Thursday, June 27, 2013

ကုကၠဳစၥကို အရႈခံအာရံုုအျဖစ္ထား၍ ရႈမွတ္ပံုုတရားေတာ္ အပိုင္း (၂) - ပိုုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီး



အပိုင္း (၂) 

သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ေရာက္တာက အပါယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ အထက္နဲ႔ေအာက္နဲ႔ လဲြလိမ့္မယ္ေနာ္။ သတိထား။ ကုကၠဳစၥက အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ သူ႔သေဘာတရားကို သိလို႔ရိွရင္ လက္ရိွအေျခအေနကို မေက်ာ္နဲ႔စကားကို ျပန္သံုးေနာ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ၊ အခ်ိန္မေမ့နဲ႔။ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ။ မ်က္စိေလးမွိတ္ျပီး ခံစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ေနတယ္၊ ရင္ထဲမွာလည္း အပူဓါတ္ရိွတယ္၊ အခဲမေၾကဘူး ေခၚတာေပါ့၊ အခဲႀကီးက တင္းဖဲြ႔ေနေတာ့ အခဲမေၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခဲမေၾကျဖစ္ေနတာႀကီးကို အ၀ိဇၨာနဲ႔ ဖံုးထားၿပီးေတာ့ အျပစ္ရွာရင္လဲြၿပီ၊ သေဘာေပါက္ရဲ ့လား။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္။ ခုနက ဘယ္လိုလုပ္လိုက္လို႔ ျဖစ္တာ။ ငါကလည္း ည့ံသြားတာနဲ႔။ အဲ့ဒီမွာ စကားနဲ႔ အေျဖရွာလို႔ေတာ့ မၿပီးေတာ့ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္။ ဦးတည္ေနတာက အပါယ္ေလးပါး ျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းလဲြမေနဘူးလား။ ကၽြန္ဆင္းရဲျဖစ္ေနၿပီ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ နားလည္တယ္ေနာ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားရမွာက လက္ရိွအေန အတင္းအေလ်ာ့ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာက်က္စားမတတ္ရင္ ကုကၠဳစၥ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခ်က္ျခင္းသတိရ ရမယ္။ ေဒါသလည္း ပါသြားလိမ့္မယ္။ နားလည္ျပီေနာ္။ ဒါျဖင့္ရင္ တင္းဖဲဲြ႔ၿပီး အားမရတဲ့ သေဘာတရားေလးဟာ ေဒါသအရွိန္က်န္ခဲ့တာေနာ္၊ ကိုယ္မွားခဲ့တာ၊ လြန္သြားတာ၊ မလုပ္လိုက္မိတာေလးေတြဟာ ဒီမွာေပၚလာၿပီ။ ေပၚေတာ့ကာ ဒိ႒ိႀကိဳးေလး ပိုမတင္းဘူးလား၊ တင္းၿပီ။ အပူခ်ိန္ေရာ ပိုျမင့္မလာဘူးလား။ အဲ့ဒါကို မေန႔က (မိုးကုတ္) ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေျပာသလို လမ္းခင္းပစ္လိုက္၊ အရႈခံထားပစ္လိုက္၊ နားလည္ျပီလား။ ေအး. ဒီဟာႀကီးက အရႈခံသေဘာတရားလို႔ ၾကည့္ပစ္လိုက္။ ဒါခႏၶာျဖစ္ေနတာကိုး။ အရႈခံ ခႏၶာေလ။ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ဘာသိသိ သိတယ္ဆိုရင္ဘဲ ခံစားလို႔ သိဆိုရင္ဘဲ ခႏၶာငါးပါးေလ။ မေမ့နဲ႔။ ဒါဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲေနာ္။ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတယ္ ဒီေနရာက်ေတာ့။ ဒီကာယပသာဒမွာ ေပၚတာက က်ယ္၀န္းပါတယ္။

ဒီဘက္က ရုပ္သမူ ဆိုပါေတာ့၊ ရုပ္သမူကို ျဖစ္ခြင့္ရတာက ဘာေတြ ဖဲြ႔ထားလဲဆိုရင္ အေျခခံက ဓါတ္ေလးပါး။ ပထ၀ီပါမေနဘူးလား။ ဟုတ္ျပီ။ မွတ္မိတယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာ၊ အာေပါ။ အဲဒီမွာ အမွီရုပ္ကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသားပဲေနာ္။ ဥပါဒါ ရုပ္က ၄ ခု။ ဆိုၾကမယ္။ ၀ဏၰ၊ ဂႏၶ၊ ရသ၊ ၾသဇာ။ သတိထားေနာ္။ ဒီရုပ္ေတြကိုဘဲအာရံု အျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာ။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္၊ ေစတသိက္ေတြက ဒီရုပ္ကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာေလ။

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ မ်က္စိမွာတိုက္မွာက ၀ဏၰဆိုတဲ့အဆင္း။ အဲဒါကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္ႏွင့္ က်က္စားမွာ။ နာမ္ခႏၶာေလးပါးက ဒြါရမွာ ဒီလိုအာရံု ရုပ္ေတြ တိုက္ေတာ့မွ၊ ဒီဘက္က တိုက္တဲ့ေနရာေလးကို သတိထားေနာ္၊ အာရံုဒြါရ တိုက္တာမွာ ဒီဘက္က အခံဓါတ္ရိွတယ္၊ ဒီဘက္မွာ နာမ္ေလးပါးက တစ္ေပါင္းတည္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ က်က္စားၾကတာ၊ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ေနာ္။ တူေသာအာရံုဆိုတာကို နားလည္ၿပီးလား။

အဲ့ဒီေတာ့မွ သိလိုက္တာ။ ကာလမျခား မေနာမွာေရာ မသိဘူးလား၊ ဒါသတိထားေနာ္။ ကာလမျခား မေနာမွာလည္းဘဲ ခႏၶာျဖစ္တာဘဲ။ အဲ့ဒီမွာလည္းဘဲ ရုပ္ကိုဘဲ စဲြလိုက္တာဘဲ၊ သိဆိုတာ ရုပ္ကိုဘဲ သိတာေလ၊ ရုပ္ကိုသိတာ။ ရုပ္ရဲ႕သေဘာတရားက ဆန္းၾကယ္တာက ဒြါရကို ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ၾကည့္ေတာ့ကာ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္။ ၆ခုရိွတာကိုး။ ဒြါရ ၆ ပါးေနာ္။ အဲ့ဒီထဲမွာ ျပန္စဥ္းစား။ အက်ယ္၀န္းဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ္ထင္လဲ။ တနည္းအားျဖင့္ ပရိယာယ္ အမ်ားဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ့္ ခႏၶာကိုထင္လဲ၊ သတိထားေနာ္၊ ဒါအေရးႀကီးတယ္ေနာ္၊

မ်က္စိကေတာ့ အဆင္းတစ္မ်ိဳးတည္းကိုဘဲ သူကျမင္တာ၊ ၿပီးရင္ ကာလမျခား မေနာသြားပို႔လိုက္တယ္။ မေနာေရာက္သြားတာ။ ဒါသေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မေနာကလည္း တကယ္ေတာ့ ျပႆနာမရႈပ္ဘူး။ ေပၚတဲ့ အမူအယာအရိပ္ကို ရင္ထဲၿဖိဳခဲြလိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ၊ သူက ျပႆနာမရိွဘူး။ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ တစ္ခါေဘးက ငုတ္ပါတဲ့ သဒၵဆိုတဲ့ အသံကလည္းဘဲ ဒါက နားအတြက္ဆိုေတာ့ ဒါလဲ ျပႆနာ မရိွဘူး၊ သိပ္ၿပီးေတာ့ ႀကီးက်ယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ မက်ယ္၀န္းဘူးေနာ္၊ ကာလမျခား မေနာေပၚ။ ရႈရင္ေပ်ာက္သြားတာဘဲ။ တခါ ဂႏၶ အနံ႔ကလည္းဘဲ ႏွာေခါင္းအတြက္။ ဒါလဲ ျပႆနာသိပ္မရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။ တခါ အရသာလည္း လွ်ာမွာေပၚတာလည္း ျပႆနာမရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးတယ္။

အဲ…ကိုယ္မွာ ေပၚတာက ေတာ္ေတာ္ က်ယ္၀န္းတာ။ သူက ဓါတ္ ၃ပါး ယူထားတာကိုး။ က်ယ္၀န္းတယ္ေနာ္။ မေနာကေတာ့ ဖဲြ႔စည္းအာေပါတစ္မ်ိဳးတည္းဆိုေတာ့ ျပႆနာမရိွပါဘူး။ ပံုဖဲြ႔လိုက္တာနဲ႔ ဒီက ဃနေၾကေအာင္ ဉာဏ္ေလးထုတ္လုိက္ရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။
သူက ပရိယာယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာ။ ကိုယ္မွာေပၚတာက။ ျပန္စဥ္းစားေနာ္။ သူက စိတ္က်က္စား မွားလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္ပါေျပာင္းေျပာင္းသြားတာ။ ဆန္းက်ယ္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ေနာ္။ ဓါတ္ ၃ပါးမွာက ပထ၀ီဆိုတာက အၾကမ္း အႏုမဟုတ္လား။ ေတေဇာက အပူ အေအး၊ ၀ါေယာကေတာ့ အတင္း အေလ်ာ့။ အဟုန္ဓါတ္ကိုး..။ အပူ အေအးနဲ႔ အတင္း အေလ်ာ့နဲ႔ အၾကမ္း အႏုက အၿမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲ ရိွေနတာ။ ဒါျဖင့္ရင္ ႏွလံုးေသြးမွာ စိတ္ကမွီထားၿပီးေတာ့ကာ အာရံုက်က္စားတိုင္း က်က္စားတိုင္း သူႏွင့္ဆက္သြယ္မေနဘူးလား။ သူကအဓိကျဖစ္ေနတာ။ သေဘာေပါက္လား။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။

ႏွလံုးေသြးႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရွိမေနဘူးလား။ ရွိေနတယ္။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္က်က္စားမွားလိုက္တာနဲ႔ အပူဓါတ္ ထြက္တယ္ဆိုရင္ အပူဓါတ္က မေနာကခံစားတာလား၊ ကိုယ္က ခံစားတာလား။ (ကိုယ္က ခံစားတာပါဘုရား။) ဟုတ္တယ္ ကိုယ္က ခံစားတာ။ တင္းတာကလည္းဘဲ မေနာမွာ ေပၚတဲ့ အသိလား၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိလား။ (ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိပါဘုရား။) ကပ္ၿပီေခ်ာ္ေနတာကို သတိထားေနာ္။ တင္းေနတယ္ဆိုတာက မေနာမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ ခႏၶာ။

စိတ္က က်က္စားတာက အာရံုဘဲ အရိပ္ကိုဘဲ က်က္စားရတာေလ။ ရုပ္၊ နာမ္၊ ပညတ္၊ နိဗၺာန္ ဒါေလးဘဲ က်က္စားတာ။ သူက ပညတ္ အမည္ခံတယ္၊ အမည္တပ္တယ္။ ေပၚတဲ့ ပံုရိပ္ကေလးကို ဖဲြ႔တယ္။ စကားလံုးတန္ဆာဆင္တယ္။ သူက က်က္စားတာဘဲ ရိွတယ္။ ဒီက အပူအေအးဆိုတာက ကိုယ္မွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ ကာယပသာဒမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ သူက က်ယ္၀န္းတယ္။ အဲ့ေတာ့ က်က္စားတာ နည္းနည္း ၾကမ္းသြားၿပီဆိုရင္ အပူဓါတ္ထြက္တာနဲ႔ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ ခ်ည္ေတာ့တာဘဲ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီမွာ ေျပာင္းမသြားဘူးလား။ တင္း ဖဲြ႔ ခ်ည္ ေျပာင္းတာကို ကိုယ္က ေဒါသလို႔ အမည္ေျပာင္းေတာ့ အမည္အတိုင္း ေဒါသက လိုက္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အမွန္ကေတာ့ ခႏၶာေျပာင္းသြားတာဘဲ။ ခႏၶာမီးက တမ်ိဳးအသြင္းေျပာင္းျပလိုက္တာဘဲ အမွန္က။ အရႈခံခႏၶာက အသြင္ေျပာင္းျပလိုက္တာ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။

