Monday, August 31, 2009

What is Buddhism? (အပိုင္း ၅)

Rebirth

The Buddha remembered his past lives. Even today there are monks, nuns and others who can remember their previous existences. Such a strong memory is a result of deep meditation and mental training. For those who can recall their past lives, the idea of rebirth becomes an established fact which puts this present life in a meaningful perspective.

The law of kamma can only be fully understood in the framework of many lifetimes, because sometimes it takes this long for kamma to bear its fruit.

Rebirth is not limited merely to the human realm. The Buddha taught that the realm of human beings is but one among many. In addition there are realms of heavens, hells, animals and ghosts. Depending on the kamma one has accumulated, one may be reborn into any of these. Understanding this brings up a sense of empathy and respect for the lives of all beings.

Because no realm is permanent, the repetitive cycle of birth and death and the wandering on from realm to realm is inherently unsatisfying. Eventually one seeks a way out. By following the Noble Eightfold Path to its culmination of enlightenment, the process of rebirth ceases completely.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, August 27, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၁)

ေလာကႏွစ္မ်ိဳး

ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ ဟူေသာ ဗုဒၶၾသဝါဒအရ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္လာခဲ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္အျမင္၌ ေလာကသည္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ ပထမတစ္မ်ိဳးမွာ “ပညတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ အိပ္မက္ေလာက (dream world) ျဖစ္၍ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးမွာ “ပရမတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ ဒိ႒ေလာက (actual world) ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ သတၱဝါဟူသမွ်သည္ သံသရာလဆန္း တစ္ရက္ေန ့မွစ၍ “အိပ္မက္ေလာက” ထဲ၌သာလွ်င္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမြ ့ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္လာခဲ့ၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ “အိပ္မက္ေလာက” ဆိုနိဳင္ပါသနည္း။ (ကၽြႏ္ုပ္မွာ စာတတ္ေပတတ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ စာတတ္သူမ်ား၏ အျမင္၌ အသံုးအႏႈန္း၊ အေခၚအေဝၚမ်ားမွာ မွန္ေကာင္းမွ မွန္ေပ၏။ သို ့ရာတြင္ စာမတတ္ေသာ အရပ္သားမ်ား နားလည္ေအာင္ “စိတ္၀င္စားေအာင္” ေရးသားတင္ျပျခင္းျဖစ္၍ ၄င္းတို ့နားလည္ၾကလ်င္ ျပီးေရာဟု သေဘာပိုက္မိပါေတာ့သည္။)

