Tuesday, June 30, 2009

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၉)

ရုပ္အလွနဲ ့စိတ္အလွ

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ ရုပ္ကို အလွၿပင္ၿခင္း၊ စိတ္ကို အလွၿပင္ၿခင္း လို ့ အလွၿပင္ၿခင္း ( ၂ ) မ်ိဳးရွိတယ္။ ရုပ္ကို အလွၿပင္ၿခင္းသည္ အအိုတြင္ လမ္းဆုံးၿပီး၊ စိတ္ကို အလွၿပင္ၿခင္းသည္သာ နိဗၺာန္မွာ လမ္းဆုံးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအလွၿပင္ၿခင္း ( ၂ ) မ်ိဳးမွာ ရုပ္ကို အလွၿပင္ၿခင္းထက္ စိတ္ကို အလွၿပင္ၿခင္းက ပိုၿမတ္တယ္။


သမထ နဲ ့ ၀ိပႆနာ

သမထဆိုတာကေတာ့ အရႈခံအာရုံအေပၚမွာ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱလို မၿမင္ဘူး။ အာရုံ နဲ ့မွတ္ စိတ္နဲ ့တည္ၿပီးေတာ့ သမာဓိအားေကာင္းလာေအာင္ စူးစိုက္ေနရုံေလာက္ပဲရွိတယ္။ ေနာက္ဆုံးပန္းတိုင္ကေတာ့ ေလာကီစ်ာန္ အဘိညာဥ္ေတြ ရၿပီးေတာ့ ၿဗဟၼာ့ၿပည္ ေရာက္ရုံပါပဲ။ ၀ိပႆနာကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ အရႈခံအာရုံအေပၚမွာ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ လကၡဏာေရးသံုးပါး ထင္ၿမင္လာေအာင ္ရႈမွတ္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးပန္းတိုင္ကေတာ့ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ နိဗၺာန္ေရာက္ၿပီး အိုနာေသဇာတ္၊ အၿမစ္ၿပတ္သြားႏိုင္တယ္။


သတိပ႒ာန္လမ္းစဥ္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ အေနနဲ ့ မၿဖစ္မေနလုပ္ရမွာ၊ အခ်ိန္မီ လုပ္ရမွာ၊ ကိုယ္တိုင္လုပ္ရမွာ၊ အက်ိဳးရမ်ားတာဟာ ဘာလဲလို ့ေမးရင္ သတိပ႒ာန္လမ္းစဥ္ပဲလို ့ ေၿဖဆိုရမယ္။ ဒါဟာ အမွန္ဆုံးအေၿဖပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, June 29, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၈)

ကြ်ႏု္ပ္ေတြ ့ေသာ စိတ္သဘာ၀ ( ၂ )


မတ္လထုတ္ ရႈမ၀မဂၢဇင္းတြင္ “ ကြ်ႏု္ပ္ေတြ ့ေသာ စိတ္သဘာ၀ ” အေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ၿပခဲ့ရာ နက္နဲစြာ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ၿခင္း အလုပ္၌ ၀ါသနာပါရွိသူမ်ား စိတ္၀င္စားၾကသည္ဟု သိရ၍ လူကိုယ္တိုင္ လာေရာက္၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စာၿဖင့္ ေရးသား၍ေသာ္လည္းေကာင္း မရွင္းမလင္း အခ်က္အလက္မ်ားကို စုံစမ္းေမးၿမန္းၿခင္း၊ စာမတတ္ေသာ လူၿပိန္းမ်ား စိတ္၀င္စားေလာက္ေအာင္ ေရးတတ္ေပသည္ဟု ခ်ီးက်ဴးၿခင္း၊
ဤအေၾကာင္းကို ဆက္လက္ေရးသားေဖာ္ၿပပါဦးဟု ေတာင္းပန္တိုက္တြန္းၿခင္း စသည္ၿဖင့္ အားေပးၾကသည္ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ နက္နဲေသာသဘာ၀ကို ေဖာ္ထုတ္တင္ၿပၿခင္းအလုပ္တြင္ အားတက္လာၿပန္သည္ၿဖစ္၍ ဆက္လက္ေဖာ္ၿပလိုက္ရၿပန္ေပသည္။ ေရးပို ့ၾကေသာ စာမ်ားအနက္တြင္ “ ကိုယ္ေတြ ့ဆိုေသာ္လည္း စိတ္ကူးႏွင့္ ေရးၿခင္းမဟုတ္ေသာ ဆရာၾကီး ”” ဟု ဂြေမးသူ တစ္ေယာက္တေလ ပါရွိသည္လည္း မွန္သည္။ သို ့ေသာ္ တရုတ္ၿပည္ ပီကင္းအေၾကာင္းကို ကြ်ႏု္ပ္ ေရးသားခဲ့စဥ္က တကယ္ေရာက္ခဲ့၍ေလာ၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စာထဲမွာ ေတြ ့၍ ကူးခ်ၿခင္းေလာ ဟူသည္ကို အကဲၿဖစ္ႏိုင္ဘိသကဲ့သို ့ ဤကိစၥတြင္လည္း စဥ္းစားဥာဏ္ရွိသူမ်ား အကဲၿဖစ္ႏုိင္ဖို ့ ရွိေသာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တေလ “ ဂြေမး ” ၿခင္းမွ်ကို အေရးလုပ္မည္ မဟုတ္ေခ်။


အမ်ိဳးမ်ိဳးနားလည္တတ္ၿခင္း


“ စိတ္ဆိုတာ ဘာလဲ-သိသလား ” ဟု ေမးခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္အသိကေလးႏွင့္ ကိုယ္ ေၿဖဆိုၾကေပလိမ့္မည္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က “ဗိုက္ထဲကေနၿပီး ၾကံၾကံေနတာ စိတ္ေပါ့ ” ဟု ေၿဖဆိုဖူး၏ ။ အေတာ္အတန္ ေခတ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ကမူ “ ေခါင္းထဲက ( ဦးေႏွာက္ထဲ )ၾကံစည္စိတ္ကူးတတ္တာဟာ စိတ္ေပါ့ ” ဟု ေၿဖၿပန္၏ ။ သာမန္သိေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ကမူ “ သိတတ္တဲ့ သေဘာတရားကေလးဟာ စိတ္ေပါ့ ” ဟု ေၿဖဆိုတတ္သည္။ ကမၼ႒ာန္းသမားတစ္ေယာက္ကမူ “ ထြက္သက္ ၀င္သက္ကို ရႈမွတ္ေနတဲ့အခါမွာ ထြက္ေလ၀င္ေလက ရုပ္တရား၊ ၀င္ၿခင္း ထြက္ၿခင္းကို သိတာက စိတ္ ” ဟု
ေၿဖဆိုေပလိမ့္မည္။ သၿဂၤ ိဳဟ္သမား တစ္ေယာက္ကို ေမးလွ်င္ “ စိတ္တစ္ခု ယုတ္ ၉၀ အက်ယ္ ၁၂၀ပါးရွိသည္ ” ဟု ေၿဖဆိုေပလိမ့္မည္။ တစ္နည္းလည္း ခႏၶာငါးပါးရွိသည့္အနက္ ရုပ္ခႏၶာတစ္ပါးသာၿဖစ္၍ နာမ္ခႏၶာေလးပါးရွိသည္ဟု ေၿဖဆိုေပလိမ့္မည္။


“ နာမ္ ” ႏွင့္ “ စိတ္ ” အတူတူပင္ ၿဖစ္သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ ၿခားနားၿခင္း ရွိေသးသေလာဟု ဆင့္၍ေမးခဲ့ေသာ္ စိတ္ႏွင့္ေစတသိက္ကို နာမ္ေခၚသည္ဟု ေၿဖဆိုတတ္ေပလိမ့္မည္။ ေစတသိက္မွာလည္း ၅၂ပါးရွိသည္ဟု ေၿပာတတ္၍ အမည္နာမမ်ားကိုပင္ ေရတြက္၍ ၿပတတ္ေပလိမ့္မည္။ သို ့ရာတြင္ စိတ္ႏွင့္ေစတသိက္ ယွဥ္တြဲၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကပုံကို ဥဒါဟရုဏ္ေဆာင္၍ ေဟာပါဟု ဆိုလိုက္လွ်င္ အေတာ္အတန္ စာတတ္သူမ်ားမွာ ခ်ာလည္လည္ၿဖစ္၍ သြားတတ္ၾက၏ ။ မ်ားစြာေသာ လူတို ့သည္ မိမိတို ့၏ ဥာဏ္ထဲ၌ ရွင္းလင္းၿပတ္သားစြာ နားလည္သည္ မဟုတ္ပါဘဲလ်က္ အမည္နာမမ်ားကို ရြတ္ဆို၍ အနက္အဓိပၸါယ္ကို အသင့္အတင့္ ေၿပာၿပ တတ္သည္ဆိုလွ်င္ နားလည္လွၿပီဟု မွတ္ထင္တတ္ၾကေလသည္။


စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္


“ စိတ္ ” ဟူေသာ စကားလုံးမွာ အရပ္သုံး ႏွင့္ စာသုံး ၿခားနားၿခင္းၿဖစ္၏ ။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာ အလိုအားၿဖင့္ “ စိတ္ ” ဟူသည္မွာ ၀ိညာဏကၡႏၶာ တစ္ခုတည္းကိုသာ ဆိုလို၍ “သိတတ္ၿခင္း” သေဘာတရားသက္သက္မွ်သာ ၿဖစ္၏။ ၾကံစည္ၿခင္း၊ ေတြးေတာၿခင္း၊ သိမွတ္ၿခင္း စေသာ အလုပ္မ်ားမွာ စိတ္သက္သက္ၿဖင့္ လုပ္တတ္သည္ မဟုတ္။ ေစတသိက္ႏွင့္ ပူးေပါင္းမွသာလုပ္ႏုိင္၏ ။ ( mind ) ဟူေသာစကားကို “ စိတ္ ” ဟူ၍ ၿပန္ဆိုေနၾကၿခင္းမွာ မမွန္ကန္ေခ်။ စင္စစ္အားၿဖင့္ “ နာမ္ ” ဟူ၍ ၿပန္ဆိုသင့္သည္။ အေနာက္တိုင္းသားမ်ားသည္ “ ေစတသိက္ ” ဟူေသာ အဘိဓမၼာစကားကို နားမလည္ၾကသည္ ၿဖစ္၍ သိမႈသက္သက္မွ်သာမကဘဲ ၾကံစည္ၿခင္း၊ ေတြးေတာၿခင္း၊ ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ၿခင္း စေသာ အလုပ္အားလုံးကို လုပ္တတ္ေသာ အရာတစ္ခုရွိသည္ဆုိ၍ (mind) ဟု နာမည္ေပးထားၾကရာ၊ နားမလည္သူၿခင္း ဆုံဆည္းမိသည္ႏွင့္ ၿမန္မာကလည္း “စိတ္ ” ဟု ၿပန္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ အမွန္မွာ ( mind ) ဟူသည္ စိတ္ ( ၀ိညာဏကၡႏၶာ) ကို ဆိုလိုၿခင္းမဟုတ္။ စိတ္ေရာ ေစတသိက္ပါ ပူးေပါင္းထားသည့္ “ နာမ္ ” တရားကို ဆိုလိုၿခင္းၿဖစ္သည္။ ( တရားအားထုတ္ခါစအခ်ိန္က ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္အေၾကာင္း ၿပတ္ၿပတ္သားသား နားမလည္ေသးဘဲရွိရာ “ပ႑ိတေ၀ဒနိယက်မ္း ” ကို ၾကည့္ခါမွ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ခဲ့၍ စာအုပ္ကိုခ်ထားၿပီး သစ္ခ်ေတာင္ ဦးတိေလာက ေထရ္အား ကန္ေတာ့လိုက္ရဖူးပါေသးသည္။ )

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, June 25, 2009

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၈)

ရုပ္နဲ ့နာမ္ဟာ သဘာ၀တရား

တရားဆိုတာသေဘာ။ သေဘာဆိုတာလဲ တရားပါပဲ။ ( ၂ ) မ်ိဳးေပါင္းလိုက္ေတာ့ တရားသေဘာ။ သေဘာတရား မဟုတ္လား။ ဘုန္းၾကီးတို ့သူေတာ္စင္ေတြ သေဘာတရားဆိုတဲ့ သဘာဝတရားဟာ ရုပ္နဲ ့ နာမ္ပါပဲ။ အဲဒီ ရုပ္နဲ ့နာမ္ဟာလည္း သစၥာဖဲြ ့လိုက္ေတာ့ ေလးပါးရတယ္။ သစၥာေလးပါးသိေအာင္ ၀ိပႆနာတရားကို ၾကိဳးစား အားထုတ္ရတယ္။

ပြား - သိ - ပယ္ - ဆိုက္

သစၥာေလးပါးဆိုတာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိက္ေတာ့ သိ - ပယ္ - ဆိုက္ -ပြား ေပါ့။ ဒုကၡသစၥာကို ပိုင္းၿခားသိၿခင္း။ သမုဒယသစၥာကိုပယ္ၿခင္း၊ နိေရာဓသစၥာကို ဆိုက္ေရာက္ၿခင္း။ မဂၢသစၥာကို ပြားမ်ားအားထုတ္ရၿခင္း လို ့
ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါက ေဒသနကၠမ ( ေဒသနာေဟာစဥ္ ) အားၿဖင့္ ၿပဆိုၿခင္းၿဖစ္တယ္။ တကယ္တန္း အလုပ္ခြင္က်ေတာ့ ပြား - သိ - ပယ္ - ဆိုက္ လို ့ မွတ္ၾကရမယ္။

ဗုဒၶလမ္းစဥ္

ဗုဒၶလမ္းစဥ္ရဲ ့ အစဟာ သရဏဂုံသံုးပါးပဲ၊ အဆုံးေတာ့ အရဟတၱဖုိလ္ကို မ်က္ေမွာက္ၿပဳၿခင္း၊ ဆိုက္ေရာက္ၿခင္းၿဖစ္တယ္၊ ဗုဒၶလမ္းစဥ္အတိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူဟာ လူ ့ဘ၀တြင္ အသာဆုံး၊ အၿမတ္ဆုံး
ၿဖစ္ပါတယ္။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, June 24, 2009

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၀)

Is That So?



A beautiful girl in the village was pregnant. Her angry parents demanded to know who was the father. At first resistant to confess, the anxious and embarrassed girl finally pointed to Hakuin, the Zen master whom everyone previously revered for living such a pure life. When the outraged parents confronted Hakuin with their daughter's accusation, he simply replied "Is that so?"

When the child was born, the parents brought it to the Hakuin, who now was viewed as a pariah by the whole village. They demanded that he take care of the child since it was his responsibility. "Is that so?" Hakuin said calmly as he accepted the child.

For many months he took very good care of the child until the daughter could no longer withstand the lie she had told. She confessed that the real father was a young man in the village whom she had tried to protect. The parents immediately went to Hakuin to see if he would return the baby. With profuse apologies they explained what had happened. "Is that so?" Hakuin said as he handed them the child.


(ဒီပံုျပင္ကို ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ဘုရားအခ်ိဳ ့တရားေတာ္ေတြႏွင့္ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ထည့္ေဟာၾက၊ ေရးၾကတာကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။ “ေၾသာ္..ဟုတ္လား...” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးေလးႏွင့္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း နာဖူးၾက၊ ဖတ္ဖူးၾကလိမ့္မယ္လို ့ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, June 23, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၇)

ဉာဏ္အၿမင္ ရင့္လာပုံ


ၿပင္ပသို ့ အာရုံမၿပဳဘဲ အတြင္းဘက္သို ့ခ်ည္း လွည့္ထားသည့္ အေလ့အက်င့္ ရင့္သန္လာေသာအခါ ၿဖစ္ေပၚ လာေလသမွ်ေသာ ၿမင္မႈ၊ ၾကားမႈမွစ၍ စိတ္ကူးစိတ္သန္းဟူသမွ်သည္ မိမိအတြင္း၌သာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ၿဖစ္လာၾက၍ ၿဖစ္ၿပီးေသာအခါ ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကသည္။ ေနအိမ္ကို သတိရေသာ အခါ မိမိ၏ မေနာတြင္ ( မွန္ေပၚ၌ အရိပ္ထင္ၿခင္းကဲ့သို ့) ထင္လာေသာ အရိပ္မွ်သာၿဖစ္သည္။ အရိပ္တစ္ခုၿပီး တစ္ခုထင္လာၿခင္း၊ တကယ့္ဟာေတြ တကယ့္အၿဖစ္အပ်က္ေတြဟူ၍ မွတ္ထင္ရၿခင္း ၿဖစ္သည္။ မိမိက အဟုတ္ၾကီး ထင္မွတ္ေနေသာ အရာခပ္သိမ္းသည္ မေနာတြင္ ခဏကေလးမွ်ပင္ အရိပ္ထင္၍ၿဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကသည္ခ်ည္းၿဖစ္သည္။ အဟုတ္ရွိ၊ တကယ္ရွိမဟုတ္၊ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ အခိုက္အတန္ ့အားၿဖင့္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၿဖစ္ေနၾကၿခင္းသာ ၿဖစ္သည္ဟူေသာ ဥာဏ္အၿမင္ေပၚေပါက္လာပါေတာ့သည္။


ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရၿခင္း


ထိုသို ့ေသာ ဉာဏ္အၿမင္သို ့ ေရာက္ေသာအခါ မေနာအၾကည္ဓာတ္ေပၚတြင္ ခဏခ်င္း ခဏခ်င္း အေၾကာင္းတုိက္ဆိုင္၍ သူ ့ဘာသာ အရိပ္ထင္လာေသာ ‘‘ အာရုံ ’’ မ်ားအတြက္ မိမိက ဘာမ်ားေၾကာင့္ၾကစရာ၊ ဂရုစိုက္စရာ ရွိသနည္း။ မိမိႏွင့္ ဘာဆိုင္သနည္း။ တြယ္တာစရာလည္း မဟုတ္၊ ပူပန္စရာလည္း မဟုတ္၊ စိုးရိမ္စရာလည္းမဟုတ္။ ၿဖစ္လာသမွ်ေသာ အၿခင္းအရာမ်ားသည္ ခဏတၿဖဳတ္ကေလးၿဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္ပ်က္သြား သည္ခ်ည္း ၿဖစ္သည္ဟု ထင္ၿမင္လာသည္တြင္ အၾကီးအက်ယ္ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ ရရွိပါသည္။


တကယ္ရွိေသာ သေဘာတရား


ထိုေနာက္တဖန္ မေနာအၾကည္ဓာတ္ေပၚ၌ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ အခိုက္အတန္ ့အားေလ်ာ္စြာ ခဏတၿဖဳတ္ ၿဖစ္ေပၚလာေသာ အၿခင္းအရာမ်ား (အရိပ္မ်ား ) သာ ၿဖစ္သည္ဟု ေန ့ရက္ အတန္ၾကာရွည္စြာ ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ခဲ့ရာမွ တစ္ေန ့သ၌ ‘‘ ေကာင္းပါၿပီ။ မေနာ၌ ၿဖစ္ေပၚလာေသာ အၿခင္းအရာ အားလုံးသည္ ၿဖစ္ရုံကေလးၿဖစ္ၿပီး ေပ်ာက္ပ်က္သြားသည္ခ်ည္း ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဟုတ္ရွိ တကယ္ရွိ မဟုတ္ႏိုင္ၿခင္းကား မွန္ပါၿပီ။ သို ့ေသာ္ အဟုတ္ရွိ တကယ္ရွိ သေဘာတရားမ်ိဳးေကာ မရွိႏိုင္ပါသေလာ၊ ရွိႏိုင္လွ်င္ ဘယ္မွာရိွပါသနည္း ’’ ဟူေသာ ေမးခြန္းသည္ စိတ္ထဲတြင္ ေပၚလာပါေတာ့သည္။


