Sunday, February 18, 2018

ဘာေတြကို ဘယ္လို ေ၀မ ွ်ၾကမလဲ






ေ၀မ ွ်ျခင္း (sharing) ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ ႔ တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္ေျပာပါဆိုရင္ေတာ့ ေပးကမ္းျခင္း (giving) ဆိုတဲ့သေဘာပါပဲ။ ျမန္မာစကားမွာ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါႏွင့္ ဆက္ဆံရတဲ့သူေပၚမူတည္ျပီး အသံုးအႏႈန္းေျပာင္းသြားတာမ်ိဳးေတြရွိတတ္ပါတယ္။ ေပးတယ္ဆိုတာကိုပဲ စြန္႔ၾကဲတယ္၊ ေ၀မ ွ်တယ္၊ လွဴဒါန္းတယ္၊ ဆက္ကပ္တယ္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးစြဲၾကပါတယ္။

ဒီစကားလံုးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာေတာ့ စိမ္းတဲ့ စကားလံုးမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေပးကမ္းေ၀မ ွ်ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။

ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးမွာမဆို ေပးကမ္းျခင္းကို မလုပ္ဖူးၾကတဲ့သူရယ္လို႔ေတာ့ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ အားလံုးတစ္နည္းနည္းႏွင့္ေတာ့ ေပးကမ္းဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။

ေပးကမ္းျခင္းကိုပဲ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဆိုရင္ ဒါန လို႔ အားလံုးနားလည္ထားၾကျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့၊ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္ခုခုကို သူတစ္ပါးကို ေပးလိုက္တိုင္းမွာ ဒါနျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ဒီေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲတဲ့ ဒါနဆိုတာဟာ ေပါ့ေသးေသးကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားအစရွိတဲ့ ပါရမီရွင္သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြအားလံုးဟာ သူတို႔ရည္မွန္းရာျဖစ္တဲ့ ဆုထူးဆုျမတ္ေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ၾကဖို႔အေရး ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီ (၁၀) ပါး ၾကိဳးပမ္းျဖည့္ဆည္းၾကရတဲ့အခါမွာ ဒါနပါရမီကပဲ စတင္လို႔ျဖည့္က်င့္ၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါနပါရမီမွာမွ စြန္႔လွဴရတဲ့ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားႏွင့္ ခက္ခဲမႈေပၚမူတည္ျပီး မိမိရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပ ပစၥည္းဥစၥာေတြႏွင့္ သက္ရွိေတြကို စြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနပါရမီ၊ မိမိရဲ ႔ ခႏ̕ၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေတြကို စြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနဥပပါရမီ၊ မိမိရဲ ႔ အသက္ကိုပါစြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနပရမတၱပါရမီ ဆိုျပီး ကြဲျပားသြားပါတယ္။

ဒီလို ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမ ွ်ေ၀ၾကရမွာ ျခံဳငံုုျပီးေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပးစရာ အမ်ိဳးအစား (၂) မ်ိဳးကြဲတယ္လို႔ ေျပာရင္ရႏိုင္ပါတယ္။ မိမိမွာရွိတဲ့ အစားအစာကို ေပးလိုက္တာ၊ အ၀တ္အစားအိပ္ယာေနရာစတာေတြကိုေပးတာ၊ ေရႊေငြလက္၀တ္လက္စား၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ တိရစၦာန္၊ အခိုင္းအေစစတဲ့ အဖိုုးတန္ သက္ရွိသက္မဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ေပးတာ၊ မိမိရဲ ႔ ရာထူးစည္းစိမ္၊ ခံစားစံစားခြင့္ေတြကို ေပးလိုက္တာ စတဲ့ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲေ၀မ ွ်မႈေတြမွာ ေပးလိုက္တဲ့ ၀တၳဳပစၥည္းေတြဟာ ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို႔ရသလို လူတိုုင္းလည္း မ်က္စိႏွင့္ၾကည့္ရင္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာမ်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေပးကမ္းေ၀မ ွ်တတ္ၾကတာကေတာ့ ထိကိုင္စမ္းသပ္ၾကည့္လို႔မရႏိုင္တဲ့၊ ပကတိမ်က္စိႏွင့္ျမင္ၾကည့္လို႔မရႏိုင္တဲ့ အရာေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ကိုင္တြယ္ၾကည့္လို႔မရတဲ့ အရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သိသိႏွင့္ေရာ၊ ကိုယ္တိုင္က သတိမထားမိပဲနဲ႔ေရာ ေန႔စဥ္လိုလို ေ၀မ ွ်ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာတို႔ေတြ မနက္မိုးလင္းကေနစလို႔ တစ္ေန႔လံုးလိုလို ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိေနတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ လမ္းသြားရင္း ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတဲ့ အသိမိတ္ေဆြေတြ၊ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အလုပ္ထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ျမင္ျမင္ခ်င္းမွာပဲ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္စကားဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာကိုယ့္စိတ္ထဲက ေမတၱာတရား (တနည္းေျပာမယ္ဆိုရင္) ရန္မလိုတတ္မႈ ႏွင့္ ႏွစ္လိုခ်စ္ခင္မႈကို တျခားတစ္ေယာက္ဆီကို မ ွ်ေ၀ေပးကမ္းလိုက္တာ တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ဘာသာေရးစကားႏွင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါနေပးလိုက္တာပါပဲ။

အဲဒီလို မ ွ်ေ၀ၾကရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အထဲက အေကာင္းဆံုုး ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းတာေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျပီး တျခားသူေတြဆီကို ေ၀မ ွ်ေပးႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ဂရုစိုက္သင့္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနမ်ိဳး၊ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိးမွာ တျခားတစ္ေယာက္ကို ဆက္ဆံေျပာဆိုျဖစ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဆက္ဆံခံလိုက္ရသူဘက္က ဒါကို သေဘာက်ေက်နပ္ လက္ခံႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ကေလးေတြကို သူတိုု႔သေဘာက်မယ့္ ပံုျပင္ေလးေတြေျပာျပေပးတာမ်ိဳး၊ ဘာသာရပ္တစ္ခုမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကိစၥတစ္ခုႏွင့္ ပတ္သက္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိနားမလည္တဲ့သူကို နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပေျပာျပေပးတာမ်ိဳး၊ အလုပ္မွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ customer ေတြအေပၚ စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ သူသိခ်င္တာ၊ နားမလည္တာကို ရွင္းျပေပးလိုက္တာမ်ိဳးဟာလည္း ဒါနလုပ္ေနတာပါပဲ။

အခုုဆိုရင္ အင္တာနက္ႏွင့္ Social Media ေတြသံုးေနၾကေတာ့ Share ဆိုတာကို လူတိုင္းသိေန၊ လုပ္ေနၾက ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ေန႔စဥ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြ၊ ဘယ္လိုပံုေတြ၊ ဘယ္လိုရုပ္သံဖိုင္ေတြကို တျခားသူေတြဆီ ေ၀မ ွ်ေပးျဖစ္ၾကပါသလဲ။ ကိုယ္ေ၀မ ွ်လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္ တျခားသူေတြရဲ ႔ စိတ္မွာ ဘယ္လုိ ရိုက္ခတ္မႈအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္သြားေစႏိုင္သလဲဆိုတာမ်ိဳးကို ထည့္ေတြးစဥ္းစားမိၾကဖူးပါသလား။

တရား၀င္ စည္းကမ္းဥပေဒအျဖစ္ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားတာမ်ိဳး မရွိေပမယ့္လည္း ကိုယ္ေ၀မ ွ်ေပးလိုက္တာ တစ္ခုခုုေၾကာင့္ တျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ အသိဉာဏ္ၾကီးထြားမႈကို ထိခိုက္ပ်က္စီးသြားေစႏိုင္တာမ်ိဳး မျဖစ္သြားရေအာင္
ကိုယ့္ဘက္က သတိထားျပီး ေ၀မ ွ်ေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ဥပမာ ေဆးလိပ္ႏွင့္ အရက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းသလိုျဖစ္ေစတဲ့ ပံုုုေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္မကိုက္ညီတဲ့ အ၀တ္အစား ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႔ထားတာမ်ိဳးေတြ၊ တဏွာေပမစိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ ညွာတာေထာက္ထားတတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳး နည္းပါးသြားေအာင္ ေရးသားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြ၊ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ ႔ဖြယ္ အေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ ဓါတ္ပံုမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း မေရးမိ မတင္မိေအာင္၊ သူမ်ားေရးထားတာလည္း မေ၀မ ွ်မိေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ကိုယ္ပိုင္စည္းကမ္းလုပ္ျပီး ထိန္းသိမ္းေရွာင္ၾကဥ္သင့္ၾကပါတယ္။

ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ အျမဲအသက္၀င္ေနျပီး စိတ္၀င္တစားႏွင့္ ေလ့လာလိုက္စားေနတဲ့ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ နည္းပညာရပ္ေတြ၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ မွတ္သားစရာေတြ၊ အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြ၊ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔နည္းလမ္းေတြ၊ လူအခ်င္းခ်င္း လိုက္နာေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္၀တ္စည္းကမ္းမ်ိဳးေတြကို တျခားသူေတြ သိရွိနားလည္ေအာင္ တနည္းနည္းႏွင့္ ေ၀မ ွ်ေပးတာမ်ိဳးဟာလည္း ဒါနေပးတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔တခ်ိဳ ႔ေသာ သူေတြမွာ Personal Power လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းအင္ဟာ လူတကာထက္ကိုပိုျပီး ထင္ထင္ရွားရွားပဲ ၾကီးမားၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ ႔ ေနပံု၊ ထိုင္ပံု၊ ေျပာပံု၊ ဆိုပံု၊ လုပ္ပံုကိုင္ပံုုေတြ အားလံုးဟာ အမ်ားအတုယူေလးစားအားက်ၾကျပီး သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း၊ သူတို႔လုုပ္တဲ့အတိုုင္း လုုိက္ျပီးလုုပ္ခ်င္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုုင္တဲ့ စြမ္းရည္မ်ိဳးေတြ သူတို႔မွာ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ထင္ရွားတဲ့အႏုုပညာသည္ေတြႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ဒီလိုစြမ္းေဆာင္ရည္မ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ႏိုုင္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာလည္း တကယ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ လူအခ်င္းခ်င္း အမူအက်င့္ကိုကူးစက္ေပးႏိုင္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ႏွင့္ လူေတြကို ဒါနလုပ္ေနၾကတာမ်ိဳးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးေခတ္အဆက္ဆက္ကစလို႔ အခုေခတ္တိုင္ေအာင္ သိပၸံပညာရွင္ေတြ၊ နည္းပညာသမားေတြ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ၊ ေဆးပညာရွင္ေတြႏွင့္ အႏုပညာသမားေတြဟာ သူတို႔ရွာေဖြ႔ေတြ႔ရွိလိုက္တဲ့ နည္းပညာပစၥည္းအသစ္ေတြ၊ စက္ပစၥည္းအသစ္ေတြ၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြ၊ ေဖာ္ျမဴလာေတြ၊ ေဆး၀ါးေတြႏွင့္ အႏုပညာလက္ရာအမြန္အျမတ္ေတြကို တစ္ကမၻာလံုးက လူသားမ်ိဳးႏြယ္ၾကီးတစ္ခုလံုး သံုးစြဲခံစားႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေပးသြားၾကပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာလည္း သူတို႔ရဲ ႔ အသိဉာဏ္ကို ဒါနျပဳသြားၾကတာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူေတြအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ေန႔စဥ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဆက္ဆံရာမွာ
ရိုးရိုးသားသားဆက္ဆံတာ၊ ခင္ခင္မင္မင္ဆက္ဆံတာ၊ မလိမ္မညာဆက္ဆံတာ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ဆက္ဆံတာ၊ အခြင့္အေရးယူခ်င္၊ အသံုးခ်ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးမရွိပဲ စိတ္အရိုးခံအတိုင္းဆက္ဆံလိုက္တိုင္းဟာလည္း ကိုယ့္ရဲ ႔ ရိုးသားတဲ့စိတ္ကို ဒါနျပဳေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ” ဆိုျပီး မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အလွဴဒါနေတြအားလံုုးမွာ ဓမၼကို ေပးလွဴတာဟာ အသာဆံုး၊ အျမတ္ဆံုးျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုလိုုပါတယ္။ ဓမၼကိုေပးလွဴတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ က်င့္သံုးသူရဲ ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေပၚမူတည္ျပီး အဆင့္ဆင့္ကြဲျပားသြားႏိုုင္တယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။

ဗုုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစု ေန႔စဥ္လိုလို အမ်ားဆံုးလုပ္ၾကတာကေတာ့ ပတၱိဒါနလို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ျပဳလုုပ္ဆည္းပူးထားသမ ွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအစုစုကိုု ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါေတြကို အမ ွ်ေပးေ၀တတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔က တရားေတာ္ေတြကို မိမိကေန တျခားတစ္ေယာက္ဆီေရာက္ရွိသြားေအာင္ သင္ၾကားေပးတာ၊ ေဟာေျပာပို႔ခ်ေပးတာ၊ တရားစာေပေရးသားတာ၊ ျဖန္႔ေ၀တာ၊ တရားပြဲေတြ စီစဥ္ေပးတာ၊ တရားနာယူက်င့္သံုးလို႔ရမယ့္ ေနရာဌာနေတြဆီေရာက္ေအာင္ လူေတြကို ကူညီပို႔ေဆာင္ေပးတာ စသျဖင့္လည္း လုပ္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီ့ထက္ပိုျပီး တဆင့္တက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တရားဓမၼကိုကိုယ္တိုင္က်င့္သံုးျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်းဇူးျပဳတဲ့ ဒါနမ်ိဳးကို ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားခဲ့တာမွာ ေရွာင္က်ဥ္ရမယ့္ သီလဆိုတာရွိသလို၊ ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာရမယ့္ သီလဆိုတာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီသီလတရားေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္လိုက္နာေစာင့္ထိန္းျပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တျခားသူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေအာင္၊ ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ႏွင့္ ေနထိုင္တာဟာလည္း ဓမၼကိုေ၀မ ွ်လိုက္တဲ့ပံုုစံတစ္မ်ိဳးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ့္ရဲ ႔စိတ္မွာ ဘုရားရွင္သင္ၾကားဆံုးမေပးခဲ့တဲ့ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာတစ္ခုခုကို အလ်င္းသင့္သလို က်င့္သံုးစီးျဖန္းေနျပီး ကိုုယ္ႏွင့္ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ကိုယ့္ဆီကေနတဆင့္ တရားဓမၼရဲ ႔ေအးျငိမ္းမႈအရွိန္ႏွင့္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရေအာင္ ျပဳမူ ေနထုိင္ေနတာဟာလည္း ဓမၼကိုေ၀မ ွ်လိုုက္တဲ့ ဒါနပံုစံတစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္က တရားကိုက်င့္သံုးေစာင့္တည္ျပီး ကိုယ္ရရွိ၊ သိရွိလိုက္တဲ့ တရားအသိအတိုင္း ကိုယ္တိုင္လည္း ေနျပသလို၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြကိုလည္း ဆရာစားမခ်န္ပဲ ကိုယ္သိသလိုသိေအာင္ ျပန္လည္သင္ျပေပးတာမ်ိဳးဟာလည္း ဓမၼဒါနလုပ္လိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ အသိဉာဏ္ကိုေ၀မ ွ်တာဟာ ဖေယာင္းတိုင္မီးကို တစ္တိုင္ကေန တစ္တိုင္ကို မီးအလင္းေရာင္ ေ၀မ ွ်ကူးေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားတာမ်ိဳးမို႔ အတိုင္ေရမ်ားလာေလ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ပိုပိုလင္းလက္လာေလျဖစ္ပါတယ္

လုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခက္ခဲဆံုးျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဓမၼဒါနေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ထိေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိပါတဲ့စိတ္ေလးႏွင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ႏွင့္တျခားလူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦာန္တစ္ေကာင္ေကာင္ႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိေတြ႔ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ႏွင့္ဆက္ဆံေနရတဲ့သူအေပၚမွာ အယုတ္အလတ္အျမတ္ေရြးမေနပဲ တန္ဖိုးထားေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္မွာပဲ စိတ္ကိုထားျပီး ကိုယ့္ရဲ ႔အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ ကိုုယ့္ရဲ ႔ ေလာေလာဆယ္ ရွင္သန္ျဖစ္တည္ေနမႈတစ္ခုလံုးကို အဲဒီသူဆီမွာ ေပးျပီး ဆက္ဆံတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာ၀န္က လူနာကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရွ ႔ေနက ကိုယ့္အမႈသည္ႏွင့္ စကားေျပာေနရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို စာသင္ေပးေနရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဗဒင္ဆရာက ကိုယ့္ဆီကံၾကမၼာလာေမးသူကို ေဟာေျပာေပးေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေစ်းေရာင္းသူက ေစ်း၀ယ္သူကို ဆက္ဆံေျပာဆိုေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ကိုယ့္ဆီေရာက္လာတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမႏွင့္ ဆက္ဆံေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း အလႅာပသလႅာပလိုစကားမ်ိဳး ေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိသားစု၀င္အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတုန္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခြးေလးေၾကာင္ေလးေတြကို ထိေတြ႔ပြတ္သပ္ေပးေနတုုန္းအခိုက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ဆက္ဆံေနရသူဆီမွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ စိတ္တစ္ခုလံုး ပံုအပ္ျပီး ဆက္ဆံေပးလိုက္တာဟာ ဒါနျပဳ ေ၀မ ွ်ေပးလိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းတယ္ဆိုတဲ့ အျပဳအမူဟာ စိတ္ရွည္သည္းခံတာ၊ ဘယ္အရာကိုမွ စြဲလန္းဆုုပ္ကိုင္မထားတာ၊ ဘာကိုမွ ေ၀ဖန္ထင္ျမင္ခ်က္ေပး၊ အကဲျဖတ္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္တာ၊ ယံုၾကည္သက္၀င္တာ စတဲ့ အရည္အေသြးေတြလို သတိႏွင့္ေနထိုင္ႏိုင္ဖိုု႔အတြက္ ေလ့က်င္ပ်ိဳးေထာင္ရာမွာ အေရးပါတဲ့ စိတ္ရဲ ႔ အရည္အေသြးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ စတင္ေလ့က်င့္ရမယ့္ ပထမဆံုးေသာသူဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုုယ္တိုင္ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ တခါတေလမွာ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ဖာသာ ျပဳလုုပ္မိလိုုက္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ၊ အမွားေတြကို နားလည္လက္ခံခြင့္လႊတ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးကေန စတင္ေလ့က်င့္ယူၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေလ့က်င့္ယူေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းအေပၚမွာ တကယ္ကိုယ္ႏွင့္ထိုက္တန္လိုု႔ ရလိုက္တဲ့လက္ေဆာင္မြန္အျဖစ္သေဘာထားျပီး စိတ္အေႏွာင္အဖြဲ႔ကင္းကင္းႏွင့္ အားရ၀မ္းသာ သံုးစြဲလိုက္ပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းမႈတစ္ခုခု လုပ္လိုက္ခ်ိန္မွာလည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ ႔ ၀မ္းသာေက်နပ္သြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေလးကို စံနမူနာအျဖစ္ မွတ္သားထားျပီး ဒီလို စိတ္ၾကည္ႏူးမႈမ်ိဳး တျခားသူေတြဆီမွာပါ ျဖစ္လာႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ႏွင့္ ထိစပ္ေနတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကေနစလို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးဆီ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းႏိုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေကာင္းကို တေျဖးေျဖးခ်င္း ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ယူသြားဖို့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

“Practice sharing the fullness of your being, your best self, your enthusiasm, your vitality, your spirit, your trust, your openness, above all, your presence. Share it with yourself, with your family, with the world.”

