဘူး" လုိ႔ ေျပာလုိက္သတဲ့။ ဒီေတာ့ ဖိနပ္ ၀ွက္ထားတဲ့ ဦးပဥၥင္းက စိတ္နာလုိက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ " ငါ့ကုိ ေခြးျဖစ္ေအာင္ ဆုိတယ္"လုိ႔ အေတြးေခါင္ျပီးေတာ့ စိတ္နာလုိက္တာတဲ႔။ ဟုိ ဖိနပ္ရွင္ ဥိးပဥၥင္းကေတာ့ ေစတနာ မပါပါဘူး၊ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာလုိက္တာပါပဲ၊ စိတ္နာေလာက္ေအာင္လုိ႔ ေျပာလုိက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဖိနပ္ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ဒီလုိေျပာရမွာပဲ။ ဖိနပ္ ေခြးခ်ီတယ္လုိ႔ ေျပာတာဟာ ေျပာရုိး ေျပာစဥ္ပဲ။ အေျပာခံရတဲ့ ဦးပဥၥင္းကေတာ့"ငါ့ ကုိေခြးျဖစ္ေအာင္ ေျပာရမလား"ဆုိျပီး စိတ္ဆုိးတာနဲ႔ အုတ္ခဲႀကီးနဲ႔ ဖိနပ္ရွင္ ဦးပဥၥင္းရဲ႔ ေခါင္းကိုထုလုိက္တာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူရွာသတဲ့။ ေအာင္မယ္ ေျပာတာကေတာ့ သူ့ ့ဥစၥာ မျဖစ္စေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာတဲ့ ဦးပဥၥင္းမွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူရတယ္။ အုတ္ခဲနဲ႔ ထုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္း ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈႀကီး ျဖစ္ရတယ္"။

(၀မၼိကသုတ္တရားေတာ္ - ႏွာ -၁၃၉၊ ၁၄၀၊ ၁၄၁။)

စာေရးသူတုိ႔ မမီလုိက္တဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ကုိ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ျပန္ေဟာျပလုိ႔ သိခြင့္ ရတာပါ။

ဇာတ္လမ္းေလးက စာကတစ္ဆင့္ ဖတ္ရရုံနဲ႔တင္ ၾကက္သီးထစရာပါ။ စိတ္သေဘာ မြန္ျမတ္မႈ ေလးေတြကေတာ့ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ ရွိေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာတဲ့ေဒါသကုိ မထိန္းလုိက္ႏုိင္တဲ့ အတြက္ ကာယကံေျမာက္ က်ဴးလြန္ မိသားျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒါမ်ိဳးေလးေတြက လူေလာကမွလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ေဒါသအေလ်ာက္ ရာဇ၀တ္သင့္ေနတဲ့ ေထာင္ထဲက သူေတြကုိ ေလာ့လာၾကည့္ရင္ ပင္ကုိယ္ ဓာတ္ခံအားျဖင့္ စိတ္ထားေလးေတြက ေကာင္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖ်က္ခနဲ ျဖစ္လုိက္တဲ့ ေဒါသကုိ ဖ်က္ခနဲ မထိန္းလုိက္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ဖ်တ္ခနဲ ျပဳမိသြားၾကတာပါ။ သတိ၀င္တဲ့အခါမွာ အားလုံးက်ဴးလြန္ ျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒီလုိ က်ဴးလြန္မိလုိက္တာကုိ "ငါ ျပဳမိလုိက္တာမွ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပ့ါမလား" ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေတာင္ မယုံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရာအားလုံးက ေနာက္က် သြားခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေလာကျပစ္ ဓမၼျပစ္ေတြကုိ နင့္နင့္ႀကီးခံစားသြား ရေတာ့တာပါ။