အိပ္မက္ေလာက

ရွင္းဦးအံ့။
နိဳင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္သည္ (၄င္းတို ့လူစု ေမွ်ာ္မွန္းေသာ ပန္းတံုးတိုင္သို ့ေရာက္၍) ၀န္ၾကီးျဖစ္လာသည္ ဆိုအံ့။ ေမွ်ာ္မွန္းေသာ အရာကို ရခါစ လူမ်ား၏ထံုးစံအတိုင္း “ငါတမူကား ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေပျပီ” ဟူေသာ သတိရမႈသည္ မၾကာခဏ ျဖစ္ေပၚလာေပလိမ့္မည္။ အိပ္ရာမွနိဳး၍ မ်က္ႏွာသစ္ေသာ အခ်ိန္မွသည္ မ်က္စိႏွစ္လံုး မွိတ္ေသာ အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ (လက္ထပ္ျပီးခါစ သတို ့သားႏွင့္ သတို ့သမီးသဖြယ္) အျခားေသာ အလုပ္ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ခိုက္ အခ်ိန္မ်ားမွတပါး၊ အားလပ္ေသာ နာရီပိုင္း၊ မိနစ္ပိုင္းဟူသမွ်တြင္ မိမိအျဖစ္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အနုလံု-ပဋိလံု ျပန္လွန္သတိရ ဆင္ျခင္မိေပလိမ့္မည္။ အိမ္ေရွ ့တြင္ ဆိုဖာၾကီးေပၚ၌ ပက္လက္လွန္၍ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္းလည္း “ငါ၀န္ၾကီးျဖစ္လာေပျပီ။ ငါ့ကို ကူညီေသာ မည္သူအား မည္သည့္ရာထူးေပး၍ ငါ့ကိုေထာက္ခံေသာ မည္၀ါအား မည္ကဲ့သို ့ အက်ိဴးခံစားခြင့္ရွိေအာင္ လုပ္ေပးအံုးမွ ေတာ္မည္။ ငါ့ကို ပမာမခန္ ့ေရးသားေသာ မည္သည့္အယ္ဒီတာကို တရားစြဲျပီး ေထာင္ခ်မည္ဆိုလ်င္ ခ်နိဳင္ေသာ အာဏာ ငါ့လက္ထဲသို ့ ေရာက္လာေပျပီ။ ငါတို ့အဖြဲ ့ျပဳတ္ေအာင္ ၾကံၾကေသာ မည္သူမည္၀ါတို ့အားလည္း ပုဒ္မ ၅ ႏွင့္ ဖမ္းခ်ဳပ္မည္ဆိုက ခ်ဳပ္နိဳင္ေပျပီ” စသည္ျဖင့္ စိတ္ကူးလ်က္ရွိစဥ္ သတင္းစာေရာက္လာ၍ ေကာက္ၾကည့္လိုက္ရာ ျမိဳ ့တစ္ျမိဳ ့သို ့ မိမိေရာက္ခဲ့စဥ္က အရာရွိမ်ားႏွင့္ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖဆိုသူမ်ားက ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ၾကိဳဆိုၾကျပီး အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားက မိမိအား ပန္းစည္းဆက္ေနၾကေသာ ဓာတ္ပံုကိုျမင္လိုက္ရ၍ ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ရျခင္းအတြက္ တိုး၍ၾကည္နဴးျပန္သည္။ တဖန္သတင္းစာထဲ၌ မိမိေျပာခဲ့ေသာ မိန္ ့ခြန္းကို ေတြ ့ရ၍ ဖတ္ၾကည့္ရာ ၾသဘာလက္ခုပ္တီးၾကေသာ အသံမ်ားပင္ နားထဲသို ့၀င္လာ၍ “တယ္ေတာ္တဲ့ ငါေပတကား” ဟု ဆထက္ထမ္းပိုး စိတ္ၾကည္နဴးျခင္း ျဖစ္မိျပန္သည္။ ထိုအခိုက္တြင္ ၀န္ၾကီးကေတာ္ ေျပး၀င္လာ၍ “ေကာင္းနိဳင္ၾကေသးရဲ ့လားရွင္၊ တင္တင္္ျမင့္ေက်ာင္းအသြားမွာ ကားေမွာက္ျပီး ေဆးရံုေရာက္ေနျပီတဲ့။ တယ္လီဖုန္းလာေနတယ္။” ဟုေျပာလိုက္ရာတြင္ ပန္းစည္းဆက္သျဖင္းမ်ား ခံယူေနသည့္အသြင္အျပင္ႏွင့္ မိန္ ့ခြန္းကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည့္ ၾသဘာလက္ခုပ္သံမ်ားသည္ (အိပ္ယာမွ လန္ ့နိဳးသူ၏ အိပ္မက္ကဲ့သို ့) ၀န္ၾကီး၏ မ်က္စိထဲ၊ နားထဲမွာ ရုတ္တရတ္ခ်က္ခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေလေတာ့သည္။

ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္

ဤေနရာ၌ ဆိုဖာေပၚတြင္ ၀န္ၾကီး၏စိတ္ကူးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္၏ အိပ္မက္မက္ျခင္းတို ့သည္ မည္ကဲ့သို ့ျခားနားျခင္း ရွိပါသနည္း။