― Jon Kabat-Zinn, Wherever You Go, There You Are: Mindfulness Meditation in Everyday Life

၀ိမုတၱိသုခ
၁၈၊ ၂၊ ၂၀၁၈။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, February 15, 2018

ဟိုဘက္ကမ္း 




🛑 ဟိုဘက္ကမ္း 🛑

တစ္ရက္မွာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ အိမ္ျပန္ခရီးကိုႏွင္ရင္း ျမစ္ျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုရဲ ႔ ကမ္းေဘးကို ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ သူ႔အေရွ ႔မွာရွိေနတဲ့ ၾကီးမားလွတဲ့ အဟန္႔အတားၾကီးကို ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့စြာႏွင့္ ေငးၾကည့္ရင္း ဒီအခက္အခဲကို ဘယ္လိုေက်ာ္လႊားလို႔ရႏိုင္မလဲဆိုျပီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စဥ္းစားတယ္။ သူေရွ ႔ဆက္သြားရမယ့္ခရီးအတြက္ လက္ေလ ွ်ာ့လိုက္ေတာ့မလိုု႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာပဲ ဟိုုးတစ္ဘက္ကမ္းမွာ ပညာရွိတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။

“ဆရာၾကီးခင္ဗ်ာ။ ဟိုဘက္ကမ္းကိုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ားသြားလို႔ ရႏိုင္မလဲဆိုတာ ေျပာျပေပးပါလားဗ်ာ” ဆိုျပီး လူငယ္က လွမ္းေအာ္ေမးလိုက္တယ္။

ပညာရွိၾကီးက ခဏေလာက္ ျမစ္ၾကီးကို အထက္ေအာက္ စုုန္ဆန္ၾကည့္စဥ္းစားရင္း ျပန္ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။

“သားေရ။ မင္းက အခု ဟိုဘက္ကမ္းမွာပဲေလ။”

လူေတြဟာ အျမဲဆိုသလိုပဲ တစ္ေနရာရာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ ၾကိဳးစားေနတတ္ၾကတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ပိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔၊ အလုပ္အကိုင္ေတြ ပိုေကာင္းလာဖို႔၊ ေနာက္တခါထပ္ အနားယူအပန္းေျဖခရီးထြက္ႏိုင္ဖိုု႔ စသျဖင့္ ဒီပံုျပင္ထဲက လူငယ္ေလးလို အျခားတစ္ဘက္ကမ္းတစ္ခုခုကိုေရာက္ဖို႔အတြက္ ၾကိဳးစားေနတတ္ၾကတယ္။

“ဟိုေနရာကို ဘယ္လိုေရာက္ေအာင္ သြားရမလဲ” ဆိုျပီး ေလာကၾကီးကို ေအာ္ဟစ္ေျပာေနသလိုုမ်ိဳးေပါ့။ ပိုအတိအက်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ “အခုလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ေနရာက ငါတို႔အတြက္ မလံုုေလာက္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုေနရာကို ဘယ္လိုေရာက္ေအာင္ သြားလို႔ရႏိုင္မလဲ” လို႔ ေျပာေနသလိုပါပဲ။

ဒီပံုျပင္ေလးကေပးလိုက္တဲ့ လွပတဲ့ သင္ခန္းစာက အဲဒီေနရာမွာ။ သူေျပာတာက “တို႔တေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီးသား။ ထပ္သြားေနဖို႔ မလိုေတာ့ပါဘူး” တဲ့။

ဘ၀ဟာ အခု လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ လွပေနတာပါပဲ။ အခုုအခ်ိန္ေလးက သူရွိေနတဲ့ပံုစံေလးအတိုင္း ျပီးျပည့္စံုေနပါတယ္။ ဘ၀က သူ႔ရဲ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနတဲ့အတိုင္းေလးကို လွစ္ဟျပေနတယ္။ ေလာကကိုဘယ္လိုသံုးသပ္လိုက္တယ္၊ ဘယ္လိုစပ္ဆက္ျပင္ဆင္ယူလိုက္တယ္ဆိုတာေတြက ကိုယ့္ရဲ ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ အိုုင္းစတိုင္းကေျပာဖူးတယ္။ လူေတြအတြက္ အၾကီးက်ယ္ဆံုးေမးခြန္းက လူေတြက ေလာကကုို ခ်စ္ခင္ၾကင္နာစရာလို႔ ရႈျမင္သံုးသပ္မွာလား၊ မေကာင္းဆိုး၀ါးအျဖစ္ ရႈျမင္လိုက္မွာလား ဆိုတာပဲျဖစ္တယ္တဲ့။

တကယ္လို႔မ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္က သူအခုေလာေလာဆယ္ေရာက္ေနတဲ့ ဘ၀အေျခအေန၊ အေနအထားႏွင့္ပတ္သက္ျပီး မေက်မနပ္ေျပာေနတာ ၾကားရရင္ သူ႔ကို “အဲဒါဆို ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲ“ ဆိုတဲ့ ရိုးရွင္းတဲ့ ေမးခြန္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္တတ္တယ္။

ဥပမာဆိုုပါေတာ့။

လူတစ္ေယာက္။ ။ တကယ္လို႔မ်ား တျခားအလုုပ္တစ္ခုုခုုမ်ား ရခဲ့လို႔ကေတာ့။
ကၽြန္ေတာ္။ ။ အဲဒါဆိုု ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲ။
လူတစ္ေယာက္။ ။ ဒါဆိုု ေငြပိုရွာႏိုုင္မွာေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္။ ။ အဲဒါဆိုု ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲ။
လူတစ္ေယာက္။ ။ ဒါဆို အိမ္၀ယ္တာတိုု႔၊ ကား၀ယ္တာတိုု႔၊ အေပ်ာ္ခရီးတိုု႔သြားလိုု႔ရျပီေလ။
ကၽြန္ေတာ္။ ။ အဲဒါဆိုု ဘာဆက္ျဖစ္မွာလဲ။
လူတစ္ေယာက္။ ။ ဒါဆို ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီေပါ့။

ရုုပ္ရွင္မင္းသား ဂ်င္မ္ကာေရး တခါကေျပာဖူးတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္ လူတိုုင္းကိုု ခ်မ္းသာျပီး နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳကိုု ရၾကေစခ်င္တယ္။ အဲဒါမွ ဒါေတြဟာ အရာရာတိုင္းအတြက္ အေျဖမဟုုတ္ဘူးဆိုုတာ သူတိုု႔ နားလည္သြားၾကလိမ့္မယ္“ တဲ့။

ဟိုဘက္ကမ္းဆိုတာဟာ အေျဖတစ္ခုမဟုုတ္ပါဘူး။ တစ္ေနရာရာကိုု ေရာက္ဖိုု႔အတြက္ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားေနၾကရတာကို ရပ္လိုက္တာႏွင့္ပဲ လည္ပတ္ေနတဲ့ ဘ၀ခ်ားရဟတ္မွာ ကိုယ္တိုင္မရပ္မနားေျပးလႊားလိုုက္ပါေနရတဲ့အျဖစ္ကေန ရပ္နားဆင္းသက္ႏိုင္လိုက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ္တကယ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရထားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ ျငိမ္းေအးမႈဆိုတာေတြကို အခုလက္ငင္း ပစၥဳပၺန္အခ်ိန္ေလးမွာပဲ ရွာေဖြေတြ႔ရွိသြားၾကမွာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

လက္ေတြ႔စမ္းသပ္လုပ္ၾကည့္ဖိုု႔ -

- ရပ္နားလိုုက္ပါ။ အသက္ကို ရွဴပါ။ တျခားဘယ္ကိုုုမွ ေရာက္ေအာင္ သြားစရာ ရွိမေနဘူးဆိုတာကို သေဘာေပါက္လက္ခံလိုုက္ပါ။ အခုလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ ပစၥုဳပၺန္အခ်ိန္ကပဲ ျပည့္စံုလံုေလာက္ေနပါျပီ။

- ဘ၀ခ်ားရဟတ္ေပၚကေန ဆင္းလိုက္ပါ။ ဒီဘယ္ေတာ့မွ မရပ္တဲ့ ဘီးေပၚမွာတုုန္းက အေၾကာင္းေတြကိုခ်ေရး မွတ္သားထားပါ။ အခု လက္ရွိအခ်ိန္ေလးကို ေက်းဇူးတင္၀မ္းေျမာက္ေနလိုုက္ပါ။

- ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ေနပါ။

(Thomas D. Craig ရဲ ႔The Other Side ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ပါသည္။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, February 12, 2018

အရွင္ျမတ္ ၾကြလာခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူျပီ




🌺 အရွင္ျမတ္ ၾကြလာခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူျပီ 🌺

မနက္ခင္းေလးမွာ အိပ္ယာကထ၊ ဘုရားရွင္အတြက္ ေသာက္ေတာ္ေရ၊ သံုးေတာ္ေရေတြႏွင့္ မနက္စာဆြမ္းခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ေတြကို ျပင္ဆင္ကပ္လွဴပူေဇာ္အျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ဂုဏ္ေတာ္ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို အာရံုုျပဳေနမိတဲ့ အခ်ိန္အခိုက္အတန္႔မွာေပါ့။ စိတ္အစဥ္က စာေပေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိေတာ္မူစဥ္က အေၾကာင္းအရာအျဖစ္အပ်က္ေတြဆီ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

အားလံုးသိထားၾကတဲ့အတိုင္း ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ ေလာကမွာ ဒီေန႔အဖို႔ရာအတြက္ ေျခြခၽြတ္လို႔ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို မဟာကရုုဏာေတာ္ႏွင့္ ၾကည့္ေတာ္မူျပီး ဘယ္ေလာက္ေ၀းတဲ့အရပ္ပဲျဖစ္ေနပါေစ။ အဲဒီသူရွိေနတဲ့အရပ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္သြားျပီး နည္းမ်ိဳးစံုသံုး ေဟာေျပာဆံုးမသြန္သင္လို႔ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူေလ့ရွိပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အေျခခံကေန ဒါန၊ သီလေတြ ျပဳလုုပ္ေစာင့္ထိန္းတတ္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြကို ေျပာျပေပးတာကေန စလိုု႔ သံသရာလြတ္ေျမာက္မႈကို ရရွိသြားေစနိုင္တဲ့လမ္းေၾကာင္းအထိ တရားအစဥ္အတိုင္း ေဟာေျပာဆံုးမေတာ္မူေလ့ရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ ႔ေသာပုဂၢိဳလ္ေတြကိုေတာ့ ထူးထူးျခားျခား တရားႏွင့္စပ္ဆက္တဲ့စကားမဆိုထားႏွင့္။ ႏႈတ္ေတာ္ကေနေတာင္ စကားတစ္ခြန္းမွမိန္႔ေတာ္မမူပဲ ကယ္ခၽြတ္ေတာ္မူခဲ့တာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ့တာကိုလည္း သတိထားမိလိုုက္တယ္။ လူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေခါင္းထဲခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္းေတာ့ ၾကားဖူးျပီးသားျဖစ္ၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ပထမတစ္ေယာက္က စ႑လီပုေဏၰးမၾကီးပါ။ သူက ရာဇျဂိဳလ္ျမိဳ ႔ထဲမွာ လမ္းတကာလည္ေတာင္းစားေနရတဲ့ သူေတာင္းစားအမယ္အိုၾကီးတစ္ေယာက္ေပါ့။ တစ္ရက္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ မဟာကရုုဏာေတာ္စက္ကြင္းထဲမွာ သူ႔ပံုေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔က သူေသရေတာ့မယ့္ေန႔ပါပဲ။ သူ႔မွာ ဆည္းပူးျပဳလုုပ္စုေဆာင္းထားတဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ဘာမွမရွိတာေၾကာင့္ ေသလြန္ျပီးရင္ အပါယ္ဒုဂၢတိဆင္းရဲကိုသြားရေတာ့မွာကို အရွင္ျမတ္ျမင္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နံနက္ခင္းမွာ ေနာက္ပါရဟန္းသံဃာအျခံအရံေတြႏွင့္ အမယ္အိုၾကီးလာေနတဲ့လမ္းဘက္ကို ေရွးရႈလို႔ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူပါေတာ့တယ္။