(ဆက္ရန္)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကုကၠဳစၥကို အရႈခံအာရံုုအျဖစ္ထား၍ ရႈမွတ္ပံုုတရားေတာ္ အပိုင္း (၁) - ပိုုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီး



***ဤတရားေတာ္သည္ ဓမၼာႏုုပႆနာပိုုင္းကိုု အားထုုတ္ေနၾကေသာ ေယာဂီမ်ားအတြက္ အထူးသင့္ေလ ွ်ာ္ပါသည္။***

အပိုုင္း (၁)

ေဒါသတရားထဲမွာ ကုကၠဳစၥဆိုတဲ့ တရားပါတာကို သတိထားရေအာင္ေနာ္၊ ဒါသင္ရေအာင္၊ ဒီကုကၠဳစၥဆိုတာ ျပဳလိုက္မိတဲ့ မေကာင္းမႈတစ္ခုုကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ေနာင္တတဖန္ ပူပန္တာ၊ တခါ မျပဳလုိက္ရတဲ့ အခြင့္အေရးေကာင္းကို လြတ္သြားတာကိုလည္း ၿပီးၿပီးသားကို ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ ပူပန္တာ ေျပာတာ၊ အဲ့ဒါကိုစာေပက်မ္းဂန္မ်ားထဲမွာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနာဂါမ္မ်ားက်မွ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္ႏိုင္တယ္၊ အဲ့ဒီဓါတ္ကလည္းဘဲ နည္းနည္းအႏၱရာယ္တစ္ခုဘဲေနာ္။ သူက ဒိ႒ိၾကိဳးကို တင္းေစတာဘဲ။ ဒါေတြကို သံုးသပ္ရေအာင္ ။ရႈတဲ့ဉာဏ္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တကယ့္သဘာ၀ အရိွတရား/အရႈခံတရားက အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ခႏၶာငါးပါး ျဖစ္မေနဘူးလား၊ ခႏၶာငါးပါး သေဘာတရားကို ဘုရားရွင္ ရႈတဲ့အခါမွာ သူ႔သဘာ၀အမွန္က အတိတ္ခႏၶာ အစဥ္မလိုက္ရဘူး၊ အနာဂတ္ ခႏၶာ မေတာင့္တရဘူး။ အတိတ္ခႏၶာက ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္လာပါ့မလား၊ မလာဘူး၊ အနာဂတ္ခႏၶာက ေပၚမလာေသးဘူးဆိုေတာ့ ရိွေသးရဲ႕လား၊ ဒါျဖင့္ရင္ ထိုထိုေပၚဆဲမွာ ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္းပဲ ရဲေနတဲ့ အိုးကင္းေပၚ ေရစက္က်သလို အသစ္အသစ္ထိတိုင္းေပ်ာက္၊ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္ရင္ေတာ့့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာကိုပါ ေတြ႔ရမွာ၊ ဖြားေသဘဲေတြ႔ရမွာေနာ္၊ ဒီအျမင္မသန္တဲ့အခါမွာ ကာလေလးေတြ ဆက္စပ္သြားတတ္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ နာရီ မိနစ္က ထိုင္ရင္းနဲ႔ စိတ္မရွည္စရာ ေျပာခ်လိုက္တယ္ေပါ့ေနာ္၊ ေျပာၿပီးတဲ့အခါ ဒီဘက္ကို ေက်ာေပးလွည့္လာေတာ့ တခ်ိဳ႕ ပါလာၾကတယ္၊ ဒီဘက္နာရီထိပါလာၾကတယ္၊ သေဘာေပါက္လား၊ အဲ့ဒါ ကုကၠဳစၥတရားဘဲ။သေဘာေပါက္လား။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ အခ်ိဳးမတည့္တာ အျပစ္တင္စရာ တစ္ခုခုကို ျမင္လို႔ေျပာၿပီးၿပီ၊ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ကို ဒီဘက္ စကၠန္႔၊ မိနစ္၊ နာရီမွာလည္း အင္း.. ငါေျပာကို ေျပာရမွ၊ ေျပာလိုက္တာဘဲ ေကာင္းပါတယ္၊ ငါေျပာခဲ့တာ ဒါေၾကာင့္ေျပာခဲ့တာ.. မၿပီးေသးဘူး၊ အရိွန္မေျပေသးဘူးေပါ့၊ သေဘာေပါက္လား၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလဲသိေနတယ္။ အင္း.. ငါ ေဒါသေတြ၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္ေနတာဘဲ။ ငါညံ့ေတာ့ညံ့တာဘဲလို႔ မေတြးၾကဘူးလား၊ ဒါျဖင့္ရင္ ကာလအားျဖင့္ လိုက္လာတယ္လို႔ ေခၚတယ္ေနာ္၊ ဟိုေနရာမွ မျပတ္ခဲ့ဘူး၊ ဒီဘက္နာရီထိပါလာတာ၊ အဲ့ဒါ ကုကၠဳစၥလို႔ေခၚတယ္၊ ခုေယာဂီေတြ ေတြ႔မေနဘူးလား၊ ဒါ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ပဲ။ ျဖစ္ေနတာေနာ္၊ အမွန္ကေတာ့ ေျပာေနဆဲမွာဘဲ ၿပီးဆုံုးသြားတာ။ ေျပာၿပီးရင္ မရိွေတာ့ဘူး၊ မရိွရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ပါလာတယ္။ အရိွန္က ပါလာတယ္၊ ပါလာတာေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ အားမရဘူး ။ငါညံ့သြားျပန္ၿပီ။ ငါလြတ္သြားျပန္ၿပီဆိုၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ပါမလာဘူးလား၊ အဲ့ဒါ ဘာေခၚၾကမလဲ။ ကုကၠဳစၥ။ နားလည္တယ္ေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္။

တခါတေလက်ရင္၊ ဘုရားကဆံုးမတယ္။ အတြင္းႏႈတ္ခမ္းနဲ႔အမွ် ျပည့္တဲ့ ဆီျပည့္ခြက္ကို ကိုင္သလို သတိက အျပည့္ထားရမယ္၊ ဘုရားက ဆံုးမပါရဲ႕သားနဲ႔ ကိုယ္ကသြားရင္းလာရင္းနဲ႔ လြတ္သြားတယ္၊ လြတ္သြားတဲ့အခါက်ရင္ လြတ္မွန္းသိလိုက္ၿပီ၊ ရိုးရိုးမသိဘူး။ သူက ငါလြတ္သြားျပန္ၿပီ..ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလိုက္ဘူး၊ အားမရေတာ့ကာ ေနႏွင့္အံုး။ ၿပီးမွဘဲ ရႈေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ဆဲြလိုက္ေသးတယ္၊ ဆဲြေတာ့ကာ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလေလးမွာ ေပၚတဲ့စိတ္ အသစ္အသစ္က ဘာနဲ႔ထံုသြားလဲဆိုေတာ့ ေဒါသနဲ႔ ထံုသြားလိုက္တာ ကုုကၠဳစၥနဲ႔ ေနရာယူသြားျပန္တယ္၊ ေသခ်ာမွတ္ေနာ္၊ သူက ဉာဏ္ေလးက နည္းနည္းေလး ေနာက္က် ေနာက္က်သြားတာေပါ့၊ အလွည့္ေလးေတြဘဲေနာ္၊ လြတ္သြားတာေလးကို သိသြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဲဒီ လြတ္သြားတာသိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတာ့ကာ ကိုယ္ကိုု ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရံုဘဲ။၊ ႀကိဳးအတင္း အေလ်ာ့ ၾကည့္လိုက္တာဘဲေပါ့ေနာ္၊ အတင္းအေလ်ာ့ၾကည့္လိုက္လို႔ တင္းဖဲြ႔ၿပီးေတာ့ကာ အဲဒီသေဘာတရားကိုဘဲ၊ လက္ရိွ အေျခအေနကိုဘဲ သူကရႈရတာ၊ ေနာက္လည္းဘဲ အျပစ္မတင္နဲ႔။ ေရွ႕လည္းဘဲ မသြားနဲ႔၊ ခ်က္ခ်င္း ၿဖိဳခ်လိုက္ရတာ၊ အဲ့ဒီမွာ လ်င္ျမန္တဲ့ ဉာဏ္အလင္းရိွေသာေၾကာင့္၊ ဉာဏ္ထက္ျမက္တဲ့ အလင္းဓာတ္ျမန္ေသာေၾကာင့္ ဒါတစ္ဆင့္ တက္ၿပီးေတာ့ ေျပာတာေပါ့။အဓိပၺါယ္က ဒီအနာဂါမ္ဆိုတဲ့ သေဘာက န အာဂါမိ လို႔ေျပာတာ၊ ဘာတဲ့တုန္း။ န အာဂါမိ။ အဓိပၸါယ္က ကာမဘံုထဲကို ျပန္မလာေတာ့တာ ေျပာတာ၊ တစ္ဖန္ ျပန္မလာေတာ့ဘူး၊ န ဆိုတာ ျပန္မလာတာ ။မရိွတာကိုေျပာတာေနာ္၊ အာဂါမိ ဆိုေတာ့ မလာေတာ့ဘူး၊ သေဘာတရားက သူက ျဖစ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖန္ျဖစ္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတာ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ေပၚလာရင္ တင္းခနဲ ပူခနဲ ေပၚစရာေပၚလာလို႔ရိွရင္ ေပၚတာနဲ႔ ေနာက္စိတ္တစ္စုကို ျဖစ္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး၊ ဉာဏ္အုပ္ခ်လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းရွင္းသြားတာ၊ အရွင္းျမန္တယ္ေပါ့၊ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ မပါေတာ့ဘူး၊ အရွင္းျမန္တယ္၊ ၾကာၾကာမပါဘူး၊ စကၠန္႔ မိနစ္ မၾကာဘူးေပါ့၊ ဟိုဘက္ကို မကူးဘူး၊ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္တယ္၊ အသတ္ျမန္တယ္။

ေဒါသမကုန္ဘူးေနာ္၊ လံုး၀ကုန္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ သေဘာေပါက္လား၊ ေသခ်ာမွတ္၊ ပယ္ႏိုင္တဲ့အားကို ေျပာတာ၊ ေဒါသအကုန္လံုးအၾကြင္းမဲ့ ကုန္တာက အရ ဟႏၱာ ေနာ္၊ သေဘာေပါက္လား။ ေသခ်ာမွတ္ေနာ္၊ ဒါဘုန္းဘုန္းတို႔လည္း ပထမ မသိဘူး မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတို႔ ေျဖေတာ့ ေမးတာကို ၾကည့္ေတာ့မွ သိတာ၊ ေအာ္.. ဒီလိုပါလားလို႔။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆိုရင္ ကြာဟခ်က္ ေပၚရင္ တင္းခနဲ ျဖစ္မသြားဘူးလား၊ ျဖစ္သြားတယ္၊ တရားလည္း နည္းနည္းလြတ္မသြားဘူးလား၊ လြတ္သြားတယ္၊ လြတ္သြားၿပီးတဲ့ အခါမွာ ပညာအလင္းအားနည္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ငါနဲ႔လံုးေထြးၿပီးေတာ့ကာ အင္း.. ငါညံ့သြားျပန္ၿပီ၊ ခုနကဟာက ဘယ္လိုမွန္တာ ဘယ္လိုမွားတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ၿပီးေတာ့ကာ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာေပၚတဲ့၊ စိတ္အခ်က္ေပါင္းက မ်က္ေတာင္ တစ္ခက္ကို ကုေဋတစ္သိန္းေက်ာ္ေပၚတာမဟုတ္လား၊ စိတ္အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ေဒါသနဲ႔ ထံုသြားတာ၊ ကုကၠဳစၥေဒါသနဲ႔ ထံုသြားတာ၊ အဲ့ဒါ အရံႈးတစ္ခု၊ ႀကိဳးလည္းတင္းေနတာဘဲ၊ သေဘာေပါက္လား။ အျဖတ္ေႏွးတယ္ ေခၚတာေပါ့၊ မျမန္ေသးဘူးေနာ္၊ အဲ့ဒီေနရာမွ ကုကၠဳစၥလို႔ နားလည္ထားရတယ္။