တကယ္လုိ႔ ေဒါသမျဖစ္ဘဲ မေနႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္လည္း မေနာကံအဆင့္ ေလာက္ မွာပဲ ျဖစ္ေနျပိး ၀စီကံ ၊ ကာယကံကုိ ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ထိန္း ထားလုိက္ႏုိင္ ရင္ အခုလုိ အျဖစ္ဆုိးႀကီးနဲ့ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အနာဂါမ္မျဖစ္သေရြ ့ေတာ့ ေဒါသက ရွိေနဥိးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ဦးေတာ့ မေနာကံ အဆင့္မွာပဲ ထိန္းထားလုိက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ မေနာကံ အဆင့္ မွာပဲ ျဖစ္ေနတာ ဆုိေတာ့ သူတစ္ပါး မသိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ကုိလည္း သူတစ္ပါးက အထင္မေသးေတာ့ ပါဘူး။ တကယ္လုိ႔ ပက္ကနဲ ျပန္ေျပာမိလုိက္ရင္ ကုိယ္ ေဒါသ ထြက္တာ လူသိသြားပါျပီ ၊ ဒါဆုိ ကုိယ့္ကုိလည္း အထင္ေသးသြားပါျပီ။

ဦးဇင္ေလးႏွစ္ပါးရဲ ႔ ျဖစ္စဥ္ကုိ အားလုံးၾကားဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ႏႈိုင္း ယွဥ္ ၾကည့္ ရေအာင္ပါ။

တစ္ခါတုန္းက ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ေက်ာင္းေဆာက္ဖုိ႔ သစ္ပင္ ခုတ္ပါတယ္။ အဲဒီ သစ္ပင္မွာ သားငယ္တစ္ဥိးနဲ႔ ေနေနတဲ့ နတ္သမီးက သူေနေနတဲ့ ဗိမာန္ကုိ မဖ်က္ဆီးဖုိ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး။ ရဟန္းက စိတ္လက္မာန္ပါနဲ႔ ခုတ္ခ်လုိက္တာ နတ္သမီးရဲ ႔ သားငယ္ေလးလက္ကုိ ထိခုိက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ နတ္သမီးက ေဒါသအႀကီး အက်ယ္ ထြက္ျပီး ရဟန္းကုိ သတ္ပစ္မလုိ႔ ႀကံလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသကုိ ထိန္းသိမ္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကုိ အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေလွ်ာက္ျပပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက "ခ်စ္သမီး..ကုိယ့္ရဲ့ ေဒါသကုိ သိမ္းဆည္းႏုိင္ခဲ့တာ သိပ္ ေကာင္းတာပဲ။ တကယ္လုိ႔ ခ်စ္သမီးက အဲဒီအရဟန္းရဲ့ အသက္ကုိ အႏၱရယ္ျပဳလုိက္ရင္ ခ်စ္သမီးအတြက္ အကုသုိလ္ေတြ တုိးပြားသြားလိမ့္မယ္"လုိ႔ အားေပးနွစ္သိမ့္စကား ေျပာလုိက္ ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေက်ာင္းအနီးမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္တစ္ပင္မွာ ေနဖို႔ ေပးလုိက္ ပါတယ္။

အုတ္ခဲနဲ ့ထုတဲ့ ရဟန္းငယ္ေလးေကာ၊ နတ္သမီးေလးေကာ ေဒါသေတာ့ ျဖစ္လုိက္ၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ရဟန္းငယ္ေလးက ကာယကံနဲ႔ ၀စီကံကုိ မထိန္းလုိက္ႏုိင္ပါဘူး။ နတ္သမီးေလးက ကာယကံ နဲ့့ ၀စီကံကုိ ထိန္းလုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ေဒါသ ျဖစ္တာခ်င္းအတူတူ ကာယကံနဲ႔ ၀စီကံကုိ ထိန္း ႏိုင္ျခင္းနဲ႔ မထိန္းႏုိင္ျဖင္း ကြာသြားပါတယ္။