ေနာက္တစ္ခဏ၌ အာရုံတစ္ခု ဘြားခနဲ ေပၚလာပါသည္။ ‘‘ဟုတ္လိုက္ေလၿခင္း၊ ဒါကမွ တကယ္ရိွတဲ့ သေဘာတရားပဲ။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ အနားတြင္ ကပ္ေနၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မၿမင္မိဘဲ လွ်ံေနခဲ့မိတာ အံ့ၾသပါရဲ ့’’ စသည္မ်ားၿဖင့္ ဆင္ၿခင္သုံးသပ္မိပါသည္။ ဥပမာေဆာင္ရေသာ္ ဒဂၤါးတစ္ၿပားကို ‘‘ ပန္းဘက္ ’’ ခ်ည္းၾကည့္ခဲ့မိရာမွ လွန္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ‘‘ ေခါင္းဘက္ ’’ ကိုၿမင္ရၿခင္းကဲ့သို ့နီးလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေနသည္ဟု
သေဘာေပါက္ၿခင္းေၾကာင့္ အံ့ၾသမိၿခင္းမိ်ဳးႏွင့္တူပါေတာ့သည္။


တကယ္အဟုတ္ရွိေသာအေနၿဖင့္ ၿမင္လိုက္ရေသာ သေဘာတရားမွာ ‘‘အာရုံ ’’ မွ်သာၿဖစ္၍ ပုံသဏၭာန္ အေသြးအေရာင္အားၿဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ေၿပာၿပႏိုင္ေသာ အၿခင္းအရာမ်ိဳးကား မဟုတ္ပါ။ ထိုအၿခင္းအရာကို စာတတ္သူမ်ား ေခၚခ်င္ရာ ေခၚၾကေစ။ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္ထဲ၌ကား ‘‘ ၿဖစ္ ’’ ေနေသာအၿခင္းအရာမ်ိဳး မဟုတ္။ အခါခပ္သိမ္း အၿမဲတမ္းရွိေနေသာ သေဘာတရားဟူ၍သာ သိၿမင္ထားၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။


ကြႏု္ပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္


ကြ်ႏု္ပ္မွာ ဤအၿခင္းအရာကို ေခ်ာင္ေခ်ာင္ႏွင့္ ေတြ ့ရၿခင္းမဟုတ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္အနက္ ၿပတ္ေတာင္းၿပတ္ေတာင္းႏွင့္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္္း ၂၀ ေက်ာ္မွ်လည္းေကာင္း၊ ခပ္ၿပင္းၿပင္း အားထုတ္ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ေလး ငါးႏွစ္မွ်လည္းေကာင္း၊ တစ္ၾကိမ္လွ်င္ ရက္သတၱတစ္ပတ္မွ် ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ၾကီး အားထုတ္သည့္ ရက္သတၱပတ္ေပါင္း ၂၀ ခန္ ့မွ်လည္းေကာင္း ၾကာရွိခဲ့ၿပီးမွ ေတြ ့ရေသာ “ စိတ္သဘာ၀ ’’ ၿဖစ္ပါသည္။ ဤအေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ၿပရၿခင္းမွာ ၾကြား၀ါလိုၿခင္း၊ အသားယူလိုၿခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ပါရမီခံ ရင့္သန္၍ အထုံ၀ါသနာ ပါရွိသူမ်ား ဖတ္မိၾကလွ်င္ စိတ္အားတက္ၾကြ၍ သဒၶါတရား တိုးတက္ေစလိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေစတနာၿဖင့္ တင္ၿပလိုက္ၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။


ၿပ႒ာန္းခ်က္


ကြ်ႏု္ပ္အဖို ့ရာ၌မူ အာသေ၀ါကင္းေသာအၿဖစ္သို ့ မေရာက္မခ်င္း ( ဤတစ္ဘ၀အတြင္း ) ဆက္လက္အားထုတ္ဖို ့ အားခဲလ်က္ပင္ရွိရာ ပရိေယသန ၀မ္းစာအတြက္ လုံေလာက္စြာရွိေသာ တစ္ေန ့တြင္ ေမွ်ာ္မွန္းသည့္ ပန္းတုံးတုိင္သို ့ မေရာက္မေနဆိုကာ အခ်ိန္ရွိသမွ် တစ္စဥ္တစ္တန္းတည္း ဆက္တိုက္အားထုတ္ဖို ့ ၿပ႒ာန္းၿပီး ၿဖစ္ပါသတည္း။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, June 22, 2009

ခရီးအတြက္ ေျမပံု (သို ့) ဖတ္ျပီးသြားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္



ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ

ဒီရက္ပိုင္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္လက္စတန္းလန္းႏွင့္ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္စသပ္ျပီး ျပီးေအာင္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။ စာအုပ္ကေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ေရးထားတဲ့ "A Map Of The Journey" ဆိုတဲ့စာအုပ္ပါ။ စာအုပ္က ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက ဝယ္ျပီး လက္ထဲမွာ ေရာက္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ျပီးေအာင္ မဖတ္နိဳင္ခဲ့တာပါ။ နဲနဲဖတ္လိုက္ ရပ္လိုက္။ တစ္လ ႏွစ္လ ေလာက္ၾကာမွ တစ္ခါျပန္ကိုင္လိုက္၊ ေမ့သြားလို ့အစကေန ျပန္ဖတ္လိုက္၊ ေနာက္ မအားေတာ့လို ့မဖတ္ျဖစ္လိုက္ႏွင့္ သံသရာလည္ေနတာပါ။ ခရီးသြားတိုင္းေတာ့ အျမဲသယ္သြားပါတယ္။ အားရင္ဖတ္မယ္ဆိုျပီးေတာ့။ ဒီလိုႏွင့္ဘဲ စာအုပ္က ျပည္ပေရာက္တဲ့အထိ ပါလာတာပါ။

ဆရာေတာ္ရဲ ့ အရင္စာအုပ္ "Snow In The Summer" တုန္းကေတာ့ ဆက္တိုက္ျပီးေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုရက္ပိုင္းထဲမွာ ပါဠိႏွင့္ တရားစာေပကို အဂၤလိပ္လိုအသံုးေလးေတြ ေလ့လာခ်င္တာႏွင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ျပီးေအာင္ဖတ္မယ္လို ့ ဆံုးျဖတ္ျပီး အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ ရထားေပၚမွာ ဖတ္လိုက္တာ သံုးပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ေတာ့ ျပီးသြားပါတယ္။ အခု အဲဒီစာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သတ္ျပီး မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြအတြက္ စာအုပ္မိတ္ဆက္ (သို ့) စာအုပ္အညႊန္းေလး လက္ဆင့္ကမ္းေပးခ်င္လို ့ပါ။

စာအုပ္က နိဳင္ငံျခားက တရားစခန္းတစ္ခုမွာ ေယာဂီေတြအတြက္ ေဟာထားတဲ့တရားကို စာအုပ္အေနႏွင့္ ျပန္ေရးထားတာပါ။ အဓိကကေတာ့ ဉာဏ္စဥ္တရားကို ေဟာထားတာပါဘဲ။ အားလံုး အခန္း(၁၁) ခန္း ပါ၀င္ျပီး အခန္းေတြကို Talk (1) ကေန Talk (11) အထိခြဲထားပါတယ္။

ပထမအခန္းေတြမွာ တရားစအားမထုတ္မီ မိမိကိုယ္ကို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈျပဳလုပ္ပံုကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ျပီးမွ တရားစအားထုတ္ျပီး သမာဓိထူေထာင္ပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ သမာဓိေၾကာင့္ျဖစ္တတ္တဲ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္မ်ားအေၾကာင္းႏွင္
့ ၄င္းတို ့ကို ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားပံုေတြကိုလည္း ရွင္းလင္းထားပါတယ္။ ေနာက္အခန္းေတြမွာေတာ့ ၀ိပႆနာ စတင္အားထုတ္ပံု၊ ပညတ္ ပရမတ္ခြဲပံု၊ ေနာက္ နာမရူပပရိေစၦဒဉာဏ္ကေနျပီး ပစၥေဝကၡဏဉာဏ္အထိ ဉာဏ္စဥ္ (၁၆)ပါးလံုးကို တစ္ဉာဏ္ခ်င္းစီ အေသးစိတ္ ကြဲျပားမႈရွိေအာင္ ရွင္းလင္းေပးထားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အခုစာအုပ္ရဲ ့ထူးျခားမႈေလးကိုေတာ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဉာဏ္စဥ္တရားေတာ္ေတြအေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးမ်ားႏွင့္ ဓမၼစာေပပညာရွင္မ်ား ေရးသားထား၊ ေဟာျပေပးထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ အခုစာအုပ္မွာက ဆရာေတာ္က ဉာဏ္စဥ္ေတြရဲ ့ သေဘာ၊ သဘာ၀လကၡဏာေတြကို မိမိရဲ ့ကိုယ္ေတြ ့တရားအေတြ ့အၾကံဳမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ျပီးေဖာ္ျပေပးထားတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီဉာဏ္တစ္ခုျဖစ္ခိုက္မွာ ေလာကီလူမႈကိစၥေတြမွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေယာဂီတစ္ဦးအေနႏွင့္ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း သတိျပဳရမယ့္အခ်က္ေတြ ဆင္ျခင္ရမယ့္ အခ်က္ေတြကို ဓမၼဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။

ဉာဏ္စဥ္မ်ားအျပီးမွာေတာ့ ေသာတာပန္တစ္ေယာက္ရဲ ့ စိတ္အေျခအေန၊ ကိုယ္က်င့္တရား၊ တရားအေပၚ နားလည္ယံုၾကည္ပံုေတြကို ရွင္းျပထားပါတယ္။ အရိယာအဆင့္အလိုက္ ကိေလသာ ပယ္သတ္မႈအဆင့္ဆင့္ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။ ေနာက္ဆက္လက္ျပီး ရျပီးသား ေသာတာပတၱိဖိုလ္ကို ၀င္စားပံု နည္းလမ္း ႏွင့္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အခက္အခဲမ်ားကို ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ေနာက္ အထက္မဂ္ဖိုလ္တရားမ်ားကို ဆက္လက္အားထုတ္ဖို ့ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ပံုႏွင့္ အားထုတ္ပံုကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ျဖစ္တတ္တဲ့အခက္အခဲမ်ားအတြက္ စိတ္ထားတတ္ရန္ႏွင့္ နည္းလမ္းမွန္မွန္ အားထုတ္နိဳင္ရန္ ေဟာေပးထားပါတယ္။

စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးကေတာ့ ဆရာေတာ့္ေရးဟန္အတိုင္း စာမဆန္ဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဖတ္လို ့ရတဲ့ ဓမၼစာေပ အေရးအသား ေဟာေျပာပို ့ခ်ခ်က္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိသုဒၶိမဂ္ ကို အေျခခံျပီး ေရးသားေဟာျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ရွိ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ တရားအားထုတ္ဖို ့ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ သူမ်ားအတြက္ သဒၶါတရား တက္ျပီး အသိဉာဏ္ပြင့္ေစတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္လို ့ေျပာလို ့ရပါတယ္။ ဘယ္နည္းႏွင့္ဘဲ အားထုတ္သူ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီခရီးကို လူတိုင္းျဖတ္သန္းရမွာျဖစ္လို ့ ဘယ္ေယာဂီအတြက္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အသံုးတည့္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က သူ ့ရဲ ့ကိုယ္ေတြ ့တရားအေတြ ့အၾကံဳေတြႏွင့္ ေပါင္းျပီး ေဟာထားတာမို ့တကယ္လို ့ ဆရာေတာ္ႏွင့္ စရိုက္၀ါသနာတူျပီး အားထုတ္ပံုနည္းလမ္းတူသူေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ တိုက္ဆိုင္တာေတြ အမ်ားၾကီးႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ အသံုး၀င္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို အြန္လိုင္းမွာ ဒီေနရာကေန http://www.buddhanet.net/pdf_file/mapjourney6.pdf Download ဆြဲခ်လို ့ရပါတယ္။ ကိုစိုး၀င္းထြဋ္ရဲ ့ ( http://soewinhtut.multiply.com/journal/item/12/Map_of_The_Journey_ebook_English_Languagehttp://www.buddhanet.net/pdf_file/mapjourney6.pdf) ကေနလည္း ယူလို ့ရပါတယ္။ MP3 အေနႏွင့္ နာခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္ကလင့္ခ္ေတြ ကေန Download ဆြဲခ်ျပီး နာလို ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

1: A Map of the Journey - day 1

2: A Map of the Journey - day 2

3: A Map of the Journey - day 3

4: A Map of the Journey - day 4

5: A Map of the Journey - day 5

6: A Map of the Journey - day 6

7: A Map of the Journey - day 7

8: A Map of the Journey - day 8

9: A Map of the Journey - day 9

10: A Map of the Journey - day 10

11: A Map of the Journey - day 11


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဓမၼဒါနအျဖစ္ လက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါျပီ။ ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့က တကယ္လို ့ဖတ္ရႈနာယူၾကည့္လို ့ မိမိအတြက္ အက်ိဳးတစ္ခုခု ျဖစ္ထြန္းခဲ့ရင္ ကိုယ္ခင္မင္တဲ့ သူမ်ားကို ဆက္လက္ျပီး လက္ဆင့္ကမ္းေပး လိုက္ပါအံုးလို ့ ဆႏၵျပဳ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Sunday, June 14, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၆)

မေနာ၀ိညာဥ္ စိတ္

ဒုတိယအခ်က္၌ အတြင္းႏွင့္ အၿပင္ တိုက္ခတ္မႈေၾကာင့္ (အာယတနသေဘာ) ၿဖစ္ေပၚလာသည့္ အသိစိတ္ကေလးမွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ သိၿမင္လာပါေတာ့သည္။ ယခင္က ထင္မွတ္ခဲ့သည္မွာကား (အသိ) စိတ္သည္ မိမိ၏ ကိုယ္အတြင္း၌ အခါခပ္သိမ္း အၿမဲတေစ တည္လ်က္ရွိသည္ဟုထင္ခဲ့၏ ။ ယခုေသာ္ တိုက္ခတ္မႈၿဖစ္ေပၚလာေသာ ( ၀ိညာဥ္ ) အသိစိတ္ကေလးေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ၿဖစ္ခ်ည္ပ်က္ခ်ည္ ေနၾကသည္ ဟု ၿမင္ကာ၊ သိတတ္ေသာ ‘‘မေနာဓာတ္ ’’ သည္ ကိုယ္တြင္း၌ အၿမဲတေစရွိေနၿခင္း ကားမွန္ပါ၏ ။ သို ့ေသာ္ အာရုံႏွင့္ တိုက္ခတ္ေသာအခါမွ ( အေၾကာင္းဆုံဆည္း၍ ) ၿဖစ္ေပၚလာေသာ အသိစိတ္ကေလးဟူ၍ ဆိုလိုၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။ စာထဲ၌ ေဖာ္ၿပထား၍ နားလည္ၿခင္းႏွင့္ ကိုယ္တိုင္ေစာင့္ၾကည့္၍ သေဘာေပါက္လာၿခင္းတို ့သည္ ၾကီးစြာေသာ ၿခားနားၿခင္း ရွိပါသည္။ ထိုအခါမွ မေနာဓာတ္ႏွင့္ ( ၀ိညာဥ္ ) အသိစိတ္၏ ၿခားနားၿခင္းကို ပိုင္းပိုင္းၿခားၿခားၾကီး သေဘာေပါက္လာပါေတာ့သည္။


သေဘာေပါက္ပုံ တစ္မ်ိဳး

ထုိကဲ့သို ့ သေဘာေပါက္လာၿခင္းအတြက္ေၾကာင့္ မည္ကဲ့သို ့ ထူးၿခားသြားၿခင္းကို ဥပမာေဆာင္၍ ေဖာ္ၿပပါဦးမည္။

ယခင္က ထင္မွတ္ခဲ့ပုံမွာ ‘‘ ငါ၌ မယားရွိ၏ ။ သားသမီးရွိ၏ ။ ဤပစၥည္း ထိုပစၥည္းရွိ၏ ။ ၎တို ့
မေသဆုံးသမွ် ကာလပတ္လုံး၊ သို ့မစဟုတ္ မေပ်ာက္ပ်က္သမွ် ကာလပတ္လုံး ငါ့အဖို ့ အၿမဲတေစ ရွိေန၏ ’’ ဟူ၍ မွတ္ထင္ခဲ့မိသည္။ ယခုေသာ္ကား ငါ၏ မေနာဓာတ္၌ အာရုံအၿဖစ္ႏွင့္ ထင္လာခိုက္သာလွ်င္၎တို ့ေခတၱခဏ ရွိလိုက္ၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ သြားၾကသည္ဟု သေဘာေပါက္လာသည္ ။ ဆိုလိုရင္းမွာ
ဓာတ္ပုံရုိက္ကူးထားေသာ အရုပ္ကား၏ ရွိၿခင္း မ်ိဳးမဟုတ္ ။ မွန္ေပၚတြင္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ထင္ေပၚလာသည့္ ‘‘ အရိပ္ ’’ ၏ ရွိၿခင္းမ်ိဳးမွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု သေဘာေပါက္လာသည္ ဟူလို။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကြ်ႏု္ပ္ပိုင္ဆိုင္သည္ဆိုေသာ ပစၥည္းဟူသမွ် အေပၚတြင္ တြယ္တာမႈ အပုံၾကီး ေလ်ာ့ပါးသြားခဲ့ၿပီ။ တြယ္တာမႈ ၿဖစ္ေပၚလာမိလွ်င္လည္း အထက္ပါ အၿခင္းအရာကို ဆင္ၿခင္ သုံးသပ္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ‘‘ ေရ ’’ ၿဖစ္၍ ေလွ်ာဆင္းသြားေလေတာ့သည္။

အာရုံၿပဳမွ ရွိၿခင္း

ရွင္းပါဦးအံ့။ လူတစ္ေယာက္သည္ ေငြထုပ္ကို ၿမဳပ္ႏွံထားရာ ၿမဳပ္ႏွံထားမိသည့္ အၿဖစ္ကို လုံး၀ သတိေမ့ေန မိသည္ ဆိုအံ့။ ေငြထုပ္သည္ ၿမဳပ္ႏွံထားေသာေနရာ၌ ရွိေနေသာ္လည္း ထိုသူ ့အဖို ့၌ ေငြထုပ္ မရွိေတာ့ေခ်။

တဖန္ ထိုသူၿမဳပ္ႏွံထားေသာ ေငြထုပ္ကို တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာသူက တိတ္တဆိတ္ တူးေဖာ္၍ ယူသြားရာ၊ ထိုသူကမူ ထိုအေၾကာင္းကို မသိေသာေၾကာင့္ သူ ့မွာ ေငြထုပ္ရွိသည္ဟူ၍ပင္ မွတ္ထင္လ်က္ ရွိေန၏ ။

ဤေနရာ၌ ရွိေနပါလ်က္ႏွင့္ မရွိပုံ၊ မရွိပါဘဲလ်က္ႏွင့္ ရွိသည္ထင္မွတ္ပုံမွာ ထင္ရွားရွိေလၿပီ။ ဆိုလိုရင္းမွာ အကယ္ရွိၿခင္း မရွိၿခင္းသည္ အေၾကာင္းမဟုတ္လွ။ စိတ္ထဲက ရွိေနသည္ထင္လွ်င္ ရွိဘိသကဲ့သို ့ေၾကာင့္ၾကမႈ ၿဖစ္ေန၍ လုံး၀သတိမရလွ်င္ မရွိသကဲ့သို ့ ေၾကာင့္ၾကမႈ ကင္းလ်က္ရွိသည္။ စင္စစ္ေသာ္ကား ေငြထုပ္ကို သတိရၿခင္း ဟူသည္မွာ ထိုသူ၏ မေနာ ( အၾကည္ ) ဓာတ္တြင္ အရိပ္ထင္လာၿခင္းမွ်ၿဖစ္ရာ ထိုအတြက္ ေၾကာင့္ၾကမႈ ၀င္လာ၏။ ၎အခိုက္အတန္ ့တြင္သာ ထိုလူ၌ ေငြထုပ္ရွိေန၏ ။ ေၿခေထာက္၌ ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္၍ ကုန္းၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ အာရုံေၿပာင္းသြား၍ ေငြထုပ္ မရွိေတာ့ေခ်။