၀န္ၾကီး၏ စိတ္ကူးမွာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္၍ အိပ္မက္မွာ တကယ္မဟုတ္ဟု ဆိုခဲ့လ်င္ အိပ္မက္ထဲက အျဖစ္အပ်က္မွာလည္း မနိဳးေသးမီ အခိုက္အတန္ ့တြင္ အဟုတ္တကယ္ပင္ ထင္ရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ အိပ္မက္ထဲတြင္လည္း ၀မ္းသာစရာရွိလ်င္ ၀မ္းသာရသည္။ ၀မ္းနည္းစရာရွိလ်င္ ၀မ္းနည္းရသည္။ ေၾကာက္စရာရွိလ်င္ တကယ္ေၾကာက္ရသည္ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ နိဳးလာေသာအခါ၌ ထိုအျခင္းအရာမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ရသည့္နည္းတူ ၀န္ၾကီးမွာလည္း သမီးကားေမွာက္သည္ဆိုေသာ သတင္းကိုၾကားရေသာအခါတြင္ ပန္းစည္းဆက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားႏွင့္ ၾသဘာလက္ခုပ္သံမ်ားသည္ ခ်က္ခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္ သြားေတာ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ဤမွ်သာမကေသး၊ ပန္းစည္းဆက္ေသာ ရူပါရံုႏွင့္ ၾသဘာလက္ခုပ္တီးေသာ သဒၵါရံုတို ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ၾကည္နဴးမႈလည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြား၍ သမီးအတြက္ ရတက္ေပြရသည့္ ေသာကစိတ္ ၀င္ေရာက္လာေတာ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ တခဏခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္နိဳင္၍ တခဏခ်င္း ေျပာင္းလဲနိဳင္ေသာ အျခင္းအရာကို အဟုတ္တကယ္ဟူ၍ မွတ္ယူထိုက္ပါသေလာ။ အိပ္မက္ထက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုျပီးခိုင္ျမဲမႈ ရွိပါေသးသနည္း။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, August 24, 2009

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၁)

အရယူတတ္ၾကပါေစ

ယခုလိုရခဲလွေသာ လူ ့ဘ၀ၾကီးကို ရေနရုံတင္မကဘဲ ၾကံဳခဲလွေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြာသာသနာေတာ္ၾကီးနဲ ့ ၾကံဳေနတုန္း ဒါနကို ဧရာတည္၊ သီလၿဖင့္ တန္ဆာဆင္၊ ဘာ၀နာၿဖင့္ အထြဋ္တင္ၿပီးေတာ့ အခြင့္ေကာင္းၾကီးကို လက္မလြတ္ၾကေစနဲ ့။ အရယူတတ္ၾကပါေစ။

ကုသိုလ္ေလရြက္ အထက္ကိုဆန္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ တရားစခန္း၀င္ၿပီး အရိယာသူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ နည္းမွီးၿပီး ခႏၶာဥာဏ္စိုက္၍ ၀ိပႆနာတရားေတြ ၾကိဳးစားက်င့္ၾကံေနတာဟာ မိမိတို ့ရဲ ့ ကုသိုလ္ေလွရြက္ၾကီးကို အထက္ကို ဆန္တက္ေအာင္ ၿပဳလုပ္ေနၾကတာပဲ။ နိဗၺာန္ထိေအာင္ ဆန္တက္ၾကရမယ္ မဟုတ္လား။

တရားအားထုတ္ရၿခင္းအေၾကာင္း

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ ဘာေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ရတာလဲလို ့ ေမးရင္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းၾကီေတြ ၿမင္ေတာ္မူ၊ ရေတာ္မူတဲ့ သႏိၱသုခ နိဗၺာနဓာတ္ (အၿငိမ္းဓာတ္) ၾကီးကို ရၿပီး အုိနာေသဇာတ္ အၿမစ္ၿပတ္ခ်င္လို ့ တရားအားထုတ္ရၿခင္း ၿဖစ္တယ္လို ့ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)

The Law Of Kamma

The Buddha said, "Monks, kamma is intention." According to the natural law of kamma (or karma), there are inescapable results of our intentional actions. Certain acts, things said or thought will lead to hurting others or harming oneself if the intention behind them is unwholesome. This 'bad kamma' is motivated by selfish desire, anger or delusion. Because the result is unpleasant and painful, wise people don't follow impure intentions. Similarly there are actions, speech and thoughts which stem from wholesome intentions. This 'good kamma' leads to the well-being of both oneself and others. Motivated by generosity, compassion, clarity of understanding and other positive states of mind, wise people cultivate and follow up on their pure intetions.