လမ္းတစ္ေနရာအေရာက္ အမယ္အိုႏွင့္ ရင္ဆိုင္ဆံုေတြ႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ေရွ ႔ဆက္မသြားေတာ့ပဲ အမယ္အိုရဲ ႔အေရွ ႔မွာ ေနာက္ပါရဟန္းေတာ္ေတြႏွင့္တကြ ရပ္ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရတ္ အမယ္အိုဟာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားရွာတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ေနာက္ပါးက လိုက္ပါလာတဲ့ အရွင္ေမာဂၢလန္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ဘုရားရွင္ရဲ ႔အလိုေတာ္ကို ရိပ္မိေတာ္မူတာေၾကာင့္ ေရွ ႔ထြက္လာျပီး အမယ္အိုကိုု စကားဆိုလိုက္တယ္။

“ဒကာမၾကီး၊ လူနတ္တို႔ရဲ ႔ ဆရာျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ဒကာမၾကီးကိုခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူဖို႔အတြက္ ၾကြလာေတာ္မူတာျဖစ္တယ္။ ဒကာမၾကီးအေနႏွင့္ ၾကည္ညိဳ၀မ္းေျမာက္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ရွိခိုးဦးတင္ကန္ေတာ့လိုုက္ပါ။” လို႔ သတိေပးေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။

ဒီအခါ အမယ္အိုၾကီးရဲ ႔ စိတ္ထဲမွာ လူမင္း၊ နတ္မင္းေတြေတာင္ ဖူးေျမာ္ခ်င္တိုင္း ဖူးေျမာ္ပူေဇာ္ခြင့္ လြယ္လြယ္ကူကူမရႏိုင္တဲ့ သံုးေလာကထြဋ္ထား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ငါ့ကိုခ်ီးေျမွာက္ခ်င္လိုု႔ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ၾကြလာျပီး ငါ့အေရွ ႔မွာ ရပ္ေတာ္မူေပးေနတာပါလားဆိုတဲ့ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာလိႈက္လွဲတဲ့ အထြတ္အထိပ္စိတ္ခံစားမႈႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ရိုေသျမတ္ႏိုးရွိခိုးဦးတင္ကန္ေတာ့ လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဒီျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကုသိုလ္စိတ္ရဲ ႔ အရွိန္အဟုန္အာႏုုေဘာ္ေၾကာင့္ အမယ္အိုၾကီးအေနႏွင့္ သူေသလြန္ျပီးရင္သြားရမယ့္ အပါယ္ဒုဂၢတိဘ၀ေတြကေန ဆန္႔က်င္ျပီး ေကာင္းမြန္တဲ့အထက္ဘံုဘ၀ေတြဆီကို သြားရဖို႔ ခိုင္မာက်ိန္းေသတဲ့အေနအထားရသြားတာ ေသခ်ာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ အမယ္အိုၾကီးေရွ ႔ကေန ဖယ္ခြာလို႔ ဆြမ္းခံလမ္းကိုဆက္ၾကြလွမ္းေတာ္ မူသြားပါတယ္။

အမယ္အိုၾကီးခမ်ာ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာလြန္းတဲ့စိတ္ႏွင့္ လက္အုပ္ခ်ီရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ရွာတယ္။ ခဏအၾကာမွာေတာ့ သားသည္ႏြားမတစ္ေကာင္ေခြ႔တာခံလိုက္ရျပီး အဲဒီဒဏ္ရာႏွင့္ပဲ ဘ၀ကူးခဲ့ရတယ္။ လူ႔ဘ၀ကေန ေသလြန္တာႏွင့္ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္မွာ စည္းစိမ္အေျခြအရံေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ စ႑လနတ္သမီးဆိုျပီး ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ မဌကု႑လီသတို႔သားေလး ပါပဲ။ သူ႔အေၾကာင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္မ််ားမ်ားကေတာ့ ၾကားဖူးျပီးသားျဖစ္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ အရမ္းကပ္ေစးႏွဲတဲ့ ဖခင္သူေဌးၾကီးေၾကာင့္ ေရာဂါျဖစ္ေနေပမယ့္ ေဆးဆရာေကာင္းေတြႏွင့္ ေဆးကုသခြင့္မရခဲ့ပဲ ေနာက္ဆံုးေသရေတာ့မယ့္ အေျခအေနကို သူ႔ခမ်ာေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဖခင္သူေဌးၾကီးက သူ႔ကို အိမ္ထဲမွာမထားေတာ့ပဲ အိမ္အျပင္မွာ ထုတ္ျပီးထားခဲ့တယ္။

သူဆံုးမယ့္ မနက္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ ႔ ကရုုဏာအ၀န္းအ၀ိုင္းမွာ သူေပၚလာခဲ့တယ္။ ငယ္ရြယ္သူလည္းျဖစ္၊ ကုသိုလ္တရားေတြမွာလည္း ဆည္းပူးရေကာင္းမွန္း မသိထားတာေၾကာင့္ ေသလြန္တဲ့အခါ ဘ၀ကူးမေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာကို အရွင္ျမတ္ ျမင္ေတာ္မူတယ္။ဒါေၾကာင့္ပဲ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ဟာ ေနာက္ပါသံဃာေတာ္ေတြႏွင့္အတူ ဆြမ္းခံၾကြရင္း သူငယ္ေလးရွိရာ သူေဌးၾကီးျခံေရွ ႔မွာ ရပ္ေတာ္မူလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ေလး ျမင္သာေအာင္ ေရာင္ျခည္ေတာ္အစံုလႊတ္ေတာ္မူတယ္။

အိမ္အျပင္ ကုတင္ေညာင္ေစာင္းမွာ ေရာဂါေ၀ဒနာကိုခံစားရင္း ေမွးစက္လဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ သူငယ္ေလးဟာ ျခံျပင္ကေန ထူးထူးျခားျခား၀င္ေရာက္လာတဲ့ အလင္းေရာင္တန္းေတြေၾကာင့္ မ်က္လံုးဖြင့္ျပီး ျခံျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဒီအခါမွာ ရုုပ္အဆင္းရူပကာ သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ျပီး အင္မတန္တင့္တယ္ရႈခ်င္စဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင့္ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာမသိေပမယ့္ အေလးအျမတ္ျပဳစရာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးရယ္လို႔ေတာ့ နားလည္လိုက္တာမို႔ သူ႔ရဲ ႔ရွိစုမဲ့စုေနာက္ဆံုးခြန္းအားေလးကို စုစည္းျပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကိုယွက္တင္ကာ အိပ္လ်က္နဲ႔ပဲ ဦးတင္ကန္ေတာ့လိုက္မိတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္လည္း ဒီသူငယ္ရဲ ႔ ၾကည္ညိဳသဒၶါစိတ္ကေနျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကုသိုလ္အရွိန္ေၾကာင့္ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႔လံုေလာက္စိတ္ခ်ရတဲ့ အေျခအေနကိုေရာက္ရွိသြားျပီ ဆိုတာကို သိလိုက္တာမို႔လို႔ ျခံေရွ ႔ကေန ဖယ္ခြာျပီး ေနာက္ပါသံဃာေတာ္ေတြႏွင့္ ဆြမ္းခံခရီးကို ဆက္လက္ၾကြခ်ီေတာ္မူပါတယ္။

သူငယ္ဟာ ဘုရားရွင္ကို ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ေတြႏွင့္ က်န္ခဲ့ျပီး သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာပဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ကြယ္လြန္ျပီးတာႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ နတ္ျပည္မွာ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္တဲ့ဗိမာန္ေတြ၊ အေျခြအရံေတြႏွင့္တကြ နတ္သားသြားျဖစ္ပါတယ္။

ဒီျဖစ္စဥ္ႏွစ္ခုလံုးမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ သူေျခြခၽြတ္ရမယ့္သူႏွစ္ဦးလံုးကို ႏႈတ္ေတာ္ကေန စကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုပဲ ခ်ီးေျမွာက္ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူသြားတာကို ေတြ႔ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားစုဟာ ကိုယ္ေနထိုင္ေနတဲ့အိမ္၊ ဒါမွမဟုုတ္ အခန္းရဲ ႔ ျမင့္တဲ့ ျမတ္တဲ့ေနရာတစ္ခုုခု၊ ဒါမွမဟုုတ္ အခန္းတစ္ခုခုမွာ ဗုုဒၶရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပံုေတာ္ပန္းခ်ီကားကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ထားရွိျပီး အေလးအျမတ္ ပူေဇာ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အေျခအေနအရ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေနရာေပး မပူေဇာ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ္အိပ္တဲ့အိပ္ယာေနရာရဲ ႔ ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ပံုေတာ္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ တရားစာအုုပ္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ပုတီးကိုျဖစ္ျဖစ္ ထားရွိျပီး ပူေဇာ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ အဆင္ေျပရင္ေျပသလို၊ အခ်ိန္ေပးႏိုင္ရင္ ေပးႏိုင္သလို ပန္း၊ ဆီမီး၊ ေရခ်မ္း၊ ဆြမ္းခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ေတြကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ကပ္လွဴပူေဇာ္တတ္ၾကပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီဆင္းတုေတာ္ေတြ၊ ပံုေတာ္ေတြ၊ တရားစာအုပ္ေတြဆိုတာ ဘုရားရွင္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ ခ်ိတ္ဆက္ေပးထားတဲ့ ၾကားခံမီဒီယာေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ဒီပံုေတာ္၊ ဆင္းတုေတာ္ေတြကို ဖူးေျမာ္ရတာကေနတဆင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ဂုုဏ္ေတာ္၊ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို စိတ္ထဲကေန အာရံုျပဳရည္စူးရည္မွန္း ပူေဇာ္ရွိခိုးဂါရ၀ျပဳေနၾကရတာမ်ိဳး မဟုုတ္လား။

