Friday, December 25, 2009

ေရႊရတု ၾသ၀ါဒကထာ

ေလာကမွာ ပုဂၢဳိလ္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္၊ တစ္မ်ိဳးက အဆုိးျမင္သမား၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အေကာင္း ျမင္သမား။

အဆုိးျမင္သမားက ျမင္သမွ် ၾကားသမွ်ကုိ အဆုိးဘက္ကခ်ည္း ရႈျမင္သုံးသပ္တယ္။ ေကာင္းတာေလး ရွိတာကုိေတာင္မွ ေလွ်ာ့ေပါ့စဥ္းစားတယ္ ၊ တစ္ဘက္က သူတစ္ပါးကုိ အဆုိးျမင္ သေလာက္ မိမိဘက္က်ေတာ့ အေကာင္းျမင္တတ္တယ္။ သူတစ္ပါး ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ ငါ့ေလာက္ မေတာ္ေသးပါဘူးဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ ရွိေနပါတယ္။ ဒါကုိ စာက ပရ၀မၻန အတၱဳကၠံသန လုိ႔ ေခၚတယ္။ သူတစ္ပါးကုိ အျပစ္ျမင္ အေကာင္းမထင္တဲ့ သူရဲ့ရင္ထဲမွာ ဘာေတြ ရွိေနမယ္ဆုိတာ စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။ ငါဆုိတဲ့ အတၱ ၊ ေထာင္လႊားတဲ့ မာန၊ အျပစ္ကုိ ရႈျမင္တဲ့ ေဒါသတရားေတြ ကိန္းေနမွာ အမွန္ပဲ။

အတၱ၊ မာန ၊ ေဒါသ တရားေတြ လႊမ္းမုိးေနရင္ သူ့ရဲ့အေပါင္းအသင္း အကုသုိလ္ ေစတသိတ္ ေတြ အင္နဲ့ အားနဲ့ အလုံးအရင္း တပ္ခ်ီစြဲေတာ့မယ္။ အတၱ မာန ေဒါသ ေတြဟာ ေရွ့ေျပး ကင္းေတြပဲ။ အဲဒါ သတိရွိဘုိ႔ လုိတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အေကာင္းျမင္သမား။

သူက ျမင္သမွ် ၾကားသမွ် ေတြ ့ထိခံစား သမွ်ကုိ ေကာင္းတဲ့ဘက္ ဆြဲယူ ေတြးေတာတယ္။ မေကာင္းတာေတြ အမွားေတြ ေတြ႔ေနတာ ေတာင္မွ ခြင့္လႊတ္ သည္းခံတတ္တယ္။ ျဖည့္ျပီးျမင္တတ္၊ ေတြးတတ္တယ္၊ သူ႔ရဲ့ သႏၱာန္မွာ မိမိကုိယ္ကုိ ခ်ီးပင့္တတ္တဲ့ အတၱဳကၠံသန၊ သူတစ္ပါးကုိ ရႈတ္ခ်တတ္ တဲ့ ပရ၀မၻန မရွိဘူး။

ခြင့္လြတ္ သည္းခံတယ္၊ေကာင္းတဲ့ဘက္ကုိ ျဖည့္ျပီးျမင္တယ္၊ ေတြးတယ္ဆုိတာ ဘာစိတ္လဲ၊ အေဒါသစိတ္၊ ေမတၱာစိတ္၊ သူ ့ သႏၲာန္မွာ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ကုသိုလ္ျဖစ္မလား ၊ အကုသုိလ္ျဖစ္မလား၊ ေတြးၾကည့္ သိသာတယ္။

ဒီလုိ ခြင့္လႊတ္သည္းခံတတ္လုိ႔ ေမတၱာထားလုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာလုိ႔ သူ့ကုိ လူေပ်ာ့ လူညံ့လုိ႔ မထင္နဲ ့၊ အေကာင္း အဆုိး သူသိေနတယ္။ လူေပ်ာ့ လူညံ့က ဘာမွ မသိတာ။ ေမာဟသမား။ သူမ်ား ေျပာတုိင္း ေခါင္းညိမ့္ျပီး ေနာက္ေယာင္ခံေနတာ၊ ေကာင္း ဆုိး နွစ္တန္ မေ၀ဘန္နိဳင္တာ။