Much, though not all, of what one experiences is the result of one's previous kamma. So when one finds oneself in an unpleasant situation, rather than projecting blame on others one can examine one's own past conduct and take responsibility for the causes that led up to the situation. Likewise when one is feeling happy, instead of taking it for granted one looks to understand the previous causes and conditions that brought it about. Understanding how happiness originates encourages further good kamma.

The Buddha pointed out that no being, divine or not, has the power to stop the consequences of good or bad kamma. One reaps exactly what one sows. So if you want to be wealthy, then be generous, hard-working and trustworthy. If you want to go to heaven, be virtuous, be kind and meditate. If you want to be enlightened, develop insight based on deep peace of mind.

The only escape from the results of kamma is enlightenment. Until then however, it is possible to attenuate the severity of the consequences of bad kamma by increasing the good. The Buddha gave the simile of a spoon of salt mixed in a glass of water compared to a spoon of salt mixed in a large river. The glass of water becomes undrinkable while the taste of the water in the river is hardly affected. Similarly, the results of bad kamma for a person only doing a small amount of good kamma is very painful, while the result of the same bad kamma for a person habitually doing a great deal of good kamma is much less severe.

Understanding this natural law of cause and effect leads to an ethical, compassionate and wise life. Furthermore, a wider embracing of the law of kamma would lead any country towards a stronger, more caring and virtuous society.

(to be continued....)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, August 20, 2009

What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)

The Middle Way

The path to the ending of all suffering is called the Middle Way because it avoids the two extremes of self-indulgence and self-torment. Such extreme behavior does not lead to peace of mind. This pathway consists of cultivating virtue, meditative serenity and wisdom and is further elaborated as the Noble Eightfold Path:

1. The perfection of understanding: right view of the basic truths of existence.
2. The perfection of intention: thoughts motivated by loving-kindness, compassion and renunciation.
3. The perfection of speech: truthful, harmonious, gentle and meaningful.
4. The perfection of behavior: non-violence, not stealing and responsible sexual conduct.
5. The perfection of employment: earning a living in a way that does not harm or exploit others or oneself.
6. The perfection of effort: cultivating and maintaining wholesome states of mind while overcoming unwholesome states and keeping them at bay.
7. The perfection of conscious awareness: mindfulness of ones body, feelings, mind and objects of mind.
8. The perfection of meditative concentration: deep unification, peace and purity of mind.

When all eight factors of the path are brought to maturity, one penetrates the true nature of existence with insight and reaps the fruit of the Buddha's teachings: perfected wisdom and unshakable liberation.

(to be continued....)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, August 13, 2009

What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)

The Four Noble Truths

The central teaching of the Buddha, around which all his other teachings revolve, is the Four Noble Truths:

1. Life involves suffering. All beings are subject to old age, sickness and death. They will inevitably experience some disappointment, discomfort, sadness, anxiety or pain.

2. The root cause of suffering is craving for sensual pleasure, for existence, for non-existence or for things to be different than they are. Craving is fueled by likes and dislikes, driven by the illusion of 'me' and 'mine', which in turn is due to misunderstanding the true nature of reality.

3. Suffering ends with the ending of craving. This is the attainment of enlightenment, Nibbana (or Nirvana). Enlightenment is the complete letting go of the illusion of a permanent and independent self or soul. An enlightened person is called an Arahant.

4. Enlightenment is achieved through a gradual training, a path called the Middle Way, or the Noble Eightfold Path.

Buddhism is a realistic religion in that it faces up to the fact of life's many imperfections, and optimistic in that it offers a practical solution: enlightenment in this very life.

Because all things that arise from a cause are in a constant state of change, they are inherently unable to provide permanent happiness or reliable satisfaction. Grasping and clinging onto any aspect of experience leads to friction, stress or disappointment when those things, people or situations fade and disappear. As long as suffering is seen as something unnatural or abnormal that is to be feared, avoided or rejected, it will be impossible to uproot its causes and live a truly happy life. To the degree that the subtle and all-pervasive nature of suffering is recognized, one can accept and be free from it. This is why the reflection on suffering is emphasized as the key to ultimate liberation, and those who have realized enlightenment are inspiring examples of profound happiness, loving-kindness and compassion.