ဘုန္းႀကီးတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီလိုပဲ က်င့္လာရတာ၊ က်င့္စဥ္ကခံရတယ္ေလ၊ ကုကၠဳစၥမွန္းမသိဘူး အစက။ ဒီေရႊျမင္တင္ေတာင္မွာ ဒီလိုပဲစၿပီး (၁) ၀ါဆိုၿပီးေတာ့ စတရားပြားမ်ားေတာ့ ဒီ ၀ိပႆနာပိုင္းလည္းပါတာေပါ့ေနာ္၊ အသုဘကမၼ႒ာန္းလဲ ပြားမ်ားေတာ့ ဆြမ္းခံသြားရင္ ဒီျမင္တိုင္း ျမင္တိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာမွာ ဒီႏွလံုးအိမ္မွာေပါ့ အေျပာင္းအလဲ အတင္းအေလ်ာ့ကို ေလ့လာရင္း ၾကည့္ရတာကိုု၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရြာထဲမွာက တစ္ခု အခ်ိဳးမေျပတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ ဒကာမ (၂) ဦးေလာက္က အ၀တ္အစားက၀တ္ရင္ မလံုမလဲ ၀တ္တတ္တယ္၊ ကေလးအေမေတြေတာ့ ကေလးအေမေတြေပါ့ေနာ္၊ အေပၚပိုင္းေတြက မလံုမလဲ ေတြ၀တ္ထားတတ္တယ္၊ ရဟန္းက ဒါကို ႏွလံုးမသြင္းရဘူး၊ မၾကည့္ရဘူးဆိုတာကိုး..၊ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုယ္ကသြားရင္းလာရင္း နီးေတာ့လည္း ၾကည့္မိတာေပါ့ေနာ္၊ ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသန္႔မရွင္းထင္တယ္ေပါ့၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ပြားရမယ္ဆို ႀကိဳတင္သြားကတည္းက ေလ့က်င့္ထားတာေပါ့၊ အနားေရာက္တဲ့အခါ ဒါကို စိတ္က မသန္႔မရွင္း ျဖစ္ျဖစ္သြားၿပီးေတာ့ ျပန္ျပန္ပါပါလာတယ္၊ တစ္လမ္းလံုးပါပါလာတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ညံ့တယ္လို႔ ပါပါလာတာ။ ေတာ္ေတာ္ ရက္ကေလးၾကာသြားတယ္။

တစ္ေန႔က်မွ ေတာင္တက္ခါနီးေလးမွာက်မွ။ မွတ္မိေသးတယ္။ မန္က်ည္းပင္ေလး တစ္ပင္နားက်မွ လင္းခနဲ သိလိုက္တာ။ ေအာ္.. ကုကၠဳစၥႀကီး၀င္ေနတာပါလားလိုု႔၊ ခုနက နာရီဟာ မရိွေတာ့ဘူး။ ဒီေရာက္ေအာင္ ပါလာတာ နည္းတဲ့ ခရီးမဟုတ္ဘူး၊ မ်က္ေတာင္ တစ္ခက္ေပါင္းမ်ားစြာေပါ့။ အမ်ားႀကီးပါလာတာ၊ ကုကၠဳစၥနဲ႔ ထံုလာပါလားလို႔ သြားျမင္ေတာ့မွ လင္းခနဲ ျပတ္သြားတာ၊ ဟိုမွာတင္ၿပီးရမွာ ပါလာတာ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးပါလာတာ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ ေနာက္တခါ ဒီလိုဘဲ။ ခုနက ေျပာတဲ့ မသန္႔မရွင္းျမင္ရတဲ့ပံုက ျမင္မွလို႔ေအာက္ေမ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တာ။ တစ္ေန႔ ဂရုစိုက္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ေနရင္း မေနာကိုဘဲ ဂရုစိုက္ရတာေပါ့ေနာ္၊ အဲ့ဒီအိမ္မေရာက္ခင္ (၂) အိမ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ပံုက ေပၚႏွင့္ေနၿပီးကိုး..။ မေနာမွာေပၚေနတာ။ အဲဒီေတာ့ ေအာ္…မေနာမွာ စေပၚေနတာဘဲ။ ဒီမွာကိုက စရႈပ္ေနတာ မသိလုိက္တာ၊ ဒီမွာေတာ့ မသန္႔မွန္းေတာ့ သိလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ရႈပ္ေထြးသြားမွန္းသိလိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္လို႔ ဘယ္က စရႈပ္မွန္းမသိလို႔ ရွာရတာ ပင္ပန္းလိုက္တာ၊ မေနာမွာစၿပီးေတာ့ (၂) အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေပၚေနတာ။ အမွန္က မၾကည့္ခင္က ျမင္ေနတာႀကီးကိုး..။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီက စတာပါလားလို႔ သိေတာ့မွ ႏိုင္ေတာ့တာ။ အဲ့ဒီေတာ့ ၾကည့္လည္းျပႆနာမရိွေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္၊ ၿပီးေတာ့လည္းဘဲ အျပစ္တင္တာလည္းဘဲ ကုကၠဳစၥ မွန္းသိေတာ့မ ႏိုင္ေတာ့တာ (၂) ခုေပါ့။ သေဘာေပါက္တယ္ေနာ္၊ မၾကည့္ခင္က ျမင္ေနတာရယ္ ၿပီးတဲ့အခါ ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ အျပစ္တင္တာရယ္ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရႈပ္တယ္၊ အဲ့ႏွစ္ခု ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာ။ အဲ့ဒါကို ရေအာင္ရွာရမယ္ေနာ္။

ခုလဲ အဲ့ဒီနည္းကို မွတ္ထားေနာ္၊ ဥပမာအားျဖင့္- ေျပာရင္းဆိုရင္း၊ စားရင္းေသာက္ရင္းျဖင့္ လြတ္သြားတယ္၊ တရားထိုင္ရင္းလည္း လြတ္သြားမွာဘဲေနာ္၊ မလြတ္မရိွဘူး။ လြတ္မွာဘဲ။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ မိမိရဲ႕ဉာဏ္အင္အားက တစ္သံသရာလံုး ပါလာတဲ တဏွာရဲ႕ အရိွန္အဟုန္ေပါ့ေနာ္၊ ဒီဓါတ္ကို ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္ျပတ္အံုးမလဲ၊ ခ်က္ခ်င္းဘယ္ႏိုင္အံုးမလဲေနာ္၊ လြတ္တဲ့အခါ လြတ္သြားမွာေပါ့၊ သေဘာေပါက္လား၊ ကြာဟတာေလးေတြ၊ ဉာဏ္အင္းအားေလးေတြက နည္းေသးေတာ့ကာ ဘယ္သိအံုးမလဲ။ မႏိုင္ေသးဘူးေပါ့ေနာ္၊ လြတ္သြားတာကို ဘုန္းႀကီးတို႔ေတြက သိမ္းတဲ့အခါမွာ ကုကၠဳစၥနဲ႔ မသိမ္းဖို႔ လိုအပ္တာ။ အဲ့ဒါေလးတစ္ခု လိုအပ္တာ။ အသိမ္းေလးမွာ အေရးႀကီးတာ၊ အသိမ္းေလးမွာ ကုကၠဳစၥ ခံခံေနတာ သတိထားပါေနာ္၊ သေဘာေပါက္လား။

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ ျဖစ္တတ္တယ္။ ရႈမွတ္ေနရင္းနဲ႔ကိုဘဲ တခါတေလက် လြတ္သြားတယ္၊ သေဘာေပါက္လား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားရပါ့မလား၊ အဲဒါ ကုကၠဳစၥ စ၀င္ေနတာ၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ တရားရႈၿပီးေတာ့ နည္းေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ တရားထိုင္ၿပီးလည္း ၿပီးေရာ ျပန္ဆံုတဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာက မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး၊ မၾကည္ေတာ့ဘုန္းဘုန္းက ဘာလို႔ မၾကည္တာလဲၾကည့္ေတာ့ သူ႔တိုု႔ကိုယ္သူ တိုု႔ အားမရျဖစ္လာၾကတာ၊ အဲဒါ ဘယ္ဒဏ္ခံရတာလဲ၊ ကုကၠဳစၥဒဏ္ခံရတာ သေဘာေပါက္လား၊ ခုတရားေယာဂီေတြ ရွစ္နာရီထိုးေတာ့ ျပန္ေခၚတယ္ မဟုတ္လား၊ ကဲ မနက္က ထိုင္ခါစလို ၾကည္ရဲ႕လား၊ မၾကည္ဘူးမဟုုတ္လား၊ သိမ္မၾကည္ဘူးေနာ္၊ ဘာလို႔လဲဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အားမရလာတာ၊ ခဏခဏ လြတ္တာမ်ားလာတာကိုး..၊ နားလည္လား၊ ဆရာသမားေရွ႕မွာ အားထုတ္တုန္းကေတာ့ မပ်ံ႕လြင့္ဘူးဆိုေတာ့ ၾကည္ၿပီး ဟုတ္ေနတာဘဲ မဟုတ္လား၊ အဲ့ ပံုစံ မျဖစ္ေကာင္းဘူးလားလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရတဲ့ သေဘာေလး၀င္ေနတာ၊ အ့ဲဒါဘာလဲ.. ကုကၠဳစၥ၊ နားလည္ၿပီ၊ ဘာေခၚၾကမလဲ။ ကုကၠဳစၥ၊ ေဒါသ၊ ေဒါသ အဲ့ဒါက။ နားလည္ၿပီလား၊ သူ႔ကို ရေအာင္ရွာေနာ္။

ကုကၠဳစၥ အင္မတန္ဆိုးတယ္ေနာ္၊ ဒီ ကုကၠဳစၥရဲ႕သေဘာတရားက မျမင္လို႔ ႀကီးထြားလာလို႔ရိွရင္ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္တတ္တယ္၊ ရဟန္းလည္း လူထြက္ခ်င္စိတ္ေပါက္တတ္တယ္၊ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသံုးမက်ဘူး ျမင္လာတာကိုး၊ မထူးေတာ့ပါဘူး ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာခ်ခ်င္စိတ္ေပါက္တတ္တယ္၊ ကုကၠဳစၥ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာ၊ သေဘာေပါက္လား၊ သူကတဲ့ မွတ္ထား ။ ကၽြန္ဆင္းရဲတဲ့၊ ဘာဆင္းရဲတဲ့တုန္း ကၽြန္ဆင္းရဲ ကၽြန္ဆင္းရဲ၊ ကၽြန္ဆင္းရဲဆိုတာ တျခားမဟုတ္ဘူး သူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခြင့္မရဘူး၊ စဥ္းစားေနာ္။ အိပ္ခ်င္လည္း အိပ္လို႔မရဘူး၊ သြားခ်င္လည္း သြားလို႔မရဘူး၊ သခင္ခိုင္းတာဘဲ ခံေနရတာ သေဘာေပါက္လား၊ သခင္ဆိုုတာ အဲဒါ အ၀ိဇၨာတဏွာေျပာတာေနာ္၊ ကိုယ္က တရားကို မျပတ္မလပ္ အားထုတ္ခ်င္တယ္၊ နိဗၺာန္ေပါက္သြားခ်င္တယ္၊ အားစိုက္တယ္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္လို႔ ကုကၠဳစၥကို မျမင္လိုက္ဘူးဆိုရင္ အခ်ိန္ကာလ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာဟာ သူေမႊေနတာနဲ႔ ခံေနရတယ္။

သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ျဖစ္တာက ေဒါသ။ ေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးေနတာ ။ သေဘာေပါက္လား၊ လိုခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ျဖစ္ေတာ့ ေဒါသဆိုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္မေနဘူးလား၊ ကုကၠဳစၥ အင္မတန္ဆိုးတာ၊ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား၊ တခါတေလ ဘုန္းႀကီးသြားအမွတ္ရေသးတယ္၊ ဒကာတစ္ေယာက္ ေျပာျပလို႔။ ဘုန္းဘုန္းဘုရားတဲ့။ ရန္ကုန္ထဲသြားတာ ရန္ကုန္ထဲမေရာက္ဘူးတဲ့၊ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားတယ္တဲ့၊ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့၊ လမ္းမွာဘုရားတဲ့.. ပံုစံမက်တာျမင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္၀င္ၿပီး ရိုက္ရင္း၊ ပုတ္ရင္း၊ ထိုးရင္းနဲ႔ တပည့္ေတာ္ ရန္ကုန္မေရာက္ဘပဲ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားလို႔တဲ့၊ တည့္တည့္ေရာက္ခ်င္တာ မေရာက္ပဲနဲ႔ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားလို႔တဲ့၊ အဲ့ဒီစကားသြားအမွတ္ရတယ္ေနာ္၊ လိုခ်င္တာ နိဗၺာန္လို႔ အားစိုက္ရင္း လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ က ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရ ေဒါသက၀င္ေနေတာ့ကာ နိဗၺာန္သြားမွာလား အပါယ္သြားမွာလား၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ဆင္းရဲေခၚတာ။ သေဘာေပါက္လား၊ သူကပိုဆိုးတယ္။

ကုကၠဳစၥက အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ေနာ္။ ဒါလည္းဘဲ အနာဂါမ္က်မွ သူက ပယ္ရမယ္လို႔ဆိုေတာ့၊ မျမင္တတ္ဘူး၊ ေအာက္အေျခခံ ေသာတာပန္ေလာက္ကေတာ့ သူက ဒိုးလိုေမႊမွာ၊ အေမႊခံရလိမ့္မယ္သူက၊ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္၊ အနာဂါမ္ေလာက္က်မွ ဒါကိုု ပယ္ႏိုင္တာ၊ ျမင္ေအာင္လည္း ၾကည့္တတ္ဖို႔လိုအပ္တယ္၊ စာမွာေတာ့ ရိွတယ္၊ အလုပ္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွာရခက္တယ္၊ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္..။

အခ်ိန္တိုင္း လူကို ျပန္အကဲခတ္ပါေနာ္၊ လက္ရိွအခ်ိန္ကို မေက်ာ္နဲ႔ စကားလည္း သိတယ္ေနာ္၊ ေကာင္းၿပီ။ ေနာက္ကို ျပန္ၿပီးဆင္းတာလည္း ေက်ာ္တယ္ေခၚတာဘဲ။ ေရွ႕သြားလည္း ေက်ာ္တယ္ေခၚတာဘဲ။ လက္ရိွ အေျခအေနကေန မေရြ႕ေစရဘူးေနာ္၊ အဲဒီေတာ့ လက္ရိွ အေျခအေနမွာ ျပန္အကဲခတ္လိုက္ရတယ္။ ေယာာဂီအေဟာင္းေတြက သိေနျပီ။ ဒိ႒ိအတင္းအေလ ွ်ာ့ကိုု အကဲခပ္ေနာ္။ ကိုယ့္သႏၱန္မွာ.. ဒီ…ေမးက ဖဲြ႔တဲ့ တင္းတဲ့သေဘာတရားက ဘယ္ေလာက္ ၾကပ္သြားလဲ၊ မ်က္လံုးမွာရိွတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုကလဲ ဘယ္ေလာက္ တင္းၾကပ္လာသလဲ၊ နားအံုေတြလည္း ပါတယ္ေနာ္၊ ပုခံုးေတြ၊ ၀မ္းဗိုက္ေတြ၊ ေပါင္ေတြကအစ တင္းၾကပ္တဲ့ ဖဲြ႔စည္းမႈနဲ႔ အတူ ဒိ႒ိႀကိဳးတင္းလို႔ရိွရင္ စကားပါထြက္ေနတယ္၊ ရင္ထဲစကားေတြက ေျပာေနတာရွိတယ္၊ အဲ့ဒါကို …. ငါညံ့တယ္လို႔ အျပစ္မတင္ရဘူးေနာ္၊ ငါည့ံတယ္လို႔ အျပစ္တင္လိုက္ရင္ ကုကၠဳစၥ ျဖစ္သြားၿပီ။

(ဆက္ရန္…)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, May 29, 2013

Invaluable….




(ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ (https://www.facebook.com/ashintikkha1) ရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္ ဓမၼပူဇာ)

ဘုန္းဘုန္းေရ...

တပည့္ေတာ္ ဟိုတစ္ေန႔က အင္တာနက္မွာ “သတသဟႆာရဟ ဂါထာေတာ္”  ႏွင့္ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ရွာဖတ္ရင္းႏွင့္ စဥ္းစားမိတယ္ဘုရား။ အဲဒီစဥ္းစားမိတာေလးကို ေျပာျပခ်င္တယ္။

ဘုရားရွင္တစ္ဆူတစ္ဆူ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ျပီးလို႔ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ သာသနာေတာ္ ကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လူလာျဖစ္ၾကတဲ့သူေတြရဲ ႔ဘ၀ကို ေတြးၾကည့္မိတယ္ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခြန္းေလာက္ကို ၾကားရဖို႔ အရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္မ်ားတာဘဲေနာ္ဘုရား။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မဟာသုတေသာမမင္းၾကီးဟာ ဂါထာေလး (၄) ပိုဒ္ကို တစ္ဂါထာအဖိုးတစ္သိန္းႏွင့္ ပူေဇာ္ျပီး နာယူခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ တပည့္ေတာ္တို႔၊ ဘုန္းဘုန္းတို႔လို ေတာ္ရံုသာမန္လူေတြသာ အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီေခတ္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုတရားမ်ိဳးကို ရွိတယ္ဆိုတာလည္း သိတယ္။ နာလည္း နာယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ေတာ္ရံု တန္ရံု အားထုတ္ၾကိဳးစားရံုေလာက္ႏွင့္ေတာ့ နာရ၊ သိရဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္၊ မရႏိုင္ေလာက္ဘူးဘုရား။

ေနာက္ ဂါထာေတာ္ေတြရဲ ႔ အနက္ျပန္ထားတာကို ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ အခုေခတ္ တပည့္ေတာ္တို႔ တရားစာေပေတြမွာ ဒီလိုအဓိပၸါယ္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ အဆံုးအမမ်ိဳးေတြ ပိဋကေတာ္ရဲ ႔ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွာလိုက္ရင္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ဂါထာမ်ိဳးေလးေတြဘဲဘုရား။ ခက္ခဲနက္နဲသိမ္ေမြ႔တဲ့ အဘိဓမၼာတရားေတြလိုမ်ိဳး၊ အနတၱလကၡဏသုတ္ေတာ္လိုမ်ိဳး၊ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္လိုမ်ိဳး တရားေတြမ်ိဳး မဟာသုတေသာမမင္းၾကီးသာ နာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ပုဏၰားကို သူဘာေတြႏွင့္မ်ား ပူေဇာ္မလဲ မသိဘူးေနာ္ဘုရား။ 

အဲဒီဂါထာအေၾကာင္းဖတ္ျပီး ကိုယ့္အေျခအေနကို ျပန္ေတြးရင္း ငါေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတာဘဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ဘုရား။ အခုလို သာသနာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြး၊ ဗုဒၶဘာသာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ၾကီးျပင္း၊ တရားေတာ္ေတြကို ေဖာေဖာသီသီနာယူခြင့္၊ ေမးျမန္းခြင့္၊ က်င့္သံုးခြင့္လည္း ရတဲ့ ဘ၀ေပးအေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္ လူလာျဖစ္ရတာ အရေတာ္တာဘဲလို႔ ေတြးမိတယ္ဘုရား။ ဒါ့အျပင္ကို အခုလို အင္တာနက္ေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တရားစာေပႏွင့္ပတ္သက္တာ တစ္ခုခုသိခ်င္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ခလုတ္ေလး ေလးငါးခ်က္ႏွိပ္လိုက္ရံုႏွင့္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သိခ်င္တာကို ရွာေဖြေလ့လာဖတ္ရႈခြင့္၊ နာယူမွတ္သားခြင့္လည္း ဘာအဖိုးအခမွ ေပးစရာမလိုပဲ အလကား ရေနေသးတယ္ဘုရား။ 

ဘုန္းဘုန္းတို႔သံဃာေတာ္ေတြဆိုရင္လည္း အင္မတန္ ဘုန္းကံၾကီးၾက၊ ကံထူးၾကတာပါဘဲ။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ ဟိုးငယ္ငယ္ ကိုရင္ဘ၀ကတည္းက အခုအသက္အရြယ္အထိ ေလ့လာက်က္မွတ္အာဂံုေဆာင္ထားတဲ့ ပါဠိဂါထာေတာ္ေတြဆိုတာ အေရအတြက္အားျဖင့္ဆိုရင္ ေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမက ရွိေနမွာဘဲ။ တစ္ဂါထာကို တစ္သိန္းႏွင့္တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘုန္းဘုန္းတို႔ေဆာင္ထားတဲ့ ပါဠိဂါထာေတာ္ေတြဟာ နည္းတဲ့ တန္ဖိုးမဟုတ္ဘူးေနာ္ဘုရား။ 

ဒါက တပည့္ေတာ္က အေပၚယံ ေငြေၾကးဓနႏွင့္ တန္ဖိုးတြက္ၾကည့္တာဘဲရွိေသးတာဘုရား။ တကယ္က ဘုန္းဘုန္းတို႔၊ တပည့္ေတာ္တို႔ေတြ ဖတ္မွတ္ေလ့လာ၊ အာဂံုေဆာင္ထားတဲ့ ဂါထာေတာ္ေတြရဲ ႔ အႏွစ္အသားဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယ္ေတြက ေလးသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီေတာ္ေတြျဖည့္က်င့္ျပီးမွ ေဟာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ႏႈတ္ထြက္ေတာ္စကားေတြ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဖိုးၾကီးလိုက္လဲလို႔။