အေပၚက ၀တၳဳေၾကာင္းႏွစ္ခုမွာဆိုရင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ လူသားႏွစ္ဦးရဲ ႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာအတြက္ သူတို႔ရွိတဲ့ေနရာ၊ သူတိုု႔ရွိတဲ့ အိမ္အရပ္ဆီကို ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တကူးတကၾကြေရာက္ျပီး ခ်ီးေျမွာက္ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာကို သတိထားမိပါလိမ့္မယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္မွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဗုုဒၶရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ ပံုေတာ္ကို ဖူးျမင္လိုက္ရတဲ့အခါတိုင္းမွာ တကယ္သက္ေတာ္ထင္ရွား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ဖူးေျမာ္ၾကည္ညိဳေနရသလိုမ်ိဳး ႏွလံုးသြင္းၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခ်ီးေျမွာက္ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိရာအရပ္ဆီကို ၾကြလာေတာ္မူေပး ေနသလိုမ်ိဳးပဲ မဟုုတ္ပါလားဗ်ာ။

ႏႈတ္ေတာ္ကေန တရားစကားေတာ္ေတြ ျမြတ္ၾကားခ်ီးျမွင့္ေပးဖို႔အထိ ေမ ွ်ာ္လင့္ေနစရာမလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ လကၡဏာေတာ္ၾကီး၊ လကၡဏာေတာ္ငယ္ေတြႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ကြန္႔ျမဴးေနတဲ့ ရူပကာယေတာ္ကို စိ္တ္ထဲကေန အာရံုုညႊတ္ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကည့္ရေအာင္ပါ။

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က ရွင္ဘုရင္ေတြ၊ မင္းညီမင္းသားေတြ၊ သူၾကြယ္ပုဏၰားေတြ၊ လူပညာရွိေတြ၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ နတ္သားနတ္သမီးေတြ၊ နတ္မင္းေတြ၊ ျဗဟၼာမင္းေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ၾကည္ညိဳဖူးေျမာ္ခြင့္ရဖို႔ အထူးတလည္အခ်ိန္ေပး၊ တခ်ိဳ ႔ဆိုဘ၀ေတြေပးျပီး ၾကိဳးစားခဲ့ၾကရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ၾကံဳဆံုလို႔ဖူးေျမာ္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ရေတာင့္ရခဲတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ိဳးပါ။ ဘုရားရွင္ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ေနတာကို သတင္းသာၾကားျပီး ေတြ႔ဆံုဖူးေျမာ္ခြင့္မရလိုက္ၾကရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့ပါတယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေဂဟာရဲ ႔၊ ေနအိမ္အခန္းရဲ ႔ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ သီတင္းသံုးစံျမန္းေတာ္မူေနပါျပီ။ လူနတ္တို႔ရဲ ႔ ပူေဇာ္အထူးကိုခံေတာ္မူထိုက္တဲ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခ်ီးေျမွာက္ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူဖို႔အတြက္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိရာအရပ္ဆီ ၾကြလာေတာ္မူပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကို ရိုေသၾကည္ညိဳစြာႏွင့္ ဦးႏွိမ္ရိုု ႔က်ိဳးျပီး ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ၾကရေအာင္လားခင္ဗ်ား။

၀ိမုတၱိသုခ
၁၂၊ ၂၊ ၂၀၁၈။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, February 10, 2018

ေလွထိုးသမေလး ႏွင့္ ကိုုယ္ေတာ္ကေလး





🏵️ ေလွထိုးသမေလး ႏွင့္ ကိုုယ္ေတာ္ကေလး 🏵️

ေအးခ်မ္းတဲ႔ေတာရေက်ာင္းကေလးတစ္ခုမွာ သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္းသံုုးေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုက ေက်ာင္းကို၀န္းပတ္စီးဆင္းေနပါတယ္။ တျခားေနရာမ်ားကို သြားလာလိုပါက ေခ်ာင္းကေလးမွတစ္ဆင္႔ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကရပါတယ္။ 

ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကိုျဖတ္သြားဖို႔ရာ ကူးတို႔ေလွကေလး တစ္စီးပဲရွိပါတယ္။ ကူးတို႔ကုိေလွာ္ခတ္တဲ႔ ကူးတို႔သမားကေလးကလည္း အလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီမိန္းကေလးက အသိဉာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည္႔စံုသူကေလးပါ။ စီးစရာကလည္း ဒီေလွနဲ႔ ဒီမိန္းကေလးပဲရွိပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ငယ္ကေလးတစ္ပါးဟာ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကို သြားေရာက္ဆည္းကပ္ဖို႔ လိုအပ္လာပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကို ျဖတ္သန္းျပီး သြားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကူးတို႔ေလွာ္ခတ္တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳကေလးက လြန္စြာေခ်ာေမာလွပတာေၾကာင္႔ ကိုယ္ေတာ္ကေလးက ေငးေမာေနမိတာေပါ႔။ တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ႔ ကူးတို႔ခတစ္က်ပ္စီ ေပးၾကရပါတယ္။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္ကနွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး သူမ်ားေတြက်ေတာ႔တစ္က်ပ္ပဲက်ၿပီး က်ဳပ္က်မွ ဘာလို႔နွစ္က်ပ္က်တာလဲ။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ကိုယ္ေတာ္ကရဟန္းျဖစ္ၿပီး တပည္႔ေတာ္ကို ငမ္းတယ္။ ကိုယ္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ နွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ နွစ္ေယာက္ခေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ခေပးလိုက္ရပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းျပန္ေတာ႔ ဒီေလွကေလးနဲ႔ပဲေပါ႔။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ကိုယ္ေတာ္ကေလးက ေလွခနွစ္ဆေပးရမွာစိုးလို႔ မိန္းမပ်ိဳေလးကိုလံုး၀မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး။ ျမစ္ေရျပင္ကိုသာစိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။

ကမ္းေရာက္ေတာ႔ . . .

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္နွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး ငါနင္႔ကိုလံုး၀မၾကည္႔ပဲ ဘာလို႔ထပ္ပိုေတာင္းရတာတုုန္း။

မိန္မပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္က တပည္႔ေတာ္ကိုမၾကည္႔ေပမဲ႔ တစ္လမ္းလံုး တပည္႔ေတာ္အေၾကာင္းပဲ ေတြးေတာလာတာ ဆိုေတာ႔႔ ကိုယ္ေတာ္႔ေခါင္းထဲမွာ လူနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။ မရဘူး။ ႏွစ္ေယာက္ခပဲေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဟုတ္ေနျပန္ေတာ႔႔ နွစ္ေယာက္ခ ေပးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေန႔စဥ္ အသြားႏွစ္က်ပ္ အျပန္နွစ္က်ပ္ေပးေနရပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဆရာသမားထံ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုေျပာျပၿပီး အကူအညီေတာင္းခံပါတယ္။

ဆရာေတာ္။ ။ ဒီမိန္းကေလးဟာဉာဏ္ရွိတဲ႔သူျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ခါမင္းေလွစီးရင္ မ်က္နွာလြဲစရာမလိုပါဘူး။ မင္းရင္ထဲမွာျဖစ္ေနတဲ႔ ကိေလသာသံေယာဇဥ္ေတြကိုသာ သိမွတ္ၿပီး တရားရႈသြားပါ။ ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း အဲဒီေန႔ကစၿပီးေတာ့ ေလွခ နွစ္ဆေပးစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး။

🔺

(ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးဆရာေတာ္တစ္ပါးနွင္႔ ေရႊဥမင္တရားျပဆရာေတာ္ဦးေတဇနိယတို႔ ေျပာသည့္ ဇင္ပံုျပင္ကို အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတစ္ခုမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, February 8, 2018

ဦးစားေပးစနစ္ ႏွင့္ အခြင့္အေရးယူတတ္ၾကသူမ်ား





💥 ဦးစားေပးစနစ္ ႏွင့္ အခြင့္အေရးယူတတ္ၾကသူမ်ား 💥

တေလာက ျမန္မာျပည္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္ (Priority Seat) ဦးစားေပးထိုုင္ခံုုစနစ္ထားေပးတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာေတာ့ လူစီး ရထားေတြႏွင့္ ဘက္စ္ကားေတြေပၚမွာ အသက္ၾကီးတဲ့သူ၊ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့သူ၊ ကိုယ္လက္အဂၤါခ်ိဳ ႔တဲ့ေနတဲ့သူ၊ ကိုယ္၀န္သည္အမ်ိဳးသမီးေတြႏွင့္ ကေလးပါလာတဲ့ မိခင္ေတြအတြက္ ဦးစားေပးထိုင္ခံုေနရာေတြကို သီးျခားသတ္မွတ္ျပီး စီစဥ္ေပးထားေလ့ရွိပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အ၀င္၀တံခါးႏွင့္ ကပ္လ်က္ထိုင္ခံုေနရာေတြမွာ သီးျခားသတ္မွတ္ျပီးထားေပးတတ္ပါတယ္။