ျဖစ္စဥ္ေလးက စကၠန္႔ပုိင္း ၊ မိနစ္ပုိင္း အတြင္းေလးပါ။ ကုိယ္က ဒီစကၠန္႔ပုိင္း၊ မိနစ္ပုိင္း အတြင္းေလးကုိ ေကာင္းေကာင္း ထိန္းလုိက္ႏုိင္ဖုိ႔ပါ။ မထိန္းလုိက္ႏုိင္ရင္ ႀကီးမားတဲ့ အျပစ္ဆုိးက်ိဳးႀကီးကုိ ရလုိက္ေတာ့တာပါ။

ဒီေနရာမွာ နည္းယူဖုိ႔ေကာင္းတာက နတ္သမိးေလးရဲ့ အျပဳအမူပါ။ နတ္သမီးေလးက ျဖစ္လာတဲ့ ေဒါသကုိ ထိန္းျပီး အားကုိးေလးစားရာ ျမတ္စြာဘုရားကုိ သြားေလွ်ာက္တာပါ။ သြား ေလွ်ာက္ေတာ့ အမွားမျဖစ္ေတာ့ပါဘူ။

ကုိယ္က ဒါေလးကုိ နည္းယူျပီး ေဒါသျဖစ္လာတဲ့ အခါ ကုိယ္ေလးစားရတဲ့ တရားအသိ အေတာ္အတန္ရွိတဲ့ ဆရာသမား၊ မိဘ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း တစ္ဥိးဥိးဆီ ေျပာျပလုိက္ဖုိ႔ ပါ။ ဆရာမိတ္ေဆြေတြရဲ့ တရားစကားေလး တစ္ခြန္းေလာက္ ၾကားလုိက္ရရင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသ က ေျပသြားတာမ်ားပါတယ္။ ဒါလည္း နည္းယူရမယ့္ ေဒါသေျဖနည္းတစ္ခုပါ။ ေဒါသ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကုိယ္တုိင္ မဆုံးျဖတ္ဘဲ ကုိယ့္ထက္အသိဉာဏ္ အေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့သူကုိ တုိင္ ပင္ျပီးမွ လုပ္တာက အေကာင္းဆုံးပါ။ ေဒါသျဖစ္ေနတုန္း ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ ကုိယ္ ဆုံးျဖတ္ရင္ မွား တာမ်ားပါတယ္။

ဒီေတာ့ ေဒါသျဖစ္လာျပိဆုိရင္ ကုိယ္ေလးစားရသူ တစ္ဥိးဦးကုိ ရင္ဖြင့္ ေျပာျပလုိက္ပါ။ ရင္ဖြင့္လုိက္ရင္ စိတ္က ေပါ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။

တစ္ခု သတိထားရမွာက ကုိယ္တုိင္ပင္ နည္းခံတဲ့သူက တရားအသိ အားနည္းျပီး "ကုိယ့္ကုိ ဒီလုိ ေစာကားတာ ျငိမ္ခံမေနနဲ႔၊ ျပန္သာ ေဆာ္ပစ္လုိက္ပါလား၊ ငါဘာကူညိရမလဲ" ဆုိျပီ ေျမွာက္ေပးတဲ့သူ မျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ အဲဒီလုိ တရားအသိအားနည္းတဲ့ သူမ်ိဳးမ်ား သြားတုိင္ပင္မိရင္ ကုိယ္က မက်ဴးလြန္ခ်င္ဥိးေတာ့ သူေၾကာင့္ က်ဴးလြန္ခ်င္ စိတ္ေတာင္ ျဖစ္သြား ဦးမွာပါ။

လူ သုံးမ်ိဳးေတြ႔ရပါတယ္။

ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ေနတဲ့သူရယ္၊ ေဒါသျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ့္ျဖစ္တဲ့ ေဒါသကုိ သိျပီး ရတဲ့နည္းတစ္ခုခုနဲ႔ ပယ္ပစ္တဲ့သူရယ္၊ ေဒါသျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ္ ေဒါသ ျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ျဖစ္ေနတဲ့သူ ရယ္ပါ။