ဒါေၾကာင့္ ဒီလို အခြင့္အခါေကာင္း၊ အေျခအေနေကာင္းၾကီးကို ရထားတဲ့ အခုဒီဘ၀မွာ တပည့္ေတာ္တို႔၊ ဘုန္းဘုန္းတို႔ တေတြ ကိုယ္ရထားတဲ့ဘ၀ရဲ ႔တန္ဖိုးၾကီးပံုကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး အလိုေတာ္က် သံသရာကေန ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းကို အားသြန္ၾကိဳးပမ္းေလွ်ာက္လွမ္းသင့္တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္ဘုရား။ ကိုယ္ရည္မွန္းေတာင့္တရာ ေဗာဓိဉာဏ္တစ္ခုခုအတြက္ ျဖည့္ဆီးရမယ့္ ပါရမီေတြကို ဒီဘ၀မွာ ေန႔စဥ္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ေနသင့္ပါတယ္။ ေတာ္ေနၾကာ အခြင့္အခါေကာင္းေတြႏွင့္ ၾကံဳဆံုေနရတဲ့ ဒီဘ၀မွာ ဘာမွမယ္မယ္ရရ မလုပ္ျဖစ္လိုက္ပဲ သာသနာကြယ္တဲ့အခ်ိန္က်ကာမွ လူသြားျဖစ္ျပီး တရားနာခ်င္လို႔ ေဟာေပး၊ ေျပာေပးမယ့္သူ လိုက္ရွာေနရရင္ျဖင့္ သိပ္မေခ်ာင္လွဘူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ဘုရား။

အဲဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ေမြးေန႔အခါသမယမွာ မိမိရရွိထားတဲ့ ဒီဘ၀၊ ဒီခႏၶာ၊ ဒီရပိုင္ခြင့္ေတြရဲ ႔တန္ဖိုးကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္လို႔ တစ္ဘက္က အမ်ားအက်ိဳးအတြက္လည္း ေဆာင္ရြက္ရင္း၊ အျခားတစ္ဘက္ကလည္း မိမိရဲ ႔အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ သံသရာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ဘ၀ေပးတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းရြက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဒီစာစုေလးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးရင္း ဓမၼညီအကိုအခ်င္းခ်င္း သတိေပးစကားေလး ေျပာၾကားလိုက္ရပါတယ္ဘုရား။

ဘုန္းဘုန္း သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္လို႔ ကိုယ္တြင္း၊ ကိုယ္ပ သာသနာျပဳႏိုင္ပါေစဘုရား....။

ရိုေသစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၂၉၊ ၅၊ ၂၀၁၃။ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, May 3, 2013

What are we living for?





There are many religious leaders, scholars and wise people around the world defined life and the purpose of living from their own different perspectives. If someone asked me what Buddha taught about the purpose of living and how to live a life as a Buddhist, I will answer him as follow.

According to the Buddha's teachings, we should practice three things throughout the life. They are 
(1) we will have to serve for the welfare of all beings, 
(2) we will have to serve for the welfare of relatives, friends and surroundings, and 
(3) we will have to salve ourselves to liberate from this vicious world. 
These will be the three vision statements of all Buddhists to follow from the very first day of our life until the last breath.

Buddha also reminded us that we should always check ourselves whether we can accumulate three things everyday in our life, namely; Merits, Wisdom and Wealth. And we will have to choose a suitable place to live in order to collect these three things properly. These three things (or) objectives may be the mission statements for all Buddhists to practice in their whole life.

Besides, all Buddhas told us to practice the following three main discourses, also.
(1) we should avoid all evil things,
(2) we should practice all wholesome activities and
(3) we should maintain our mind as clear and pure as possible.

In order to avoid evil things, firstly, we should know exactly what are evil activities. In brief, they can be summarized as
(1) Hurting or killing other living beings, 
(2) Improper using or stealing others' wealths and properties, 
(3) Misconducting upon sexual pleasures, 
(4) Telling lies, harsh words, slandering and vain talks,
(5) Drinking alcohol and taking intoxicating drugs,
(6) Living on extreme greed,
(7) Dwelling with hatred, resentment and anger, 
(8) Trading weapons, poisons, intoxicating drinks and narcotics, slavery and handling meats as a butcher and
(9) Living with false concepts.

If we can avoid these above things, we can be said that we are preserving the first main discourse what all Buddhas wanted to be.

For the second main discourse to be followed, it is simple to reverse the above all evil things and practice those reversed things accordingly. But, before we practice them, please don't forget that we are sure to bear empathy in our mind. Otherwise, it will be like that we follow the commends that we cannot denied or we avoid these things because we fear from bad reactions in return which we will have to suffer later in this life or in our future lives. 

Moreover, it is better if we add these four things in our daily life as bonuses.
(1) Acting generosity to all beings around us
(2) Giving Loving-kindness and taking care to everyone
(3) Being sympathetic joy to others' wealth and prosperities 
(4) Balancing the mind not to be wavered a lot whenever good or bad things strike upon us.

Finally, for the third main discourse, we are going to prepare our mind to be calm and peaceful at any circumstances. At first, we have to practice our wandering mind to be still at the present moment. According to Buddha's teachings, there are forty ways to control the mind not for wandering. So, we can choose any one among out of forty which is suitable for our own traits and personalities. After that, we will have to practice it again and again repeatedly until we can maintain the mind at the present moment continuously (or) to some extent of time. Actually, wandering mind is making up unrealistic problems and the person to be wear out. If we can maintain the mind not to wander and stand still at the present moment, most of our problems will become fading away and at the same time, we can start to enjoy peace and calmness simultaneously.

Stepping on the strength of mindfulness and concentration we got by controlling the mind, we can continue forward to watch the natural phenomena that is occurring in our body and mind to get the insight wisdom. Buddha taught four foundations to practice to get the insight wisdom. They are
(1) Mindfulness of the body,
(2) Mindfulness of the feelings (sensations),
(3) Mindfulness of the mind, and
(4) Mindfulness of the phenomena (or) mental objects.

If we follow those four foundations accordingly, we will realize the true nature of mental and physical phenomena that all of us could not see and recognize them before. We will clearly comprehend the continuous process of cause and effect that dominates upon all beings. Later, we will gradually feel bored with the vicious cycle of that continuous life process and want to escape from it. So, with great effort, if we continue to practice enthusiastically and industriously, at last, at a time, we can get to the final exit or destination and totally escape from that cycle. At that time, we will become the Enlightened One.

In other words, all these above processes that I have mentioned can be called as Three Essences Of Sasana (Buddha's Teachings); Sila (Moral Precepts) , Samadhi (Mental Discipline) and Panna(Wisdom). 

By practicing these three essences, one can accumulate merits, wisdom and wealth everyday. 

A person who is practicing these three essences will surely serve for the welfare of all beings and also serve for the welfare of relatives, friends and his surroundings. His mind, which is calm and peaceful, and his knowledge, which is based on insight wisdom, lead his life. He will try to communicate people and all beings around him with loving-kindness and great care. His mindful activities will support his life as a quality one. He will be sure to get prosperities and material wealth according to his efforts and qualification. So, it will be sure that people who depend on him and relate to him will get satisfaction from him.

At the same time, since he is practicing mindfulness meditation, he can be said that he is trying to help himself for the liberation of this vicious world too.

From the Buddhism point of view, what Buddha wanted to be for the purpose of living is to get the liberation from this very life. So whatever we try to get for the material wealth or fame or success in this life, we should not never forget about the real purpose of living as a human being. In our life, sometimes we can fulfill our desires and sometimes we can be knocked down with different kinds of failures. In fact, those are the ups and downs that everyone will have to face in their life. No one escape from them. So, we will try to maintain curves of our state of mind not to become big slopes in every situation we faced and we should remind ourselves what the real purpose of living is.

So, to be a good Buddhist and to honor the Buddha with our deepest gratitude, we, all of us should follow the mission and vision statements what Buddha prescribed to us by practicing Three Essences Of Sasana.

With Boundless Metta,
Vimuttisukha
03.05.2013 (Friday)


N.B: I deeply apologize all Venerable Monks and Scholars that I didn't take some facts and figures exactly according to the contexts of Tipitaka. I just only wrote down as I understood upon Buddha's teachings in my own way.

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, December 18, 2012

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၃)


အေတြးေၾကာင့္ဆင္းရဲျခင္း

ထပ္၍ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ စိတ္ဆင္းရဲမႈဟူသမွ်တုိ႔ကုိ စစ္ေဆးလုိက္သည္ရွိေသာ္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြး၍ ခံစားရေသာ ဆင္းရဲမႈ၊ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းေမွ်ာ္ေတြးဆမိျခင္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဆင္းရဲမႈဟူ၍ သုံးမ်ဳိးသုံးစားရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရေပလိမ့္မည္။ ဤသုံးခုအနက္ လက္ငင္းႀကဳံေတြ႕ရေသာ အျခင္းအရာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈထက္၊ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္မိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ အနာဂတ္အတြက္ မွန္းဆေတြးေခၚမိျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈ တုိ႔က ကဲလြန္ပုံေပါက္ျခင္းကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အဖုိ႔တြင္လည္း အတိတ္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိျခင္းအတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္းက ပိုမုိမ်ားျပားျခင္း ကုိ ေတြ႕ၾကရေပလိမ့္မည္ ။ (အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ ေတြးလုံးမ်ားေၾကာင့္ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္း မ်ားလည္း ရွိသည္မွန္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ကၽြႏု္ပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရေစေသာနည္းကုိ ေဖာ္ျပလုိျခင္းျဖစ္၍ ၾကည္ႏူးမႈကုိ ခ်န္လွပ္ထားရပါေသးသည္။) လူသတၱဝါ အမ်ားဆုံးကို အကဲလြန္ဆုံး စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ေစေသာ အျခင္းအရာမွာ ၊ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ ထုတ္ ေတြးေတာျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။

အႀကိမ္ႀကိမ္ဆင္းရဲရျခင္း

ေဆာင္းပါးအစတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဥဒါဟရုဏ္၌ လူတစ္ေယာက္ေယာက္က မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရသည္ဆုိလွ်င္၊ ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ တစ္ျပဳိင္နက္ ေဒါသျဖစ္ကာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရျခင္းကား ရွိပါေစေတာ့။ ပုထုဇဥ္ဟူသမွ်အနက္ မည္သူမဆုိ ထုိကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ၾကရမည္ဆိုျခင္းကုိ မျငင္းလုိပါ။ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း “ပူပူေႏြးေႏြး” အဖုိ႔ရာ၌ ကဲ့ရဲ႕မႈ ျပင္းထန္လွ်င္ ျပင္းထန္သေလာက္ စိတ္ေပါက္မိျခင္းမွာ ပုထုဇဥ္တုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္ပါ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ထုိသူ၏ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်မႈသည္ ေနာင္တစ္ခဏတြင္ အတိတ္ျဖစ္ သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်ေသာသူက တစ္ႀကိမ္တည္းမွ်သာျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါလ်က္ ခံရသူအဖုိ႔ ရာ၌ စဥ္းစားမိတုိင္း ရင္ထဲက ပူခနဲ ေႏြးခနဲျဖစ္ကာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္ရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ တစ္ႀကိမ္မွ်ေသာ ပစၥဳပၸန္ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုအတြက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရသည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဤအျခင္းအရာကုိေထာက္ျခင္းအားျဖင္ ပစၥဳပၸန္ အျခင္းအရာထက္ ၊ အတိတ္ကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ စဥ္းစားမိတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခံစားရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္ သာလြန္ႀကီးက်ယ္ျခင္းကား ထင္ရွားေလာက္ေပၿပီ။