တကယ္လို႔ သူတို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဦးစားေပးပုဂၢိဳလ္ေတြ ရွိမေနခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို လြတ္ေနတဲ့ အဲဒီထိုင္ခံုေနရာေတြမွာ ၀င္ထိုင္စီးလို႔ရပါတယ္။ သတ္မွတ္ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေရာက္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ထိုုင္ေနတဲ့သူေတြအေနႏွင့္ အလိုက္တသိဖယ္ေပးရမွာေပါ့။ အဲဒီထိုင္ခံုေနရာနားမွာဆိုရင္ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကိုေတာင္ စက္ပိတ္ေပးထားဖို႔ သတိေပးခ်က္ကို နံရံမွာစာကပ္ျပီးေတာ့ေရာ၊ ရထား၀န္ထမ္းက အသံခ်ဲ ႔စက္ကေနေျပာျပီးေတာ့ပါ သတိေပးေနတတ္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ရထားစီးရင္း သံုးေလးခါေလာက္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူးခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တခါေတာ့ အဲဒီ ဦးစားေပးထိုင္ခံုမွာ ေနရာလြတ္တာႏွင့္ ၀င္ထိုင္ျပီး လိုက္လာတုန္း အသက္အရြယ္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ဦး တက္လာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔အတြက္ ထိုင္ေနရာကေန ထေပးဖို႔လုပ္ေတာ့ သူက လက္ကာျပျပီး ဆက္ထိုင္ခိုင္းတယ္။ သူ႔ဖာသာပဲ မတ္တတ္ရပ္ျပီး လိုက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ရထားကလည္း လူေခ်ာင္ေနတာမို႔ သူရပ္ေနရတာ သိပ္ေတာ့ ျပႆနာမရွိလွေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အားေတာင့္အားနာျဖစ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြႏွင့္ မ်က္ႏွာမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ့အရိပ္ေတြက ငါဟာ လူအိုတစ္ေယာက္မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ငါဟာ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ငါ့ကို လူအိုလို၊ မသန္စြမ္းသူတစ္ေယာက္လို ဦးစားေပးဖို႔ မလိုပါဘူး လို႔ ေျပာေနတာကို သတိထားမိလိုက္တယ္။

ေနာက္တခါမွာေတာ့ အေပါက္၀ႏွင့္ကပ္ေနတဲ့ေနရာက ဦးစားေပးထိုင္ခံုမဟုတ္တဲ့ ပံုမွန္ထိုင္ခံုမွာပဲ ေနရာရလို႔ထိုင္လိုက္လာတုန္း မွတ္တိုင္တစ္ခုကေန အသက္အရြယ္အေတာ္ေလးၾကီးတဲ့ အဖိုးအရြယ္အမ်ိဳးသားတစ္ဦးတက္လာတယ္။ သူက ဦးစားေပးခံုေတြရွိတဲ့ဘက္မသြားပဲ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာဘက္ဆီကို တိုးလာတယ္။ ရထားထဲမွာ လူကလည္း က်ပ္ေနတာမို႔ သူ႔ကို လာထိုင္ဖို႔ လက္တို႔ေျပာျပီး ထေပးမယ္လုပ္ေတာ့ သူက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မထိုင္ေတာ့ပါဘူး လို႔ ေျပာျပီး သူ႔ဖာသာ ေအးေအးလူလူပဲ မတ္တတ္ရပ္ျပီးလိုက္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္ႏႈတ္ခမ္းေတြက ဒီေလာက္ေတာ့ ငါေအးေအးေဆးေဆးရပ္ႏိုင္ပါတယ္ေလလို႔ ေျပာေနသလိုမ်ိဳးပါပဲ။

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ရထားစီးရင္းၾကံဳတာမွာေတာ့ ကိုယ္၀န္သည္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကိုလည္း ေနရာမွာလာထိုင္ဖို႔ ေျပာေတာ့ သူက မထိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ သံုးေလးဘူတာဆိုရင္ ဆင္းေတာ့မွာပါလို႔ ေျပာျပီး မတ္တတ္ရပ္ျပီးပဲ ဆက္လိုက္လာတယ္။ ဒီေလာက္ခရီးတိုေလးအတြက္ေတာ့ ထိုင္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ သူ႔အတြက္ထေပးတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အမူအရာကို အဲဒီကိုယ္၀န္သည္ အမ်ိဳးသမီးဆီမွာ လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတယ္။

အခုဆိုေရႊျပည္ၾကီးမွာလည္း ဦးစားေပးထိုင္ခံုစနစ္ကို က်င့္သံုးေနၾကျပီလို႔ေတာ့ ၾကားမိတယ္။ ဒီႏိုင္ငံေတြႏွင့္ မတူတာကေတာ့ ကိုုယ္ေတြႏိုုင္ငံက ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္တစ္ခုျဖစ္ေနတာမို႔ ဦးစာေပးပုဂၢိဳလ္စာရင္းမွာ သာသနာ့၀န္ထမ္းဆိုတာကိုပါ ထပ္ျဖည့္ထားရတာကို သတိထားလိုက္မိတယ္။ ဟိုုးအရင္ကတည္းကလည္း ကားေရွ ႔ခန္းေတြမွာဆိုုရင္ “သံဃာေတာ္မ်ား ဦးစားေပးပါ” ဆိုတဲ့ စာတမ္းေလးေတြ ကပ္ထားတတ္ၾကတာပဲေလ။

အဲဒီမွာ မိတ္ေဆြႏွင့္ တကယ္လိုု႔မ်ား ျမန္မာျပည္မွာ ဦးစားေပးပုဂၢိဳလ္ကိုု အစဥ္သတ္မွတ္မယ္ဆိုုရင္ ဘယ္လိုသတ္မွတ္မွာလဲ ဆိုုတာေျပာျဖစ္တယ္။ ဥပမာ ဆိုုပါေတာ့။ ဦးစားေပးထိုင္ခံုတစ္လံုးပဲလြတ္ေနတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ထိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ သူႏွစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုယ္၀န္သည္တစ္ေယာက္ႏွင့္ သံဃာေတာ္တစ္ပါး မွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဦးစားေပးမွာလဲဆိုတာမ်ိဳး ကပ္သီးကပ္သပ္ေတြးျဖစ္တယ္။ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေန ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သီလပိုၾကီးတဲ့သူကို ဦးစားေပးရမယ္ဆိုတာ ျငင္းစရာအခ်က္မဟုုတ္ေပမယ့္ လူမႈေရးရႈေထာင့္ကေန ေျပာမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ အေျဖက တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာႏိုုင္စရာရွိေနတယ္။

အဲဒီမွာ မိတ္ေဆြက ထပ္ျပီး ေမးခြန္းထုုတ္တာက တကယ္လိုု႔ ဦးစားေပးထိုုင္ခံုုတစ္လံုုးပဲရွိတဲ့ေနရာမွာ အသက္အရြယ္ၾကီးတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးထိုုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ မယ္သီလရွင္တစ္ပါး ေရာက္လာမယ္ဆိုုရင္ေရာ ထိုုင္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားက ေနရာဖယ္ေပးမွာလားလိုု႔ဆိုုလာေတာ့ ဒါကလည္း တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ ႔ သေဘာထားအေပၚမွာပဲ မူတည္မယ္ထင္တယ္လိုု႔ ျပန္ေျဖျဖစ္တယ္။

အရင္ကတည္းက လူအမ်ားစုက သာသနာ့၀န္ထမ္းလိုု႔ဆိုုလိုုက္ရင္ စိတ္ထဲမွာ ကိုုရင္ႏွင့္ရဟန္းေတာ္ေတြကိုုပဲ အရင္ေျပးျမင္တတ္ၾကျပီး သီလရွင္ဆရာေလးေတြကိုု ခ်န္ထားတတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ကားေရွ ႔ခန္းေတြမွာ “သံဃာေတာ္ႏွင့္သီလရွင္မ်ားကို ဦးစားေပးပါ” လိုု႔ မေရးခဲ့ၾကတာမ်ားလား မဆိုုႏိုုင္ဘူး။

ေနာက္ျပီး တခါတေလ ဦးစားေပးထိုင္ခံုုေတြမွာ ေနရာလြတ္ေနလိုု႔၀င္ထိုုင္တာ၊ ဒါမွမဟုုတ္ ပါလာတဲ့ပစၥည္းေတြ တင္ထားတာမ်ိဳး လုုပ္တာက ျပႆနာမရွိေပမယ့္ တကယ္လိုု႔ ဦးစားေပးပုုဂၢိဳလ္ေတြေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အလိုုက္တသိႏွင့္ ေနရာကေန ထေပးတာ၊ ပစၥည္းေတြဖယ္ေပးတာမ်ိဳးလည္း လုုပ္ၾကဖိုု႔ လိုုပါေသးတယ္။ ဒီလိုုကိစၥမ်ိဳးကိုု ယာဥ္၀န္ထမ္းေတြက (သိုု႔မဟုုတ္) ေဘးက ခရီးသည္ေတြက ၀ိုုင္းသတိေပးေတာ့မွ ဖယ္ေပးရတာမ်ိဳးမဟုုတ္ပဲ ကိုုယ့္အသိစိတ္ႏွင့္ကိုုယ္ လုုပ္ေပးတတ္ပါမွာ ႏိုုင္ငံၾကီးသား ပီသႏိုုင္ပါလိမ့္မယ္။

ဦးစားေပးထိုုင္ခံုုေတြအေၾကာင္းေျပာရင္းက သူႏွင့္စပ္ဆက္ေနတဲ့ တန္းစီတဲ့ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္းလည္း မိတ္ေဆြႏွင့္ ဆက္ျပီး ေျပာျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒီမွာေတာ့ ေမြးကတည္းက တန္းစီတဲ့စနစ္ႏွင့္ အားလံုုးက ေနသားက်ေနၾကပါျပီ။ မနက္ခင္းေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ ေန႔လည္ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ကေလးေတြတန္းစီျပီး လမ္းေလ ွ်ာက္သြားၾကတာမ်ိဳးကစလိုု႔ စားေသာက္ဆိုုင္ေတြမွာ ဆိုုင္ထဲ၀င္စားဖိုု႔ တန္းစီတာ၊ ဘူတာေတြ၊ ကားဂိတ္ေတြမွာ ရထားေစာင့္ရင္း၊ ကားေစာင့္ရင္းတန္းစီၾကတာ၊ ေစ်း၀ယ္တဲ့အခါ ေငြရွင္းေကာင္တာမွာ တန္းစီၾကတာစသျဖင့္ အားလံုုးက သူ႔ဟာနဲ႔သူ စည္းကမ္းတက်ရွိၾကပါတယ္။ အခုုလိုုတန္းစီတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ ဦးစားေပးစနစ္ရယ္လိုု႔ မထားပဲ အားလံုုး တန္းတူညီမ ွ်ပဲ တန္းစီၾကတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ တန္းစီတဲ့စနစ္ကိုု စက်င့္သံုုုုးလာျပီလိုု႔ေတာ့ေျပာတယ္။ ဟိုုးအရင္တေလ ွ်ာက္လံုုး တန္းစီးတဲ့အေလ့အက်င့္က အေတာ္ေလးနည္းခဲ့ျပီး တန္းစီၾကရျပီဆိုရင္လည္း ၾကားျဖတ္တိုုးၾက၊ ေက်ာ္ခြတက္ၾကတာေတြက ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အျမဲလိုု ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးမဟုုတ္လား။