တစ္ခ်ိဳ ႔က ေဒါသမျဖစ္ေအာင္ကုိ ေနတာပါ။ သူ့ကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ ျပဳံးျပဳံးျပံဳးျပံဳး နဲ႔ပါ။ မ်က္ႏွာ ကလည္း ၾကည္လင္ ေနတာပါ။ ေဒါသမျဖစ္ေတာ့ စိတ္က ၾကည္ေန၊ စိတ္ၾကည္ေနေတာ့ ရုပ္ ကပါ လုိက္ ၾကည္လင္ေနတာပါ။

တစ္ခ်ိဳ ့က်ေတာ့ အလုိမရွိတဲ့ အာရုံ တစ္ခုခုကုိ ေတြ႔ျပီး ေဒါသေတာ့ ျဖစ္ လုိက္ တာ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ေဒါသျဖစ္ေနမွန္းကုိ ခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ပါတယ္။ သိတာနဲ႔ ပယ္လုိ႔ရ တဲ့ နည္း တစ္ ခုခုနဲ႔ ပယ္ပယ္ပစ္တာပါ။ ေဒါသျဖစ္ေပမယ့္ ျဖစ္တဲ့ ေဒါသက အၾကာႀကီး တည္ မေန ေတာ့ပါဘူး။

တခိ်ဳ ႔က်ေတာ့ ကုိယ္ေဒါသျဖစ္ေပမယ့္ ျဖစ္မွန္းကုိ မသိေတာ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒါသကုိ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ မေနႏုိင္ေတာ့တဲ့ အဆုံး မေျပာသင့္တဲ့စကားေတြ ေျပာခ်လုိက္မိေရာ။ မလုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ခ်လုိက္မိေရာ၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ ေလာကျပစ္၊ ဓမၼျပစ္ႀကီးေတြပါ က်ဴးလြန္မိသူ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါ။ ဒီအေျခေနမ်ိဳး ေရာက္ သြား ရင္ သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းတာပါ။

ကုိယ္က ပါရမီအားနည္းေသးလုိ႔ ပထမ အမ်ိဳးအစားမွာ မပါေသးရင္ေတာင္ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားေတာ့ ပါေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာပါ။

ေဒါသျဖစ္လာျပီဆုိရင္ ကုိယ္ေဒါသျဖစ္ေနတာကုိ သိလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ကုိယ္ေရွ႔မွာရွိတဲ့ ခြက္ ကေလးကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနသလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသေလးကုိ စိတ္ကေလးနဲ႔ ထုိင္ၾကည့္ေနဖုိ႔ပါ။ တတ္ႏုိင္သေရြ႔ ေဒါသရဲ့ သေဘာေလးကုိ မိႏိုင္သမွ် မိေအာင္ ၾကည့္ေနလုိက္ဖုိ႔ပါ။ ေဒါသေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ။ ဘယ္လုိေလးျဖစ္ေနတာလဲဆုိျပီး ေဒါသရဲ့ သေဘာ ေလးကုိ သိေနလုိက္ဖုိ႔ပါပဲ။

ဒီေတာ့ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္လာျပီဆုိရင္ ႏႈတ္က လည္း ေျပာလုိက္ပါဦး။"ကုိင္း… ေဒါသေရ ႀကိဳက္သေလာက္ ျဖစ္စမ္း၊ ငါကေတာ့ မင္းကုိ စုိက္ၾကည့္ေနမွာပဲ" လုိ႔ေျပာျပီး ေဒါသကို ေသခ်ာသာစုိက္ၾကည့္ေနလုိက္ပါ။ မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ရမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စိိတ္နဲ႔ ၾကည့္ေန ရမွာပါ။ ေရွ့မွာခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကုိ ေသခ်ာစုိက္ၾကည့္ေနရင္ ခြက္ကေလးရဲ့ သေဘာေလးကုိ သိရသလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသေလးက ဘယ္လုိေလးလဲ၊ ဘယ္လုိသေဘာ ေလး ျဖစ္ေနတာလဲ ဆုိတာ သိေအာင္ ၾကည့္ရမွာပါ။