ႀကိဳးစားလွ်င္ေအာင္ရမည္

လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ကုိ တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏုိင္ျခင္းမွာ လူသတၱဝါတုိ႔၏ ဓမၼတာျဖစ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ ထုိအတြက္ေၾကာင့္ ခံရေသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈမွလြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္မွာ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံတည္းဟူေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္သည္ အေကာင္းဆုံးေသာ ေဆးနည္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိလုိေပသည္။ ၎က်င့္စဥ္အရမွာ အတိတ္အျဖစ္အပ်က္ အနာဂတ္အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ေတြးေတာႀကံဆျခင္းမျပဳဘဲ အာရုံ ၆ ပါးတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျမင္ကာ မတၱ၊ ၾကားကာ မတၱ၊ နံကာ မတၱ၊ စားကာ မတၱ၊ ထိကာ မတၱ စသည္ျဖင့္ လက္ငင္းပစၥပၸဳန္ အေပၚ၌သာ စိတ္ကုိ အကုန္အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ တစ္ဘဝလုံး၊ တစ္သံသရာလုံးက အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္း ကိုသာ တစ္ေလွ်ာက္ႀကီး ေတြးေတာႀကံဆလာခဲ့ၾကေသာ သတၱဝါမ်ား ျဖစ္သည္အေလ်ာက္၊ ေလ့က်င့္ခါစ ၌ အခက္အခဲေတြ႕ၾကရမည္ မွန္ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းလည္း ပူပန္ေသာက ကင္းၿငိမ္း၍ မဂ္ဖုိလ္ နိဗၺာန္ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ေပါက္ေရာက္ႏုိင္ေသာ ဗုဒၶ၏ က်င့္စဥ္လည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၊ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ႏုိင္ေသးျခင္းအတြက္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ထုိက္သည္ မဟုတ္ပါေပ။ အျခားလူမ်ား အဖုိ႔ေတာ့ လြယ္ကူေကာင္းလြယ္ကူေပလိမ့္မည္၊ ငါ့အဖုိ႔ေတာ့ ခဲယဥ္းလွသည္ဟူ၍ မထင္မွတ္ၾကပါ ေလႏွင့္၊ အဖုိးထုိက္တန္ေသာရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု ျပည့္စုံေရးအတြက္ ေလ့က်င့္ရျခင္းဟူသမွ်မွာ ေလာကီ၌ ျဖစ္ေစ၊ ေလာကုတၱရာ၌ ျဖစ္ေစ၊ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ တပင္တပန္း ေလ့က်င့္ယူရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ျခင္းကို သတိျပဳၾကေစလုိပါသည္။ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္ အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစားမူ၍ ပစၥဳပၸန္ အေပၚ၌ စိတ္ကုိထားရေသာ အလုပ္မွာ ခဲယဥ္းေသာ္လည္း လက္ငင္း စိတ္ဆင္းရဲမႈမွ သက္သာရာရလုိ ေသာ (ဝါ) စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ လုိလားေသာ ဆႏၵျပင္းထန္သူတုိ႔အဖုိ႔မွာ ဇြဲေကာင္းေကာင္း ႏွင့္ ႀကိဳးစားပါက မျဖစ္ႏုိင္ေသာ အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ေၾကာင္း တာဝန္ခံရဲပါသည္။

ေလ့က်င့္တုိင္းတုိးတက္ရမည္


အစပထမ၌ သတိယွဥ္ေသာစိတ္မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ (ဝါ) စိတ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ရုပ္ကုိျဖစ္ေစ၊ ေစာင့္ၾကည့္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ျဖစ္လာေအာင္ ေမြးျမဴရျခင္းသည္ ေတာ္ေတာ္ကေလး ခက္ခဲျခင္းကား မွန္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဤမွ် ေလာက္မက စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အားထုတ္ၾကရေသာ အျခားက်င့္စဥ္မ်ားမွ ေယာဂီမ်ားကိုလည္း အားက်ဖုိ႔ေကာင္းပါသည္။ ဤက်င့္စဥ္၏ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ၊ တရားေပါက္ေသာ အခါမွ အက်ဳိးထူးခံစားႏုိင္သည္ မဟုတ္ဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခ်ိန္ကာလ အေတာအတြင္း၌ပင္ စိတ္၏ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ရရွိႏုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဥပမာ အတိတ္ႏွင့္ အနာဂတ္တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ မစဥ္းစား စိတ္မကူးဘဲ ျမင္ကာမတၱ၊ ၾကားကာမတၱမွ်ေလာက္ျဖင့္သာ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္အပို္င္း အျခားႏွင့္ ေနတတ္လာသည္ဆုိလွ်င္ပင္ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ သေဘာေပါက္လာတတ္ေပသည္။ သေဘာေပါက္ပုံကား ဟုိအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြးေတာႀကံစည္ရျခင္းသည္ စိတ္ေမာလွသည္။ ထုိမွ်မကေသး၊ ႏွလုံးမသာယာဖြယ္ျဖစ္ေသာ အတိတ္ကအျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ စဥ္းစား မိေသာအခါ၌လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈ ျဖစ္ရေသးသည္။ ႀကံစည္စိတ္ကူးရျခင္းမ်ားထက္၊ မ်က္စိကေလး အသာမွိတ္ၿပီး နားထဲသုိ႔ဝင္လာေသာအသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္ဆုိရုံကေလးမွ် ၾကားေနရေသာ အသံျဖစ္ သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းလွပါေပသည္တကား စသည္ျဖင့္ သေဘာက်လာေပလိမ့္မည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ သေဘာ ေပါက္ေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္မွ်သာမကဘဲ နာရီဝက္ခန္႔မွ် ေနႏုိင္သည္အထိ တုိးတက္ျခင္းရွိလာသည္ကုိ ေတြ႕ရတတ္ေပသည္။

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)


(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတဲြ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, December 14, 2012

The Quality Sleep


ဒီရက္ပိုင္းမွာ ရထားစီးျဖစ္တိုင္း ရထားနံရံေပၚက ေမြ႔ရာေၾကာ္ျငာတစ္ခုရဲ ႔စာတမ္းက ကၽြန္ေတာ့္အာရံုကို ဖမ္းစားပါတယ္။ နာမည္ၾကီးအားကစားမယ္ေလးရဲ ႔ဓါတ္ပံုႏွင့္ ဂ်ပန္လိုေရးထားတဲ့ စာသားေတြရဲ ႔အေပၚမွာ အဂၤလိပ္လို ထင္ထင္ရွားရွားေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းက "The Quality Sleep" တဲ့။ ဒီစာေၾကာင္းကို ျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတြးနယ္ခ်ဲ ႔မိတယ္။ ေမြ႔ယာေကာင္းေကာင္း၊ ေခါင္းအံုးေကာင္းေကာင္းေပၚမွာ အိပ္လိုက္ရံုႏွင့္ေတာ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္မႈဟာ အရည္အေသြးျမင့္သြားႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါဆို ဘယ္လိုမ်ိဳးအိပ္ရင္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္မလဲလို႔  အေျဖေတြထုတ္ၾကည့္မိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလံုး ေန႔တိုင္းလို အိပ္စက္ၾကရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေနေတြ႔ေနရတဲ့ တိရစၧာန္ေတြလည္း သူတို႔သက္တမ္းႏွင့္ေလ်ာ္ညီတဲ့ အိပ္ခ်ိန္ေတြႏွင့္ အိပ္ေနၾကပါတယ္။ လူေတြမွာေတာ့ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကေလးအရြယ္ေတြမွာ တစ္ေန႔တာရဲ ႔ နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အိပ္ခ်ိန္အျဖစ္လိုအပ္ျပီး အသက္ၾကီးလာတာႏွင့္အမွ် အိပ္ခ်ိန္က တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ တခ်ိဳ ႔ (၈)နာရီ ဒါမွမဟုတ္ (၆)နာရီေလာက္ အိပ္ရရင္ အိပ္ေရး၀တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း (၄)နာရီ (၅)နာရီေလာက္ အိပ္ျပီး တစ္ေနကုန္ ေနႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိေနတာပါဘဲ။ တကယ္ကေတာ့ အိပ္စက္ျခင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ အကုန္အက်အသက္သာဆံုး အပန္းေျဖစရာတစ္ခုလို႔ေျပာမယ္ဆိုလည္း မမွားႏိုင္ပါဘူး။ 

“အိပ္၊ စား၊ ေပ်ာ္ပါး” ဒီသံုးပါးဟာ လူႏွင့္တိရစၦာန္ေတြမွာ အားလံုး အတူတူလို႔ ဆိုထားေတာ့ လူေတြ အိပ္တာႏွင့္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာ ဘယ္လို ကြာျခားမႈ ရွိႏိုင္မလဲလို႔ ႏိႈင္းယွဥ္စဥ္းစားခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိေနတတ္တဲ့ ေခြးေလး ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ငွက္ေလးေတြ၊ ၾကက္ေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔ေတြ တစ္ေန႔လံုး ကစားခ်င္ရင္ ကစား၊ ဗိုက္ဆာတဲ့အခ်ိန္ အစာရွာ၊ စားစရာေတြ႔ရင္ စား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ ရန္သူႏွင့္ေတြ႔ရင္ ရန္မူ၊ မ်ိဳးပြားမယ့္ ရာသီမ်ိဳးမွာဆို တစ္ေနကုန္ အဲဒီကိစၥေတြႏွင့္ အလုပ္ေတြရႈပ္၊ ေနာက္ဆံုးဘာမွ လုပ္စရာမရွိရင္ ထိုးအိပ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေျမြလိုအေကာင္မ်ိဳးေတြဆို သူအစာစားျပီးလို႔ ဗိုက္တင္းသြားတာႏွင့္ တျခားဘာမွကို မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေခြျပီးအိပ္ၾကေတာ့တာပါဘဲ။ 

တခ်ိဳ ႔ လူေတြထဲမွာလည္း တစ္ေန႔လံုးနီးပါး အိပ္ေနတတ္ၾကတဲ့ သူေတြကို သတိထားမိဖူးမယ္ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း အသက္အရြယ္ အိုးမင္းရင့္ေရာ္လာၾကလို႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခုေၾကာင့္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ အိပ္ယာေပၚမွာ မွိန္းျပီးေနၾကရတဲ့အခ်ိန္က တစ္ေန႔တာမွာ ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါလိုမ်ိဳး စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ ႔ယြင္းမႈတစ္ခုခုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ တစ္ေနကုန္အိပ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း သြားရင္းလာရင္း တျခားေထြေထြထူးထူးလုပ္စရာမရွိတဲ့အခါမွာ ရထားစီးရင္း၊ ကားစီးရင္း ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ရသေလာက္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ 

တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့သူေတြက်ေတာ့ အလုပ္ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ခဲ့ၾကရလို႔ ညဘက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တာႏွင့္ အိပ္ဖို႔ ကိုဘဲ သူတို႔ ေခါင္းထဲရွိၾကေတာ့တယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ညစာကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္စားျပီး တန္းအိပ္ၾကေတာ့တာဘဲ။ တခ်ိဳ ႔ ေသာက္တတ္၊ စားတတ္တဲ့သူေတြက်ျပန္ေတာ့ ညဘက္မွာ ေသာက္ထား၊ စားထားတဲ့ အရွိန္ေလးေတြႏွင့္ ယစ္ယစ္မူးမူး အိပ္ယာထဲ တန္း၀င္ အိပ္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ တီဗြီ၊ ဗြီဒီယိုဇာတ္လမ္းေတြကို ႏွစ္ျခိဳက္စြဲလန္းၾကတဲ့သူေတြ၊ စာအုပ္ဖတ္တာ စြဲတဲ့သူေတြ၊ အင္တာနက္စြဲတဲ့သူေတြ၊ ကာရာအိုေကသီခ်င္းဆိုတာ ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္အထိ သူတို႔စြဲလန္းတဲ့ အာရံုကို အပန္းေျဖတဲ့အေနႏွင့္ ခံစားရင္း အိပ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔က်ေတာ့ ဒီေန႔တစ္ေန႔စာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရတာေတြထဲက စိတ္အလိုမက်ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ၊ တစ္ဦးဦးအေပၚ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတာေတြကို အိပ္ယာထဲေရာက္တဲ့အထိ တႏု႔ံႏုံ ့ေတြးရင္း၊ စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္ရင္း ေနာက္ဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္ကိုအလြန္အကၽြံလုပ္တဲ့သူေတြ၊ ေက်ာင္းစာကို အလြန္အက်ဴးၾကိဳးစားသူေတြကလည္း ေနာက္ဆံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္အထိကို သူတို႔ အလုပ္ေတြ၊ စာေတြႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ကိုလိုက္စားေပ်ာ္ပါးသူအခ်ိဳ ႔က်ျပန္ေတာ့လည္း မအိပ္ခင္ေလးမွာ မိမိတို႔ အေဖာ္ႏွင့္ ကာမႏွင့္ စပ္ႏႊယ္တဲ့ အာရံုေတြမွာ နစ္ေျမာစီး၀င္ရင္း အိပ္စက္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူေတြက်ေတာ့ လြယ္လြယ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္ၾကျပန္ဘူး။ သူတို႔ေတြက်ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ခင္အခ်ိန္မွာ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ေလွ်ာက္ေတြးရင္း၊ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာကိုယ္ တအားပင္ပန္းလာေတာ့မွဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ၾကတယ္။ 