ဤသည္ကား ကြ်ႏု္ပ္ေတြ ့ရေသာ စိတ္သဘာ၀ တစ္ခုေပတည္း။ ကြ်ႏု္ပ္၏ ပစၥည္းမ်ားသည္ ကြ်ႏ္ုပ္အဖို ့ တစ္ၿပိဳင္တည္း အၿပြတ္လိုက္ ရွိေနၾကသည္မဟုတ္။ သတိရေသာ ၀တၳဳပစၥည္းသည္သာလွ်င္ အခိုက္အတန္ ့အရ တစ္လွည့္စီ ရွိေနၾကၿခင္း ၿဖစ္ေလမည္။ ငါ့ပစၥည္းေတြ ေပါမ်ားလွသည္ဟု ဘာမ်ားၾကြား၀ါစရာ ရွိပါသနည္း။ မေနာဓာတ္၌ အရိပ္ထင္လာခိုက္တြင္သာ ရွိသည္ဟု ထင္မွတ္မိၿခင္း မဟုတ္ပါေလာ။


ရင့္က်က္လာၿခင္း

တတိယအခ်က္၌ ( ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ) ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ ထားၿခင္းအလုပ္၌ အေလ့အက်င့္ရ၍ ရင့္က်က္ လာေသာအခါ သေဘာေပါက္လာၿပန္သည္မွာကား ၾကားၿခင္း၊ ၿမင္ၿခင္း၊ နံၿခင္း စသည္တို ့သည္သာလွ်င္ တကယ္လက္ေတြ ့ ( actuality ) ၿဖစ္သည္။ အသံ တစ္ခုၾကားၿပီးသည့္ေနာက္ ‘‘ ငါ့ကို ဆဲေရးၿခင္းၿဖစ္သည္။ တယ္မုိက္တဲ့လူပဲ’’ စသည္ၿဖင့္လိုက္၍ စဥ္းစားၿခင္းသည္ စိတ္ကူးသက္သက္မွ်သာ ၿဖစ္သည္။ ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ ၿဖင့္သာေနၿခင္းသည္ စဲြလမ္းၿခင္း၊ တပ္မက္ၿခင္း၊ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားၿခင္းကင္း၍ အလြန္တရာ
ၿငိမ္းခ်မ္းပါေပသည္တကား ဟူ၍ သေဘာေပါက္လာေတာ့သည္။

ဤတြင္ ဒြါရႏွင့္ တိုက္ခိုက္ၿခင္းသည္သာလွ်င္ မလႊဲမေရွာင္ႏိုင္ေသာ အၿခင္းအရာၿဖစ္၍ ဆက္လက္ၿပီး အရွည္ၾကီး စဥ္းစားၿခင္းသည္ စိတ္ကူးၿခင္း ( အိပ္မက္သဖြယ္ ) ရွိပါဘိေတာ့သည္ ဟု ထင္ၿမင္လာေတာ့သည္။

လူတစ္ေယာက္က မိမိအား ဆဲေရးေနေသာ္လည္း ‘‘ အသံ ’’ ဟုသိၿခင္းအၿဖစ္၌သာ ရပ္တန္ ့ထားႏိုင္ပါမူ၊ နာတတ္ ေသာစိတ္ ၿဖစ္ေပၚလာမည္ မဟုတ္ေခ်။ သို ့ေသာ္ တစ္ေလာကလုံးသည္ အရွည္ၾကီးလိုက္၍ စဥ္းစားမႈ (အိပ္မက္မက္မႈ)ေၾကာင့္ ခ်စ္ၿခင္း၊ မုန္းၿခင္း စေသာ အၿခင္းအရာမ်ား ၿဖစ္ေပၚ လ်က္ရွိသည္ဟု သိၿမင္လာေတာ့သည္။ ထိုအခါတြင္ ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱၿဖင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေအာင္ ေနႏိုင္ေသာအၿဖစ္သို ့ ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ။

သတိႏွင့္ သမၼာသတိ

ဤေနရာ၌ သတိႏွင့္ သမၼာသတိ ၿခားနားပုံကို ရွင္းၿပလို၏ ။ လမ္းေလွ်ာက္သြားရာ၌ ခါးပိုက္ႏိႈက္မခံရေအာင္၊ ခလုတ္မတိုက္မိေအာင္၊ ကားမတိုက္မိေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္ၿခင္းသည္ ‘‘ သတိ ’’ မည္၏။ သို ့ေသာ္ ၎သတိသည္ မဂၢင္ရွစ္ပါးထဲမွ သတိမဟုတ္ေခ်။ မဂၢင္ထိုက္ေသာ သတိဟူသည္ကား မိမိ၏ နာမ္ရုပ္ကို ေစာင့္၍ၾကည့္ေသာ သတိၱမ်ိဳးၿဖစ္၏ ။ (ဤေနရာ၌ ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ ၿဖင့္သာ ေနႏိုင္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းထားေသာ သတိကို ဆိုလိုသည္ ) အေလ့အက်င့္ရ၍ ႏိုင္နင္းလာေသာအခါ မိမိ၏ စိတ္ကို အလိုမရွိအပ္ေသာ အာရုံမ်ိဳးတို ့၌ မေမ်ာမပါေစဘဲ၊ အက်ိဳးရွိေစမည့္ အာရုံမ်ိဳးတို ့၌သာ ထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ၿဖစ္လာသည္။ ထိုေနာက္တြင္ကား ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱၿဖင့္သာ ေနႏိုင္ေအာင္ အထူးတလည္ မၾကိဳးစားရေတာ့ဘဲ ထိုကဲ့သို ့ ေနရေသာ အၿဖစ္သာလွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ဟု ၾကာေလ သေဘာက်ေလ ၿဖစ္လာေတာ့သည္။ ထိုအခါ၌ စိတ္သည္ ၿမင္ရုံၾကားရုံကေလးမ်ား အေပၚတြင္သာ တည္ၿငိမ္လ်က္ရွိရာ ထိုအၿခင္းအရာကို ‘‘ သမၼာသမာဓိ ’’ ဟူ၍ ကြ်ႏု္ပ္ နားလည္သည္။

စိတ္က ဖန္ဆင္းၿခင္း

၎အေၿခအေနသို ့ ေရာက္လာေသာအခါ၌ အၿပင္ပသို ့ မလိုက္ေတာ့ဘဲ အတြင္းဘက္သို ့သာ လွည့္ကာအာရုံၿပဳတတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ ၿဖစ္ေပၚလာ၏ ။ ဥပမာ အသံတစ္ခု ၾကားလိုက္ရေသာအခါ ဘယ္ဆီမွလာေသာ အသံဟူ၍ ဂရုမၿပဳေတာ့ဘဲ မိမိအတြင္း၌ ( ေသာတ၀ိညာဥ္ ) ၾကားစိတ္ကေလး ၿဖစ္ေပၚလာသည္ဟူ၍ အမွတ္ၿပဳလိုက္ေတာ့သည္။ တိုး၍ ရင့္က်က္လာၿပန္ေသာအခါ ေလာကဟူသည္ တၿခား၌ ရွိၿခင္းမဟုတ္၊ မိမိအတြင္း၌သာ ၿဖစ္ခ်ည္ ပ်က္ခ်ည္ လုပ္ေနၿခင္း ၿဖစ္သည္ဟု ထင္ၿမင္လာေတာ့သည္။ စိတ္သည္ ေလာကကို ဖန္ဆင္းသည္ ဟူေသာ ဗုဒၶ၏ စကားေတာ္ မွန္ကန္လွၿခင္းကိုလည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သေဘာက်လာေတာ့သည္။ သေဘာက်ပုံမွာ ဤသို ့တည္း။

အခန္းတစ္ခန္းထဲ၌ လူေလးငါးေယာက္ ထိုင္လ်က္ရွိၾကသည္ ဆိုပါစို ့။ စကားမေၿပာဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ၿငိမ္ေနခိုက္တြင္ တစ္ေယာက္သည္ သားကေလးေသဆုံးမႈကို စဥ္းစားမိ၍ ပူေလာင္လ်က္ရွိ၏။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္သည္ ထီေပါက္၍ ၀ယ္ဖို ့ၿခမ္းဖို ့ စိတ္ကူးႏွင့္ ေပ်ာ္လ်က္ရွိ၏ ။ တတိယတစ္ေယာက္သည္ ေၾကြးပူ၍ စိတ္ညစ္လ်က္ ရွိ၏ ။ စတုတၳလူသည္ သားတစ္ေယာက္ ဘီေအေအာင္၍ ၀မ္းသာလ်က္ရွိ၏ ။

ဤလူေလးေယာက္တို ့သည္ ကိုယ့္ေလာကကို ကိုယ္ဖန္ဆင္းလ်က္ရွိၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။ အမွန္မွာ ထိုလူေလးေယာက္လုံးသည္ တစ္ခန္းတည္းတြင္ တစ္ခ်ိန္တည္း အတူထိုင္လ်က္ရွိၾကေသာေၾကာင့္ အခန္းတြင္းရွိ စားပဲြ ကုလားထိုင္စေသာ အိမ္ေထာင္မႈပစၥည္းမ်ားကို အတူတူပင္ ၿမင္ႏိုင္ၾက၏ ။ လမ္းေပၚမွ ကားေမာင္းသံကိုလည္း အတူတူပင္ ၾကားၾက၏ ။ အေၾကာ္ဆိုင္မွ အေညုာ္နံ ့ကိုလည္း အတူတူပင္ နံၾက၏ ။ ေသာက္ေနၾကေသာ ေကာ္ဖီကိုလည္း အတူတူပင္ ခ်ိဳၾက၏။ ထိုင္ၾကေသာ ဆိုဖာမ်ား၏ ႏူးညံ့ၿခင္းကိုလည္း အတူတူပင္ ခံစားၾက၏ ။ သို ့ပါလ်က္ စိတ္ကူးတစ္မ်ိဳးစီရွိၾကသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ပူသူကပူ၊ ၀မ္းသာသူက ၀မ္းသာ၊ စိတ္ညစ္သူကညစ္၊ ေပ်ာ္သူကေပ်ာ္ ၿဖစ္ၾကရၿခင္းမွာ ကိုယ့္ေလာကကို ကိုယ့္စိတ္က ဖန္ဆင္းၿခင္းပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