သိစ ၾကည့္စမွာေတာ့ ေဒါသကေလးက ေပ်ာက္ဦးမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သိပါ၊ သိပါ၊ ၾကည့္ပါ ၾကည့္ပါ မ်ားလာရင္ ေဒါသေလးက ေလ်ာ့ေလ်ာ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။ လုိရင္းကေတာ့ ေဒါသျဖစ္လာရင္ ေဒါသကို ျပန္ၾကည့္ေနလုိက္ဖုိ႔ပါ။

အဲဒီလုိ ေဒါသျဖစ္တာေလးကုိ သိလုိက္ တာဟာ အဆင့္ျမင့္ ၀ိပႆနာနဲ႔ ပယ္လုိက္ တာပါပဲ။

မဟာသတိပ႒ာန္သုတ္မွာ ေဒါသျဖစ္ရင္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ သိလုိက္ပါတဲ့ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ရုိးရုိးေလးပဲ ျပထားတာပါ။

က်င့္စမွာေတာ့ ခက္ေနမွာပါ။ က်င့္ပါမ်ားသြားရင္ အေလ့အက်င့္ျဖစ္ျပီး လြယ္သြားလိမ့္ မယ္။ မခက္လွတဲ့ က်င့္စဥ္ေလးကုိ လက္ေတြ႔က်င့္သုံးၾကည့္သင့္ပါတယ္။ က်င့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ တစ္ဖက္ကလည္း "ငါ ျမတ္စြာဘုရားကုိ အက်င့္နဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္၊ ငါ ျမတ္စြာဘုရား ကုိ အက်င့္နဲ့ ပူေဇာ္ေနတယ္"လုိ႔ ႏွလုံးသြင္းေနလုိက္ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားကုိ အက်င့္နဲ႔ ပူေဇာ္ ေနတာဆုိေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ေလးကုိ ျမင္ေယာင္ျပီး ျမတ္စြာ ဘုရားကုိ အားနာသြားျပီး ေဒါသကုိ ဆက္ျပီး မျဖစ္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ ကုိယ္က ျမတ္စြာဘုရားကို အႏႈို္င္းမဲ့ ၾကည္ညိဳထားရလုိ႔ပါ။

"ေဒါသ ျဖစ္လုိက္တာနဲ႔ သိလုိက္ျပီး ျမတ္စြာဘုရားကုိ အက်င့္နဲ႔ ပူေဇာ္လုို္ုိက္လုိက္"၊ "ေဒါသျဖစ္လုိက္တာနဲ့ သိလုိက္ျပိး ျမတ္စြာဘုရားကုိ အက်င့္နဲံပူေဇာ္လုိက္လုိက္"နဲ႔ ၾကာလာေတာ့ ဒုတိယ အမ်ိုးအစားထဲမွာ ပါသြားပါလိမ့္မယ္။ ဆက္လက္ျပီး က်င့္သြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပထမ အမ်ိဳးအစားထဲမွာေတာင္ ပါသြားေတာ့မွာပါ။

အဲဒီလုိမွ မေပ်ာက္ရင္" ငါ ေဒါသျဖစ္ေနတယ္၊ ငါ ေဒါသျဖစ္ေနတယ္"လုိ႔ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ဆုိေနလုိက္ပါ။ တကယ္လုိ႔ ေဒါသက အင္အားသိပ္ေကာင္းေနရင္လည္း "ငါ ေဒါသျဖစ္ေနတယ္၊ ငါ ေဒါသ ျဖစ္ေနတယ္"လုိ႔ အသံကုိ ျမွင့္ျပီး ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလးသာ ေအာ္ဆုိေနလုိက္ပါ။ ကိုယ္ေအာ္ေနတဲ့အခါ အနားမွာ လူမရွိဖို ့ေတာ့ လိုပါတယ္။ လူကင္းတဲ့ တစ္ေနရာကို သြားေအာ္ပါ။ ရြတ္ဆုိရင္းနဲ႔ အသိဉာဏ္ ၀င္လာတဲ့အခါ ေဒါသက ေလ်ာ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။