ကဏန္း၊ ပုတ္သင္၊ ကုိင္းပင္၊ လိပ္မ်ိဳး၊ ႏြားသုိး၊ ေခြးအ၊ ဤေျခာက္၀ အနာယက ဂုဏ္အဂၤါ ဆုိတဲ့ အထဲမွာ ပုတ္သင္လုိ ေခါင္းညိမ့္ျပီး၊ ကုိင္းပင္လုိ ယိမ္းတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး။ အဆုိးျမင္ အျပစ္ျမင္တတ္သူရဲ့ ေရွ့ေရးကုိ ေတြးၾကည့္၊ ေကာင္းစရာ မရွိဘူး။ အတၱ၊ မာန၊ ေဒါသေတြ လႊမ္းေနတယ္။

မေ၀ဘန္ မပုိင္းျခားနိဳင္သူကေကာ၊ ေမာဟ ဖိစီးခံရသူ။ ဒီေတာ့ ေစတနာ ဟံ ဘိကၡေ၀ ကမၼံ ၀ဒါမိ လုိ႔ ဘုရားေဟာတယ္ မဟုတ္လား။ ေကာင္းေစတနာ မဟုတ္ေတာ့ ေကာင္းကံေတြ မလာေတာ့ ဘူးေပါ့။

ေကာင္း ဆုိး ႏွစ္တန္ကုိ သိတယ္။ အျပစ္ မျမင္၊ အျပစ္ မတင္တတ္ဘဲ ခြင့္လႊတ္တတ္၊ ျဖည့္ ျမင္တတ္သူက အေဒါသ သမား၊ အေကာင္းျမင္၀ါဒ ရွိသူ။

ထုိပုဂၢိဳလ္ မိမိ ကုိယ္နွင့္ နႈိင္းစာၾကည့္တယ္၊ မိမိကုိယ္ကုိ ျပန္သုံးသပ္တယ္၊ အေရးႀကီးတာက အဲဒါပဲ။ ငါဘယ္လုိ ပုဂၢဳိလ္မ်ိဳးလဲ ဆုိတာ သိဘုိ ့လုိတယ္။ ငါဟာ ရဟန္းလား၊ သာမေဏလား၊ အမ်ိဳးသားလား၊ အမ်ိဳးသမီးလား၊ ဆရာလား၊ တပည့္လား စသည္ေပါ့။

မိမိကုိယ္ကုိ သတိရွိေနရင္ အမွားအယြင္းသိပ္မျဖစ္နိဳင္ဘူး။ ရဟန္းဟာ ရဟန္းဆုိတဲ့ အသိ ရွိရင္၊ သာသနာ စိတ္ရွိတယ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ျပီး ရဟန္းအသိမွ မရွိရင္ က်န္တာေတြ အတူတူ ျဖစ္သြားမယ္။ ရဟန္းဟာ ရဟန္း သတိ၊ အမ်ိုးသမီးဟာ အမ်ိဳးသမီး ဆုိတဲ့ သတိရွိမွ ေကာင္းတာ။

ဘုရားကလည္း ေဟာထားတာပဲ။

ပရ၀ဇၨာနုပႆိႆ၊ နိစၥံ ဥဇၥ်ာနသညိေနာ။

အာသ၀ါ တႆ ၀ဎႏၱိ ၊ အာရာ ေသာ အာသ၀ကၡယာ ။

သူတစ္ပါးကုိ အျပစ္မရွာပါနဲ႔၊ မိမိကုိယ္ကုိ ဆင္ျခင္ပါ။ သူတစ္ပါး အျပစ္ ရွာတတ္သူဟာ နိဗၺာန္ မေျပာနဲ႔ ပစၥကၡမွာပင္ ဆုတ္ယုတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္သမား ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါစုိ႔ လုိ႔ ၾသ၀ါဒစကား မိန္႔ၾကားလုိက္ပါတယ္။

ကန္ဦးေဇတ၀န္ဆရာေတာ္

ဘဒၵႏၱ နႏၵသာမီဘိ၀ံသ

အဂၢမဟာပ႑ိတ


(တပည့္ေတာ္အား ေတြ ့တိုင္း ကရုဏာေစတနာျဖင့္ အျမဲတမ္း ဆူဆဲဆံုးမတတ္တဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္မ်ားကို အာရံုျပဳၾကည္ညိဳရင္း ဤအဆံုးအမစာစုကို ေမတၱာဥယ်ာဥ္ ဆိုဒ္မွ ထပ္ဆင့္ကူးယူ ပူေဇာ္ေဖာ္ျပပါသည္။)

No comments:

Post a Comment