အခုေျပာခဲ့တဲ့ လူေတြရဲ ႔ အိပ္စက္ပံုေတြကို စိစစ္ၾကည့္လိုက္ရင္ စြဲလန္းမႈေတြ၊ ယစ္မူးမႈေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ တဏွာရမၼက္ေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ စိတ္ပ်ံ ႔လြင့္မႈေတြ၊ ေမာဟေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနရင္းကေန အိပ္စက္လိုက္ၾကတာမို႔ သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေမြ႔ယာေပၚမွာဘဲ အိပ္ၾကပါေစ၊ သူတို႔ရဲ ႔ အိပ္စက္ျခင္းဟာ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္တာပါလို႔ ေျပာဖို႔ေတာ့ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အားမနာတမ္းသာေျပာရရင္ တိရစၦာန္ေတြအိပ္တာမ်ိဳးထက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုသာႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ကဲ... ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အေသြးျမင့္ျမင့္ အိပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြအေၾကာင္းကို ထပ္ျပီး ေလ့လာၾကည့္ၾကပါအံုးစို႔။

ဘာသာေရးစာေပေတြမွာ ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ပထမဆံုး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပံုကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ညဥ့္သံုးယံမွာ အလယ္မဇၥ်ိမယံကို သံုးပံုပံုျပီး ပထမႏွစ္နာရီမွာ ေရာက္လာၾကတဲ့ နတ္ျဗဟၼာေတြကို တရားေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ဒုတိယႏွစ္နာရီမွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒီလို က်ိန္းစက္ေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကိုျပဳျပီးေတာ့ စတုတၳစ်ာန္ (သို႔) ဖလသမာပတ္ကို၀င္စားျပီး က်ိန္းစက္ေတာ္မူပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္နာရီက်ိန္းျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ က်ိန္းစက္ေနရာကေန ျပန္လည္ထေတာ္မူျပီး ကိုယ္လက္သုတ္သင္၊ စၾကႍေလွ်ာက္၊ ဒီေန႔အတြက္ ေလာကမွာ ဘယ္သူေတြကို ေျခြခၽြတ္ရမလဲလို႔ ၾကည့္ေတာ္မူပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တစ္ေန႔တာလံုးမွာ ႏွစ္နာရီဘဲ က်ိန္းေတာ္မူျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေလာကသားေတြအတြက္ အသံုးခ်ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အရွင္မဟာကႆပမေထရ္၊ စကၡဳပါလမေထရ္ အစရွိတဲ့ ေနသဇၹိဓုတင္ကိုေဆာင္ထားၾကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးေတြကေတာ့ ေက်ာခင္းျပီးအိပ္စက္တာကိုပယ္ေတာ္မူၾကျပီး ထိုင္လ်က္သာ အသက္ထက္ဆံုး က်ိန္းစက္ေတာ္မူခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာထင္ရွားတဲ့ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔၊ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးတို႔လည္း ေနသဇၹိဓုတင္ေဆာင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကိုရည္မွန္းျပီး ၀ီရိယထန္ထန္ႏွင့္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေနၾကတဲ့ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္ေတြႏွင့္ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြဆိုရင္လည္း ေန႔စဥ္အခ်ိန္တိုင္းနီးပါး သတိပ႒ာန္တရားကို အပတ္တကုတ္ပြားမ်ား ေနၾကတာမို႔ အိပ္ခ်ိန္အင္မတန္မွကို နည္းပါးၾကပါတယ္။ ဒီလို တစိုက္မတ္မတ္အားထုတ္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဆရာသမားမ်ားက အိပ္တာႏွင့္ပတ္သကျ္ပီး ၾသ၀ါဒေပးဆံုးမတာေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းသလို၊ လိုက္နာက်င့္သံုးဖြယ္ရာလည္းေကာင္းပါတယ္။ 

ေတာင္ပုလုဆရာေတာ္ၾကီးက ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စတင္တရားအားထုတ္စဥ္ အခ်ိန္ေတြတုန္းက တရားတိုးတက္မႈႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေမးခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းက “အိပ္မက္ထဲမွာ တရားအားထုတ္ဖူးျပီလား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ပထမေတာ့ အိပ္မက္ထဲအထိ ဘာ၀နာမေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေသးေပမယ့္ ေနာင္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ တရားအားထုတ္ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပဲခူးေအာင္သုခဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ အရွိန္မပ်က္ ဆက္လက္အားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီမ်ားကို အိပ္မေပ်ာ္မီအခ်ိန္ေလးမွာ မိမိသိထားျပီးသား တရား (သို႔) သမာပတ္တစ္ခုခုကို အဓိ႒ာန္ျပဳ၀င္စားျပီး အိပ္ၾကဖို႔ ညႊန္းၾကားပါတယ္။ အိပ္တာဟာ အခ်ိန္ပိုင္းေသလိုက္တာဘဲမို႔ ေသခါနီးေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္လည္း ေန ႔စဥ္ျပင္ဆင္ျပီးသားျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ခိုင္းတဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္။

တရားကို ေဇာက္ခ်လုပ္ေနတာမဟုတ္ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ရိုးရိုးလူသာမန္ေတြေရာ ဘယ္လိုနည္းေတြႏွင့္ အရည္အေသြးရွိရွိ အိပ္စက္ႏိုင္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည့္ပါမယ္။ စာဖတ္သူမိတ္ေဆြေတြကလည္း မိမိတို႔သိထားတာေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လည္ေ၀ငွေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

အလြယ္ကူဆံုးစလုပ္လို႔ရတာကေတာ့ အိပ္ခါနီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီးတာႏွင့္ အခ်ိန္ေလးနည္းနည္းယူျပီး ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြား၊ ေမတၱာပို႔၊ ပုတီးစိပ္၊ အမွ်ေ၀ စသျဖင့္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး မအိပ္ခင္ ကုသိုလ္ယူျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတိုင္းၾကီး လွဲအိပ္ပစ္လိုက္တာထက္စာရင္ အရည္အေသြးတက္လာမွာ အမွန္ပါဘဲ။

ဒီေနရာမွ ဘုန္းဘုန္းရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေျပာဖူးတာေလးကို အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းက မင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီး အဆံုးအမဆိုျပီး ေျပာျပတာပါ။ အိပ္ခါနီးသီလယူတဲ့အခါမွာ ရိုးရိုးငါးပါးသီလကို မယူပဲ ရွစ္ပါး၊ ကိုးပါးစတဲ့ ဥပုသ္သီလတစ္ခုခုကို ေျပာင္းယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္က ဥပုသ္ေစာင့္ျပီးသား ျဖစ္သြားသလို ကိုယ္ယူထားတဲ့သီလကလည္း က်ိဳးပ်က္စရာ အေၾကာင္းမရွိတဲ့အတြက္ သီလလည္း စင္ၾကယ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ျပီး ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းလည္း ဥပုသ္ေစာင့္ခြင့္ရသြားပါတယ္။ (အိမ္ေထာင္သည္မ်ားကေတာ့ မိမိေစာင့္ထိန္းႏိုင္သေလာက္သာ သင့္ေလွ်ာ္သလို ေဆာက္တည္ၾကပါရန္။) အိပ္ခါနီးအခ်ိန္ေလးမွာ ငါဟာ ဥပုသ္သည္တစ္ေယာက္ပါလား ဆိုတဲ့ ၾကည္လင္၀မ္းေျမာက္တဲ့ စိတ္ေလးႏွင့္ အိပ္လိုက္ရေတာ့ မိမိရဲ ႔အိပ္စက္ျခင္းဟာ သာမန္အိပ္စက္ျခင္းထက္ ပိုျပီး အရည္အေသြးျမင့္တက္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ပိုျပီးအရည္အေသြးတက္ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွိခိုး၊ သီလယူတာေတြ အားလံုးလုပ္ျပီးလို႔ လွဲအိပ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုခုကို ပြားတာျဖစ္ျဖစ္၊ ေမတၱာပို႔ေနတာ ျဖစ္ျဖစ္လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။ တရားအားထုတ္ဖူးတဲ့ အေလ့အက်င့္ရွိထားတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ခါနီး ဘုရားရွိခိုးတာ၊ သီလေစာင့္တာ၊ စတာေတြလုပ္ျပီးရင္ တကယ္လို႔ အခ်ိန္လည္းေပးႏိုင္ဦးမယ္ဆိုရင္ တရားကို မိနစ္ပိုင္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္အားထုတ္ျပီးမွ အိပ္မယ္ဆိုရင္ စိတ္ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းျပီးေတာ့ အိပ္စက္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီထက္လုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚလွဲေနရင္းက အိပ္မေပ်ာ္ခင္အထိ ဆက္ျပီး တရားအာရံုျပဳေနလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တာပါဘဲ။ 

ဒီေနရာမွာ လွဲအိပ္ရင္းတရားမွတ္ဖို႔အတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အားထုတ္နည္းတစ္ခုက Body Sweeping Meditation (Body Scan Meditation)  နည္းပါ။ တရားအားထုတ္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ဖူးေသးတဲ့သူေတြအေနႏွင့္လည္း စမ္းျပီးလုပ္ၾကည့္ဖို႔ရာ လြယ္ကူပါတယ္။ အားထုတ္နည္းကေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲအိပ္လိုက္ျပီး ခႏၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ထားလိုက္ပါ။ အသက္ကို မွန္မွန္ေလးဘဲ ရွဴသြင္းရွဴထုတ္လုပ္ေနလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ဦးေခါင္းငယ္ထိပ္ကို သိစိတ္ကေလးကိုပို႔လိုက္ပါ။ ငယ္ထိပ္ေနရာမွာ ေလာေလာဆယ္ျဖစ္ေနတဲ့ တင္းမႈေတာင့္မႈ၊ ပူမႈေအးမႈ စတာ တစ္ခုခုႏွင့္ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ တုန္ခါေနမႈမ်ိဳးေလးေတြကို သတိထားမိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေလးေတြထဲက ထင္ရွားတာတစ္ခုခုကို သိျပီးေနလိုက္ပါ။ အဲဒီငယ္ထိပ္ေနရာကေန ဦးေခါင္းရဲ ႔ ေအာက္ဘက္ပိုင္းဆီ သိစိတ္ကေလးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပို႔ေပးပါ။ စိတ္ကေလးေရာက္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းတိုင္းမွာ လတ္တေလာျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲေနတဲ့ ထင္ရွားတဲ့အေျခအေနတိုင္းကို သိသိေပးပါ။ ဦးေခါင္း၊ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္း၊ ဂုတ္၊ ပခံုး၊ လက္ႏွစ္ဘက္၊ ရင္ဘတ္၊ ၀မ္းဗိုက္၊ ေက်ာ၊ ဆီးခံု၊ တင္ပါး၊ ေျခေထာက္ေတြအထိ အဆင့္ဆင့္ဆင္းလာျပီး ေနာက္ဆံုး ေျခေခ်ာင္းေလးေတြဆီေရာက္တဲ့အထိ စိတ္ကေလးႏွင့္ ၾကည့္ေပးပါ။  ေခါင္းကေန ေျခေထာက္အထိေရာက္ဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး (၁၅)မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ၾကာတတ္ပါတယ္။ ပိုအေသးစိတ္ႏိုင္ေလ ပိုၾကာေလပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးမွာ ျပဳလုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေျခေထာက္ေရာက္တဲ့အထိကို ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။  လမ္းတစ္၀က္မွာတင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလုပ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့အခါမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သလို၊ ႏိုးလာတဲ့အခါမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာ လန္းဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ေျခေခ်ာင္းေတြအထိေရာက္ျပီး ဆံုးသြားတဲ့တိုင္ေအာင္မွ အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူးဆိုရင္ ငယ္ထိပ္ကေန တစ္ခါျပန္စျပီး ခုနကအတိုင္း ခႏၶာကိုယ္ကို အစကေနအဆံုး ျပန္ၾကည့္ေပးရံုပါဘဲ။