အဓိက ကေတာ့ ေဒါသကုိ ပယ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိဖုိ႔ ပါပဲ။ ပုထုဇဥ္အေလွ်ာက္ ေဒါသကုိ မပယ္ႏုိင္ေသးလုိ႔ ေဒါသျဖစ္ေနရေသးေပမယ့္ ကုိယ္က ေဒါသကုိ ပယ္ခ်င္စိတ္ရွိဖုိ႔ပါပဲ။ ပယ္ ခ်င္စိတ္ကုိ အေျခခံျပီး ရြတ္ေနရင္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု သတိ ထားရမွာက ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိယ္ေဒါသ ျဖစ္ရ သူနဲ႔ ဘာစကားမွ မေျပာမိေအာင္ရယ္၊ ဘာမွ မလုပ္မိေအာင္ရယ္ အထူးသတိထားရပါမယ္။ ေဒါသထြက္ေနတုန္း ေျပာလုိက္ ျပဳလုိက္ရင္ မွားသြားတာမ်ားလုိ႔ပါ။

စာထဲမွာ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေဒါသျဖစ္ရသလဲလုိေတာ့ အနိ႒ာရုံနဲ႔ အေယာနိေသာမနသိကာရ ေၾကာင့္ပါတဲ့။

အနိ႒ာရုံဆုိတာ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အာရုံ၊ ကုိယ္အလုိမရွိအပ္တဲ့ အာရုံပါ။

ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့အဆင္း အသံ အနံ႔ အရသာ အေတြ႔အထိ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အစား အစာ၊ ကုိယ္မနွစ္သက္တဲ့ ပစၥည္း၊ ကုိယ္မႏွစ္သက္ တဲ့လူ စသည္ စသည္ေတြေၾကာင့္ ေဒါသျဖစ္ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အေယာနိေသာမနသိကာရ = နွစ္လုံးသြင္းမွားမႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ရ ပါတယ္။

ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အနိ႒ာရုံေၾကာင့္လည္း ေဒါသျဖစ္ရတာဆုိေတာ့ အနိ႒ာရုံေတြကုိ မျမင္ေအာင္ မၾကားေအာင္ ၾကိဳေရွာင္ထားလုိက္ရင္လည္း ေဒါသကုိ ၾကိဳတားျပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။

စာမွာေတာ့ ေဒါသျဖစ္ရျခင္းရဲ့ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္တဲ့ အနိ႒ာရုံနဲ့ အေယာနိေသာ မနသိ ကာရ ေၾကာင့္လုိ႔ ဆုိေပမယ့္ အေယာနိေသာမနသိကာရ အဓိကက်ပါတယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အနိ႒ာရုံနဲ့ ေတြ႔ဦးေတာ့ ေယာနေသာမနသိကာရနဲ ့ ႏွလုံးသြင္း လုိက္ရင္ ေဒါသ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။

ေဒါသကုိ ပယ္ခ်င္တဲ့သူက ဒီစာမွတ္ခ်က္ကေလးကုိ ေသခ်ာအာရုံျပဳထားရမွာပါ။ ႀကံဳလာတဲ့ အာရုံတုိင္းကုိ ေယာနိေသာ မနသိကာရနဲ႔ နွလုံးသြင္းထားလုိက္ရင္ ေဒါသျဖစ္ႏုိင္ စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