အကယ္၍ ထိုလူေလးေယာက္ တုိ ့သည္ ၿမင္မႈ ၾကားမႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပစၥဳန္ပၸန္တည့္တည့္ကိုသာ အာရုံၿပဳကာ ရႈၾကည့္ေနၾကမည္ ဆိုပါက စိတ္ကူးေလာကထဲတြင္ မေနဘဲ လက္ေတြ ့ေလာကထဲတြင္ အတူတူရွိေနၾကမည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ‘‘ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ ’‘ က်င့္စဥ္၏ တန္ဖိုးမွာ စိတ္ကူး ( အိပ္မက္ ) ေလာကသို ့မေရာက္ေစဘဲ လက္ေတြ ့ေလာကထဲ၌သာ စိတ္ကို ထားေစၿခင္းအားၿဖင့္ တစ္ခ်ိန္တြင္ အဟုတ္ရွိ အမွန္ရွိ ပရမတၱ သေဘာတရားကို ထိုးထြင္းသိၿမင္ႏိုင္ေစရန္ ၿဖစ္ေလသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, June 11, 2009

My mind is my home

A renowned Burmese meditation master explores how to have nothing and everything

By: Story Sorcha Ni Bhearain, photo Yingyong Un-Anongrak
Published: 26/05/2009 at 12:00 AM
Newspaper section: Outlook

So what do you get when you combine a Buddhist meditation master and a warrior code? Answer: Nothing and everything.

"To overcome loneliness, first learn to meditate, to live in the moment. Living like this, your mind becomes very peaceful, very calm, very strong. Mindfulness makes you very stong. You will develop inner strength."

Or, if you prefer, lots to think about.

Sayadaw U Jotika from Burma took an early dislike to an anonymous poem from around the 14th century that's best known as The Samurai's Creed, he told a packed audience at a recent dhamma talk in Bangkok. (Sayadaw is a Burmese honorific for a highly respected senior monk.)

But the verses' pared-down simplicity and unlikely-sounding combinations eventually wore down that resistance and grew to captivate the 62-year-old teacher, whose ideas are readily available in Burma on CDs, in books and even adorning the walls of the Lucky Seven Tea Shop in Rangoon.

More Thais and Westerners are also discovering the psychological insight and playful provocations of an adamantly independent thinker who cites love of knowledge _ or understanding _ as his main motivation for getting up in the morning.

Questions around how to live a good life and be a decent person come close second, along with the conundrum of how to combine a love of solitude with an intense desire to communicate.

The latter was a running theme in the Sayadaw's early book, Snow in the Summer, available in English and Thai from local publisher DMG Books.

Based on a collection of highly personal letters written from a remote monastery to Western friends, and first published more than 10 years ago, the book is a revealing and honest exploration of an intense inner life.

"Sometimes I am afraid when people read this book they will find out too much about me," the monk said with a smile in Bangkok.

Sayadaw U Jotika's next book in English and Thai will be a translation from the Burmese, My Mind is My Home, which explores a series of paradoxes around having nothing _ and everything.

He gave the Bangkok audience a preview of the ideas in a talk whose key points are briefly summarised here, though this short condensed sampling cannot do justice to the subtleties, elaborations and enjoyments that were part of the actual occasion.

The poem begins:

- I have no parents. I make heaven and earth my parents.

This means that it was not just your parents who created you. They could not do that on their own. It was the whole universe that gave birth to you, it was nature, and your karma.

When you think about these lines, it makes you feel connected to the whole universe, and that feeling is really amazing. It's a very wonderful feeling.

When I was meditating in the forest for long periods, without even books for company (the hardest thing for me), I was keeping my mind in the moment.

So the mind becomes almost empty and calm ... it expands ... it becomes free. You forget about yourself.

Suddenly I felt like I was connected with the whole universe. I was not living in the world, I was living in the universe, I felt connected to even the trees, birds, animals, everybody, the stars and moon.

That was a very powerful experience in my life.

These days people feel more and more isolated. They don't feel connected, maybe not even with family members. But when you get into this feeling of being connected to the whole universe, you don't feel lonely any more.

To overcome loneliness, first learn to meditate, to live in the moment. Living like this, your mind becomes very peaceful, very calm, very strong. Mindfulness makes you very strong. You will develop inner strength.

- I have no home. I make mindfulness my home.

When I first read these lines, I felt so happy. I felt this is true, so true.

If you are not mindful, what happens to your mind? Your mind just wanders around, it has no place to rest.

You may have a big house physically, but mentally you may be homeless.

When you practice mindfulness, if you keep practicing for long time diligently, you will come to the point that you know that you know. You know that you are seeing, you know that you are hearing, you know that you are talking.

And then thinking stops, and the mind is quiet, and though it is quiet, there is still this knowing.

It is called awareness of awareness, and at that point you feel a kind of energy and power.

I had a young student who practiced meditation for a few years before she came to me to tell me she had a special meditation experience, when she became aware that she was aware. At that moment, she said, "I felt that I had become a real human being."

And I replied, "Oh, this is something really wonderful, so beautiful also, to feel that you have become a full human being."

- I have no life and death. I make the tides of breathing my life and death.

You will understand this verse only if you meditate.

When you are really mindful you are not thinking any more. You can only think about the past and the future _ you can never think about the present.

The present is so short there is no time to think about it. The moment you think about the present you are already in the past.

When you meditate, you pay attention to breathing. First, you think about breathing in ... breathing out ... But as you continue you realise there are many smaller bits and pieces of awareness, of processes, going on.

So the more mindful you become, the shorter the present becomes. The more you see that whatever you pay attention to, it arises at that moment and it passes away immediately. It is very short, and that is life and death. Life and death is so short.

This verse is very profound. Only a mediator knows that death is very near, and only if you have experienced how every phenomenon occurs in this moment, arising and passing away, will you understand what this means.

- I have no divine power. I make honesty my divine power.

The best way to have anything you want in life is to get it in an honest way. First, to be honest with other people.

Yet sometimes we can be honest with others but dishonest with ourselves. Self-deception is very subtle, dangerous and hard to overcome.

You will really find out about self deception when you pay attention to your thoughts and feelings.

If we deceive anybody, including ourselves, we cannot make real progress in meditation. It is a big hindrance.

So when you really pay attention to your mind, and see how the mind works, what it is thinking and feeling, if we see "I am greedy," just see it. Don't try to justify it, just see the plain truth, "I am greedy."

If you are angry, look at your mind and see "I am angry." Don't try to justify it. Just observe the truth.

Then you can make real progress in your meditation practice and that leads to liberation.

To overcome anything first we must see it, we must pay full attention.

Attention itself is purifying. This is very powerful, you know.

- I have no friends. I make my mind my friend.

See how beautiful and how true it is. If your mind is not your friend, then I don't think you can have any friends. If you are your own enemy, how can you make friends with anybody else?

How can you make your mind your real friend? By practicing mindfulness. By really watching your mind, by really paying attention to what you are thinking, feeling, at any moment, throughout the day, you will see the truth about your mind, and only when you see the truth, gradually it will become purer, and it will become your friend.

- I have no enemy. I make carelessness my enemy.

When we really think of it, our real enemy is not out there, outside. It's inside, in not paying attention, not knowing.

The word "carelessness" has many synonyms. Heedlessness is one, the opposite of mindfulness. Forgetfulness is another.

Carelessness really degrades our life and degrades our mind. Mindfulness, awareness and attention upgrade and uplift the mind.

- I have no sword. I make absence of self my sword.

You know, ego always feels insecure. Ego is always trying to prove itself.

When people who practice vipassana meditation develop really good mindfulness, they see that there is only physical process and mental process going on.

There is only process; no person, no being, no ego. This is really difficult, but if you practice, you see for yourself.

And when you see for this yourself, you don't feel so afraid any more. Some people when they really develop vipassana inside, are not even afraid to die. They pass away very calmly, peacefully.


- 'Snow in the Summer' is published by DMG Books (www.dmgbooks.com) and is available in English and Thai at DMG Book Store, 22nd floor, Amarin Plaza, 496-502 Phloenchit Road. 'My Mind is My Home' will be published shortly in English and Thai by the same publisher.

- To listen to the full English language recording of Sayadaw U Jotika's talk, held at the Bodhgaya Hall at Amarin Plaza, download an MP3 file from littlebang.wordpress.com, which is also a great resource for Bangkok-based English speakers about events and discussions on Buddhism.