အခုု စူပါမားကတ္ေတြမွာ ေစ်း၀ယ္ၾကေတာ့ ၀ယ္လိုု႔ အားလံုုးျပီးသြားတဲ့အခါ ေငြရွင္းေကာင္တာေတြမွာ ပိုုက္ဆံေခ်ဖိုု႔အတြက္တန္းစီၾကရတယ္။ ဘယ္ႏိုုင္ငံမွာမဆိုု ေငြရွင္းဖိုု႔တန္းစီၾကရျပီဆိုုရင္ ကိုုယ္၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္း နဲနဲ မ်ားမ်ား တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းအစဥ္အတိုုင္းပဲ တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ေငြရွင္းေကာင္တာဆီေရာက္တဲ့အထိ သြားၾကရတာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ စူပါမားကတ္ေတြမွာ အသက္ၾကီးတဲ့ ေစ်း၀ယ္သူတခ်ိဳ ႔ဟာ ေငြရွင္းေကာင္တာမွာ လူေတြတအားမ်ားျပီး တန္းစီရေတာ့မယ့္အေျခအေနမ်ိဳးမွာ သူ၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းႏွစ္ခုု၊ သံုုးခုုထဲမိုု႔ သူ႔ကိုုုု အရင္ဦးစားေပးရွင္းခြင့္ေပးဖိုု႔ အေရွ ႔ဘက္က လူေတြဆီသြားေျပာ ၾကား၀င္တာမ်ိဳးေတြ လုုပ္တတ္ၾကတယ္လိုု႔ဆိုတယ္။ ဒီလိုုအခါမ်ိဳးမွာ အသက္ၾကီးသူဆိုုရင္ ဦးစားေပးတတ္တာေၾကာင့္ေရာ၊ သူ၀ယ္ထားတဲ့ ပစၥည္းနည္းတာေၾကာင့္ေရာ၊ အားနာတတ္တာေၾကာင့္ေရာႏွင့္ တခ်ိဳ ႔ကလည္း ၾကားျဖတ္ခံျပီး ဦးစားေပးတတ္ၾကတာရွိတယ္။

တခ်ိဳ ႔ကလည္း ဒါဟာ အသက္ၾကီးတာငယ္တာ၊ ပစၥည္းနည္းတာမ်ားတာႏွင့္မဆိုုင္ပဲ စည္းကမ္းအတိုုင္း တန္းစီးေစာင့္ရမွာပဲလိုု႔ ယူဆတာမိုု႔ ၾကားျဖတ္တန္းစီးဖိုု႔လုုပ္တာကိုု လက္မခံပဲ ျငင္းဆန္တတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုုျငင္းဆန္လိုုက္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ပတ္၀န္းက်င္ကလူအခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ေငြရွင္းေကာင္တာက ၀န္ထမ္းကပါ ဒီလူ လူမႈေရးေခါင္းပါးလွခ်ည္လားဆိုုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးႏွင့္ၾကည့္တာ ခံရတတ္တယ္လိုု႔ဆိုုတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုုင္းျပည္မွာ ႏိုုင္ငံတကာႏွင့္တေျပးညီ လူမႈေရးစည္းကမ္းေတြသတ္မွတ္ျပ႒ာန္းျပီး လိုုက္နာက်င့္သံုုးဖိုု႔ လုုပ္ၾကျပီဆိုုရင္ ဘာသာေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ထံုုးတမ္းေတြႏွင့္ ႏွီးႏႊယ္ပတ္သက္ေနတဲ့ကိစၥေတြက မပါမျဖစ္ ထည့္ထည့္ျပီး စဥ္းစားရမယ့္ အေျခအေနတစ္ရပ္က ရွိေနတာေတာ့ အေသအခ်ာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သတ္မွတ္စည္းကမ္းအတိုုင္း တေသြမတိမ္း အားလံုုးလိုုက္နာႏိုုင္ၾကဖိုု႔ဆိုုရင္ ဦးစားေပးခံလူတန္းစားအခ်ိဳ ႔အေနႏွင့္က ဒီအေျပာင္းအလဲကိုု နားလည္လက္ခံေပးႏိုုင္ဖို႔ေတာ့ အတိုုင္းအတာတစ္ခုုအထိ လိုုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

အသက္အရြယ္ၾကီးသူေတြကိုု ဒီမွာေတာ့ Senior Citizens ဆိုုျပီး သံုုးၾကတယ္။ ဒီႏိုုင္ငံမွာ Senior လိုု႔ေျပာလိုုက္ရင္ က်န္တဲ့သူေတြက အလိုုလိုု တေလးတစားဆက္ဆံၾကသလိုု သူတိုု႔ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း အမ်ားေလးစားအတုုယူႏိုုင္ေလာက္တဲ့ အေျပာအဆိုု၊ အေနအထိုုင္ႏွင့္ စည္းကမ္းလိုုက္နာမႈကိုု စံနမူနာျဖစ္ေအာင္ အမ်ားစုုက ေနျပတတ္ၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔တိုုင္းျပည္မွာလည္း အသက္အရြယ္ၾကီးသူေတြႏွင့္ သာသနာ့၀န္ထမ္းဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြအေနႏွင့္ ႏိုုင္ငံတကာအဆင့္မီ စည္းကမ္းရွိတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုုျဖစ္လာဖိုု႔ဆိုုရင္ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ အတုုယူအားက်ႏိုုင္ေလာက္မယ့္၊ စံနမူနာျပဳ အတုုခိုုးရမယ့္ အနစ္နာခံတတ္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြ၊ စည္းကမ္းလိုုက္နာရိုုေသတတ္တဲ့ စရိုုက္ေကာင္းေတြ၊ မေကာင္းတာလုုပ္ရမွာကိုု ရွက္ေၾကာက္တတ္တဲ့ သေဘာထားေတြ၊ သူမ်ားထက္ အခြင့္အေရး ပိုုမလိုုခ်င္တတ္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြကိုု ျပသႏိုုင္တဲ့ Senior Citizens ေတြအျဖစ္ ေရွ ႔ကေန ဦးေဆာင္ျပီး ေနျပ၊ လုုပ္ျပၾကရမွာျဖစ္သလို လူငယ္လူလတ္ေတြဘက္ကလည္း အသက္အရြယ္ၾကီးသူေတြႏွင့္ သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြအေပၚ တေလးတစားႏွင့္ ဦးစားေပးဆက္ဆံၾကရမွာပါလားဆိုုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးေမြးျမဴႏုိင္ၾကပါမွ မ်ိဳးဆက္အသစ္ႏွင့္အေဟာင္းၾကားမွာ အေပးအယူမ ွ်တျပီး ႏိုုင္ငံတိုုးတက္မႈလည္း အခုုထက္ပိုု ျမန္ျမန္ေရွ ႔ေရာက္ႏိုုင္လိမ့္မယ္လိုု႔ အဲဒီေန႔က မိတ္ေဆြႏွင့္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, February 3, 2018

သူခိုး ႏွင့္ ဘုန္းၾကီး





 သူခိုး ႏွင့္ ဘုန္းၾကီး 

ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါး တရားစာ ရြတ္ဖတ္ေနတ့ဲအခ်ိန္သူခိုးတစ္ဦးက ဓားခၽြန္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ျပီး ဆရာေတာ့္ ေက်ာင္းတိုက္ထဲကို ခ်ည္းနွင္း ဝင္ေရာက္လာတယ္။ ”ပိုက္ဆံေပးမွာလား၊ အသက္ေပးမွာလား” လို႔ ျခိမ္းေျခာက္လိုက္တယ္။ သူ႔ကို လံုးဝမေၾကာက္ပဲ ဆရာေတာ္က ''ငါ့ကိုလာ မေႏွာက္ယွက္နဲ႔။ ပိုက္ဆံေတြက ဟိုနားက အံဆြဲထဲမွာ ရွိတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာသာ နိႈက္ယူသြားေတာ့'' လို့ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ျပီးတာနဲ့ သူေရာက္ေနတဲ့ တရားစာကိုသာ ဆက္ျပီးရြတ္ေနေတာ့တယ္။

ဒီလိုတံု့ျပန္မႈက သူခိုးအေနႏွင့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အျဖစ္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလာရင္းကိစၥကို သူ႔ဘာသာ ျပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္ရမွာမို႔ ဆရာေတာ္ မိန္႔တဲ့အတိုင္း အံဆြဲဖြင့္ ေငြကိုယူျပီးတာနဲ႔ ေျပးဖို႔ၾကံလိုုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ရုတ္တရက္လိုပါပဲ။ ဆရာေတာ္ကေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။

''ေဟ့ အကုန္ေတာ့ မယူသြားနဲ႔။ မနက္ျဖန္ ငါ အခြန္ေဆာင္စရာ ရွိေသးတယ္။ ငါ့အတြက္ နည္းနည္း ခ်န္ထားခဲ့အုံး ''။

သူခိုးလည္း ပိုက္ဆံတခ်ိဳ ႔ ခ်န္ထားခဲ့ျပီး ေျပးဖို႔ တခါ ျပင္ျပန္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဆရာေတာ္က ''မင္းကြာ ငါ့ပိုက္ဆံေတြလည္း ယူသြားေသးတယ္။ ငါ့ကိုက် ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေလးေတာင္ ေျပာမသြားပါလားကြ။ အေတာ္ မယဥ္ေက်းတဲ့ေကာင္ပဲ။” လို့ ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။

ဒီလို ေၾကာက္ရြံ႔မႈ ကင္းကင္းႏွင့္ မိန္႔ၾကားမူမွာ သူခိုး သိပ္လန္႔သြားခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားျပီးတာနဲ႔ ေျပး ေတာ့တာပဲ။ ေနာက္မွ ျပန္သိရတာကေတာ့ သူခိုးခမ်ာ ဒီေလာက္ ဘဝမွာ တခါမွ အထိက္တလန့့္မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔ဆိုတယ္။

ရက္အနည္းငယ္ၾကာျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူခိုးဟာ အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။ သူက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြထဲကတစ္ခုုျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကို ၀င္ခိုးတာကိုလည္း သူဝန္ခံခဲ့တယ္။

ဆရာေတာ္ကို သက္ေသအျဖစ္ေခၚလိုက္တဲ့အခါ ဆရာေတာ္က ဘယ္လို အမိန္႔ရွိလိုက္သလဲဆိုေတာ့ -
''သူမခိုးပါဘူး။ ဒီလူ ငါ့ဆီက ဘာတစ္ခုမွ ခိုးယူမသြားခဲ့ပါဘူး ။ ငါကပဲ သူ႔ကို ေပးလိုက္တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူက ငါ့ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေတာင္ ေျပာသြားပါေသးတယ္'' လိုု႔ ဆိုုတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ ႔ စကားက သူခိုးရဲ ႔စိတ္ကို ခံစားသြားေစျပီး ေနာင္တပါ ရသြားေစခဲ့တယ္။ သူ႔အျပစ္ကို သူခံယူလိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေထာင္ကေန သူျပန္ထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဆရာေတာ့္ ထံပါးမွာ တပည့္သာဝကအျဖစ္ႏွင့္ အလုပ္အေကၽြးျပဳ ေနထိုင္ရင္း ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ အသိဉာဏ္အလင္းရရွိသြားခဲ့ေတာ့တယ္။

🔺

ဇင္ပံုျပင္ "The Thief and the Zen Master" ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Sunday, January 28, 2018

ၾကြက္ကုန္သည္ (၃)




🐭 ၾကြက္ကုန္သည္ 🐭

(၃)

တပတ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ သူသတင္းတစ္ခုရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမင္းအေရာင္းအဝယ္လုပ္သူတဦးဟာ ျမင္းေကာင္ေရ ၅၀ဝ နဲ့ အဲဒီျမိဳ႔ကို ျမင္းေရာင္းဖို႔ လာမယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူဟာ ျမက္ရိတ္သမားေတြကို ျပန္ဆက္သြယ္ျပီး သူ့ကို ျမက္တစ္ထံုးဆီ ေပးဖို့ ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔ဆီကျမက္ေတြ အရင္ေရာင္းလို႔ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ျမင္းကုန္သည္ကိုု ျမက္ေတြ သြားမေရာင္းဖို႔ကိုုလည္း မွာထားေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ အဲဒီနည္းနဲ့ သူဟာ ျမက္ေတြကို ေဈးေကာင္းေကာင္းနဲ့ ေရာင္းလိုက္နိုင္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ ေရြ ့လ်ားသြားျပီး တစ္ရက္မွာေတာ့ သူ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို လာေနက် ေဖာက္သည္ေတြက သတင္းေပးလိုက္တယ္။ ဆိပ္ကမ္းမွာ တိုင္းတပါးက သေဘၤာသစ္ၾကီးတစ္စင္း အခုတင္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားလိုက္တယ္ ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ အခြင့္အလမ္းလို့ သူျမင္လိုက္တယ္။ ဒီလိုအေနအထားကို သူေစာင့္ေနခဲ့ရတာပဲမဟုတ္လား။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ တစ္ခုျပီး တစ္ခုစဥ္းစားရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ တကယ္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရးအစီအစဥ္တစ္ခုကို ရလိုက္တယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ့ သူက ရတနာဆိုင္ရွင္ မိတ္ေဆြတစ္ဦးဆီ သြားျပီး သိပ္လွတဲ့ ပတၱျမားပါတဲ့အဖိုးတန္ ေရႊလက္စြပ္တစ္ကြင္းကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ့ ဝယ္လိုက္တယ္။ သူသိထားတာက ဆိပ္ကမ္းမွာဆိုက္ကပ္ထားတဲ့ သေဘၤာၾကီးလာခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ပတၱျမားတြင္းထြက္မရွိဘူးဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီနိုင္ငံမွာ ေရႊကလည္း အင္မတန္ေစ်းၾကီးတာကိုသိထားတယ္။ အဲဒါနဲ့ သူဝယ္လာတဲ့ လွပတဲ့လက္စြပ္ကို သေဘၤာကပၸတိန္ကို ၾကိဳတင္ ေကာ္မရွင္အေနနဲ့ ေပးလိုက္တယ္။ သူေပးတဲ့ ေကာ္မရွင္ကို လက္ခံထားလိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကပၸတိန္ကလည္း သူ႔ခရီးသည္ေတြအားလံုးကို အဲဒီသူဟာ ကုန္သြယ္စီးပြား အက်ိဳးေဆာင္တစ္ေယာက္ပါပဲလို့ မိတ္ဆက္ျပီး အလုပ္လုပ္ဖို့ ေျပာေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ ခရီးသည္ေတြကို ဦးေဆာင္ျပီး ျမိဳ ႔ထဲက အေကာင္းဆံုး ဆိုင္ေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြဆီကိုုု ေခၚေဆာင္သြားေပးတယ္။ အျပန္အလွန္အေနနဲ႔ ေဖာက္သည္ေတြ ေခၚလာေပးလို့ ဆိုျပီး ကုန္သည္ေတြ၊ ဆိုင္ရွင္ေတြဆီက သူက ေကာ္မရွင္ျပန္ေတာင္းတယ္။

အဲဒီလို အလယ္ကေန ဆက္သြယ္ေပးရတဲ့ သူအျဖစ္နဲ႔လုပ္ကိုင္ရင္း ဆိပ္ကမ္းမွာလည္း တိုင္းတပါးက သေဘၤာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ အက်ိုးေဆာင္ေပးရာက သူဟာ သိပ္ကို ခ်မ္းသာလာေတာ့တယ္။ ဒီလိုသူ့ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ သူ့ဘာသာ ေက်နပ္ေနရင္း အလုပ္စလုပ္ျဖစ္ဖို႔ စကားၾကားမိျပီး တြန္းအားျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ တခါတုန္းက ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးကို ျပန္သတိရလာေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို့ ပညာရွိၾကီးကို လက္ေဆာင္အေနနဲ့ ေရႊဒဂၤါးတစ္သိန္း လက္ေဆာင္ေပးဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီပမာဏဟာ သူ ခ်မ္းသာသမ ွ်ရဲ့ တဝတ္ေလာက္ရွိတာေပါ့။ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း ပညာရွိၾကီးကို သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုျပီး လက္ေဆာင္ေပးရင္း ေက်းဇူးတင္စကားကိုလည္း က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံနဲ႔ ေျပာၾကားျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးခမ်ာ အံ့အားသင့္ေနရွာတယ္။ ”ဒီေလာက္ျကြယ္ဝခ်မ္းသာလာျပီး ဒီလို ရက္ရက္ေရာေရာ လက္ေဆာင္မ်ိဳးေတြ ေပးနိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုရွာေဖြခဲ့သလဲ” လို့ ေမးလိုက္တယ္။ သူက ဒါေတြဟာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ ကာလတစ္ခုက အၾကံေပးပညာရွိၾကီးကိုယ္တိုင္ ေျပာျပသြားတဲ့ စကားေတြကို ၾကားလိုက္ရာကေန စခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ အဲဒီကေန စတင္ျပီး ၾကိဳးစားသြားလိုက္တာမွာ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္၊ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ေၾကာင္၊ မုန္႔ခ်ိဳေတြ၊ ပန္းစည္းေတြ၊ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ သစ္ကိုင္းေတြ၊ ပန္းျခံထဲမွာ ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ့ အိုးထိန္းသည္၊ အစားအေသာက္ေရာင္း ဆိုင္ငယ္ေလး၊ ျမင္းငါးရာ အတြက္ ျမက္ေရာင္းတာေတြ၊ ပတၱျမားနဲ့ ေရႊလက္စြပ္တစ္ကြင္း၊ စီးပြားေရးလုုပ္ဖို႔အတြက္ အဆက္အသြယ္ေကာင္းေတြႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာျခင္းအထိ ျဖစ္လာတယ္လို့ ေျပာျပလိုက္တယ္။

သူေျပာျပတာ အားလံုးနားေထာင္ျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးက သူ့ဖာသာ ဒီလို ေတြးမိတယ္။ "ဒီေလာက္ကို လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိတဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ကို အဆံုးခံဖို႔ မသင့္ဘူး။ ငါကိုယ္တိုင္လည္း ခ်မ္းသာရံုတင္မက ခ်စ္ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးကလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဒီလူငယ္က လူပ်ိဳလူလြတ္မို႔ သူ့ကို သမီး ႏွင့္ လက္ဆက္ဖို့ သင့္လွတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ငါ့စည္းစိမ္ကိုလည္း အေမြဆက္ခံႏိုုင္ျပီး သူ့ၾကြယ္ဝမႈကိုပါ ေပါင္းစည္း နိုင္ရုံတင္မကဘူး၊ ငါ့သမီးကိုပါ သူက ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးသြားနိုင္မွာ ျဖစ္တယ္။"

အဲဒီသူေတြးမိတဲ့ အစီအစဥ္အတိုင္းပဲ ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးဟာ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အၾကံေပးၾကီးကြယ္လြန္သြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီလူဟာ ျမိဳ ႔မွာ အခ်မ္းသာဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ကိုယ္တိုင္က သူ့ကို အၾကံေပးရာထူးကို ျပန္လည္ခ်ီးေျမွာက္ခန္႔ထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ့ သူ အသက္ထင္ရွားရွိေနသမ ွ် က်န္တဲ့ ဘ၀သက္တမ္းတစ္ေလ ွ်ာက္လံုးမွာ သူဟာ သူ႔ရဲ ႔ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာတဲ့ စည္းစိမ္ေငြေၾကးေတြကို လူအမ်ား ေကာင္းရာ ေကာင္းက်ိုးအတြက္ သဒၶါတရားျပည့္ျပည့္၀၀ႏွင့္ ေပးကမ္းသံုးစြဲခဲ့ပါေတာ့တယ္

🔺

(Ven. Kurunegoda Piyatissa ရဲ ႔ Buddhist Tales For Young & Old, Vol. 1, Prince Good Speaker မွ "Mouse Merchant" ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။)

ဇာတက၊ ဧကကနိပါတ္၊ စူဠေသ႒ိဇာတ္။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္