(to be continued...)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, August 12, 2009

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၀)

ေနာင္ေရး ေအးရေအာင္

သရဏဂုံစဲြ၊ သီလၿမဲ၊ ဘာ၀နာလဲတဲြ။ သံသရာ အေရးေမွ်ာ္ကာေတြး ေနာင္ေရးေအးေအာင္ ၾကိဳးစားၾက။

အခြင့္ေကာင္းကို လက္မလြတ္ၾကေစနဲ ့

ေယာဂီသူေတာ္စင္မ်ားအားလုံး လူ ့ဘ၀ရခိုက္ ဗုဒၶၿမတ္စြာသာသနာေတာ္ၾကီး နဲ ့ ေတြ ့ၾကံဳေနခိုက္၊ က်န္းမာေရးနဲ ့လည္း ၿပည့္စံုေနတုန္း အခြင့္အခါေကာင္းကို လက္မလြတ္ၾကေစဘဲ၊ ၀ိပႆနာဘာ၀နာတရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္လို ့ ဘုန္းၾကီးကသတိေပးပါတယ္။

ေ၀ဒနာေရွာင္ခြာနည္း သုံးမ်ိဳး

ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ တရားမွတ္တဲ့အခါမွာ ကိုက္ခဲေညာင္းညာ ေ၀ဒနာေပၚလာၿပီဆိုရင္ ေ၀ဒနာေရွာင္ခြာနည္း ( ၃ ) မ်ိဳး ရွိတယ္။ ပူးကပ္ခြာ၊ ေရွာင္ခြာ၊ နဲနဲေလးဣရိယာပုတ္ကို ၿပင္ၿပီးေတာ့ခြာ၊ ေနာက္ဆုံးနည္းကေတာ့ အာစရိယ၀ါဒအရ အညံ့ဆုံးေ၀ဒနာခြာနည္းၿဖစ္တယ္။

ေ၀ဒနာႏုပႆနာကမၼ႒ာန္း စီးၿဖန္းတဲ့အေနၿဖင့္ ေ၀ဒနာရဲ ့သေဘာသိေအာင္ ေ၀ဒနာရဲ ့ေနာက္ အသာကပ္လိုက္သြားၿပီး ရႈမွတ္ပြားမ်ားၿခင္းကို ေ၀ဒနာကုိ ပူးကပ္ခြာနည္းေခၚတယ္။ မူရင္းအမွတ္ ၀င္ေလထြက္ေလကိုပဲ စိတ္စိုက္ၿပီးေတာ့ ခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာကို ဂရုမစိုက္ဘဲ မွတ္ေနၿခင္းကို ေ၀ဒနာေရွာင္ခြာတဲ့နည္းလို ့ ေခၚတယ္။ ခံစားေနရတဲ့ေ၀ဒနာကို မခဲသာတဲ့အဆံုး မွတ္စိတ္ကေလးနဲ ့ ဣရိယာကိုၿပင္ၿပီးေတာ့ မွတ္ၿခင္းကိုေတာ့ အညံ့ဆုံးေ၀ဒနာခြာနည္းလို ့ မွတ္ရမယ္။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, August 11, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၀)

စဥ္းစားေတြးေတာ၍ မၿဖစ္

အထက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ၿပခဲ့သမွ်မွာ ေအာက္တြင္ ေရးသားေဖာ္ၿပလတၱံ ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားအတြက္ ပဏာမပ်ိဳးလိုက္ၿခင္းမွ်သာ ၿဖစ္သည္။

ဗုဒၶေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္ တရားေတာ္မ်ား၏ အဆီအႏွစ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ ရုပ္ဓမၼ၊ နာမ္ဓမၼတို ့၏ သေဘာ သဘာ၀တၱ အစစ္အမွန္ကို သိၿမင္ၾကေစၿခင္းအတြက္မွ်သာ ၿဖစ္၏ ။ ေလာကဟူသည္ ဘယ္မွ်ေလာက္ က်ယ္၀န္းသည္ၿဖစ္ေစ၊ လိုရင္းအခ်ဴပ္၌ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္မွ်သာ ရွိ၏။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ ခႏၶငါးပါးမွ်သာ ရွိ၏။ ခႏၶငါးပါးအနက္တြင္လည္း တစ္ပါးပါးကို ယထာဘူတက်က်သိလွ်င္ ကိစၥၿပီးႏိုင္သည္ဟု ေဟာေတာ္မူ၏ ။