(
http://www.bangkokpost.com/leisure/leisurescoop/17350/my-mind-is-my-home ကို ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, June 3, 2009

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၅)

ခုန္ခ်င္တိုင္း ခုန္ရာမွ


သတၱ၀ါတို ့၏ ‘‘ စိတ္ ’’ သဘာ၀မွာ ပစၥဳပၸန္ဟူ၍လည္း သတိမၿပဳမိ၊ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အေပၚ၌လည္း မေနလို။ အာရုံႏွင့္ အာရမၼဏိတ တိုက္မိ၍ (၀ိညာဥ္ ) အသိစိတ္ကေလး ၿဖစ္ေပၚလာသည္ႏွင့္ တၿပိဳက္နက္ အတိတ္၊ အနာဂတ္ႏွင့္ ဆက္စပ္သည့္ ဆင္ၿခင္စဥ္းစားမႈမ်ားသည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ၀င္လာတတ္ေသာေၾကာင့္ အားထုတ္ ခါစတြင္ စိတ္ပ်က္မိမတတ္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရတတ္ေပသည္။ သို ့ေသာ္ လက္ေတြ ့စမ္းသပ္ ၾကိဳးစား သည့္ အခါ အားရွိဖြယ္ေသာ ‘‘ ေပါင္းကူူး ’’ ကေလးမ်ားလည္း ေတြ ့ရတတ္ပါသည္။


အားထုတ္လွ်င္အားထုတ္ခ်င္း ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္အေပၚ၌ ထား၍မၿဖစ္သည္မွာ လူတိုင္း၏ အေတြ ့အၾကံဳ ၿဖစ္ေကာင္း ၿဖစ္ေပမည္။ ‘‘ တကူးကူး ’’ ဟူေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ ၾကားလိုက္ရၿခင္း‘‘ ခ်ိဳး ’’ ဟု အသိစိတ္၀င္လာၿခင္းမွာ ဓမၼတာပင္ ၿဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အခ်ိဳ ့ကမူ မည္သည့္သစ္ပင္ေပၚမွ ကူေလသနည္း။ ‘‘ခ်ိဳး ’’ ကူတဲ့ ရာသီက ေစာလွေခ်တကား၊ ခ်ိဳးသား မစားရသည္မွာ အတန္ၾကာေလၿပီ စေသာ စိတ္ကူးမ်ားပင္ ၿဖစ္ေပၚလာေပလိမ့္မည္။ ပထမ၌ ေလး ငါး ေၿခာက္ခ်က္ ထုိကဲ့သို ့ ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊားရာမွ သတိႏွင့္ၾကိဳးစားေသာ သူသည္ ၂-ခုန္၊ ၃-ခုန္ႏွင့္မွ် သတိရ၍ ‘‘ ဘရိတ္အုပ္ ’’ လိုက္ ႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ အားရွိဖြယ္ေသာ အခ်က္ဟူသည္ မွာ မည္မွ်ေလာက္ ခုန္၍ ကူးေက်ာ္သြားမိသည္ၿဖစ္ေစ၊ ေနာက္ဆုံးတြင္ သတိရ၍ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ သို ့ၿပန္ေခၚ လာႏုိင္ၿခင္းတည္းဟူေသာ သတိသည္ တန္ဖိုးရွိ၍ ေရွ ့အဖို ့ရာ၌ တိုးတက္ေစဖုိ ့ ပါရမီၿဖစ္သည္ဟု နားလည္ သင့္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သတၱ၀ါသည္ တစ္သံသရာလုံးတြင္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားဖို ့ဘယ္ေတာ့မွ သတိမရဘဲ ေပါက္လႊတ္ပဲစား ခုန္ခ်င္တိုင္း ခုန္လာခဲ့ၾကသည္ခ်ည္း ၿဖစ္ေပေသာေၾကာင့္တည္း။


တိုးတက္လာခဲ့ပုံ


‘‘ တတ္စရွိလွ်င္ တတ္ခ်င္ခ်င္တည့္ ’’ ဟူေသာ လကၤာကေလးမွာလည္း ဤအလုပ္အတြက္ အားရွိဖြယ္ေသာ အေထာက္အထား တစ္ခုၿဖစ္၏ ။ သတိၿပဳစရွိလွ်င္ ၾကာေလေလ သတိေကာင္းေလေလ ၿဖစ္လာတတ္သည္။ အသံတစ္ခုခုကို ၾကားလိုက္ရ၍ ေလး ငါး ေၿခာက္ခုန္ ခုန္ၿပီးမွ သတိရရာမွ သုံး ေလးခုန္ ႏွင့္ သတိရၿခင္း၊ တစ္ခုန္
ႏွစ္ခုန္ႏွင့္ သတိရၿခင္း စသည္ၿဖင့္ တိုးတက္မႈရွိလာသည္။ ထုိ ့ေနာက္တစ္ခါတရံတြင္ တစ္ခုန္မွ်ပင္ မခုန္ေတာ့ဘဲ ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱၿဖင့္ တစ္မိနစ္ ႏွစ္မိနစ္ စသည္ၿဖင့္ ေနႏုိင္ေသာ အေၿခအေနသို ့ေရာက္လာ ေတာ့ သည္။


ကြ်ႏု္ပ္အဖို ့မွ ထိုကဲ့သို ့ ၁၅မိနစ္ခန္ ့မွ်ေနႏိုင္ေအာင္ သုံးေလးႏွစ္မွ် ေလ့က်င့္ယူရသည္ၿဖစ္ရာ ယခုအခါ၌မူ တစ္နာရီခန္ ့မွ် ေနႏိုင္ေသာအေၿခသို ့ ေရာက္လွ်က္ရွိပါ၏ ။ ဤကဲ့သို ့ ေနႏိုင္ၿခင္းအားၿဖင့္ မည္ကဲ့သို ့ေသာ အက်ိဳးအာနိသင္မ်ား ၾကံဳေတြ ့ရပါသနည္း။


ဘာ၀နာသတၱိ


ပထမအခ်က္၌ စိတ္၏ အနိစၥသေဘာတရားကို သေဘာေပါက္လာေတာ့သည္ျဖစ္ရာ ဥပမာေဆာင္၍ ျပပါအံုးမည္။


မီးရထားျဖင့္ခရီးသြားေသာသူသည္ အေ၀း၌ရွိေသာ ေတာင္တန္းမ်ားကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနခဲ့ေသာအခါ မီးရထား၏ လ်င္ျမန္စြာ ခုတ္ႏွင္ေနေသာ အျဖစ္ကို ျမင္ဖို ့ခဲယဥ္း၏။ ထို ့ထက္ အနီးရွိ သစ္ပင္မ်ားကို လွမ္းၾကည့္သည့္အခါ ေရြ ့လ်ားမႈသည္ သာ၍ထင္ရွားလာ၏။ ထို ့ထက္ မီးရထားအနီး၌ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ေျမၾကီး၊ ေက်ာက္ခဲ၊ ျမက္ပင္စေသာ အရာ၀တၳဳမ်ားကို စိုက္ၾကည့္သည့္အခါ ေရြ ့လ်ားမႈသည္ သာ၍ထင္ရွားျပန္၏။ ၾကာရွည္စြာ စိုက္ၾကည့္သည့္အခါ မူးသလိုလိုပင္ ျဖစ္လာတတ္သည္ကို ၾကံဳဖူးေပလိမ့္မည္။

ထိုနည္းအတူ အတိတ္အေၾကာင္း၊ အနာဂတ္အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေတြးေတာေနေသာသူသည္ စိတ္၏ေရြ ့လ်ားမႈကို ျမင္နိဳင္ခြင့္မရွိ။ ၾကားကာမတၱ၊ ျမင္ကာမတၱ၊ နံကာမတၱစသည္ျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳ၍ ရႈမွတ္ေသာအခါ အသိစိတ္ေတြ ခဏခ်င္း၊ ခဏခ်င္း ေျပာင္းလဲလ်က္ ရွိျခင္းကို ျမင္လာေတာ့သည္။ မီးရထားေပၚမွ လမ္းနံေဘးရွိ ေက်ာက္ခဲကေလးမ်ားကို ၾကာရွည္စြာၾကည့္ေန၍ အရိပ္ရိပ္ျဖစ္ျပီး “မူး” လာတတ္ျခင္းကဲ့သို ့ေသာ အေဘာမ်ိဳး ခပ္ဆင္ဆင္ ျဖစ္လာျခင္းကိုပင္ ၾကံဳရဖူးသည္။ သို ့ေသာ္ တကယ္ “မူး” လာသည္ဟူ၍ နားလည္ၾကရန္ မဟုတ္ပါ။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အထပ္ထပ္ (ဘာ၀နာ) ေလ့က်င့္ျခင္း၏ သတၱိကို ေဖာ္ျပျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။




ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အကယ္၍ ျမည္းတစ္ေကာင္၏ သတၱိျဖင့္....

ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ


ဒီရက္ပိုင္း အဆိုးေလာကဓံေတြရဲ ့ ရိုက္ခတ္မႈအေၾကာင္း စဥ္းစားျဖစ္ရင္းက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ႏွင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေလာကီၾကီးပြားေရးအတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စင္ၾကယ္မႈအတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြ အားလံုးအတြက္ ဒီပံုျပင္ႏွင့္ ကဗ်ာေလးမွ အႏွစ္သာရတစ္ခုခု မိမိအတြက္ ထုတ္ယူနိဳင္လ်င္ အက်ိဳးမ်ားနိဳင္လိမ့္မယ္လို ့ ယူဆမိလို ့ ထပ္ဆင့္ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ေတာ့ မိမိက စိတ္ထားမွန္မွန္ျဖင့္ ရပ္တည္လုပ္ကိုင္ေနပါလ်က္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ရွံဳးနိမ့္မႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသူေတြ၊ ဘ၀ရဲ ့မထင္မွတ္တဲ့ အေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ျပိဳလဲပ်က္ဆီးျပီး ဘ၀ကို အသစ္တစ္ဖန္ သုညမွ ျပန္စေနရသူမ်ားအားလံုအတြက္ စိတ္အားသစ္မ်ား ျဖစ္ေစဖို ့ ရည္ရြယ္ျပီး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ပထမ ပံုျပင္ေလးက ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ရဲ ့ “စိတ္ခ်မ္းသာဖို ့က လိုရင္းပါ” စာအုပ္ထဲကပါ။ ျမည္းတစ္ေကာင္ရဲ ့သတၱိ တဲ့။


လယ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ ့ ျမည္းေလးတစ္ေကာင္ဟာ အကာအရံမရွိတဲ့ လယ္ထဲက ေရတြင္းထဲ က်သြားတယ္။ ျမည္းေလးဟာ ေရတြင္းထဲကေန ေအာ္ေအာ္ျပီးေတာ့ သူ ့သခင္ကို ေခၚတယ္။ လယ္သမားၾကီးဟာ ဘာလုပ္ရမလဲလို ့ေတြးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လယ္သမားၾကီးက စဥ္းစားတယ္။ ဒီျမည္းဟာ အိုလည္းအိုေနျပီ။ ေရတြင္းကလည္း မသံုးတာၾကာတဲ့ ေရတြင္းေဟာင္းၾကီး။ ဖို ့ပစ္တာေကာင္းတယ္။ ဒီျမည္းကို ဆြဲတင္ေနလို ့မထူးဘူး။ အဲဒီလို ေတြးျပီးေတာ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္း လယ္သမားေတြကို သြားေခၚလာတယ္။ တစ္ေယာက္ေပါက္ျပားတစ္လက္ဆီ ယူလာၾကတယ္။ ေျမၾကီးေတြတူးျပီး ေရတြင္းကို ဖို ့ၾကတယ္။