စာထဲမွာ ထပ္ျပထားတာကေတာ့ အနိ႒ာရုံကုိ တားလုိ႔မရပါဘူးတဲ့။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေနရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အနိ႒ာရုံကေတာ့ အေရွ့ အေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ ၀ဲ ယာကေန ေပၚခ်င္သလုိ ေပၚေပၚေနမွာပါ။ ဘယ္လုိမွ တားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေတြကိုေထာက္ျပီး ေဒါသမျဖစ္ခ်င္တဲ့သူဟာ ေယာနေသာမနသိကာရကုိ လက္ကုိင္ထားရမွာပါ။

ဒီေတာ့ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အာရုံကုိ ေယာနိေသာ မနသိကာရနဲ႔ ႏွလုံးသြင္းတဲ့ အေလ့ေလး ကုိ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေလ့က်င့္ထုံႏုိင္ရပါမယ္။ ေလ့က်င့္စမွာေတာ့ ရခ်င္မွ ရမွာပါ။ ေလ့က်င့္ပါ မ်ားလာရင္ေတာ့ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိေတာ့ ရင့္က်က္ သြား ေတာ့မွာပါ။

ဒါေၾကာင့္ ကုိယ္မႏွစ္သက္တဲ့ အနိ႒ာရုံေတြ႔လုိက္တာနဲ့ "ငါ ေယာနိေသာမနသိကာရနဲ႔ ေနမယ္" "ငါ ေယာနိေသာမနသိကာရနဲ႔ ေနမယ္" လုိ႔ ငါးခါ ေျခာက္ခါေလာက္ ဆင္ျခင္ပစ္ လုိက္ပါ။

ဆင္ျခင္မႈကုိ ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႔။ ဆင္ျခင္ပါမ်ားရင္ အဲဒီဆင္ျခင္မႈကပဲ ေယာနိေသာ မနသိကာရ ျဖစ္ဖုိ႔ အတြက္ ကူညီသြားပါလိမ့္မယ္။ ဇာတ္၀တၳဳေတြ ထဲမွာ ဆင္ျခင္ရင္းနဲ႔ သံေ၀ဂကုိပဲ အေျခခံျပီး ၀ိပႆနာ ဆက္ကူးသြားတာ၊ တရားထူး၊ တရားျမတ္ ရသြားတဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားရယ္ပါ။ ဆင္ျခင္မႈက တရားထူး၊ တရားျမတ္ ရဖုိ႔အထိေတာင္ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္တာပါ။ ဒီေတာ့ ရတာ မရတာထား၊ ဆင္ျခင္ စရာရွိတာ တင္းတင္းသာ ဆင္ျခင္ေနလုိက္ပါ။ ဆင္ျခင္မႈရဲ့ အက်ိဳးကုိေတာ့ ခံစား ရပါလိမ့္မယ္။

ေဒါသ ပယ္နည္းေတြကေတာ့ စာထဲမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒီေတာ့ ဆင္ျခင္ နွလုံးသြင္းျပီး ပယ္တာရယ္၊ ၀ိပႆနာနဲ႔ ပယ္တာရယ္ပဲ ေရးျပလုိက္ပါတယ္။

ကဲ… စာဖတ္သူ၊ ေဒါသျဖစ္လာတဲ့အခါ "ကဲ… ေဒါသ ၊ မင္းႀကိဳက္သေလာက္ ျဖစ္စမ္း၊ ငါကေတာ့ မင္းကုိ ေသခ်ာထုိင္ၾကည့္ေနမွာပဲ" ဆုိျပီး ျဖစ္လာတဲ့ ေဒါသကေလးကုိ စုိက္ၾကည့္ ေနလုိက္ပါ။ ၾကည့္ပါ ၾကည့္ပါမ်ားလာရင္ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ ေဒါသနည္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ)

ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း

ဇူလိုင္၊ ၂၀၀၈

က်မ္းကိုး

၁။ ေဒါသကထာ

(ေမာင္းေထာင္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး)

၂။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာ ေစတသိက္မ်ားအဖြင့္

(ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ)

သာသနာေရး ဦးစီးဌာန။

No comments:

Post a Comment