အိပ္ခါနီး ပြားမ်ားဖို႔သင့္ေလွ်ာ္တဲ့ တျခားကမၼ႒ာန္းေတြကေတာ့ အသုဘကမၼ႒ာန္းႏွင့္ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္းေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အိပ္တယ္ဆိုတာ နာရီပိုင္းေသတာမို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကို လူေသေကာင္အျဖစ္ ႏွလံုးသြင္းသေဘာထားျပီး အသုဘဘာ၀နာစီးျဖန္း အိပ္မယ္ဆိုလည္း ရတာပါဘဲ။ ဒီလိုမွမဟုတ္လည္း မိမိကိုယ္ကို ဒါငါေသရေတာ့မယ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းျပီး ငါအခုေသရင္ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးႏွင့္ ေသမွာလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ဖာသာဆင္ျခင္သတိေပးရင္း ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ရာ ႏွစ္သက္ရာ ဘာ၀နာတစ္ခုခုကို ႏွလံုးသြင္းအိပ္စက္မယ္ဆိုလည္း အိပ္စက္ျခင္းဟာ ပံုမွန္ထက္ေတာ့ အရည္အေသြးျမင့္သြားမွာ အမွန္ပါဘဲ။

အဘိဓမၼာထဲက စကားႏွင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘ၀င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဘ၀င္စိတ္ဆိုတာ ဘယ္အာရံုကိုမွ မယူ၊ မသိတဲ့ စိတ္တစ္မ်ိဳးပါဘဲ။ တစ္ေန႔တာမွာ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ျမင္ၾကားနံသိစတဲ့ အာရံုငါးပါးႏွင့္ဆိုင္တဲ့ ၀ိညာဥ္အသိစိတ္ေတြေပၚလာတဲ့အခိုက္ေလးေတြမွာ ဘ၀င္စိတ္က ခဏျပတ္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အသိစိတ္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကားမွာ ဘ၀င္စိတ္ေတြက ခိုေနတတ္ပါေသးတယ္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြေၾကာင့္ ထိနမိဒၶေတြ အားၾကီးသြားတဲ့အခိုက္မွာ သိစိတ္ေတြျပတ္ျပီး ဘ၀င္စိတ္ေတြဆက္တိုက္ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္ကိုဘဲ အိပ္တယ္လို႔ေခၚရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ သတိကင္းမဲ့တဲ့အခ်ိန္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ သတိအားေကာင္းလာတဲ့သူမွာ ဘ၀င္စိတ္ျဖစ္တဲ့အၾကိမ္ေရက နည္းနည္းလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တရားႏွလံုးသြင္းေနၾကတဲ့ သူေတာ္ေကာင္မ်ား အိပ္ခ်ိန္နည္းပါးသြားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ လိုအပ္ခ်က္အတြက္သာ မျဖစ္မေနအိပ္လိုက္ၾကရေပမယ့္ ျပန္ထမယ္ဆိုတဲ့ အမွတ္သညာကို စိတ္ကညႊတ္ထားတဲ့အတြက္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ အိပ္ေနရာကေန ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လန္းလန္းဆန္းဆန္းႏွင့္  ျပန္လည္ႏိုးထလာတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

အခုေျပာသြားတာေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္လည္ စိစစ္ျပီး အေျဖထုတ္ၾကည့္ႏိုင္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အိပ္ေနၾကတာ အရည္အေသြးမီအိပ္စက္ျခင္းမွ ဟုတ္ပါရဲ ႔လားဆိုတာ။ ဒီအေျဖကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဘဲ ျပန္ေျဖႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ အိပ္စက္ၾကပံုကို အတုယူအားက်ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ အရည္အေသြးမီအိပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ။

ကဲ...စာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအားလံုး  Quality Sleep ႏွင့္ ေန႔စဥ္ အိပ္စက္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၂၊ ၂၀၁၂။ 


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, December 5, 2012

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄၂)


ရဲရဲႀကီးေထာက္ခံေသာ က်င့္စဥ္

ဤဘဝအတြင္း၌ ဒိ႒လက္ငင္း ပူေလာင္ျခင္းမွ သက္သာရာရျခင္း ဟူသည္မွာ သဥပါဒိေသသ နိဗၺာန္ကုိ ရည္ရြယ္ျခင္း မဟုတ္ေသးဘဲ၊ အားထုတ္ဆဲ အခုိက္အတန္႔၌ပင္ စိတ္ႏွလုံးပူပန္ဆင္းရဲျခင္းမွ အထုိက္အေလွ်ာက္ သက္သာရာရေစႏုိင္ျခင္းကို ဆုိလုိေပသည္။ လက္ငင္းခ်က္ခ်င္း သက္သာရာရေစဖုိ႔ အားထုတ္ၾကရာတြင္လည္း ေဂါတမဗုဒၶသည္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ညႊန္ျပေတာ္မူခဲ့ေပရာ၊ (ကၽြႏု္ပ္အဖုိ႔ရာ၌ ကုိယ္တုိင္ အထုိက္အေလ်ာက္ခံစားရ၍) လက္ေတြ႕အေနျဖင့္ ေက်နပ္ဖြယ္ အေကာင္းဆုံးေသာ က်င့္စဥ္ တစ္ခုအေနျဖင့္ မဆုိင္းမတြ ေထာက္ခံရဲသည္မွာ “ဒိိေ႒ဒိ႒မတၱံ” တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။

အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ဖုိ႔လုိျခင္း

အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီဆရာ ဥပမာ၊ ကေလးဆုိးဥပမာတုိ႔မွာ စာထဲက ေတြ႕ရေသာ ဥပမာမ်ား မဟုတ္၊ ကၽြႏု္ပ္ကုိယ္တုိင္ ၎က်င့္စဥ္အရ အားထုတ္ခဲ့သျဖင့္ ေတြ႕ရေသာ စိတ္သဘာဝကုိ ေပၚလြင္ေအာင္ ဥပမာေဆာင္ျခင္းမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ ဤစာကုိ ဖတ္ရေသာသူက “ေကာင္းပါၿပီ၊ ပန္းခ်ီဆရာဥပမာကုိ သေဘာက်၍ ကေလးဆုိး ဥပမာကိုလည္း ေက်နပ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိအား ပုတ္ခတ္ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ခံရမႈကို တစ္ဖန္ျပန္၍ မစဥ္းစားဘဲလည္း မေနႏုိင္ပါ။ စိတ္ဆင္းရဲမည္ကုိလည္း စုိးရိမ္ျမဲတုိင္း စုိးရိမ္၍ ဥေပကၡာျပဳထားရန္ မတတ္ႏုိင္ပါ။ ထုိကဲ့သုိ႔ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္နည္းႏွင့္ ျပဳလုပ္ရပါမည္နည္း” ဟုေမးျငားအံ့။ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” နည္းအားျဖင့္ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္ပါ” ဟူ၍ ေျဖဆုိရေပမည္။

ဆင္းရဲျခင္းႏွစ္မ်ဳိး

ခ်ဲ႕ဦးအံ့။ သတၱဝါတုိ႔အဖုိ႔၌ ကိုယ္၏ဆင္းရဲျခင္း ၊ စိတ္၏ဆင္းရဲျခင္းဟူ၍ ဒုကၡႏွစ္မ်ဳိးရွိေပရာ၊ ကုိယ္၏ ဆင္းရဲျခင္းဟူသည္မွာ ရံဖန္ရံခါမွ်သာ ႀကဳံေတြ႔ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၍ စိတ္ဆင္းရဲမႈသည္သာလွ်င္ (မေနတတ္သူမ်ားအဖုိ႔၌) မၾကာခဏ ႀကဳံေတြ႕ရတတ္ေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္၏။ ပင္ပန္းႀကီးစြာႏွင့္ အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ၾကရသူမ်ားမွတစ္ပါး၊ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း၊ အလြန္အမင္း ခ်မ္းေအးျခင္း ၊ အလြန္အကၽြံ ပူအုိက္ျခင္း၊ နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ရျခင္း အစရွိေသာ အခုိက္အတန္႔မ်ား၌သာ ႀကံဳေတြ႕ရ တတ္ေပသည္။ ကုိယ္ဆင္းရဲမႈဟူသည္မွာ ပရံပရ အကုသုိလ္ကံအေလ်ာက္ ႀကဳံေတြ႕ရျခင္းျဖစ္၍ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္းရန္ မတတ္ႏုိင္ဘဲ က်ိတ္၍ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးျဖစ္ေခ်သည္။

လက္ငင္းသက္သာရာရေသာနည္း

ကုိယ္ဆင္းရဲမႈထက္ အခံရခက္၍ လူသတၱဝါတုိင္းက ေၾကာက္လွပါသည္ဟု ဝန္ခံၾကရေသာ ဒုကၡမ်ဳိးမွာ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းပင္ျဖစ္၏။ မည္မွ်ေလာက္ က်န္းမာေသာသူ၊ ႂကြယ္ဝေသာသူ၊ တန္ခုိးႀကီးေသာလူ၊ အာဏာ လက္ကုိင္ရေသာသူ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ေစာေသာလူပင္ ျဖစ္လင့္ကစား (စိတ္ထားမတတ္လွ်င္ မတတ္သေလာက္) စိတ္ဆင္းရဲမႈႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ၾကရမည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ အာသေဝါ ကုန္ခန္းၿပီးေသာ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားသည္သာလွ်င္ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔မွ လုံးဝကင္းလြတ္သည္ဟု စာဆုိရွိ၏။ သုိ႔ရာ တြင္ ဘုရားရဟႏၲာမ်ားကဲ့သုိ႔ လုံးဝကင္းလြတ္မႈမ်ဳိးမဟုတ္ေသးေစကာမူ၊ အထိုက္အေလ်ာက္ သက္သာခြင့္ ရေစႏုိင္ေသာနည္းမွာ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” တည္းဟူေသာ က်င့္စဥ္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ 

(ကြၽန္ေတာ္ဆက္လက္ ပို႔စ္တင္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစာအုပ္ကို အစအဆံုး ေစတနာေမတၱာျဖင့္ ကူညီစာရိုက္ကုသိုလ္ျပဳေပးတဲ့ ေဒါက္တာ၀င္းလြင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ခင္ဗ်ား။)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္