ျမည္းေလးဟာ သူ ့ကို ေျမဖို ့ေနျပီဆိုတာ သိေတာ့ ေၾကာက္ျပီး အသံကုန္ေအာ္တယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာ ျမည္းေအာ္သံ တိတ္သြားတယ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ လယ္သမားၾကီးဟာ ေရတြင္းထဲ ငံု ့ၾကည့္တယ္။ သူျမင္ရတာကို သူအံ့ၾသသြားတယ္။ ေျမၾကီးတစ္ေကာ္စာ ဖို ့လိုက္တိုင္း ျမည္းေလးဟာ ေျမၾကီးေတြကို ခါခ်လိုက္ျပီး ေျမၾကီးေပၚကို တစ္လွမ္းတက္လိုက္တယ္။ လယ္သမားေတြက ေျမၾကီးကို ဆက္ဖို ့တိုင္း ျမည္းေလးက ေျမၾကီးေတြခါခ်လိုက္ျပီး ေျမၾကီးေပၚလွမ္းတက္လိုက္တယ္။ ေရတြင္းျပည့္ခါနီးေတာ့ ျမည္းေလးဟာ ေရတြင္းေပၚခုန္တက္ျပီးေတာ့ အားရ၀မ္းသာ ခုန္ေပါက္ျပီးေျပးေတာ့တယ္။

ကိုယ့္ဘ၀အေျခအေနက ကိုယ့္ေက်ာေပၚကို ေျမေတြပံုမယ္။ ဒုကၡကေန လြတ္ေအာင္လုပ္နည္းက ခါခ်ျပီး တစ္လွမ္းတက္ဖို ့ပဲ။ ဖို ့လိုက္တဲ့ေျမၾကီးဟာ ေက်ာေပၚမွာ မေနဖို ့ဘဲလိုတယ္။ ဖို ့သမွ်ေျမၾကီးဟာ ေျခေထာက္ေအာက္ကို ေရာက္သြားရမယ္။

--------------------

ဒုတိယ ကဗ်ာကေတာ့ The Jungle Book စာအုပ္ႏွင့္ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ အိႏၵိယနိဳင္ငံဖြား ျဗိတိန္နိဳင္ငံသား စာေရးဆရာႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ Rudyard Kipling (1865-1936) ရဲ ့ “IF” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ဒီကဗ်ာေလးရဲ ့ ျမန္မာျပန္ကိုေတာ့ ဗမာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကပါလိမ့္မယ္။


IF
‘အကယ္၍’

If you can keep your head when all about you, Are losing theirs and blaming it on you,

အကယ္၍
မင္းအသုိင္းအ၀ုိင္းက တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားၿပီး ဒါေတြဟာ မင္းေၾကာင့္လုိ႔ ၀ုိင္း၀န္းျပစ္တင္ၾကတဲ့အခါ မင္းဟာ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . . .. . .။

If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too,

အကယ္၍
အားလံုးက မင္းကုိ မယံုသကၤာျဖစ္လာတဲ့အခါ သူတုိ႔ကုိ နားလည္စြာခြင့္လႊတ္ရင္းနဲ႔ မင္းကုိယ္မင္း ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိမယ္ဆုိရင္. . . . . . . . .။

If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don’t deal in lies, Or being hated, don’t give way to hating, And yet don’t look too good, nor talk too wise,

အကယ္၍ ေစာင့္သင့္တဲ့အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ႏုိင္ၿပီး အဲဒီအတြက္လည္း မေမာမပန္းေနႏုိင္မယ္ဆုိရင္… ဒါမွမဟုတ္ မင္းရဲ႕အေၾကာင္း မဟုတ္တရား မုသားစကား ၾကားရတဲ့အခါ မင္းကလည္း အလိမ္အညာေတြနဲ႔ မတုန္႔ျပန္ဘူးဆုိရင္…. ဒါမွမဟုတ္ မင္းကုိ လူတကာက ၀ုိင္း၀န္းမုန္းတီးတဲ့အခါ မင္းဟာ အမုန္းေတြျပန္မပြားဘူးဆုိရင္…. ၿပီးေတာ့ မင္းကုိမင္း လူေတာ္တစ္ေယာက္ရယ္လုိ႔ မျမင္ဘဲ ပညာရွိစကားေတြလည္း မေျပာဘူးဆုိရင္ . . . . . . . ။

If you can dream-and not make dreams your master;
If you can think-and not make thoughts your aim;

အကယ္၍
စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြဟာ မင္းအေပၚ မလႊမ္းမုိးေစဘဲ စိတ္ကူးႏုိင္မယ္ဆုိရင္… အေတြးအေခၚ စိတ္ကူးေတြဟာ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္သက္သက္သာ မျဖစ္ေစဘဲ ေတြးေခၚႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . ။

If you meet with Triumph and Disaster,
And treat those two impostors just the same;

အကယ္၍
ေအာင္ျမင္မႈသုခနဲ႔ ဆုံးရႈံးမႈဒုကၡေတြကုိ ႀကံဳေတြ႕ ရတဲ့အခါ တူညီေသာ ေလာကဓံ တရားေတြပါလား ရယ္လုိ႔ ခံယူထားႏုိင္မယ္ဆိုရင္. . . . . .။

If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools, Or watch the things you gave your life to, broken,. And stoop and build’em up with worn-out tools:

အကယ္၍
မင္းရဲ႕အမွန္စကားေတြကုိ လူလိမ္လူညစ္ေတြက လွည့္စားေျပာင္းလဲၿပီး မုသားအျဖစ္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ညစ္တဲ့အခါ မင္းဟာ တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ နာၾကားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဒါမွမဟုတ္ မင္းဘ၀တစ္ခုလံုးေပးၿပီး အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ျဖည့္ဆီးခဲ့ရတဲ့ အရာရာကုိ ဖ်က္ဆီးခံလုိက္ရၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ အင္မတန္ေသးငယ္တဲ့ တန္ဆာပလာ အရာရာနဲ႔ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . . . . . .။

If you can make one heap of all your winnings,
And risk it on one turn of pitch-and-toss. And lose, and start again at your beginnings, And never breathe a word about your loss:

အကယ္၍
မင္းႏုိင္ခဲ့သမွ်ေတြအားလုံးဟာ ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္ပမာ တစ္လွည့္တစ္ခါတည္းနဲ႔ ဆုံးရႈံးသြားခဲ့ရင္…. ၿပီးေတာ့ အစကေန ျပန္စႏုိင္မယ္ဆုိရင္…. ၿပီးေတာ့တစ္ခါ ဆုိးလွတဲ့ကံၾကမၼာရယ္လုိ႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ညည္းညဴးမေနဘူးဆုိရင္. . . . . .။

If you can force your heart and nerve and sinew,
To serve your turn long after they are gone, And so hold on when there is nothing in you Except the Will which says to them: "Hold on!"

အကယ္၍
သူမ်ားတကာ လုပ္ၿပီးသြားၾကလုိ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မင္းအလွည့္ေရာက္လာတဲ့အခါ မင္းတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ပဲ အားနဲ႔မာန္နဲ႔ ဇဲြသတၱိရွိရွိ ဆက္ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္….. အဲဒီလုိပဲ မင္းမွာ စိတ္အင္အားကလဲြလုိ႔ ဘာဆုိဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့အခါ အဲဒီစိတ္ဓာတ္အင္အားကုိ ခုိင္မာစြာနဲ႔ပဲ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္မယ္ဆုိ ရင္. . . . . .။

If you can talk with crowds and keep your virtue, Or walk with kings – nor lose the common touch,

အကယ္၍
လူေတြနဲ႔ထိေတြ႕ ေျပာဆုိဆက္ဆံရတဲ့ အခါ ကုိယ္က်င့္သိကၡာကုိ ေစာင့္ထိန္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္….. ဒါမွမဟုတ္ မင္းဧရာဇ္ေတြနဲ႔ အတူလမ္းေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္ မာန္မာန ေသြးမၾကြဘူးဆုိရင္….

If neither foes nor loving friends can hurt you,


အကယ္၍
ရန္သူကျဖစ္ေစ၊မိတ္ေဆြကျဖစ္ေစ မင္းကုိသိပ္ၿပီး နာက်ည္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေစရင္. . . . . . ။

If all men count with you, but none too much;


အကယ္၍
လူတုိင္းကုိ တန္ဖုိးထားေလးစားရေပမယ့္ စြဲလမ္းမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ထားမေနဘူးဆုိရင္….

If you can fill the unforgiving minute,
With sixth seconds’ worth of distance run.

အကယ္၍
တုိေတာင္းလွတဲ့ မပစ္ပယ္ႏုိင္တဲ့ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာ အဓိပၸါယ္ရွိလွတဲ့ စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္ အျဖစ္ အသံုးခ်ႏုိင္မယ္ဆုိရင္. . . . .။

Yours is the Earth and everything that’s in it,
And-which is more – you’ll be a man, my son !

ငါ့သားေရ
မင္းဟာ အရာရာရွိတဲ့၊အရာရာျဖစ္တဲ့ ကမၻာႀကီးကုိ ဆုပ္ကုိင္လုိ႔ အရာရာ ဘာမဆုိ မင္းစြမ္းႏုိင္ၿပီေပါ့….။ အဲဒီေတာ့ မင္းဟာလည္း ေယာက္်ားေကာင္း တစ္ေယာက္ပဲေပါ့။

Rudyard Kipling

(Translated by Daw Aung San Su Kyi)



ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ





ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္