ရုပ္အေၾကာင္းကို က်ယ္၀န္းစြာသိၾကေသာ ေလာကဓာတ္ဆရာၾကီးမ်ား၊ စိတ္အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္သိၾကေသာ စိတ္ပညာဆရာၾကီးမ်ားသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ အရိယာေတြ ၿဖစ္မကုန္ၾကဘိသနည္း။ အထက္ပါ ကြ်န္မသည္ စိတ္အေၾကာင္းကို တစ္ခ်က္တည္း သိၿမင္လိုက္ကာမွ်ႏွင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေသာတာပန္ ၿဖစ္ပါေလသနည္း။ ပညာရွိၾကီးမ်ား၏ သိၿခင္းသည္ ယထာဘူတမက်၊ ကၽြန္မ၏ သိၿခင္းသည္ ယထာဘူတ က်ၿခင္းေၾကာင့္ ဟူ၍ ေၿဖဆိုရေပမည္။

အၾကင္သူသည္ အဘယ္မွ်ေလာက္ ဦးေႏွာက္ေကာင္း၍ ရုပ္အေၾကာင္း၊ သို ့မဟုတ္ စိတ္အေၾကာင္းမ်ားကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တစ္သက္ပတ္လုံး စဥ္းစားဆင္ၿခင္ေစကာမူလည္း ( ဗုဒၶ အလိုေတာ္ရွိသည့္အတိုင္း ) ယထာဘူတက်က် သိၿမင္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ေလာကီပညာရွိၾကီးတစ္ေယာက္ကားၿဖစ္လာႏိုင္ေပသည္။ သို ့ေသာ္အရိယာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ၿဖစ္လာႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ကိုယ့္နည္းႏွင့္ကိုယ္ ထိုးထြင္းသိၿမင္ႏိုင္သည္ ဆိုလွ်င္လည္း ( ဗုဒၶ၏ က်မ္းဂန္မ်ားအရ ) ပေစၥကဗုဒၶတစ္ဆူ ၿဖစ္လာရေပေတာ့မည္။ သို ့ဆုိလွ်င္ ရုပ္
သို ့မဟုတ္ စိတ္အေၾကာင္းကို ယထာဘူတက်က် သိၿမင္ေအာင္ ဘယ္ကဲ့သို ့ၿပဳလုပ္ရပါမည္နည္း။

ဤအခိ်န္ ဤေနရာ

ရုပ္တရား နာမ္တရားတို ့၏ သဘာ၀ကို ထိုးထြင္းၿမင္ႏိုင္ေစၿခင္းငွာ နည္းအမ်ိဳးမိ်ဳး ေဟာေတာ္မူခဲ့သည့္အနက္ ကြ်ႏု္ပ္အလြန္ႏွစ္သက္၍ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ ေလ့လာခဲ့ေသာနည္းမွာ ဘာဟိရႏွင့္ မာလုက်ပုတၱတို ့အား ေဟာၿပေတာ္မူခဲ့သည့္ “ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ ” ဟူေသာ နည္းပင္ၿဖစ္သည္။

ၿမင္ကာ မတၱ၊ ၾကားကာ မတၱၿဖင့္ ၿပီးဆုံးေစ၍ ရွည္လ်ားစြာေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီး လိုက္မသြားရေအာင္ အားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ (နံပါတ္ ၁ ေဆာင္းပါးတြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့ဖူးသည့္အတိုင္း ) မိမိ၏စိတ္ကို ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္အေပၚတြင္ ထားႏိုင္ေသာ အေလ့အက်င့္ ရင့္က်က္လာေပလိမ့္မည္။ အခ်ိန္ကာလ အားၿဖင့္ ပစၥဳပၸန္၊ ႒ာနအားၿဖင့္ ဤေနရာ ( now & here ) မွတပါး အၿခားသို ့စိတ္ေရာက္မသြားေစရေအာင္ “ သတိ ” ကို ေမြးၿမဴရသည္။ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ မိမိရွိေနေသာ ႒ာနမွတပါး ထိုထိုေသာအရပ္၊ ထိုထိုေသာေနရာမ်ားအေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း စိတ္ကူးေတြးေတာၿခင္း မၿပဳလုပ္မိေစရန္ “ သတိ” ၿဖင့္ ေစာင့္ထိန္းရသည္။ ဤအလုပ္သည္ လြယ္ကူသလို ထင္ရေသာ္လည္း လုပ္ၾကည့္ေသာအခါ မလြယ္ကူပုံ အၿခင္းအရာကို နံပါတ္ ( ၁ ) ေဆာင္းပါးတြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့ေလၿပီ။

ပရမတ္ ဆတ္ဆတ္သေဘာ

“ ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ ” တည္းဟူေသာ လုပ္ရပ္၏ အဖိုးတန္ပုံမွာ ဤသို ့တည္း။

ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္၊ ၿမင္လိုက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ အာရုံေနာက္သို ့လိုက္၍ ရွည္လ်ားစြာ စဥ္းစားေနၾကေသာ ( သတၱ၀ါတို ့၏ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လုံး ) အေလ့အက်င့္ကို အထိုက္အေလ်ာက္ ခ်ိဳးႏွိမ္ႏိုင္ေသာအခါ အၾကင္ေယာဂီပုဂိၢဳလ္၏ စိတ္သည္ ၾကားေသာအခိုက္တြင္ “အသံ” အေပၚ၌သာ ၿပီးဆုံးသြား၏ ။ ၿမင္ေသာအခိုက္တြင္ “ အဆင္း ” အေပၚ၌သာ ၿပီးဆုံးသြား၏ ။ နံေသာအခိုက္တြင္ “အနံ” အေပၚ၌သာ ၿပီးဆုံးသြား၏။ စားေသာအခိုက္တြင္ “အရသာ” အေပၚ၌သာ ၿပီးဆုံးသြား၏။ ထိေတြ ့ေသာ အခိုက္တြင္ “အေတြ ့” အေပၚ၌သာ ၿပီးဆုံးသြား၏ ။

အဆင္း၊ အနံ ့၊ အသံ၊ အရသာ၊ အေတြ ့ဟူေသာ သဘာ၀မ်ားသည္ စင္စစ္အားၿဖင့္ ပရမတ္ သေဘာတရား မ်ားသာ ၿဖစ္ၾက၏။ သို ့ေသာ္ အၾကင္ေယာဂီပုဂိၢဳလ္ တို ့သည္၎တို ့ကို ပရမတ္ သေဘာတရားဟူ၍ ပိုင္းပိုင္းၿခားၿခား သိၿမင္ႏိုင္ေသးသည္ မဟုတ္ေခ် ။ ဤလုပ္ရပ္၏ တန္ဖိုးရွိၿခင္းမွာကား အဆင္းသက္သက္၊ အသံသက္သက္ အစရွိသည္တို ့အေပၚ၌ခ်ည္း စိတ္ကိုထားတတ္ဖို ့ သတိႏွင့္ အေလ့အက်င့္ၿပဳလုပ္ၿခင္းသည္ ( ပရမတ္ သေဘာတရားမွန္း မသိၿမင္ေသးေစကာမူလည္း) ပရမတ္ သေဘာတရားေပၚမွာခ်ည္း ထားမိလ်က္သား ၿဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ဥပမာ ေရႊတုံးေတြဟူ၍ မသိေသးေစကာမူလည္း ေရႊတုံး တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေပၚသို ့ေၿခခ်လ်က္သား ၿဖစ္ေနၿခင္းႏွင့္ တူေပေတာ့သည္။

အၾကင္ ေယာဂီပုဂိၢဳလ္သည္ ပါရမီရင့္သန္၍ အဆင္းသက္သက္ အသံသက္သက္မွ် အေပၚမွာခ်ည္း ထားႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ႏိုင္ေသာ “ ဇဲြ ” ရွိသည္ဆိုၿငားအံ့။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါတြင္ အဆင္းဓာတ္၊ အသံဓာတ္တို ့၏ ပရမတ္ဆတ္ဆတ္ သေဘာကိုၿဖစ္ေစ၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စကၡဳ၀ိညာဏ္စိတ္၊ ေသာတ၀ိညာဏ္စိတ္တို ့၏ ပရမတၱသဘာ၀ကို ၿဖစ္ေစ ( အထက္ေဖာ္ၿပပါ ကြ်န္မကဲ့သို ့) ထုိးထြင္းသိၿမင္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကြ်ႏု္ပ္ယုံၾကည္သည္။



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, August 10, 2009

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)

ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ...

ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန ့အမွတ္တရအျဖစ္ အမ မသစၥာအလင္း (www.thitsaralin.com) က အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ ဓမၼစာအုပ္အေသးေလးသံုးအုပ္ကို လက္ေဆာင္ပို ့ေပးလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ စာအုပ္ေလးေတြက ေသးေသးေလးေတြျဖစ္ေပမယ့္ လိုရင္း၊ တိုရွင္း၊ ထိထိမိမိ ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာခ်င္တဲ့ နိဳင္ငံျခားသားေတြ နားလည္ေအာင္ေရးသားထားတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အမလည္း ထပ္ဆင့္ ကုသိုလ္တိုးေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဓမၼဒါနေျမာက္ေအာင္၊ စာဖတ္သူေတြလည္း လုိအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသံုးတည့္ေအာင္ စတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ စာအုပ္ေတြကို ပို ့စ္အျဖစ္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ပထမ ဓမၼစာအုပ္

What Is Buddhism?

Introduction

For more than 2,500 years, the religion we know today as Buddhism has been the primary inspiration behind many successful civilizations, a source of great cultural achievements and a profound guide to the very purpose of life for millions of people. Today, large numbers of men and women from diverse backgrounds throughout the world are following the teachings of the Buddha. So who was the Buddha and what are his teachings?

The Buddha

The man who was to become the Buddha was born Siddhattha Gotama around 2,600 years ago as a prince of a small territory near what is now the Indian-Nepalese border. Though he was raised in splendid comfort, enjoying aristocratic status, no amount of material wealth and sensual pleasure could conceal life's imperfections from the unusually inquisitive young man. So at the age of 29 he left wealth and family behind for the remote forests and mountains of Northeast India to search for a lasting answer to life's problems He studied under the wisest religous teachers and philosophers of his time, learning all they had to impart, but they could not provide the answers he was seeking. He then struggled on the path of self-mortification, taking that practice to the extremes of asceticism, but still to no avail.

By the age of 35 he realized that neither self-indulgence nor self-mortification were leading him to the answers that he was looking for. Then, on the full moon night of May, having turned away from these two extreames, he sat beneath the branches of what is now known as the Bodhi Tree in a secluded grove by the banks of a river, and developed his mind in deep, luminous and tranquil states of meditation. With the extraordinary clarity and sharp penetrative power that is generated by inner stillness, he focused his attention on investigating the nature of existence, its cause and its cessation. Through this contemplation of the essence of reality, he attained the supreme awakening, the experience of enlightenment. From that point on he was known as the Buddha, the Awakened One.

His enlightenment consisted of the most profound and all-embracing insight into the nature of the body, mind and all phenomena. This awakening was not a revelation from a divine being, but a discovery made by himself based on the deepest levels of mediation. It was an insight that liberated his mind from the roots of all suffering: selfish desire, anger and delusion. This experience eliminated all traces of inner conflict and discontent, revealing unshakeable peace. He had found the ultimate solution to life's problems that he'd sought, and the result was unparalleled, sublime, true happiness.

Having realized the goal of perfect enlightenment, the Buddha spent the next 45 years teaching a path of training and development which, when accurately and diligently followed, will lead anyone regardless of race, class or gender to the same awakening. These teachings are called the Dhamma, literally meaning the nature of all things or the underlying truths of existence. The following is a brief overview of the Buddha's teachings.

(to be continued....)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္